Siw Malmkvist.
Nooit van gehoord dacht ik.
Maandagmorgen legde ik de laatste hand aan het blog over de Halleluja-Zumba van zondag met de Arbeidsvitaminen als geluidsbehang.
Er werden plaatjes gedraaid van een meneer uit Twente die een lijstje had samengesteld met ‘muziek die je bijna niet meer hoort op de radio’.
Nou, daar ben ik altijd wel van, dus ik was benieuwd wat meneer had uitgezocht.
‘To make my life beautifull’ van Alex Harvey had ik al voorbij horen komen tijdens het strijken.
En ‘Our world’ van Blue Mink, met Madeline Bell toen ik de was ging ophangen.
Waar ik nog even mee wachtte, want ik wilde het liedje helemaal horen.
En tijdens het schrijven van het blog kwam Siw voorbij.
“Liebeskummer lohnt sich nicht, my darling,
Schade um die Tränen in der Nacht
Liebeskummer lohnt sich nicht, my darling,
weil schon Morgen dein Herz darüber lacht.”
Op slag was ik weer puber en wist weer precies hoe ik mij voelde toen mijn vader dit lied zong toen een verkering uit was.
Ouders zeggen dan altijd van die stomme dingen.
“Geen handvol, maar een land vol!”
‘Nao dizze weer een frizze!”
En mijn vader zong dus dit STOMME LIED!
Als je 14 of 15 bent wil je dat helemaal niet horen, dus ik verdween regelmatig naar mijn kamer.
Daar was mijn gitaar, daar stond de bandrecorder en kon ik qua muziek mijn eigen ding doen.
Toen ik het vanmorgen weer hoorde schoot ik vol omdat het me zo aan thuis deed denken; en natuurlijk kan ik het refrein woordelijk meezingen…..
Bij het schrijven van dit blog zocht ik het nummer op en vond het op You Tube.
Het is een video uit 1964 en het is beslist vermakelijk om het filmpje even te bekijken.
Superhip in die tijd, hopeloos gedateerd in 2026.
Het lied is ook nog eens een oorwurm van jewelste, want het bleef de hele dag in mijn hoofd hangen.
‘Hiele kop vol allemaol herinnerings’ zou Daniël Lohues zeggen.
Die heeft over dit fenomeen in 2017 al eens een column geschreven onder de titel ‘Magisch’.
Hierbij link een link naar een PDF met dat verhaal.
Over herkenbaarheid gesproken.
Muziek is magisch.
