De waarde van de dag

een alternatief voor 'de waan van de dag'

2 april: Een kerkje dat kleiner werd….

In het blog over Herman en zijn ouders schreef ik al dat de moeder van Johan, één van onze vrienden, was overleden.
De afscheidsplechtigheid begon gistermiddag met een lunch in ‘De Schakel’, het zalencentrum dat bij de PKN-kerk van Hoogersmilde hoort. De genodigden druppelden binnen en wij ontwaarden nogal wat bekende gezichten; geen wonder want Hoogersmilde is het dorp waar Gerard en ik bijna dertig jaar woonden tot wij naar Roden verhuisden.
Sommige oude bekenden hadden we al heel lang niet gezien.
Wij zagen bij hen dezelfde spreekwoordelijk gedachten-tekstwolkjes die ook boven ons hoofd hingen: “Wat zijn die oud geworden…”
Tja. Iemand die vroeger één klas hoger zat is nu ook 65.

Voor de afscheidsdienst verhuisde het hele gezelschap naar de kerk.
En waar ik in de Catharinakerk bij ons op de Brink affiniteit heb met het gebouw vanwege de ouderdom en de geschiedenis ervan, met de kerk van Hoogersmilde heb ik een emotionele band.
Martha, de zus van Johan, had weer andere associaties: “Het kerkje is ook behoorlijk kleiner geworden…”  Daarmee beschreef ze het gevoel dat je ook hebt als je in je oude lagere school in de smalle gang staat die je als kind zo’n imponerend grote gang vond.
Niet de kerk is gekrompen, maar Martha is gegroeid.
Letterlijk en figuurlijk.
Wij allemaal.

Het was een mooie dienst waarin waardig afscheid werd genomen van Trijntje Boer-Dijksterhuis, generatiegenoot van mijn ouders.
De overdenking ging over de laatste regels van psalm 121 ‘De Heer zal uw uitgang en uw ingang bewaren, van nu aan tot in eeuwigheid’.
In die psalm wordt de aanwezigheid van God in je leven vergeleken met ‘een schaduw aan uw rechterhand’.
“Die is er altijd” zei de voorganger daarover “als kind probeerde ik wel eens om over die schaduw heen te springen, maar dat lukte nooit”.
Een vaste zekerheid was die schaduw voor Johans moeder en dat zagen we ook terug in de liedkeuze.
De liederen die we zongen waren vertrouwd: een aantal daarvan zongen we destijds ook al met het jeugdkoor Hosanna, waar ook een aantal leden van aanwezig was.
Voor je weet is het dan ook al weer gezellig.

Johan en Martha deden zelf het in memoriam-gedeelte, dat vergezeld ging van een mooi foto-overzicht.
Bij het overlijden van de laatste ouder sluit je als broer en zus samen iets af, op deze manier deel je dat met de aanwezigen bij de plechtigheid.
Met het foto-overzicht werd het leven van moeder Trijn even teruggehaald: haar ouderlijk gezin, familiefoto’s, trouwen, kinderen…..  88 jaar in vogelvlucht.
Haar gelukkigste tijd was de periode dat ze droogbloemen verbouwden.
Daarvan stond een foto op de orde van dienst en ook bij de kist stonden droogbloemboeketten.

De kerkdienst werd afgesloten op het kerkhof in Hoogersmilde, waar al zoveel voetstappen van ons liggen.
We liepen na de plechtigheid nog even langs de graven van onze ouders, Gerard’s broers en langs al die grafstenen waarbij wij bij de naam een gezicht hebben met het gevoel dat ik ook beschreef  in het blog over het afscheid van Johan’s vader: wij schuiven op in de generaties.

Reageren

1 april: Een hele week!

Maandagmorgen zette ik om 6.30 uur mijn wekker uit en Radio 5 aan.
Op dat tijdstip luister ik altijd naar Goeiedag Haandrikman, maar op deze morgen was het anders dan anders.
Het is ‘Week van de Arbeidsvitaminen’.
Dat was een aantal weken geleden al wel aangekondigd: je kon lijstjes insturen.
Heb ik in het verleden al eens gedaan!
Op maandag 17 april 2023 kwam mijn muziekkeuze ruimschoots aan bod en ik vond het prachtig.
Daarover schreef ik destijds in het blog ‘Arbeidsvitaminen….van mij!’

Maar ook zonder het lijstje met mijn voorkeuren kan ik erg genieten van wat anderen hebben uitgekozen.
Aan het ontbijt met Elvis.
In de auto met Marian van The Cats.
Op het werk, stiekem dansend achter mijn sta-bureau bij de Lambada.
Waar ik geluk mee heb is dat mijn collega’s het leuk vinden dat ‘mijn muziek’ op de afdeling aanstaat: als ik werk staat Radio 5 op.
En waar anderen wel eens tegen mij zeggen: “Moet die herrie nou altijd aan….” is mijn antwoord bijna altijd ja; alleen als ik een boek lees hoef ik daar geen radio bij.

Voor mij is het een soort behang.
Aangenaam behang voor mijn oren
Ik hou van de radio.
Nu ik dit zit te typen is het maandagavond, bijna 20.00 uur en wordt ‘Need your love so bad’ van Fleetwood Mac gedraaid.
Zo mooi.

Vanmorgen zei iemand: Ik luister altijd ’s morgens van 09.00 – 12.00 uur naar de Arbeidsvitaminen; het is een vaste waarde op de dag!”
Eens.
Vandaag dus mijn waarde van de dag. Wat zeg ik? De waarde van de week!
Blijf bij 5 ♥

Reageren

31 maart: Herman en zijn ouders

Met veel plezier keken Gerard en ik de afgelopen drie vrijdagavonden naar de serie televisieprogramma’s die Ivo Niehe maakte over Herman van Veen.
Wát een artiest.
Natuurlijk: ik ken zijn muziek.
Er staan heel wat nummers van hem in mijn Spotify-afspeellijsten.
De serie van Niehe geeft je een kijkje achter de schermen.
Je maakt kennis met Herman van Veen tijdens interviews thuis en op diverse andere locaties.
Je ziet mensen met wie hij veel samenwerkt, met ziijn vrouw Gaëtane en zijn dochters.
Je hoort hem vertellen over zijn grote voorbeelden, inspiratiebronnen en over de cruciale momenten en ontmoetingen die bepalend zijn geweest voor zijn indrukwekkende carrière.

Zijn ouders komen in het programma regelmatig voorbij.
Ivo zegt hierover: in de meeste interview vertelt Herman over een belangrijk thema zijn leven, namelijk de rol die zijn ouders in zijn leven hebben gespeeld.
Vader Jan uit Meppel en moeder Alberdina uit de Utrechtse Wijk C.
“Als ik op televisie was geweest met iets, dan wist ik: er zijn er maar twee mensen die mij echt vertellen hoe het was.
“Herman je zag er echt niet uit, je moet nou toch echt naar de kapper gaan.”
Nou, dan wist ik: ik moet echt  naar de kapper gaan.
Als mijn vader zei: “Dat heb je fantastisch gezegd, jongen, ik ben trots op je” dan was het goed. Dan kon het me geen bal schelen wat iemand anders er dan van vond.
Zij waren voor mij een soort ’toets’ en die heb ik niet meer. Voor mij waren het de mooiste mensen van de wereld.”
Zijn ouders zijn allebei 82 geworden; ze waren 60 jaar samen.
“Van je ouders weet je dat ze onvoorwaardelijk van je houden wat je ook doet; als dat wegvalt, dan is het leeg.”
Hij vertelde dat hij tot het overlijden van zijn vader alle wedstrijden van het Nederlands elftal samen met zijn vader had gezien.
“Die eerste wedstrijd zonder hem naast me was een zware avond….”
“We kunnen onze ouders niet genoeg ‘vieren’. Wees blij dat je ze nog hebt. Vertroetel ze, hou ze vast, want ik weet nu uit ervaring hoe leeg het is zonder je ouders.”
Natuurlijk: niet iedereen heeft zoveel geluk heeft gekend met zijn/haar ouders, maar de strekking van het verhaal van Herman van Veen is wel duidelijk.

Vrijdagmorgen kregen we bericht van onze vrienden Johan en Nelly: de moeder van Johan, Trijntje Frouwke Boer-Dijksterhuis is op 88-jarige leeftijd overleden.
Deze week gaan we naar Hoogersmilde voor haar begrafenis.
Na het berichtje appte ik naar Johan: als je laatste ouder overlijdt dan verdwijnt daarmee het dak waar je altijd nog onder kon schuilen.
Daarover schreef ik in 2018 een blog onder de titel ‘Zonder dak‘.

Herman gemist? Je kunt de hele serie nog terugkijken, hierbij een link naar het programma op de website van de NPO.

Reageren

30 maart: Blind voor de waarheid.

Dit weekend stond in het teken van het afscheid van Walter Meijles.
Zaterdagavond vond het informele gedeelte plaats met liedjes, stukjes en een spel; soms serieus, soms grappig en bij tijd en wijle hilarisch.
Je kunt het afscheid hier terugkijken.
Vanmorgen kwamen we als gemeente bij elkaar voor de afscheidsviering.
In februari waren we met het ‘Af&Toe’-koor begonnen met de voorbereiding voor deze dienst: hier lees je hoe dat toen ging.
Het is altijd weer een klein wondertje hoe we met dit koor in drie bijeenkomsten een aantal liederen meerstemmig kunnen instuderen.
En natuurlijk: niet alles gaat perfect in zo’n viering, maar dat is wat mij betreft ook juist de charme van dit koor.
Het plezier en het enthousiasme straalt er vanaf en dan is het wat mij betreft al geslaagd.

Maar niet het koor stond centraal vanmorgen, maar onze voorganger Walter Meijles.
Zijn laatste preek was persoonlijk en indrukwekkend; hij weet altijd zo feilloos de dingen bij de naam te noemen, waardoor je de spreekwoordelijke boter op je hoofd voelt liggen.
Vanmorgen ook weer: “De grote problemen in onze maatschappij worden niet veroorzaakt door de individuele keuzes die beter gemaakt hadden moeten worden, maar zitten ingebakken in het systeem waarin het grote geld maar naar enkele zakken toegaat. De moeilijkheden worden op het bordje van de individuele mens gelegd: los het maar op, breng een offer voor het grote goed, maar dat het systeem nog steeds het grote geld maar één kant op laat stromen ten koste van mens, dier, natuur en onze hele planeet blijft buiten zicht.
Ware blindheid is dat je niet leeft volgens de diepere waarheid van God.” 

….lekker gebak….

Hij nam niet alleen afscheid van onze gemeente, maar hij werd ook ‘ontkoppeld’ van het ambt van predikant.
Dat is een officieel moment, waarbij de toga en de stola worden afgelegd.
Van te voren hadden veel mensen zich niet gerealiseerd hoe ingrijpend zo’n moment is.
Ontroering golfde door de kerkzaal op het moment dat Walter weer in zijn colbertjasje als ‘burger’ op het podium stond en door emoties overmand een hartverwarmend applaus van de gemeente kreeg.

500 woorden is eigenlijk  te weinig om alles te benoemen.
De bijzondere sfeer in deze viering waardoor de muziek en de woorden in de liturgie samenvielen.
De toespraak van Nettie (voorzitter van de kerkenraad) die Walter de quote van hemzelf ‘Durf te leven in de waarheid over jezelf’ op een tegeltje meegaf.
Het lekkere gebak bij de koffie.
De kleurige, feestelijk stoepkrijttekening die gemaakt is door de kinderen van de kindernevendienst bij de uitgang.
Wil je toch alles nog een keer beleven: je kunt de viering terugkijken/terugluisteren via Kerkomroep en via het You Tube-kanaal van onze kerk.

Tenslotte: als je goed hebt geluisterd heb je Walter horen zeggen dat iemand de hete aardappel voor een ander uit het vuur haalt.
We begrepen wat hij bedoelde, maar hij haalde een aantal spreekwoorden door elkaar.
– iemand haalt kastanjes voor je uit het vuur
– iemand zit op hete kolen
– iemand speelt de hete aardappel aan iemand door of iemand praat met een hete aardappel in zijn keel.
Kastanjes, kolen of aardappels: het is hem vergeven.
Wij gaan hem missen.
En niet als kiespijn.

Reageren

29 maart : Verduistering.

Zaterdagmorgen.
Heerlijk; even geen wekker, tied an mijzölf.
Pas na 09.30 uur thee, fruit en een sudoko.
En de krant even doorgebladerd.
“Vandaag is er een zonsverduistering, hè?”
Gerard is in de ochtend altijd wakkerder dan ik.
O?
Wist ik niks van?
“Ja, schrijft Herman.”

Het is voor mijn brein nog te vroeg om mijn hoofd te breken over ingewikkelde vraagstukken, dus ik ga eerst een half uurtje zumba doen.
Losgedanst en in de kleren kom ik weer beneden.
Gerard heeft op internet gevonden dat het spektakel om ongeveer 11.00 uur begint.
“En jij weet waar die eclipsbrilletjes liggen?”
Ja, dat weet ik.
Ongeveer.
En eigenlijk is het nog te vroeg om uit te zoeken waar precies ‘ongeveer’ is, maar ik ga toch maar vast zoeken.
Na twee plankjes en één kastdeurtje van ons computerbureau in de woonkeuken vind ik ze in een zakje: twee eclipsbrillen en drie 3D-brillen.

Animatie van de eclipsWat gebeurde er nou precies met de zon en de maan?
Tussen 11:17 en 13:04 uur vond een gedeeltelijke zonsverduistering plaats.
De maan schuift dan vanaf de aarde gezien precies voor de zon langs.
Het was helder weer, dus de hele verduistering was zichtbaar.
Je zag de eclips als hap die in eerste instantie uit de rechterkant van de zon wordt genomen en steeds groter werd.
Halverwege de verduistering bevond die hap zich aan de bovenkant en tegen het einde van de eclips verdween deze aan de linkerkant van de zon.
Het hele gebeuren duurde 1,8 uur. Het bewegende plaatje hiernaast en bovenstaande informatie haalde ik van de website ‘Hemel.waarnemen.com’ uit dit artikel.

Was dit nou mijn waarde van de dag?
Ja, onder anderen.
De zonverduistering vind ik al prachtig om waar te nemen met zo’n maf brilletje, maar ook het simpele gegeven dat ik weet waar die brilletjes liggen is voor mij van waarde. Dat weet ik, omdat ik probeer om één keer per jaar de inhoud van alle kasten in ons huis er uit te halen, de planken schoon te maken en de ontstane zooi te ordenen: wat kan weg en wat moeten we bewaren. Dit proces heb ik in 2017 al eens beschreven in het blog ‘De diepere laag van je huishouden‘, waarin het fenomeen ‘een kastje per dag’ wordt beschreven.
Simpel maar zeer doeltreffend.
Het maakt dat je op zaterdagmorgen met je duffe hoofd al vóór 11 uur weet waar die brilletjes liggen.

Reageren

28 maart: Nederlands, maar dan anders (44)

Het onbedoeld verkeerd gebruik van onze Nederlandse taal is een bron van vermaak die kennelijk niet opdroogt.
In de supermarkt kwam ik Anneke tegen en zij vond de prijs van een reep chocola veel te hoog: “Ik zag net in de schappen een zak paaseitjes voor € 6,50: ik schrok me levenloos!
Ook Carlijn hoorde weer iets bijzonders.
“Iemand gebruikt een verkeerd spreekwoord. Hij bedoelt iets met voeten in de aarde, maar zegt: “Ja dat heeft wel wat zoden aan de dijk gehad.”
Verder hoorde zij in de podcast van Tim Hofman iemand zeggen: “Deze man heeft veel melk te brokkelen in de pap.

Op het werk kwam ook weer genoeg moois voorbij:
We voeren een gesprek over een collega waarvan de teamleider vindt dat die niet optimaal presteert: “Die loopt overal de lijntjes van af.
Diezelfde teamleider komt regelmatig even bij ons op het secretariaat langs, wat een collega de opmerking ontlokte: “die komt steeds tussen neus en lippen even binnenwaaien“.
Eén van de teams bij Team290 heeft het heel druk, de wachtlijst loopt op: “Het loopt hen over de voeten….”

….. handen uit de mouwen…..

Op Radio 5 vertelt iemand wat hij gaat doen in een tuin bij een verzorgingshuis in het kader van NL Doet: “We gaan letterlijk de handen uit de mouwen stropen!” Ook op radio 5: ik hoorde een gesprekje met de eigenaar van het ‘Herman Brood-museum’. Hij wordt geïnterviewd omdat het museum gaat sluiten.
Hij wil vertellen dat Brood heel wat teweeg heeft gebracht, maar dat komt er niet helemaal goed uit: “Die man heeft wel iets tewerkgesteld!

Koning Willem Alexander wordt geïnterviewd.
Hij maakt zich zorgen over de toestand in de wereld nu Trump aan de macht is gekomen in Amerika.
Er wordt aan de fundamenten van de democratie gerateld” zegt onze koning daarover.
Zijn dochters stellen over die zorgen kennelijk ook vragen aan hun vader: “De kinderen vragen zich aan ons af….

Eén keer in de week trakteert onze taalkalender ons op ‘Kronkels’: Krantenkoppen of titels van artikelen die fouten bevatten die soms werkelijk hilarisch zijn.
Een bloemlezing:
– Brandweer blust schuurbrand met 40 konijnen in Nijmegen.
– De brandweer wist te voorkomen dat omliggende panden konden worden behouden.
– Action waarschuwt mensen met kinderen: “Stop onmiddellijk met het gebruik er van”
– Schoonmaakbedrijf verdacht van witwassen.
– Vrouwenkoor zoekt nieuwe zangers (m/v)
– Foute wind gooit roet in eten van paasvuur
– In dit dorp worden 75-plussers warm gemaakt om kleiner te wonen.
– Een formulier van de dienst die aardbevingsschade-vergoedingen afhandelt: ‘Wilt u aardbevingsschade aanvragen?’

Trouwe bloglezer Dick stuurde mij een zin uit een artikel in Trouw.
Het ging over de te verwachten bezuinigingen van het kabinet naar gemeenten in 2026: “Maar of het kabinet daarmee over de boeg komt, zal pas blijken bij de voorjaarsnota.”
Dick stuurde ook een foutje dat hij vond in een ingezonden brief in Trouw:
‘Om Mirjam  Bikker maar eens aan te parafraseren: “Wat heb….’
Ik appte hem terug: ik heb het OPgenoteerd 😉

Hierbij een link naar Nederlands maar dan anders (43) van daaruit kun je doorlinken naar voorgaande blogs in deze serie.

Ook iets melden over taalbloopers?
Graag doorgeven aan mij voor NMDA 45!

Reageren

27 maart: Een secreet.

Net als Mathijs Deen  met zijn boek ‘De Duiker’ zie: (Griezelen onder water) heeft Marion Pauw ooit de Gouden Strop gewonnen; dat was met haar derde boek, Daglicht.
Iedereen was daarna dus erg benieuwd naar haar vierde boek, de verwachtingen waren hooggespannen.
De titel is Zondaarskind en ik las het begin februari.
Ze heeft gekozen voor een ongewone hoofdpersoon; Geertruida Langhout, een oude vrouw van 80 met een zwaar leven achter de rug.
Als 9-jarig meisje verliest ze haar ouders en haar jongere zus; daarna komt ze terecht bij de zusters van Het Maagdenhuis*.
Daarna komt ze als dienstmeisje terecht bij een rijk, Amsterdams gezin, waar ze (zoals zo vaak in die tijd) zwanger wordt van de zoon des huizes.
Daarna wordt ze als een hond behandeld en weggestuurd door Frederique, de verloofde van de zoon.
Een secreet van een vrouw; een vals, verachtelijk iemand, een kreng staat bij dat woord in het woordenboek.
Geertruida is haar slachtoffer.

Het boek begint als Geertruida 80 jaar is.
Ze heeft haar heup gebroken en moet revalideren.
Om de verveling tegen te gaan neemt ze een kijkje bij het zangkoor van het tehuis waar ze revalideert en daar ontwaart ze op de eerste rij de inmiddels ook bejaarde Frederique.
En ze besluit om na al die jaren wraak te nemen.

Ik hoop op dezelfde manier oud te worden als Geertruida: ze doet iedere dag aan yoga, ze houdt haar geest jong door zichzelf uit te dagen en ze heeft een ijzeren gevoel voor humor.
Marion Pauw zet een overtuigende, bejaarde vrouw neer waar ik door haar droge manier van vertellen erg om moest lachen.
Bij stukjes en beetje krijg je het hele levensverhaal van Geertruida te horen.
Vermakelijk vond ik hoe ze de gang van zaken beschrijft in zo’n tehuis en hoe er met de oudere medemens wordt omgegaan.
En ook hoe er tegen de oudere medemens wordt aangekeken. Dat je ongevraagd als oma wordt aangesproken bijvoorbeeld.
Een spannende roman (thriller is een groot woord)  over oude mensen die nog van alles meemaken: het deed mij denken aan de avonturen van Hendrik Groen met zijn OMANIDO-club.
Een wijze les uit dit boek: onderschat nooit oude mensen.

Ben je slachtoffer of dader?
En helpt het jou als je wraak kunt nemen op iemand die je zo intens haat?
En wie is het secreet: Frederique in het begin van het boek? Of Geertruida aan het eind?
Die wraak is trouwens wel wat onrealistisch; daar heb ik altijd wel wat last van.
Maar het is Marion Pauw vergeven: tijdens het lezen hoopte ik dat het Geertruida allemaal zou lukken, zo leefde ik mee met de hoofdpersoon van dit boek.
En dat het dan wat onwaarschijnlijk is, neem ik op de koop toe.
Ik heb veel plezier beleefd aan dit boek: aanrader!

* Het leven was niet best in het Maagdenhuis. Dat wordt ook op indrukwekkende wijze beschreven in dit boek.
Kinderen die niet bij hun naam worden genoemd, maar als nummer.
De harteloze reactie op het verlies van ouders/zusje van de kille en liefdeloze nonnen: de haren rijzen je ten berge.
Op de website van de gemeente Amsterdam vond ik een interessant artikel daarover.

Reageren

26 maart: Jij bedenkt vast iets leuks

Een collega had bedacht dat ze een truitje ging breien voor ‘de-baby-op-komst’ van een andere collega.
Dat was een goed idee, maar het kwam er niet van.
Het baby’tje (een zoon) is al lang geboren, maar het garen zat nog in de plastic verpakking voor tien bollen.
Op een morgen lag het op mijn bureau.
“Voor jou. Ik weet niet wat ik er nu mee moet doen, jij bedenkt vast iets leuks.”

10 bollen Scheepjes-garen van 50 gram.
56% katoen, 44% acryl.
Grijs gemeleerd.
Op de werkvloer was het even onderwerp van gesprek.
Andere secretaresses vonden grijs niet echt een kleur voor een babyvestje, maar ik dacht: “Bij zo’n mini-spijkerbroekje en een wit shirtje? Best leuk.”

Maar ik had andere plannen.
Ooit had ik van restjes sokkenwol een soort omslagdoek gebreid, waarbij je begint met het opzetten van drie steken en het breiwerk iedere heengaande toer met twee steken uitbreidt door te meerderen. Daarbij verschijnen dan in het midden twee gaatjes (zie afbeelding links) en krijgt je breiwerk de vorm van een vlieger. Hoe je dan moet breien lees je hier.
Toen had ik bedacht dat dat ook een mooie basis zou zijn voor een grotere omslagdoek, maar ik moest nog bedenken hoe ik van de vlieger-vorm een driehoek-vorm kon maken.
Het experiment is geslaagd: het resultaat zie je op de afbeelding hiernaast.

Voor het patroon gebruikte ik verschillende ajoursteken.
Als je op de afbeelding klikt komt hij groter in beeld, dat zie je de details.
Na 4 banen met steeds die meerdersteek in het midden hield ik op met meerderen.
Op de afbeelding links zie je een deel dat  met rode lijnen is afgebakend; bij dat deel breide ik de pen aan de voorkant uit, aan de achterkant stopte ik twee steken voor het midden. Toen keerde ik het werk en ging ik aan de voorkant weer verder.
Die pen breide ik weer uit, aan de achterkant stopte ik weer twee steken eerder en keerde het breiwerk weer. Als je dit maar blijft doen brei je steeds minder steken aan die kant. Als je bijna geen steken meer over hebt (alleen de zes ribbelsteken aan de zijkant brei je helemaal terug naar het midden. Dan heb je aan één kant die driehoek tussen de rode lijnen gebreid, de andere kant is nog de bovenkant van de vlieger. Dan brei je helemaal naar het einde van je werk en pas je de ’twee steken minder breien per toer’ ook aan de andere kant toe.
Toen andere kant ook helemaal klaar was, had ik dus een driehoek, maar de omslagdoek was nog iets te klein.
Ik breide er nog 15 centimeter bij aan, maar nu meerderde ik steeds aan de uiteinden aan weerzijden een steek.
Er komt van deze omslagdoek geen uitgebreide breibeschrijving; als je een ervaren breister bent kom je er met mijn beknopte beschrijving wel uit.

4½ bol gebruikte ik voor deze omslagdoek; hij is nu in het bezit van de collega die mij het garen gaf.
Toen hoorde ik dat er weer een collega zwanger was en breide ik een baby-vestje.
Met de valse kabelsteek en houten beertjes-knoopjes.

Reageren

25 maart: Zingevingscrisis.

Soms krijg je bij Google van die headlines uit de media op je telefoon.
Meestal laat ik die ongemoeid, maar vorige week wilde ik een bericht openen dat begon met ‘Nederland worstelt met een zingevingscrisis’ zegt Rogier H…….
Ik probeerde het artikel te openen, maar het stond in dagblad Trouw en dat lees ik niet, dus ik kon niet inloggen.
Jammer. Zingeving is best een interessant onderwerp in een tijd waarin Nederland steeds meer ontkerkelijkt en ik was benieuwd wat Rogier H. erover zou zeggen.
Rogier H was trouwens vast Rogier Hoenders die als psychiater werkzaam is bij Lentis.
Maandagmorgen startte ik mijn werkcomputer op; die opent altijd automatisch met de website van mijn werkgever, Lentisnet en daar stond op de voorpagina tot mij grote vreugde een link naar het artikel waar Rogier mee in Trouw had gestaan.

Afbeelding: website Lentis

Dit stond op onze intranet-pagina:
Recent stond er in het dagblad Trouw een interview met collega Rogier Hoenders waarin hij vertelt over zingeving en waarom dit onderwerp zo belangrijk is voor behandelaars en patiënten in de GGZ.

Wie een reden heeft om dingen te doen, zal makkelijker zijn bed uitkomen’ aldus Rogier Hoenders. Ook blijkt volgens hem dat zingeving gerelateerd is aan fysieke en mentale gezondheid. En dus zet hij zingeving ook in bij mensen met een psychische aandoening. Zodat ze zelf hun welzijn kunnen verbeteren en daardoor minder afhankelijk zijn van zorg. Iets wat in tijden van ellenlange wachtlijsten en bezuinigingen heel welkom is. 

Hierbij twee links naar het hele interview (deel 1 en deel 2) met Rogier.
2025.03.24 Zingeving Rogier Hoenders 1
2025.03.24 Zingeving Rogier Hoenders 2

Ik deed ook de ‘zinzoekertest’ waar Hoenders het over heeft: ik was een rationele zinzoeker*.
Wil je die test ook doen? Ik vond hem op de website van de Rijksuniversiteit Amsterdam.
Zinzoekertest: Bijna driekwart van de Nederlanders zoekt naar zingeving – Universiteit van Amsterdam

Ook ik heb al eens blog geschreven over zingeving: hierbij een link naar dat verhaal dat ik schreef in januari van dit jaar: Over geluk (6) – Zingeving
Het is bijzonder dat daarin de woorden kerk, geloof en religie amper voorkomen. Dat komt omdat ik me bij het schrijven over dat onderwerp beperkt had tot de quotes die over dit onderwerp onze ‘Geluks-scheurkalender’ stonden en kennelijk zaten die woorden bij de samenstellers van die kalender niet boven in het hoofd.

* Bij de uitkomst ‘Rationele zinzoeker’ stond o.a. Rationele zinzoekers delen graag hun kennis met anderen….
Bij deze.

Reageren

24 maart: Hoe was je weekend?

Soms wordt er in de media wat neerbuigend en schamper gesproken over verjaardagen in Nederland.
De typisch Nederlandse kringverjaardagen.
Bij ons in de familie wordt het gekoesterd als cultureel erfgoed.
Afgelopen weekend bijvoorbeeld vierden wij twee verjaardagen: Gerards jongste broer werd 59 en onze jongste dochter 31.
Zaterdagavond zagen we dus de de familie Waninge én Roelof’s kouwe kant: de familie van schoonzus Ali.
Altijd gezellig.
Wij hoorden die avond dat wij begin juni nóg een gezamenlijk feestje hebben met deze familie: neef Rick (zoon van Roelof en Ali)  gaat trouwen met zijn Anouk.
Later op de avond hoorde ik van Ali dat hij haar officieel ten huwelijk had gevraagd: op één knie met een mooie verlovingsring.
Voor de maat van die ring had hij stiekem een ring van haar meegenomen naar de juwelier.
“Wie had dat ooit gedacht!”
Een retorische vraag, waarop meestal geen antwoord komt; wij hadden het in ieder geval niet gedacht.
Romantiek is niet een heel sterk ontwikkelde eigenschap bij het mannelijk deel van de Waninges, een familie die voornamelijk bestaat uit boeren en bouwvakkers.
Die Rick; de tantes waren stuk voor stuk onder de indruk.
Het volgende vraagstuk van de avond was: waar gaan we naar toe voor nieuwe kleren voor de bruiloft….?
O ja en de familiedag is op 5 juli.

Zondagmiddag gingen we naar Groningen voor de verjaardag van Carlijn.
Daar zagen wij ons voltallige gezin én de kouwe kant van Carlijn: de familie van schoonzoon Wim.
Ook altijd gezellig.
Frea had gezorgd voor het lekkers bij de koffie/thee: ze had een chocolade-sinaasappeltaart gemaakt.
Zelf bedacht.
Gebaseerd op het allerlekkerste Britse snoep (waar Jon en zij dus ook altijd veel van meenemen naar Nederland): de chocolade-sinaasappel.
Zo lekker, dat wij het nog nooit geproefd hebben. Lees: het is al op voordat wij het überhaupt kunnen proeven.

De taart was erg goed gelukt.
Het zag er sowieso al fantastisch uit, hij kon zo meedoen in een aflevering van Heel Holland Bakt.
De smaak was verrukkelijk.
Zo lekker, dat ik zelfs een tweede stukje nam.
En heel onfatsoenlijk vroeg of ik ook een stukje mee naar huis mocht.
Dat mocht.
Tante Carlijn kreeg een zelfbeschilderd ei voor haar verjaardag van de kinderen van de zus van Wim en ook die kids genoten van de taart en scharrelden met hun Nibbit-chippies van opa naar oma naar papa/mama.

Hoe was je weekend?
Niet heel spectaculair; bij het koffieapparaat op het werk scoor je niet heel hoog met verhalen als deze: ‘met de schoonzussen gezwijmeld bij een romantische neef en met onze kinderen zoete, machtige maar onmeunig lekkere taart gegeten. Beide keren in zo’n kringetje met schaaltjes met stukjes worst/kaas en toastjes met salades. “Waar koop je die droge worst?”
Maar laat ons maar; zo zijn onze manieren.

Reageren

Pagina 1 van 370

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén