een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Muziek Pagina 1 van 33

14 juni: Barbara Ellen.

Toen ik nog bij mijn ouders thuis woonde had mijn broer een cassettebandje van The Everly Brothers.
Mooie muziek, daar mocht ik ook graag naar luisteren.
Eén nummer sprong er voor mij uit: Barbara Allen.
Een mooie melodie, prachtig tweestemmig gezongen door Don en Phil.
Een dijk van een smartlap.
Want ook al wist ik niet precies waar het over ging, ik had al wel genoeg benul van het Engels dat ik begreep dat er twee jonge mensen dood gingen.

Jaren gingen voorbij.
Het bandje van mijn broer was al lang uit het zicht verdwenen en ik vergat het nummer, totdat ik toegang kreeg tot Spotify.
Op zoek naar iets van The Everly Brothers her-ontdekte ik Barbara Ellen.

Het is al een heel oud lied. De eerste bekende verwijzing naar deze mysterieuze folkballad is uit 1666, geschreven door de Engelse dagboekschrijven Samuel Pepys.
Hij beschreef het als een ‘Scotch song’; het lied werd vervolgens door immigranten vanuit Engeland naar de Verenigde Staten gebracht.
Het is door talloze artiesten uitgevoerd en een door de eeuwen heen geliefd lied geworden.
Wat gebeurt er in deze oude ballad?
Wat maakt het zo aangrijpend dat het al zo lang stand houdt?

De jonge William ligt op zijn sterfbed en roept om Barbara Ellen.
Ze haast zich niet om bij hem te komen en als ze er uiteindelijk is ze doet kil en uit de hoogte tegen hem, omdat hij haar in een herberg belachelijk heeft gemaakt.
Op weg naar huis hoort ze de doodsklok het overlijden van William aanzeggen.
Dan heeft ze plotseling spijt van haar gedrag en weet ze dat zij op korte termijn zal sterven van verdriet om hem.
In eerdere versies hield het lied daar op, maar later is er nog een verzachtend deel aan toegevoegd: William en Barbara worden naast elkaar begraven; uit zijn graf groeit een roos en uit het hare een doornstruik. De twee bloemen raken verstrengeld boven de twee graven, waardoor de overledenen voor eeuwig met elkaar verbonden zijn.

Ik zei het al: een dijk van een smartlap.
Ook even luisteren? Hierbij een link naar een video op YouTube.
Het staat op het album “Songs our daddy taught us” van The Everly Brothers.

Meer weten? Hierbij een link naar een Engelstalige wikipedia-pagina met een artikel over het lied.

Reageren

7 juni: Zou zo’n bel nou weten…..

Dominee Sijbrand van Dijk die aan het eind van de viering bellenblazend op het podium staat  terwijl de gemeente ‘Geest van hierboven’ zingt: dat beeld zal me bijblijven van het einde van de kerkdienst op 1e Pinksterdag.
Dat zingen met een mooi gevulde kerk (de stoelen weer in lange rijen) met mensen die bijna allemaal iets roods aangetrokken hadden was sowieso een feest! Vanaf de achterste altenrij in de cantorij had ik een mooi uitzicht op de eerste paar rijen: zie afbeelding.
Wat zo’n kleur dan doet met de sfeer in de kerkzaal!

Op 19 mei schreef ik al over het lied dat we aan het instuderen waren voor Pinksteren. (meer weten? Lees dan ‘Polyfonie‘) Dat lied had onze cantor Karel zelf geschreven en zondagmorgen werd het voor het eerst uitgevoerd door onze cantorij; met Erwin op het orgel en samen de gemeente.
Wat een belevenis!  Voor ons,  maar vooral ook voor Karel.

Hoe ongrijpbaar de Heilige Geest is legde de voorganger aan de kinderen uit door bellen te blazen.
Even een klein stukje uit het gesprekje: “Kijk. Bellen maken met je adem. Zou zo’n bel nou weten wanneer hij los moet laten? Welnee. Zo’n bel laat het gewoon gebeuren:  je blaast en hij laat los. Soms zou je willen dat het leven net zo gemakkelijk was….:

Hoe waait de geest? De dominee drukte ons op het hart niet steeds de nadruk op het kwade te leggen (wat je de hele dag al om je heen hoort aan nieuws en geroddel uit de media) maar om de goede verhalen te lezen en door te vertellen.
Soms weten mensen ineens wat ze moeten doen: iemand uit het water redden bijvoorbeeld.
Maar dan moet je het wel zien; hou je ogen open, lees en spreek het goede en bidt het goede.
De geest van God blaast mensen aan; zaai het goede voor een grote oogst.

Nog even over onze cantorij. Bij het inzingen zondagmorgen konden wij als alten de sopranen niet horen. Dat kwam enerzijds omdat er maar 4 sopranen aanwezig waren, anderzijds omdat de bassen (4) en de tenoren (5) tussen ons en de sopranen in staan. Stuk voor stuk goed zingende bassen en tenoren, maar ze overstemden samen met ons alten (7) onbedoeld de sopranen.
Natuurlijk, niet alle sopranen waren er, maar we zouden wel wat meer sopranen kunnen gebruiken bij onze cantorij.
Ben je of ken je iemand die met onze sopranen zou willen meezingen? Van harte welkom! We repeteren op dinsdagavond van 19.30 tot 21.30 uur in Op de Helte.

Eigenlijk was het een gedoe om in Roden te komen zondagmorgen. We verbleven het hele weekend met dochters en aanhang in Casa Grada in Westerbork; om 07.30 uur zaten Gerard en ik in de auto om om 08.30 uur in Op de Helte te zijn. Maar het was ruimschoots  de moeite waard: ik had het niet willen missen!
Wil je de viering beluisteren? Hierbij een link naar kerkomroep: 5 juni, 09.30 uur Op de Helte, Roden.

Reageren

27 mei: Wat muziek met je doet.

Vorige week kreeg ik een mailtje van Essina, in het verleden collega-alt bij de Catharinacantorij.
Ze had nog wat oude muziek liggen, of ik daar belang bij had.
Ja man!
Vrijdagmiddag 20 mei kwam ze met man Joop langs om het spul te brengen.
Een doos vol.
We dronken koffie; ik zette de doos midden op tafel en pakte alles uit.

Puur genieten was het.
En dan heb ik nog geen noot gespeeld…..
Oude bladmuziek van Eddy Christiani, ‘Kleine Greetje uit de polder’ bijvoorbeeld.
Het boek ‘Kun je nog zingen, zing dan mee’.
Krontjong muziek. “Kaa sian, si pa tooo ka an….”
Een boek met oude kerstliedjes.
(klik op de afbeelding voor een vergroting).
Met het uitpakken kwamen ook de verhalen.
Over het zingen bij haar thuis, het harmonium, het ‘galmen’ van Johannes de Heer-liederen en het samen musiceren.
Hoe muziek verbindt.
En hoe muziek emotioneert.
Hoe muziek verklonken is met herinneringen.

De doos staat inmiddels bij mijn accordeon naast de muziekstander en iedere dag haal ik er één ding uit om te spelen.
Ken ik het? Lukt het om het te spelen?

Vrijdagavond keken we naar deel 4 in de serie ‘Tweede Hans’ over een 60-plusser die verplicht met pensioen moest en daar nog niet aan toe was.
Hij worstelt met zijn vrije tijd en met zichzelf, tot hij ontdekt hoe leuk zingen bij een shantykoor is.
Bij het voorzingen tijdens de audiëntie zingt hij ‘Op de sluizen van IJmuiden’ van Max van Praag.
Angela Groothuizen, die de dirigente van het koor speelt, zingt er een tweede stem bij; ik zat met tranen in de ogen op de bank te genieten.
De serie laat zien hoe fijn zingen met elkaar is.
Zingen/musiceren met je hart.
Mozart of Eddy Christiani, Queen of Corry Konings: muziek doet iets met je.

Ook even genieten van de smartlap van Max van Praag?
Hierbij een link naar een video op YouTube.

Reageren

25 mei: Ze weten niet wat ze doen.

Deze week was ik op zoek naar een specifiek liedje van Jules de Corte: ‘Kruip maar in je slakkenhuis’.
Daar hoorde ik een flard van in het zondagmorgenprogramma ‘Andermans veren’ op Radio 5.
Wat ik hoorde raakte me, maar we zaten in de auto en ik kon het niet helemaal goed volgen.
“Thuis zoek ik het wel even op” dacht ik.
Toen ik ging zoeken op internet zag ik dat ze die ochtend een eigen opname van iemand hadden gedraaid.
Niet te vinden op Spotify, niet te vinden op internet.
Hmm.
Op dit blog dus geen rechtstreekse link naar het lied, maar een link naar de uitzending van Andermans Veren op 15 mei.
Het bewuste nummer vind je op 26 en een halve minuut vanaf het begin.
Bij de afkondiging na ‘de flard’ zei presentator Kick van der Veer: “Wat een profetische blik had die man toch!”

Zoekend naar voornoemd nummer vond ik, zoals zo vaak, iets anders.
Het was een videoclip met beelden van deze tijd, gemonteerd bij het lied ‘Ze weten niet wat ze doen’ van Jules de Corte.
Het is een video die verwart en aan het denken zet.
Hiervan heb ik wel een rechtstreekse link: hierbij een link.

Reageren

19 mei: Polyfonie.

Het is alweer gewoon geworden: op dinsdagavond cantorij-repetitie.
In deze weken zijn we druk bezig met het instuderen van de liederen die we zingen op 1e Pinksterdag.
Onze cantor Carel is een ambitieuze jonge man die vindt dat we de lat niet te laag moeten leggen.
Hij studeert aan het Prins Claus Conservatorium en had bedacht dat hij voor het pinksterfeest zelf een stuk ging schrijven.
Het begint met een couplet in het Latijn, daarna een deel in het Duits en het laatste stuk wordt gezongen in het Nederlands.
Zingen in tongen én talen!
Hij stuurde ook gelijk maar oefen-files mee, want het zingt niet gemakkelijk zo maar weg.
Pittig hoor.
Het stuk zingen vinden wij al lastig: hij heeft het nota bene zelf geschreven!
Wij mogen als cantorij onze handjes dichtknijpen met zo’n enthousiaste jonge gast als dirigent.

Verder heeft Carel ons nog ‘een uitdaging’ aangereikt: If Ye Love Me, Keep My Commandments vanThomas Tallis.
Een Engels muziekstuk waarin alle partijen door elkaar heen zingen.
Past ook goed bij de talen en tongen van Pinksteren.
“Dat heet polyfonie” “legde hij ons uit.
“Meestal zingen wij homofoon, dat is als iedereen tegelijk dezelfde woorden zingt maar met andere noten.”
Toen wij na het doorzingen van de verschillende partijen het stuk in zijn geheel probeerden te zingen was het polyfonie noch homofonie: het klonk als kakafonie.
Carel blijft optimistisch en was al blij dat we tegelijk eindigden.
Het goede nieuws is dat we nog een aantal weken te gaan hebben.

Het is alweer gewoon geworden, schreef ik in de eerste zin van dit blog.
Dat neemt niet weg dat ik meer dan voorheen geniet van het zingen met elkaar.
Toen ik begin deze week op het nieuws hoorde dat we in de herfst weer rekening moeten houden met nieuwe lockdowns dacht ik als eerste aan de cantorij en de kerkdiensten.
Het zal toch niet weer….
Andere jaren stoppen we al met de cantorijrepetities na Pinksteren, maar we zijn nog gevraagd voor een kerkdienst op 3 juli.
Fijn; dan zingen we nog even door!

Reageren

7 mei: Nooit vergeten.

Deze week kwam op een Spotify-afspeellijst een nummer van Joe Cocker voorbij: ’n Oubliez jamais’.
Het nummer heeft in ons land nooit in de hitparades gestaan; ik ken het van de Top2000 op Radio 2  en de Evergreen Top1000, daar staat hij ieder jaar in.
Als je de tekst beluistert wordt er een gesprek gevoerd tussen een jongere en zijn ouders.
“Papa, waarom speel je allemaal dezelfde oude liedjes? Want op straat is er iets gaande: een spinternieuwe beat en een splinternieuwe hit!”
De vader in kwestie zegt dat hij vroeger ook zo’n woedende rebel was, maar dat hij toch geen spijt heeft.
Hij besluit het gesprek met: “Dus dans je eigen dans en vergeet deze tijd niet.”
In het refrein horen we steeds: Nooit vergeten. Elke generatie heeft zijn eigen manier van doen en heeft de behoefte om ongehoorzaam te zijn.
Het is je lot om het er niet mee eens te zijn en dat regels in de weg gaan staan.

In het tweede couplet volgt het gesprek met de moeder.
“Mama, waarom dans je steeds op dezelfde oude liedjes?”
Ook nu is er weer een nieuw ritme en een nieuwe song.
Moeder zegt: “In mijn hart zit nog de passie van het jonge meisje dat ik was, een passie voor een levenslang duet.
Binnenkort zal iemands glimlach je betoveren, dus zing je eigen lied en vergeet deze tijd  nooit.”

In het laatste couplet horen we de jongeman nog twijfelen.
Wat is dit voor spel?
Liefde is de remedie?
Ik weet het nog niet zo zeker….

Hierbij een link naar een video-clip van dit lied.
We zien Joe Cocker en Catharine Deneuve als ouderen en we zien een jong stel verliefd worden.
Er is een foto-album en er worden herinneringen opgehaald.

Wat een mooi lied en wat een goed verhaal.
Iedere generatie heeft zijn eigen manier van doen.
Dus dans je eigen dans en zing je eigen lied.

Bovenstaand blog schreef ik op vrijdag 6 mei; ’s avonds las ik dat Sis van Rossem is overleden.
Op ‘Maarten online’  staat een In Memoriam;  daar kun je ook een interview met haar uit 2019 lezen.
In het licht van ‘Elke generatie heeft zijn eigen manier van doen’ geef ik hierbij een link naar één van haar laatste columns ‘Helemaal goed’.

Reageren

15 april: Van vroeger.

Op onze zolder staat een kartonnen doos waar ‘PASEN’ op staat.
Als de paasdagen er aan komen haal ik die doos van zolder en versier ons huis met spulletjes die ik in in het verleden heb verzameld.
Eigenlijk koop ik nooit iets op dat gebied. Wat in de dozen zit hebben we gekregen in bloemstukken en als cadeautjes; verder heb ik ook nog veel dingen bewaard die de kinderen vroeger op school hebben gemaakt.  Ook alle eieren die we in de loop van de jaren beschilderd hebben worden ieder jaar weer in hun eierdozen opgeborgen; er staat op dit moment een grote, glazen accubak vol eieren voor ons kamerraam.

Voor de grote ramen in de woonkeuken heb ik dit jaar drie hangers hangen, die onze dochters nog hebben gemaakt op de basisschool.
Twintig tot dertig jaar geleden.
De werkjes lagen onderin de doos, de laatste jaren hing ik ze niet meer op.
Nu ze er weer hangen doet het me erg aan vroeger denken.
Toen wilde ik bijvoorbeeld geen paastak in huis, ik vond de kerstboom 1x per jaar wel genoeg.
Waarom zou je met Pasen ook nog een boom in huis halen?
Op de donderdag voor het Paasweekend in 1991 kwam de vierjarige Frea opgetogen uit school: ze hadden allemaal een paastak van de juf gekregen!
De kuikentjes die er in hingen had ze zelf geprikt.
Zeg dan maar eens dat je zo’n paastak eigenlijk niks vindt…..
Eén zo’n geprikt kuikentje zit nog in de doos; als ik hem even oppak kan ik een glimlach niet onderdrukken.
Die paastak was nog maar het begin: ieder jaar werd de paasversiering bonter en uitbundiger, met dank aan de meesters en de juffen die steeds weer iets anders bedachten.
Ook die raamhangers dus!

Op dit blog zie je afbeeldingen van wat er voor het keukenraam hangt: een ovale ei-hanger met een gevouwen kuikentje er in, een hanger met een ei en een kuiken in opeenvolgende stadia en kartonnen hanen met eierschalen. De hanen zijn blauw en de eieren groen, maar dat kreeg ik door het licht niet goed op de foto.
Wat waren ze trots als ze met hun werkjes uit school kwamen: die kregen een ereplaatsje bij ons voor het raam!
Sweet memories.

Reageren

22 maart: Stap veur stap.

En weer giet de theatershow van Daniël Lohues niet deur.
Wij hadden kaorten veur zien show in het veurjaor van 2020, maor toen zee hij in verband met gezondheidsproblemen alle shows af.
Daorna klapte de corona d’r in, dus wij vestigden oonze hoop op het veurjaor van 2022.
Het lukte om kaorties te kriegen veur de Oosterpoort in Grunn en ik zat mij d’r alweer onwies op te verheugen.
Op 2 meert stun dit bericht op de website van RTV Drenthe:

Zanger Daniël Lohues staat voorlopig nog niet in het theater. De theatertour van de muzikant uit Erica is uitgesteld, hij voelt zich nog niet goed genoeg om op tournee te gaan.
Lohues is nog niet geheel hersteld van zijn burn-out. Tijdens zijn ronde langs de Nederlandse theaters zou hij zowel nieuwe liedjes als oudere favorieten van de zanger ten gehore brengen. “Lievelingsnummers uit de succesvolle Allennig-serie en van de prachtige platen daarvoor en daarna”, zo werd de tour aangekondigd. “Hij begeleidt zichzelf op de vleugel of op de gitaar, of op een banjo of een mandoline.” Veel theaters hebben een nieuwe datum voor het optreden gepland in 2023.

Dus.
Jammer ja.
Schraole troost: Lohues hef een neie CD uut.
De titel van de CD is ‘Daniël Lohues’.
Op zien website wol ik een exemplaar bestellen, maor dan wil ik ok een gesigneerd exemplaar.
Was al uutverkocht!
Eem geduld dus.
Netuurlijk heb ik de CD wel beluusterd: ik heb ok een abonnement op Spotify en daor stiet e al op.
Mooi man.
Het lied ‘Stap veur stap’ is dizze weke as neie single uutkommen.
Wo’j meer weten? Hierbij een link naor Lohues zien website met meer informatie over dit neie album.

Reageren

17 maart: Now is the hour.

Eén van mijn guilty pleasures is foute muziek; in casu smartlappen.
Op Spotify heb ik een afspeellijst met smartlappen waar ik helemaal in kan verdrinken.
Meestal geniet ik daarvan als ik alleen thuis ben, want dan kan ik naar hartelust meezingen: met Corry en de Rekels, Anneke Grönloh, Conny Francis, Freddy Quin en Nina & Frederik, om maar wat te noemen.
“ALS WIJ SAMEN BRUILOFT VIEREN…..!’

Eén van de liedjes in de lijst is van Bing Crosby en het heet ‘Now is the hour’.
Dat kende ik niet, maar in een oud accordeonboek vond het ik lied en ik probeerde het te spelen.
Die melodie kende ik!
Dat was een christelijk liedje van vroeger, Johannes de Heer of zo.
Dan duurt het even voordat ik het heb, maar ik vond het: ‘Doorgrond mijn hart en ken mijn weg, O Heer’.
O wat een mooie melodie en wat een mooie tegenstem.
Na maanden en maanden oefenen kan ik het nu spelen en ik vind het prachtig; met m’n accordeon op schoot kan ik zo genieten van zo’n meeslepende melodie.
Op Spotify vond ik verschillende uitvoeringen van ‘Now is the hour’ , maar die van Bing Crosby vond ik het mooist.

Vorige week was Gerard een avond weg en was ik aan het rommelen/uitzoeken van een kastje met liedboeken en oude muziek.
Daar passen heel goed smartlappen bij.
Bing kwam ook voorbij.
Heerlijk.
Ook even zwijmelen?
Hierbij een link naar een YouTube-video

Meer lezen over mijn liefde voor smartlappen?
Lees dan ‘Smartlappen; heerlijk!  uit oktober 2014, Droomland uit juli 2016, Eéééduard en zijn Lena uit juli 2018  of ‘So wie im Märchen’ uit augustus 2019. 

Reageren

15 februari: Mijn jaren ’60 hoor ik niet terug.

De afbeelding die je hiernaast ziet is een collage van de nummers waarop ik heb gestemd in de week van de jaren ’60 op Radio 5.
Het is een beetje een recalcitrant lijstje, want (het zal ook niet…) ik vind iets van die week.
Wat ik vind heb ik ook bij mijn lijstje als motivering voor “La Mama” van Corry Brokken weergegeven.

Mijn lijst bestaat uit muziek waar ik goede herinneringen aan heb.
Wat mij opvalt in deze week, is dat we bijna alleen maar Engelstalige muziek horen, terwijl in de jaren ’60 vooral heel veel Nederlandse, Duitse en Franse muziek te horen was. Dat hoor ik niet terug in deze week.
Op deze manier wordt de muziek uit de jaren ’60 maar van één kant belicht; mijns inziens is dat de kant die de dj’s en programmamakers zelf leuk vinden. Zelf knapte ik erg op van Corry Brokken bij de Arbeidsvitaminen van dinsdag 15  februari. Ik ben benieuwd of ik in de lijst van a.s. vrijdag een bredere selectie uit de jaren ’60 te horen krijg.
Dit is trouwens het enige punt van kritiek: ik geniet van deze week. Wat mij betreft organiseren jullie ook nog eens een week van de jaren ’50. Eén dag met die oude muziek zou ook al heel fijn zijn.

Maar ondanks dat ik er iets van vind, zit ik ook wel heel erg genieten.
Zie je me zitten vanmorgen?
Met m’n kopje koffie achter mijn toetsenbord, luisterend naar de Arbeidsvitaminen?
Corry Brokken met ‘La Mama‘.
Heintje met ‘Ich bau dir ein Schloss’
John Woodhouse met ‘Melodia’.
Eerlijk gezegd: vroeger als kind en puber vond ik John Woodhuis niet te pruimen.
Hij kwam regelmatig voorbij op de banden van mijn vaders bandrecorder, maar ik was destijds met hele andere muziek bezig.
Eerlijk gezegd vind ik het nu ook nog niet geweldig, maar bij  het horen van die melodie zit ik weer met m’n ouders en mijn broer aan de kamertafel met het beige pluchen tafelkleed.
Kopje koffie, potje klaverjassen, bandrecorder aan.
Nostalgie in optima forma.
Sweet memories.

Weet je niet meer hoe ‘Melodia’ klonk?
Als je voor 1965 geboren bent herken je het vast.
Hierbij een link: John Woodhouse

 

Reageren

Pagina 1 van 33

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén