De waarde van de dag

“Wij vullen het koude post-december gat op met een concert op 25 januari. We zingen over hoop, wanhoop en alles er tussen in!”
Deze aankondiging kregen we eind november van jongste dochter Carlijn.
‘Wij’ staat voor het vrouwenkoor Amane.
Op de Facebook-pagina van het koor stond zaterdag een foto-collage van koek, beslag en taart. En een bebaarde man die een garde af stond te slikken.
“Er werd vandaag druk gebakken in de keukens van de Amanezen! Morgen kunnen jullie het resultaat proeven in de pauze; tot dan.”

….. rond een grafsteen….

De oude kerk in Peize was mooi gevuld vanmiddag.
In het programma waren de liederen gerangschikt naar het hoop-gehalte; het ging van wanhoop naar hoop. Amane begon met de canon ‘Hier liegt Hans Lau mit seiner Frau’, terwijl ze allemaal rond een grote grafsteen voor in kerk stonden. Daar bleven ze nog even staan voor het volgende lied: ‘Green grass’, gezongen vanuit het graf: de gestorvene wil graag dat de nabestaanden aan hem blijven denken. Hoop-gehalte: min 10.
De koorleden zingen het hele repertoire uit het hoofd en dat geeft veel ruimte voor presentatie: de dames staan allemaal vrij te zingen en te bewegen.
Ze kijken in het publiek en ze zingen je als  luisteraar écht toe.

Ze zingen mooi, ze zingen soms dramatisch en af en toe is het ronduit hilarisch.
Het lied ‘Brommer’ van Brigitte Kaandorp bijvoorbeeld is daar dan ook uitermate geschikt voor, net als ‘Noodgeval’ waarbij de dames het echt uitschreeuwen!
Na de oude jazz standard Autumn Leaves (hoop-gehalte min 3) was het tijd voor iets heel anders.
We kennen allemaal nog wel het lied ‘Het is over‘ van Jenny Arean. Amane zong vanmiddag het vervolg op dat lied ‘ ’t Is begonnen’.
Ze zongen vol overtuiging ‘Hij is van mij…” maar gedurende het lied kwamen er al weer scheuren in het pril geluk.
En na dit prachtige stukje kleinkunst zongen ze even zo gemakkelijk ‘het het nog nooit zo donker west’ van Ede Staal (hoop-gehalte 4).
Het is voor mij bijzonder om Carlijn, die nooit één woord in de streektaal spreekt, te horen zingen: ” …. zien haile leem haar e aarbaid……”
Een video van dat lied kun je beluisteren in het blog dat ik schreef over de Lichtjeswandeling in Ter Apel, waar Amane zong in het klooster.

De ene keer staan de dames in een lange rij, dan staan of zitten ze in groepjes, maar de opstelling is steeds anders.
Het slotlied was ‘Hear how my heart beats’; het concert werd positief afgesloten met hoop-gehalte 10 plus.
Aan het eind hoopte ik op een toegift, maar die kwam in een andere vorm: de zaal mocht meezingen met ‘Ik zing’ van Zoë Livay en Snelle.
Amane zong het een keer voor en daarna zongen we het samen: “Zing maar alsof je de tekst wel kent….”
Wat een feest om bij dit koor in de zaal te zitten!
Bij dit blog gaat een video van een stukje van het lied dat ik het mooist vond: het bracht me in tranen: Amane – Green grass

En hoe waren de baksels van de Amanezen? Van wat ik heb geproefd: ik had een brownie en die was heerlijk!

Gistermorgen waren de 48-uur voor de observatie na de laatste injectie die Gerard had gekregen voorbij.
In onze naïviteit dachten we dat we dan samen thuis aan de lunch zouden zitten, maar dat lukte niet.
Zo’n ontslag heeft altijd nogal wat voeten in de aarde: wij waren blij dat we rond 16.30 uur aan onze keukentafel aan de thee zaten.
Tassen uitpakken, kaartjes (waarvoor dank!) ophangen  en even bijkomen van de drukte en het gedoe.

En nu is het afwachten.
De eerstkomende weken moet Gerard zich iedere maandag melden op het Dagcentrum Hematologie voor een nieuwe injectie.
Daarnaast wordt zijn bloed regelmatig gecontroleerd en zal er af en toe een gesprek met de hematoloog zijn.
De verwachting is dat men pas over een maand kan zeggen of deze behandeling aanslaat.
Tot die tijd is het advies om geen handen te schudden, niet zoenen/knuffelen met anderen en niet in contact komen met mensen die verkouden zijn.
Gerards weerstand wordt door deze behandeling wat lager en hij heeft last van botpijn, waardoor hij bij het lopen wat minder stabiel is.
Hij moet vooral in beweging blijven en langzaam weer op krachten komen.
Wij hopen er het beste van!

Jaap, Kirsten en de koning – afbeelding: De Krant

Naar aanleiding van het blog van gisteren kreeg ik nog een bedankje van Jaap met een opmerking over de ‘voorzorgcirkels’.
Bij die mail zat een afbeelding: het was een foto van een voorwoord van Kirsten Andres, directeur van het Nationaal Ouderenfonds, dat ze schreef in hun magazine Goud. Daarin noemde ze Jaap.
Ik citeer: “Het was bijzonder om met de koning en de staatssecretaris in gesprek te gaan tijdens de opening van de week tegen eenzaamheid. Maar wat het echt bijzonder maakte waren de gesprekken met Jaap Bos.
Jaap vergezelde mij als ervaringsdeskundige OldStars Korfbal. Als je hoort dat er zoveel ouderen samen in beweging komen in Roden, dat het aantal nog steeds groeit en dat lief en leed wordt gedeeld dan weet je dat ons doel daar gelukt is: nieuw sociaal contact vandaag en een sterk netwerk voor morgen.”
Jaap was dus bijzonderder dan de koning!
Je leest alles over het gesprek van Jaap en Kirsten met de koning in dit artikel van De Krant: Jaap Bos in gesprek met de koning

OldStars in Roden is een bewegingsprogramma voor 65-plussers, voortgekomen uit de revalidatiegroep Hart op Dreef Roden, dat een breed scala aan aangepaste sporten zoals korfbal, voetbal en boksen aanbiedt. De focus ligt op plezier, sociale contacten en het behouden van vitaliteit zonder de intensiteit van reguliere sporten. Het doel is om ouderen samen te brengen voor gezonde beweging en ontspanning, met aandacht voor warming-up en balans en is onderdeel van een landelijk initiatief om sport toegankelijk te maken voor senioren.
Hierbij een link naar een artikel dat in het magazine Goud heeft gestaan dat meer vertelt over het Beweegfestival in Roden Als je mensen maar in beweging krijgt en een artikel over Oldstars in Roden op de website Oldstars.nl: Het succes van Oldstars

Een mooie combi van lichamelijk bewegen én je bewegen in een kring van nieuwe sociale contacten!

In november en december kon ik er niet bij zijn, maar gisteren zat ik weer in de kring op de derde dinsdag van de maand: Holy Stitch in de hal van Op de Helte.
Met bijna twintig vrouwen gezellig aan de thee.
Bij hoge uitzondering was ik met de auto (ik loop of fiets anders altijd) want ik had heel veel om mee te nemen.
In december had ik een mail gekregen van Jaap.

“3,5 jaar al weer geleden dat wij afscheid hebben moeten nemen van onze allerliefste Jansje.
Pas onlangs heb ik samen met de kinderen de nodige spullen van Jansje uitgezocht, verdeeld en uitgedeeld. 
Wat er nog ligt is een grote hoeveelheid handwerkspullen. Als jij/jullie daar belangstelling voor hebben schenk ik deze graag aan Holy Stitch.”

Jansje kwam een paar keer op deze website voorbij*; ze was lezer van de maand in maart 2022 en ik schreef over haar afscheidsplechtigheid in juni van datzelfde jaar.
Een mand en drie tassen kreeg ik van Jaap mee én Jansjes naaimachine.
Toen ik gistermiddag weer naar huis ging had ik nog één tas met wat Kruissteek-borduurboeken en een aantal niet ingelijste borduurwerken, verder was alles meegenomen.
In februari neem ik die tas nog een keer mee en wat dan over is breng ik naar een kringloop winkel.
De naaimachine kreeg een goed plekje bij de schoondochter van één van de Holy Stitch-leden.
Fijn dat Jaap zo zorgvuldig met Jansjes spulletjes is omgegaan: nu zijn er een aantal mensen blij met wat ze van haar kregen.

En verder zat iedereen met een brei-, haak- of borduurwerkje in de kring.
Omdat het januari is had ik geen chocola of koekjes meegenomen om door te geven, maar een broodtrommel vol tomaatjes, worteltjes en komkommer.
Later hoorde ik dat iemand had gezegd: “Gezond hoor, zo’n worteltje, maar bij een kopje thee heb ik toch liever chocola….!”
Maar het trommeltje ging wel helemaal leeg!
Volgende keer weer chocola.

Afbeelding: de Krant

Alie had een krantenknipsel mee, want één van onze leden, Marijke Hartman-Pilon, die schildert bij de Teken- en Schildergroep Roden exposeert van januari tm april in de Doopsgezinde Kerk in Roden.
Haar inspiratiebron: natuur en het impressionisme.
Wil je die tentoonstelling bekijken?
Je bent welkom aan de Padkamp 2b op de vrijdagen 30 januari, 13 en 27 februari, 13 en 27 maart en 10 en 24 april tussen 10.30 -12.00 uur.

In een gesprekje met Janny, waar ik naast zat, viel het woord ‘voorzorgcirkel’.
Had ik nog nooit van gehoord.
Dat was bij hen in de buurt opgestart.  Het is een kleinschalig, informeel buurtnetwerk van 10-15 huizen die elkaar ‘uit voorzorg’ helpen bij alledaagse dingen.
Janny noemde als voorbeeld een pad sneeuwvrij schuiven, een boodschap voor iemand doen of vervoer naar het ziekenhuis of zo.
Daarmee wordt de eenzaamheid verminderd en ben je bij kleine problemen minder afhankelijk van professionele zorg.
Wederzijdse, vrijwillige ondersteuning in de directe omgeving.
Met de Preek van de Leek van Rogier Hoenders nog in de oren weten we maar al te goed hoe belangrijk deze initiatieven zijn!

*
Lezer van de maand – maart 2022
Geen tijd meer – juni 2022

Afbeelding: Film Vandaag

De laatste weken heb ik gekeken naar de vier afleveringen van Harald & Sonja. In die serie wordt het bijzondere liefdesverhaal van het huidige Noorse koningspaar verteld: koning Harald en zijn vrouw Sonja.
Het verhaal begint in 1959 als ze elkaar ontmoeten tijdens een etentje van gezamenlijke vrienden en de laatste aflevering eindigt met het huwelijk negen jaar later in 1968.
Je kijkt naar een heel andere tijd. Je kunt bijna niet geloven dat er in die tijd in koninklijke kringen niet getrouwd mocht worden met een burgermeisje.
Harald is een schutterige, onhandige jonge man. Sonja is ontwapenend in haar gesprekken met hem en hij valt als een blok voor haar.

Maar dat is geenszins de bedoeling. Zijn vader, koning Olaf, doet zijn uiterste best om hem te koppelen aan een Europese prinses. We zien er in de serie ook een paar voorbij komen, zoals Sofia van Griekenland,  die later met koning Juan Carlos van Spanjes trouwt en haar zus Irene, die deze week nog in het nieuws was omdat ze op 83-jarige leeftijd is overleden.
Maar alle pogingen van vader Olaf hebben geen succes.
Ondertussen lekt uit dat Olaf en Sonja een relatie hebben en het hele land gaat zich er mee bemoeien.
Het hof is het er niet mee eens, de regering niet en er wordt zelfs geopperd dat ‘Noorwegen dan maar een republiek moet worden’.

Wat een gedoe.
En zoals in wel meer landen in die tijd: er werd niet écht gepraat over dit soort aangelegenheden.
No(o)rse zwijgzaamheid wordt regelmatig in beeld gebracht.
Frustratie en onbegrip ook.
Je ziet de worsteling van de hoofdpersonages in deze serie.
De vader, koning Olaf, die zijn vrouw zo mist (die was in 1954 overleden), die het als koning graag goed wil doen en zich wil houden aan de regels, maar die ook ziet hoe zijn zoon eronder door gaat.
Sonja, die soms wordt besprongen door de pers, wordt beschimpt, maar ook goed wordt opgevangen door haar moeder en haar vrienden die om haar heen blijven staan.
En die arme grote, knappe en verlegen Harald: hij weet zich geen raad en zet uiteindelijk zijn vader voor het blok: als hij niet met Sonja mag trouwen, trouwt hij helemaal niet.
Een effectief dreigement, want aangezien Harald de enige troonopvolger was, zou dat het einde van het Noorse vorstenhuis betekenen.

Geen sex, geen spectaculaire beelden, maar wel mooie kostuums en voor royaltyliefhebbers een absolute aanrader.
En dan die muziek.
Eén voorbeeld: als Olaf eindelijk zijn toestemming heeft gegeven zie je alleen twee zielsgelukkige jonge mensen en Etta James zingt: ‘At last….‘
Aan twee zakdoekjes had ik niet genoeg.
Hieronder twee afbeeldingen: links de echte Harald en Sonja bij hun verloving in 1968 (afbeelding Blauw Bloed), rechts het stel in de serie (afbeelding van de EO).
 

Op mijn 65e verjaardag vertelde ik onze dochters dat ik nu meer tijd heb en dat ik van plan ben om af en toe samen met één van hen iets leuks te doen.
‘Moeder-en-één-dochter-dag’.

“Dan mogen jullie bedenken wat je dan graag zou doen.”
De wensen van oudste dochter Frea waren niet zo groot: koffiedrinken bij haar (in Beijum) en dan samen naar Groningen. Vrijdagmorgen zaten we in gezelschap van kat Sam met z’n tweeën  te genieten van koffie met een zelfgemaakte appelflap. Jum!
Ze wilde me graag meenemen naar Betties Creative Casuals; zij verkopen een creatieve en kleurrijke collectie waarbij comfort en kwaliteit voorop staan.
Verder zouden we ergens gaan lunchen, nog even naar ’t Oortje en naar Langedame.
Leuk!

Betties was inderdaad een zaak met kleding waar ik van hou; hierbij een link naar hun website.  Deze keer heb ik niets gekocht. Je kunt je geld namelijk maar één keer uitgeven en ik wilde een nieuwe broek kopen bij Langedame.
We lunchten bij Wadapartja waar ik een bijzonder kopje thee kreeg: kokend water met een schijfje sinaasappel, een kaneelstokje, een laurierblaadje en steranijs. Geen zakje, geen toegevoegd aroma, maar allemaal écht spul.
‘Winterlove’ heette de thee. Eigenlijk love ik de winter helemaal niet, maar die thee was heerlijk.

Van Frea had ik gehoord dat Langedame er mee stopt.
Nee toch!?!
Op deze website heb ik twee keer geschreven* over deze speciaalzaak voor lange vrouwen zoals ik; als je daar broeken past zijn ze vaak nog iets te lang en mouwen van jasjes vallen altijd ruim voorbij je polsen.
Toen we bij de rekken langsliepen vroeg ik het ook maar direct: “Waarom gaan jullie stoppen? Loopt het niet?”
Het antwoord verbaasde ons.
“Het loopt juist heel erg goed! Er komen klanten uit het hele land, zelfs uit Duitsland. De eigenaresse wil er na vijftien jaar graag mee stoppen, maar ze kan geen opvolger vinden. Nu zien we ons genoodzaakt om dan de hele voorraad maar te verkopen en te stoppen met ‘Langedame'”.
Wat jammer ja!
Alle lange broeken die op dit moment in mijn kledingkast liggen zijn gekocht bij Langedame.
“Waar kunnen we dan straks nog terecht?” vroeg ik
Dan moeten we naar ‘House of Tall’ in Apeldoorn.
Maar Groningen is wel veel dichterbij……

Bij deze doe ik op verzoek van de lange dame die ons afgelopen vrijdag hielp een oproep: “Ben jij iemand of ken jij iemand die met deze speciaalzaak in Groningen een doorstart wil maken?”
Hierbij een link naar de website van dit bedrijf dat je van meer informatie kan voorzien; men kijkt uit naar een reactie.

En? Heb ik nog een broek gescoord?
Jazeker.
Een spijkerbroek.
Net iets te lang.

Nu is het ‘Sale’.
Uutverkoop in goed Drents.
Als je ook een lange dame bent, zou ik er nog maar even heen gaan.
Carolieweg 23 in Groningen.

*
Lange dame september 2015
De lange dame september 2024
NB: het Engelse briefje in de kleedkamer waar ik in dit blog over mopperde, was nu vervangen door een briefje in 3 talen: Nederlands, Duits en Engels.

Gerard heeft ‘weekend-verlof’.
Klinkt als een bajesklant die even naar huis mag, maar in dit geval heeft het UMCG Gerard toestemming gegeven om thuis te wachten tot de volgende behandeling begint: maandagmorgen.
Vanmorgen om 11.00 uur mocht ik hem ophalen!
De verpleegkundige die de laatste instructies kwam brengen voor ‘meneer Waninge’ keek mij vorsend over haar mondkapje heen aan: “U bent het vervoer?”
Zo ben ik nog nooit genoemd in relatie tot Gerard.
“Mien Aoltje” is de liefste benaming; partner, eega, vrouw, levensgezel, Ada, echtgenote of wederhelft, ik vind het allemaal prima, maar ik ben niet zijn vervoer.
Dat zei ik dus ook: “Ik ben de partner.”
“OK. Vervoer en partner. Oh nee, andere volgorde, eerst partner en dan vervoer.”

Ja hoor ja.
We lieten het maar zo.
Hij mocht mee naar huis en dat is het belangrijkst.
We hadden gerekend op zes dagen in het ziekenhuis, maar het blijkt 3x 48 uur te zijn.
Dat is natuurlijk ook zes dagen, maar de verdeling is anders.
Afgelopen maandagmiddag de eerste dosis, dan 48 uur observeren, donderdagmorgen de tweede dosis, dan weer 48 uur observeren.
Het ging allemaal goed en daarom is er nu het weekendverlof.
Wat heerlijk.
“Waar verheug je je het meest op?” vroeg ik in de auto op weg naar huis.
“Gewoon. Lekker thuis.”

Koffie met een koekje en bijpraten met dochter Harriët die op bezoek was.
Bloemkool met aardappels en een gehaktbal.
Even geen zaal-protocol en ziekenhuisritme.

Licht en ruim…..

Een wandelingetje in het dorp. Doel: de nieuwe boekhandel van Daan Nijman.
Die is verhuisd naar het grote pand naast hun oude behuizing aan de Herestraat.
Wat mooi was het geworden!
Licht en ruim en heel anders ingericht.
En met een mooie, ruime kinderboekenafdeling mét een voorlees hoek!

… en een voorleeshoek!

De verhuizing was vorige week: op hun website en op facebook hadden ze de klanten gevraagd wie mee wilde helpen met de verhuizing.
50 mensen kwamen ze helpen!
Meer weten over die verhuizing?
Hierbij een link naar dit artikel ‘Boekhandel Daan Nijman verhuist samen met klanten…’ op DitisRoden.nl.
Kijk dan ook even naar de foto’s en het filmpje die onder het artikel staan; dan zie nogal wat Rodenaren in actie.
We mogen als Drents dorp trots zijn op zo’n prachtige, uitgebreide boekhandel!

Toen we weer bij huis waren bewonderden we samen het eerste sneeuwklokje in de tuin.
Je begrijpt het al: we genieten van het weekend-verlof.

Of de behandeling aanslaat weten we pas over ongeveer een maand.
Na volgende week  moet Gerard wekelijks een injectie halen en worden de bloeduitslagen en zijn andere condities goed in de de gaten gehouden. Morgenavond (zondag) rond 20.00 uur wordt hij weer in het ziekenhuis verwacht.
Maandagmorgen volgt dan de derde dosis en als het na 48 uur woensdagmiddag is wordt hij waarschijnlijk ontslagen.
Dan brengt ‘het vervoer’ hem met liefde weer naar huis!