een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Muziek Pagina 1 van 34

1 oktober: Verschrikkelijk.

Donderdagmorgen 29 september.
Drie drukke weken gehad, de eerste morgen dat ik lekker kan uitslapen.
Op mijn dooie akkertje yoga/pilates, douchen en een sudoku met een kop rooibosthee.
Het is al zo laat dat de Arbeidsvitaminen op de radio zijn.

Cindy und Bert komen voorbij.
Ich komm bald wieder, wieder vorbei.
Uit 1973.
Hoppa! Alle herinneringslaadjes gaan open en ik zing luidkeels het refrein mee:
Ich komm’ bald wieder Wieder vorbei.Und uns’re Liebe blüht wieder neu.Wenn ich auch gehn muss; Nimm das nicht schwer.Ich komm’ bald wieder Wieder hierher.

Het hele lied kan ik woordelijk meezingen; ik word er blij van.
Verschrikkelijk toch.
En dan komen onherroepelijk ook de tranen.
Om alles wat was.
Onze gezinsdingen, klaverjassen, die bandrecorder, dat beige pluchen tafelkleed……

Ik app mijn broer; de enige die dit snapt.
We sturen wat herinneringen over en weer.
Over een Duits muziekprogramma op de ZDF.
Over dat wij  met z’n vieren zo fanatiek waren met klaverjassen: drie bomen op een avond! (1 boom = 16 potjes…)
En dat pa dan zei: “Kletsen doe j’maor in je vrije tied, wij bint nou an ’t klaoverjassen.’
O ja!

Dan zijn de tranen ook al weer weg.
Is er al weer een ander liedje op de radio.
Het kleine appgesprekje met mijn broer was een waardevol moment op mijn vrije dag.
Zoveel goede herinneringen om op terug te kijken en om af en toe samen even te delen.

Ook even meezingen met Cindy und Bert?
Hierbij een link naar een YouTube-video.

Reageren

21 september: Meisje van 17.

Deze week is de week van jaren ’70 op Radio 5.

Het liefst zou ik dan de hele dag thuis zijn met de radio binnen mijn gehoor.
Genieten van de muziek.
Genieten van de herinneringen.
Maar er zijn ook dingen als werk, afspraken buiten de deur en uitjes, dus ik hoor lang niet alles.

De jaren ’70 bestonden bij mij voornamelijk uit school.
Drie jaar lagere school, vier jaar MAVO en twee jaar HAVO.
Daar ben ik dan in zo’n week heel erg mee bezig in mijn hoofd, want muziek brengt mij terug in de tijd.
Mijn agenda’s waren in die tijd mijn dierbaarste bezit.
De eerste van het seizoen ’73 – ’74 heb ik ritueel verbrand met de hele toenmalige klas op het grasveldje achter de MAVO in Smilde, maar de andere agenda’s heb ik nog (zie afbeelding)
Popmuziek, de Top 40, dat was destijds het allerbelangrijkste in mijn leven: iedere week plakte ik een afbeelding van de top 40 in mijn agenda.
In zo’n week op Radio 5 ben ik af en toe even weer 14. Of 18, het ligt er maar net aan welke muziek er wordt gedraaid.

Hans Schiffers en Bert Haandrikman hebben een jeugdfoto van zichzelf op de website van Radio 5 geplaatst, dat ga ik vandaag ook doen.
Deze foto is genomen door de schoolfotograaf toen ik in HAVO 5 zat.
Het is september 1978 en ik ben 17 jaar.  Een dorpsmeisje uit Hoogersmilde op een grote schoolfabriek in Assen.

Tegenwoordig ben ik een mevrouw van begin 60, maar het meisje van 17 is er ook nog steeds.
Want als Mud*  deze week voorbijkomt gaat de de volumeknop op tien en blèr ik luidkeels mee:  “And then she walked in looking like dynamite…..!”

* (lees voor deze jaren ’70 herinnering ‘Sweet memories‘ )

Reageren

14 september: Alles goed?

Wat is de waarde van je dag?
Vandaag was voor mij een werkdag, niks bijzonders eigenlijk.
Om 07.30 uur op de fiets; in de Onlanden fietste ik een oude kennis achterop. “Hé, gezellig, ik fiets even een stukje met je op,  hoe ist?”
Rond 08.20 uur was ik op kantoor. Toen ik de tas uit de fietstas haalde had mijn karnemelkbeker een beetje gelekt en een paar dingen in de tas hadden nu witte vlekken. Flut.

Hard gewerkt vandaag; we hebben nogal wat uitval/ziekte, dus ik werk wat extra de laatste tijd.
Toen ik wegging gaven collega en ik onszelf een complimentje: goed ons best gedaan, flink wat weggewerkt, alvast een goed weekend!
Op de terugweg zag ik in de Onlanden in de verte een zilverreiger die aan het vissen was.
Het witte stipje is de reiger. (klik op de afbeelding voor een vergroting).
Toen ik de foto maakte tikte er iemand op mijn schouder; het was collega Marja waar ik morgen mee werk.
Die had vandaag een vrije dag en maakte met haar man een wandeling door het prachtige gebied onder de stad Groningen.
We maakten een praatje en sloten af met ‘Tot morgen!’ en ik vervolgde mijn weg.

Heerlijk fietsweer, Radio 5 met Bert Kranenbarg op de oortjes.
Hij vertelde dat hij op de vraag ‘Alles goed?’ altijd antwoordde ‘Veel wel.’ want nooit is alles goed.
Daarna draaide hij in de rubriek ‘La chanson Francaise’ een nummer van George Moustaki: ‘Le temps de vivre’.
Wat een mooi nummer.
Ook even luisteren?
Hierbij een link naar het lied. 
Vandaag hoefde ik niet te koken: Gerard zorgde voor de warme maaltijd.

Eenmaal thuis om 17.00 uur schreef ik dit blog.
Was vandaag alles goed?
Veel wel.

Reageren

29 augustus: Van beide kanten.

In de auto luister ik graag naar Radio 5; dan is er niks anders wat me afleidt, dan is muziek meer dan geluidsbehang.
Zo ontdekte ik ook ooit een heel bijzondere tekst van een nummer van The Cats: Turn around and start again.

Op weg naar Assen voor mijn afspraak bij Van der Valk op de Aaltje-dag hoorde ik bij de Arbeidsvitaminen. ‘Both sides now’ van Euson.
Euson bezingt de wolken, de liefde en het leven.
Hij heeft ze van twee kanten bekeken en komt tot de conclusie dat hij zich vooral de illusies daarvan herinnert en dat hij er eigenlijk nog niks van begrijpt.

Het lied is geschreven door Joni Mitchell, het is één van haar bekendste nummers. Dit vond ik er over op WikiPedia:
Ze zou het geschreven hebben in maart 1967, naar aanleiding van een passage uit het boek Henderson the Rain King van Saul Bellow uit 1959.  Henderson the Rain King van Saul Bellow uit 1959. Ze vertelde hierover: “Ik las Saul Bellow’s Henderson the Rain King in een vliegtuig en vroeg in het boek is Henderson ook in een vliegtuig. Hij is onderweg naar Afrika en hij kijkt naar beneden en hij ziet wolken. Ik legde het boek weg, keek uit het raam en zag ook wolken, en ik begon het nummer meteen te schrijven. Ik had geen idee dat het nummer zo populair zou worden als het is.” 
Het is door heel veel artiesten gecoverd, Euson zong het in 1971; net voor mijn tijd als het gaat om mijn kennis van popmuziek.

Mooi nummer.
Je kent het vast.
Hierbij een link naar een YouTube-video van het lied uitgevoerd door Euson.

Luister eens naar de mooie opbouw van de begeleiding.
Bij het eerste couplet alleen gitaren, aan het eind van dat couplet komen er violen bij.
Tussen het 1e en 2e couplet hoor je een fluit en dan nemen gitaren en violen het weer over.
De begeleiding wordt steeds een beetje sterker.
Tussen het tweede en derde couplet doet het haast wat klassiek aan.
Bij het derde couplet lijken de instrumenten allemaal hun eigen weg te gaan en het lied eindigt als een klassiek stuk van Mozart, uitgevoerd door een strijkorkestje.

Muziek om onderweg naar Assen even ontzettend van te genieten.

Reageren

23 augustus: Tot ziens.

Zondagavond 31 juli las ik op internet dat Jan Steeman was overleden.

Maandagmorgen 1 augustus stonden de Arbeidsvitaminen daarom helemaal in het teken van Jan: zijn lievelingsmuziek werd gedraaid en van 11.00 tot 12.00 uur werd een eerbetoon aan hem uitgezonden.
Op maandagmorgen zit ik altijd op kantoor secretaresse te zijn, dus ik kreeg niks van de Arbeidsvitaminen mee, maar op dinsdagmorgen deed ik de oortjes in en luisterde het hele programma terug.

Truly Fair werd gedraaid.
Hans Schiffers vertelde daarbij dat dat nummer in de jaren ‘5o en ’60 veel werd aangevraagd door bedrijven.
Jan Steeman had daar ooit eens over verteld:”Dat was een populair nummer destijds, het werd uitgebracht in 1951.  De AVRO kreeg toen ook wel brieven van fabrieksdirecteuren die liever niet hadden dat dat lied werd gedraaid: iedereen klapte namelijk steeds twee keer mee met dat liedje: My truly fair klap klap, truly truly fair klap klap (Luister maar eens, hierbij een link naar de uitvoering van Guy Mitchel .) Toen had je nog veel bedrijven waar een lopende band was en door dat klappen verloor men veel te veel tijd aan die band!”
Schiffers zei hierover: “En dan te bedenken dat Jan dat soort dingen gewoon wist, want toen had je nog geen internet/wikipedia om het allemaal op te zoeken…”

Ben je van mijn leeftijd, dan weet je dat Jan zijn ochtendprogramma op Hilversum 3 altijd begon met het geluid van een wekker.
Daarna hoorde je een duffe meneer die onder de douche ging. ‘BRRR COLD!’  ‘HAAA HOT!” Hmmmmm…Haaaaaaa……. en dan begon hij te zingen. Jom, dom, jom dom  etc.
Ook dat nummer kwam voorbij; ik had het minstens veertig jaar niet meer gehoord en het bracht me onmiddellijk terug naar mijn meisjeskamer aan de Servatiusstraat in Hoogersmilde.
Ook even luisteren? Hierbij een link”: Allan Sherman Togetherness .
Sweet memories.

Hans Schiffers zei aan het einde van het eerbetoon:

“Jan vond het moeilijk om afscheid te nemen.
Als familie of vrienden in de tijd die hem nog gegeven was afscheid namen zei hij: ‘Tot ziens”.
En dat zeggen wij nu ook.”

Jans naam kwam ook wel eens voorbij in een blog.
Dan had ik een mooi liedje gehoord bij de Arbeidsvitaminen of zo.
Dan schreef ik bijvoorbeeld over stemmen voor de Top 2000: 25 november 2014
Of over een liedje van Alexandra: 20 oktober 2015
Over een nummer over een doodgewone Piet op 8 september 2016.

Eind 2016 ging Jan met pensioen. Daarover schreef ik het blog ‘Arbeidsvitaminen van Jan op 8 januari 2017

5 jaar later zeg ik samen met zijn opvolger Hans Schiffers: tot ziens en bedankt voor al die jaren passie voor muziek die je met ons hebt gedeeld.

 

Reageren

14 juni: Barbara Ellen.

Toen ik nog bij mijn ouders thuis woonde had mijn broer een cassettebandje van The Everly Brothers.
Mooie muziek, daar mocht ik ook graag naar luisteren.
Eén nummer sprong er voor mij uit: Barbara Allen.
Een mooie melodie, prachtig tweestemmig gezongen door Don en Phil.
Een dijk van een smartlap.
Want ook al wist ik niet precies waar het over ging, ik had al wel genoeg benul van het Engels dat ik begreep dat er twee jonge mensen dood gingen.

Jaren gingen voorbij.
Het bandje van mijn broer was al lang uit het zicht verdwenen en ik vergat het nummer, totdat ik toegang kreeg tot Spotify.
Op zoek naar iets van The Everly Brothers her-ontdekte ik Barbara Ellen.

Het is al een heel oud lied. De eerste bekende verwijzing naar deze mysterieuze folkballad is uit 1666, geschreven door de Engelse dagboekschrijven Samuel Pepys.
Hij beschreef het als een ‘Scotch song’; het lied werd vervolgens door immigranten vanuit Engeland naar de Verenigde Staten gebracht.
Het is door talloze artiesten uitgevoerd en een door de eeuwen heen geliefd lied geworden.
Wat gebeurt er in deze oude ballad?
Wat maakt het zo aangrijpend dat het al zo lang stand houdt?

De jonge William ligt op zijn sterfbed en roept om Barbara Ellen.
Ze haast zich niet om bij hem te komen en als ze er uiteindelijk is ze doet kil en uit de hoogte tegen hem, omdat hij haar in een herberg belachelijk heeft gemaakt.
Op weg naar huis hoort ze de doodsklok het overlijden van William aanzeggen.
Dan heeft ze plotseling spijt van haar gedrag en weet ze dat zij op korte termijn zal sterven van verdriet om hem.
In eerdere versies hield het lied daar op, maar later is er nog een verzachtend deel aan toegevoegd: William en Barbara worden naast elkaar begraven; uit zijn graf groeit een roos en uit het hare een doornstruik. De twee bloemen raken verstrengeld boven de twee graven, waardoor de overledenen voor eeuwig met elkaar verbonden zijn.

Ik zei het al: een dijk van een smartlap.
Ook even luisteren? Hierbij een link naar een video op YouTube.
Het staat op het album “Songs our daddy taught us” van The Everly Brothers.

Meer weten? Hierbij een link naar een Engelstalige wikipedia-pagina met een artikel over het lied.

Reageren

7 juni: Zou zo’n bel nou weten…..

Dominee Sijbrand van Dijk die aan het eind van de viering bellenblazend op het podium staat  terwijl de gemeente ‘Geest van hierboven’ zingt: dat beeld zal me bijblijven van het einde van de kerkdienst op 1e Pinksterdag.
Dat zingen met een mooi gevulde kerk (de stoelen weer in lange rijen) met mensen die bijna allemaal iets roods aangetrokken hadden was sowieso een feest! Vanaf de achterste altenrij in de cantorij had ik een mooi uitzicht op de eerste paar rijen: zie afbeelding.
Wat zo’n kleur dan doet met de sfeer in de kerkzaal!

Op 19 mei schreef ik al over het lied dat we aan het instuderen waren voor Pinksteren. (meer weten? Lees dan ‘Polyfonie‘) Dat lied had onze cantor Karel zelf geschreven en zondagmorgen werd het voor het eerst uitgevoerd door onze cantorij; met Erwin op het orgel en samen de gemeente.
Wat een belevenis!  Voor ons,  maar vooral ook voor Karel.

Hoe ongrijpbaar de Heilige Geest is legde de voorganger aan de kinderen uit door bellen te blazen.
Even een klein stukje uit het gesprekje: “Kijk. Bellen maken met je adem. Zou zo’n bel nou weten wanneer hij los moet laten? Welnee. Zo’n bel laat het gewoon gebeuren:  je blaast en hij laat los. Soms zou je willen dat het leven net zo gemakkelijk was….:

Hoe waait de geest? De dominee drukte ons op het hart niet steeds de nadruk op het kwade te leggen (wat je de hele dag al om je heen hoort aan nieuws en geroddel uit de media) maar om de goede verhalen te lezen en door te vertellen.
Soms weten mensen ineens wat ze moeten doen: iemand uit het water redden bijvoorbeeld.
Maar dan moet je het wel zien; hou je ogen open, lees en spreek het goede en bidt het goede.
De geest van God blaast mensen aan; zaai het goede voor een grote oogst.

Nog even over onze cantorij. Bij het inzingen zondagmorgen konden wij als alten de sopranen niet horen. Dat kwam enerzijds omdat er maar 4 sopranen aanwezig waren, anderzijds omdat de bassen (4) en de tenoren (5) tussen ons en de sopranen in staan. Stuk voor stuk goed zingende bassen en tenoren, maar ze overstemden samen met ons alten (7) onbedoeld de sopranen.
Natuurlijk, niet alle sopranen waren er, maar we zouden wel wat meer sopranen kunnen gebruiken bij onze cantorij.
Ben je of ken je iemand die met onze sopranen zou willen meezingen? Van harte welkom! We repeteren op dinsdagavond van 19.30 tot 21.30 uur in Op de Helte.

Eigenlijk was het een gedoe om in Roden te komen zondagmorgen. We verbleven het hele weekend met dochters en aanhang in Casa Grada in Westerbork; om 07.30 uur zaten Gerard en ik in de auto om om 08.30 uur in Op de Helte te zijn. Maar het was ruimschoots  de moeite waard: ik had het niet willen missen!
Wil je de viering beluisteren? Hierbij een link naar kerkomroep: 5 juni, 09.30 uur Op de Helte, Roden.

Reageren

27 mei: Wat muziek met je doet.

Vorige week kreeg ik een mailtje van Essina, in het verleden collega-alt bij de Catharinacantorij.
Ze had nog wat oude muziek liggen, of ik daar belang bij had.
Ja man!
Vrijdagmiddag 20 mei kwam ze met man Joop langs om het spul te brengen.
Een doos vol.
We dronken koffie; ik zette de doos midden op tafel en pakte alles uit.

Puur genieten was het.
En dan heb ik nog geen noot gespeeld…..
Oude bladmuziek van Eddy Christiani, ‘Kleine Greetje uit de polder’ bijvoorbeeld.
Het boek ‘Kun je nog zingen, zing dan mee’.
Krontjong muziek. “Kaa sian, si pa tooo ka an….”
Een boek met oude kerstliedjes.
(klik op de afbeelding voor een vergroting).
Met het uitpakken kwamen ook de verhalen.
Over het zingen bij haar thuis, het harmonium, het ‘galmen’ van Johannes de Heer-liederen en het samen musiceren.
Hoe muziek verbindt.
En hoe muziek emotioneert.
Hoe muziek verklonken is met herinneringen.

De doos staat inmiddels bij mijn accordeon naast de muziekstander en iedere dag haal ik er één ding uit om te spelen.
Ken ik het? Lukt het om het te spelen?

Vrijdagavond keken we naar deel 4 in de serie ‘Tweede Hans’ over een 60-plusser die verplicht met pensioen moest en daar nog niet aan toe was.
Hij worstelt met zijn vrije tijd en met zichzelf, tot hij ontdekt hoe leuk zingen bij een shantykoor is.
Bij het voorzingen tijdens de audiëntie zingt hij ‘Op de sluizen van IJmuiden’ van Max van Praag.
Angela Groothuizen, die de dirigente van het koor speelt, zingt er een tweede stem bij; ik zat met tranen in de ogen op de bank te genieten.
De serie laat zien hoe fijn zingen met elkaar is.
Zingen/musiceren met je hart.
Mozart of Eddy Christiani, Queen of Corry Konings: muziek doet iets met je.

Ook even genieten van de smartlap van Max van Praag?
Hierbij een link naar een video op YouTube.

Reageren

25 mei: Ze weten niet wat ze doen.

Deze week was ik op zoek naar een specifiek liedje van Jules de Corte: ‘Kruip maar in je slakkenhuis’.
Daar hoorde ik een flard van in het zondagmorgenprogramma ‘Andermans veren’ op Radio 5.
Wat ik hoorde raakte me, maar we zaten in de auto en ik kon het niet helemaal goed volgen.
“Thuis zoek ik het wel even op” dacht ik.
Toen ik ging zoeken op internet zag ik dat ze die ochtend een eigen opname van iemand hadden gedraaid.
Niet te vinden op Spotify, niet te vinden op internet.
Hmm.
Op dit blog dus geen rechtstreekse link naar het lied, maar een link naar de uitzending van Andermans Veren op 15 mei.
Het bewuste nummer vind je op 26 en een halve minuut vanaf het begin.
Bij de afkondiging na ‘de flard’ zei presentator Kick van der Veer: “Wat een profetische blik had die man toch!”

Zoekend naar voornoemd nummer vond ik, zoals zo vaak, iets anders.
Het was een videoclip met beelden van deze tijd, gemonteerd bij het lied ‘Ze weten niet wat ze doen’ van Jules de Corte.
Het is een video die verwart en aan het denken zet.
Hiervan heb ik wel een rechtstreekse link: hierbij een link.

Reageren

19 mei: Polyfonie.

Het is alweer gewoon geworden: op dinsdagavond cantorij-repetitie.
In deze weken zijn we druk bezig met het instuderen van de liederen die we zingen op 1e Pinksterdag.
Onze cantor Carel is een ambitieuze jonge man die vindt dat we de lat niet te laag moeten leggen.
Hij studeert aan het Prins Claus Conservatorium en had bedacht dat hij voor het pinksterfeest zelf een stuk ging schrijven.
Het begint met een couplet in het Latijn, daarna een deel in het Duits en het laatste stuk wordt gezongen in het Nederlands.
Zingen in tongen én talen!
Hij stuurde ook gelijk maar oefen-files mee, want het zingt niet gemakkelijk zo maar weg.
Pittig hoor.
Het stuk zingen vinden wij al lastig: hij heeft het nota bene zelf geschreven!
Wij mogen als cantorij onze handjes dichtknijpen met zo’n enthousiaste jonge gast als dirigent.

Verder heeft Carel ons nog ‘een uitdaging’ aangereikt: If Ye Love Me, Keep My Commandments vanThomas Tallis.
Een Engels muziekstuk waarin alle partijen door elkaar heen zingen.
Past ook goed bij de talen en tongen van Pinksteren.
“Dat heet polyfonie” “legde hij ons uit.
“Meestal zingen wij homofoon, dat is als iedereen tegelijk dezelfde woorden zingt maar met andere noten.”
Toen wij na het doorzingen van de verschillende partijen het stuk in zijn geheel probeerden te zingen was het polyfonie noch homofonie: het klonk als kakafonie.
Carel blijft optimistisch en was al blij dat we tegelijk eindigden.
Het goede nieuws is dat we nog een aantal weken te gaan hebben.

Het is alweer gewoon geworden, schreef ik in de eerste zin van dit blog.
Dat neemt niet weg dat ik meer dan voorheen geniet van het zingen met elkaar.
Toen ik begin deze week op het nieuws hoorde dat we in de herfst weer rekening moeten houden met nieuwe lockdowns dacht ik als eerste aan de cantorij en de kerkdiensten.
Het zal toch niet weer….
Andere jaren stoppen we al met de cantorijrepetities na Pinksteren, maar we zijn nog gevraagd voor een kerkdienst op 3 juli.
Fijn; dan zingen we nog even door!

Reageren

Pagina 1 van 34

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén