In het blog over Herman en zijn ouders schreef ik al dat de moeder van Johan, één van onze vrienden, was overleden.
De afscheidsplechtigheid begon gistermiddag met een lunch in ‘De Schakel’, het zalencentrum dat bij de PKN-kerk van Hoogersmilde hoort. De genodigden druppelden binnen en wij ontwaarden nogal wat bekende gezichten; geen wonder want Hoogersmilde is het dorp waar Gerard en ik bijna dertig jaar woonden tot wij naar Roden verhuisden.
Sommige oude bekenden hadden we al heel lang niet gezien.
Wij zagen bij hen dezelfde spreekwoordelijk gedachten-tekstwolkjes die ook boven ons hoofd hingen: “Wat zijn die oud geworden…”
Tja. Iemand die vroeger één klas hoger zat is nu ook 65.
Voor de afscheidsdienst verhuisde het hele gezelschap naar de kerk.
En waar ik in de Catharinakerk bij ons op de Brink affiniteit heb met het gebouw vanwege de ouderdom en de geschiedenis ervan, met de kerk van Hoogersmilde heb ik een emotionele band.
Martha, de zus van Johan, had weer andere associaties: “Het kerkje is ook behoorlijk kleiner geworden…” Daarmee beschreef ze het gevoel dat je ook hebt als je in je oude lagere school in de smalle gang staat die je als kind zo’n imponerend grote gang vond.
Niet de kerk is gekrompen, maar Martha is gegroeid.
Letterlijk en figuurlijk.
Wij allemaal.
Het was een mooie dienst waarin waardig afscheid werd genomen van Trijntje Boer-Dijksterhuis, generatiegenoot van mijn ouders.
De overdenking ging over de laatste regels van psalm 121 ‘De Heer zal uw uitgang en uw ingang bewaren, van nu aan tot in eeuwigheid’.
In die psalm wordt de aanwezigheid van God in je leven vergeleken met ‘een schaduw aan uw rechterhand’.
“Die is er altijd” zei de voorganger daarover “als kind probeerde ik wel eens om over die schaduw heen te springen, maar dat lukte nooit”.
Een vaste zekerheid was die schaduw voor Johans moeder en dat zagen we ook terug in de liedkeuze.
De liederen die we zongen waren vertrouwd: een aantal daarvan zongen we destijds ook al met het jeugdkoor Hosanna, waar ook een aantal leden van aanwezig was.
Voor je weet is het dan ook al weer gezellig.
Johan en Martha deden zelf het in memoriam-gedeelte, dat vergezeld ging van een mooi foto-overzicht.
Bij het overlijden van de laatste ouder sluit je als broer en zus samen iets af, op deze manier deel je dat met de aanwezigen bij de plechtigheid.
Met het foto-overzicht werd het leven van moeder Trijn even teruggehaald: haar ouderlijk gezin, familiefoto’s, trouwen, kinderen….. 88 jaar in vogelvlucht.
Haar gelukkigste tijd was de periode dat ze droogbloemen verbouwden.
Daarvan stond een foto op de orde van dienst en ook bij de kist stonden droogbloemboeketten.
De kerkdienst werd afgesloten op het kerkhof in Hoogersmilde, waar al zoveel voetstappen van ons liggen.
We liepen na de plechtigheid nog even langs de graven van onze ouders, Gerard’s broers en langs al die grafstenen waarbij wij bij de naam een gezicht hebben met het gevoel dat ik ook beschreef in het blog over het afscheid van Johan’s vader: wij schuiven op in de generaties.