Categorie: Muziek Pagina 1 van 39

Maandagmorgen werd ‘Lady Godiva’ gedraaid in de ochtendshow van Bert Haandrikman.
Je kent het vast wel, ‘her long blonde hair….’
Niet? Klik hier om het te beluisteren.
Peter & Gordon zingen het.
Wat zou er bedoeld worden met ‘Her long blonde hair lyin’ on the barber’s floor’ vroeg ik me af.
Knipte ze haar lange blonde haar af? Waarom?
Ik zocht het op.
En kwam er achter dat ‘Lady Godiva’ een Engelse legende is.

Lady Godiva
afbeelding: Wikipedia

Lady Godiva of Coventry was een dame uit adellijke kringen, die volgens een legende naakt  door de straten van Coventry reed.
Ze was de mooie echtgenote van Leofric, graaf van Mercia en heer van Coventry (968 – 1057).
De bevolking was arm en leed ernstig onder de belastingdruk die Leofric hen oplegde.
Godiva vroeg haar man meerdere keren om de belastingen te verlagen, maar deze weigerde steeds.
Op den duur werd hij flauw van haar gezeur en zei schertsend dat hij de belastingen zou verlagen als zij, op een paard, zonder kleren aan door de stad zou rijden.
Lady Godiva ging dit vervolgens daadwerkelijk doen; haar lichaam werd bedekt door haar lange haren.
Volgens bronnen in de 16e eeuw werd er vooraf een proclamatie uitgevaardigd dat iedereen binnen moest blijven en de luiken moest sluiten, waarop zij door de straten reed.
Toch was er iemand, een kleermaker met de naam Tom, die geen weerstand kon bieden aan de verleiding. Hij maakte een gaatje in zijn luik waar hij doorheen kon gluren.
Leofric hield zich aan zijn woord en maakte een eind aan de hoge belastingen.
Het verhaal kreeg voor Tom nog een staartje: hij zou voor zijn daad met blindheid zijn gestraft.
Tegenwoordig is Peeping Tom in het Engels een synoniem voor gluurder of voyeur.

Maar…… het liedje van Peter & Gordon mag dan Lady Godiva als titel hebben: het gaat niet over de vrouw uit de vroege middeleeuwen.
Het gaat over een danseres/stripteaseuse met prachtig lang haar, die zonder gêne carrière maakte in de filmindustrie met rollen van bedenkelijk allooi.
De muzikanten gebruikten dus wel het beeld van de legende van Godiva, maar maakten er een eigentijdse versie van.
Ze knipte haar haar af: ze had het niet meer nodig om haar vrouwelijk schoon te bedekken. Ze verdiende nu immers genoeg om kleren te kunnen kopen…..
Het was een hit in 1966. De burgemeester van Coventry maakte destijds bezwaar tegen het nummer: hij vond de tekst obsceen en deed afbreuk aan ‘hun’ Lady Godiva.
Het lied mocht in Coventry dan ook niet ten gehore worden gebracht.

Meer weten over Godiva?
Hierbij een link naar een artikel over haar op Wikipedia.

Nooit gedacht dat ik op dit blog nog eens aandacht zou vragen voor Snelle.
Hij heet Lars Sebastiaan Bos en hij is in Nederland bekend onder de artiestennaam Snelle; hij is een rapper, zanger en tv-presentator.
Kan ik kort over zijn: heb ik niks mee.
Vanmorgen lag ik te genieten van mijn ochtendkwartiertje (wel al wakker, nog lekker in bed, radio 5 aan) toen er een nummer van hem werd gedraaid in de ochtendshow ‘Goeiedag Haandrikman’.
Het nummer heet ‘Laat het licht aan’ en je hebt het vast wel eens voorbij horen komen, want die lange uithalen oooooh ooooh vallen in eerste instantie het meest op.
Nu hoorde ik wat hij zong.

Het liedje is geïnspireerd op de documentaire ‘Kind van dementie‘* die is gemaakt door Rhanna, Snelle’s stiefzusje. Zij verloor haar vader aan dementie.
In die documentaire volg je zeven jongeren die een ouder hebben met dementie. Zij krijgen te maken met ‘levend verlies’.
Een jongen vertelt over het moment dat ze zich realiseerden dat het de laatste nacht zal zijn dat zijn vader en moeder samen slapen, want de volgende dag gaat zijn moeder, die Alzheimer heeft, naar het verpleegtehuis. Snelle: “Toen dacht ik: dan komt er dus een moment dat je samen in bed ligt en dat je voor de allerlaatste keer dat nachtlampje uitdoet. Dat lijkt me een bijzonder pijnlijk moment.”

Meer hoef ik er niet over te zeggen.
Hierbij een link naar de video-clip; de tekst die Snelle zingt wordt getoond bij de beelden.

Dinsdagmiddag moesten we naar het UMCG voor Gerard’s wekelijkse injectie.
We zaten tussen 17.30 en 18.15 uur in de auto en luisterden naar ‘Bert op 5’.
Bert Kranenbarg besteedt in zijn programma altijd aandacht aan Franse muziek; die dinsdag draaide hij op verzoek van ene Trudy een chanson van Gilbert Becaud.
De titel was ‘Il s’en va, mon garçon’.
Kranenbarg vertelde: “Het gaat over een vader die zijn zoon uitzwaait die het huis uit gaat; als een vogel op zijn eerste vlucht. Ze hebben samen zijn koffer ingepakt, twee zakdoeken en drie overhemden en daar gaat hij, op zoek naar het geluk.”
Hij zei er nog bij: “Mooie tekst, goed verstaanbaar.”
‘Als je Frans spreekt…’ dacht ik er achter aan, want als je die taal niet spreekt snap je er de ballen van.

Het was een prachtig liedje.
Mooi onderwerp ook.
Herkenbaar als je ooit kinderen hebt uitgezwaaid.

Hierbij een link naar het lied op YouTube.
Als je daarna klikt op dit PDF: 2026.03.28 Il s’en va, mon garcon dan kun je de Franse tekst meelezen, daarnaast staat de vertaling in het Nederlands.

Een leeg nest.
Er is zelfs een syndroom naar genoemd.
Het lied beschrijft de gevoelens van de vader die we als ouders allemaal herkennen.
Dat het twintig mooie jaren waren en dat we er van hebben genoten.
Maar dat we onze kinderen ook niet goed kenden, dat er muren tussen ons in stonden.
Het kind vertrekt om zijn eigen lied te zingen; in de laatste alinea herkent de vader het moment waarop hij zelf zijn ouderlijk huis verliet.

C’est la vie.

Vaste lezers weten het: zondagmorgen om 09.00 uur begint mijn dag met Jacques Klöters van het programma ‘De sandwich’ op Radio 5.
‘Goedemorgen. Heb je goed geslapen?’
Jacques begint met een gedicht en daarna draait hij een mooi, oud nummer; afgelopen zondag was dat Bing Crosby met ‘Little man’.
Ondertussen kleed ik me aan, ontbijt ik, maak een puzzel, zoek mijn liedboek op en bereiden we ons voor om naar de kerk te gaan.

Afgelopen zondag begon er een liedje dat ik eerst niet herkende. Een gitaar en een mannenstem. Mooi ja.
Maar het kwam me wel heel bekend voor…. ‘Where are those happy days, they seem so hard to find. I try to reach for you, but you have closed your mind….’
Luister maar eens: klik hier. Herken jij het?
Klöters zei er over: ‘Deze zanger maakt dat het nummer minder doordendert, hij zingt het wat melancholieker.

Even daarvoor had ik een bijzonder Groningse lied voorbij horen komen.
‘In dit hoes’ van Arnold Veeman.
Nooit van gehoord. Wat een mooi liedje!
De volgende morgen zocht ik het weer terug en luisterde nogmaals naar het liedje, nu niet als geluidsbehang op de achtergrond maar met aandacht.
‘In dit hoes bin ik geboren, oet dit hoes kom ik oet tied’.
Even later hoorde ik de zanger zingen ‘As mien hoed mien taol nait waormokt….’
Huh?
Als mijn huid mijn taal niet waar maakt?
Hoezo?

Daar wilde ik meer van weten.
Een paar klikken op het world wide web en ik wist wat er aan de hand was.
Arnold heeft een Surinaamse vader en een Nederlandse moeder en  heeft een deel van zijn leven op het Groningse platteland gewoond.
Maar hij heeft een donkere huidskleur en als hij in het Gronings zingt, dan vinden mensen daar wat van.
“Hoe kan dat? Zo’n gekleurde jongen die zingt in onze taal?”
“Hoezo onze taal. Het is ook mijn taal” zegt Arnold daar zelf over in een interview dat ik vond.
Arnold praat eind januari met Gerja Wolf van het programma ‘De Avond van vijf’ over dit lied, zijn nieuwe single en over zijn Gronings zijn.
Wil je het ook beluisteren? Hierbij een link naar de website van dat programma, onderaan kun je het fragment met het gesprek met Arnold aanklikken.
Aan het eind van het programma wordt het lied gedraaid.
Het staat ook op Spotify, daar kun je het ook beluisteren.

Twee weken geleden hoorde ik op een morgen bij de Arbeidsvitaminen een lied van Reinhard Mey.
Eerst was het ‘geluidsbehang’ want ik was iets anders aan het doen, maar ik werd geraakt door de de woorden ‘….möcht ich im Stehen sterben.’
Een voor mij volslagen onbekend lied, uitgebracht in 1974.
Mey werd beroemd in Nederland met het lied ‘Als de dag van toen’ uit 1975; dit zat er net voor aan en heeft in ons land geen aandacht gekregen.
Het lied heet eigenlijk ‘Wie ein Baum, den mann fällt’.
Zoals een boom die men velt, zoals een aar op het veld, ‘möcht ich im Stehen sterben’.
Mey zingt zinnen als: ‘wenn sich meine Blätter herbstlich färben’ en ‘Wenn ich Freund Hein wie einen eis’gen Luftzug um mich wehen spür’.
Duitse dichtkunst.

‘Im Stehen sterben’ betekent  letterlijk ‘sterven terwijl je staat’ , maar het wordt figuurlijk gebruikt om aan te geven dat iemand sterft tijdens het volbrengen van een taak en dat hij of zij niet opgeeft voordat de taak voltooid is. Het impliceert dat iemand tot het uiterste gaat en tot het einde toe vasthoudt aan een principe of strijd.
In onze taal hebben wij daar ook een uitdrukking voor: ‘In het harnas sterven’.
Wij gebruiken die uitdrukking vooral om aan te geven dat iemand overlijdt tijdens het uitoefenen van zijn beroep terwijl hij nog zeer actief is.
De uitdrukking is een metafoor (afkomstig uit de middeleeuwen) en verwijst naar het sterven in het harnas als een “ridderlijke” en eervolle manier om te overlijden.

Vorige week had ik een vriendin aan de lijn; we hadden het over ouder worden en over hoe onze ouders waren overleden. Haar vader had een lang ziekbed gehad en zij vertelde: “Dat is toch wel mijn schrikbeeld voor de toekomst: dat je in bed komt te liggen of in een rolstoel belandt en dat je dan je afhankelijk wordt van mantelzorg.”
Ik vertelde haar over bovengenoemd lied van Mey en later op de avond stuurde ik het haar toe.
Een tekst om over na te denken.
Met een melodie die in je hoofd blijft zitten en muziek die doet denken aan ‘Als de dag van toen’.
Voor dit blog maakte ik een PDF met de Duitse tekst, met daarnaast een vertaling: Wie ein Baum den mann fällt
Verder geef ik je hierbij een link naar het nummer op You Tube: Wie ein Baum.
Een pareltje.
Geniet er van.

Jacques Klöters begint zijn radioprogramma op zondagmorgen altijd met een gedicht.
Een aantal weken geleden was dat een oud gedicht; het was in 1870 geschreven door Rosalie Loveling en de titel was ‘Het geschenk’.

I

Hij trok het schuifken open,
Het knaapje stond aan zijn zij
En zag het uurwerk liggen:
‘Och, grootvader, geef het mij?’

– Ik zal ’t u wel eens geven,
Toekomende jaar misschien,
Als gij wel leert en braaf zijt,
Zeî de oude, wij zullen zien.

‘Toekomend jaar!’ sprak het knaapje,
‘O, grootvader, maar dan zoudt
Ge lang reeds kunnen dood zijn;
Ge zijt zoo ziek en zoo oud!’

En de oude man stond te peinzen,
En hij dacht: het is wel waar,
En zijn lange vingren streelden
Des knaapjes krullend haar.

Hij nam het zilvren uurwerk,
En de zware keten er bij,
En leî ze in de gretige handjes,
‘’t Komt nog van uw vader,’ sprak hij.

II.

Daar was een grafje gedolven;
De scholieren stonden er rond,
En een oude man boog met moeite
Nog eene knie naar den grond.

Het koele morgenwindje
Speelde om zijne haren zacht;
Het gele kistje zonk neder;
Arm knaapje, wie had dat gedacht!

Hij keerde terug naar zijn woning,
De oude vader, en weende zoo zeer
En lei het zilvren uurwerk
In ’t oude schuifken weêr.

Aandachtig had ik geluisterd en ik, emotionele dweil, was in tranen.
Het gedicht deed me denken aan de smartlap die vroeger in mijn liedjesmap stond.
Het was een lied van de Zangeres zonder Naam en het heette ‘Het parelsnoer ‘.
De eerste regel was ‘Klein Greetje kwam dikwijls bij grootmoe, wel 6,7 keer op een dag, ze vindt het bij grootmoe zo heerlijk, omdat ze daar alles van mag.’
Het gegeven waar het verhaal om draait is hetzelfde, maar bij dit lied gaat het niet om een grootvader met een zilveren horloge, maar een grootmoeder met een parelketting.

Wát een ontzettende smartlap!
Voor mijn moeder heb ik het nog wel eens gezongen, maar het staat al jaren niet meer in mijn zangmap: ik krijg het er niet meer uit.
Wil jij het lied nog eens horen, gezongen door Mery Servaes?
Hierbij een link naar een uitvoering op YouTube.