een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Koken & bakken Pagina 1 van 17

29 februari: Iets simpels.

Soms is de waarde van de dag iets simpels: vandaag is dat onze maaltijd.
In het seizoen 2023/2024 hebben we geen goede boerenkool in de tuin.
Er zat vreterij in en het groeide niet goed.
Waar we anders van oktober tot februari twee keer in de maand stamppot boerenkool eten, had het nu de hele winter maar twee keer op tafel gestaan.
“Op schrikkeldag ga ik alle boerenkool die er nu nog staat er af halen” zei ik vorige week tegen Gerard.
Toen ik vanmorgen ‘wat er nog stond’ in ogenschouw nam bleken de stronken toch al weer wat aangegroeid, dus toen ik de helft had gestroopt had ik al genoeg voor ons avondeten: een emmer vol kleine boerenkoolstronkjes.

…. het restje……

Dik een kwartier stond ik bij het aanrecht om de nerven er uit te halen, maarrrr…..ruimschoots de moeite waard voor de stamppot die ’s avonds op tafel stond.
Genieten.
Met mijn favoriete ‘sudder-speklappen‘ en zilveruitjes.

Het goede nieuws is dus dat er nog een restje in de tuin staat en dat we het in de komende weken nóg een keer kunnen eten.
En zoals je ziet hebben we ook nog wat prei: morgen maak ik een daarvan een ovenschotel met kabeljauw en aardappelschijfjes.

Reageren

22 februari: Diepvriesbonen.

Wij hebben nogal wat porties bonen in de diepvries en eigenlijk hou ik niet zo van bonen.
Tenminste…..niet van diepvriesbonen; als ze ’s zomers vers uit de tuin komen daarentegen vind ik ze heerlijk.
In de loop van de jaren heb ik een aantal recepten verzameld die het eten van diepvriesbonen voor mij wat veraangenamen.
(lees: met ingrediënten die de smaak van de diepvriesbonen een beetje verdoezelen)
Denk daarbij aan de ovenschotel met spekbonen, shoarma-vlees en rösti, het combinatiegerecht spekbonen, krieltjes, gehakt en satésaus of de vegetarische schotel met bonen, macaroni, kerrie, uien en kaas á la Carlijn.

Dinsdag had ik een vrije dag en er stond de hele dag niets in mijn agenda.
Heerlijk.
Drie blogs geschreven, bovenverdieping grondig opgeruimd, gestoft en gezogen, keuken schoon, was aan de kant en nog tijd over.
Dan ga ik dingen bedenken.
We zouden eigenlijk nasi eten, maar dat eten we regelmatig.
Kunnen we niet iets anders met rijst doen?
Kip-kerrie met rijst?
Toen ik ging zoeken op internet vond ik dit recept.
Niet heel ingewikkeld en geen buitennissige ingrediënten.
Dat wil zeggen: ik liet het limoensap weg en deed er in plaats daarvan wat ananassap doorheen.

Lekkerrrrr!
Zo zag het er bij ons uit.

Reageren

20 oktober: Wat is ‘Panko’?

Maandagavond las ik het Dagblad van het Noorden; vlak voor het uitgebreide sportkatern zag ik het recept van de dag in de rubriek ‘Wat eten we vandaag?’ Het heette ‘Preischotel met een krokant korstje’ en het was geschreven door Nancy van Batenburg, culinair schrijver en foodfotograaf.
“Dat ga ik deze week uitproberen” zei ik tegen Gerard.
Dinsdag maakte ik de preischotel alvast voor woensdag: dan kan ik na een werkdag in Groningen de schotel zo in de oven zetten.
De meeste benodigdheden had ik wel in huis, ik moest alleen nog prei kopen. En je had 50 gram Panko nodig.
Huh?
Nooit van gehoord.
Waar heb je dat voor nodig dan.

Meneer Google weet alles, dus twee minuten later wist ik dat het een soort paneermeel is, maar dan een Japanse versie.
Het wordt van brood gemaakt en is iets zoeter dan gewoon paneermeel; de structuur is ook wat grover en daarmee knapperiger.
Het was te vinden bij de supermarkt in het schap met de Aziatische producten.

En? Was het lekker?
Het was zo lekker dat ik ben vergeten om een foto te maken.
Het rundergehakt dat er in gaat was niet gekruid met zout en nootmuskaat enzo, maar met tijm en oregano.
Verder moest je door de zelfgemaakte aardappelpuree naast melk en boter ook een eetlepel mosterd en geraspte kaas doen.
Heb je de krant van maandag niet meer voorhanden of lees je een andere krant?
Hierbij een link naar de preischotel op de website van Nancy.

Reageren

23 september: Het nuttige en het aangename.

Een boek voor je lijst lezen op een terrasje.
Op weg naar je werk naar een mooie podcast luisteren.
In de wachtkamer bij de dokter een paar toeren haken.
Een leuk verhaaltje van de scheurkalender lezen als je op de wc zit.
Allemaal voorbeelden van de uitdrukking: het nuttige met het aangename verenigen.
Gisteren gaf ik nog een andere invulling aan dat spreekwoord.

Wij hebben twee appelbomen in onze tuin staan: een Cox en een Elstar; die hebben dit jaar overvloedig vrucht gedragen.
We eten er van, maken er appelmoes van, bakken af en en toe een appeltaart en we geven veel weg.
En nog hangen er appels aan de bomen.
Gisteren zocht ik op internet naar iets anders en ik vond een recept voor appelcake.
Dat ging ik uitproberen!
Vandaag is het Rodermarktparade-dag, dan komen de de dochters allemaal thuis, dus zo’n cake is maar zo weg.

Deze appelcake maak je niet met zo’n pak cakemeel, maar gewoon met bloem.
In het recept stond dat je het in een springvorm moest doen, maar ik verdeelde het cakebeslag over de bakplaat van onze oven.
Ik schilde drie dikke appels, sneed die in stukjes en mengde dat met kaneel en suiker; dat verdeelde ik over de bakplaat.

Het nuttige: weer 3 appels goed gebruikt.
Het aangename: de cake opeten.

Wil je deze appelcake ook eens maken?
Het recept vond ik op de website Rutger bakt: hierbij een link.

Reageren

31 augustus: Oud-en-nieuw-afscheids-ontmoetingsfeest.

Het is al een paar keer benoemd op deze website*: 5 van de 7 collega’s namen het afgelopen jaar afscheid van het secretaresseteam van Team290. Inmiddels zijn er in de loop van het jaar 4 nieuwe collega’s bij gekomen.
“Moeten we nog een apart etentje met ons team organiseren voor het afscheid van Corry en Marja? En ook nog voor Petronet? En nodigen we ‘de nieuwen’ dan ook uit?”
Vond ik wel een gedoe; ik stelde voor om één feestje te organiseren bij ons op Waninge Plaza, een ‘oud-en-nieuw-afscheids-ontmoetingsfeest’. “Ik zorg voor stokbrood en soep; iedereen neemt dan zijn eigen drinken mee én iets lekkers voor bij het buffet.”
Het idee werd met instemming ontvangen. We konden allemaal op dinsdag 29 augustus, vanaf 17.00 uur was de hele club welkom bij ons.
Helaas moesten Udona en Marchiena eergisteren afzeggen vanwege ziekte.

Het ijs tussen ‘oud’ en ‘nieuw’ was al snel gebroken en al gauw was het een geteut en gesnater van jewelste bij ons achter het huis; de buren zijn gelukkig wel wat gewend (dochters, familie en vrienden komen ook wel eens langs).
Opeens zei één van de dames: “Daar fietst een meneer!”
Dat was mijn meneer, die ik Gerard mag noemen. Die was op de fiets naar zijn werk geweest en schoof gezellig aan bij het dameskransje.
Er was natuurlijk weer meer dan genoeg te eten en te drinken.
Marja had een heerlijke quiche gemaakt, Margreet een pastasalade, Renny een Griekse salade en Corry nam een schaal vol fruit mee.
Petronet had een nieuw recept uitgeprobeerd: een aardbeien tiramisu en Lucy had voor bij de borrel kaas en nootjes mee.
Jolanda tenslotte had lekkere smeerseltjes voor op het stokbrood.
We hebben heerlijk gegeten en bespraken ondertussen de toestand in de wereld: hoe is het leven als je gepensioneerd bent? Hoe bevalt het werken in je nieuwe baan? Hoe is de nieuwe teamleider? En weet je al dat wij tegenwoordig geen ‘secretaresse’ meer worden genoemd? Onze nieuwe functieomschrijving heeft het over ‘medewerker zorgadministratie’. Dit alles in het kader van de gender-gelijkheid.

Er waren afscheidsbloemen voor Petronet en wij kregen van Petronet bij wijze van afscheid een klein cadeautje.
Het was een klein potje met tijm met als opschrift: ‘Bedankt! Het is TIJM to go.’
Renny zorgde nog voor een hilarisch moment. Ze was even naar de wc geweest en had ‘iets’ gevoeld in haar jurk in de buurt van haar décolleté. “Wat heb ik daar nou zitten?” en daar kwam het printpasje van Team290 tevoorschijn. Had ze meegenomen vanaf het werk dinsdagmiddag. Wat een lol kun je dan hebben om zoiets onbenulligs.

Voor herhaling vatbaar, dat was de algemene conclusie toen we afscheid van elkaar namen.
In 2024 dus weer!

Hierbij een link naar de recepten van al het lekkers dat we gisteren hebben geproefd.
Quiche van Marja
Pastasalade van Margreet
Griekse salade van Renny
Aardbeien tiramisu van Petronet

* zie voor het afscheid van Margreet, Marja en Corry de blogs over het wandelclubje voor pensionado’s op 9 juni  en 28 juli van dit jaar.

Reageren

18 augustus: Eigenlijk heel simpel.

Begin juli vierden we Gerards verjaardag met de vrienden en ik wou daarbij zo’n lekkere aardappel-tonijnsalade die Nettie vorig jaar had gemaakt bij een buffet van onze PKN-gemeente.
“Hoe was dat recept ook maar weer?” appte ik haar.
Het was ‘iets simpels uit zo’n supermarktfolder’ zei ze er zelf over, maar dat maakt natuurlijk niets uit.

Dit kreeg ik van haar door:
– 1 literbak aardappelsalade van de Lidl
– 2 blikjes tonijn
– 3 Granny Smith appels.
– 3 à 4 zoetzure augurken
Tonijn prakken, appels schillen en in kleine stukjes snijden, augurkjes ook en het geheel door de aardappelsalade roeren.

Die middag besloot ik om niet van de hele literbak aardappelsalade een tonijnsalade te maken; niet iedereen is dol op vis.
De ingrediënten halveerde ik en van de andere helft van de aardappelsalade maakte ik een eigen variant.
Dit ging er in:
– snoeptomaatjes
– ui
– komkommer
Ui heel fijn snijden, evenals de tomaatjes en de komkommer, mengen met de aardappelsalade.

“Wat we over hebben kan dan morgen bij soep en stokbrood”.
Over.
Ha ha!

Reageren

8 augustus: Enchilada’s met een romige salsa

Gerard bemoeit zich niet echt veel met wat we eten; meestal kookt hij op woensdag (dan heb ik een lange werkdag), maar op de andere dagen zorg ik meestal voor het eten.
We overleggen samen op zondag wat er de komende week op het menu komt te staan: wat hebben we nog in de tuin, wat hebben we nog in de diepvries, wat gaan we halen van de supermarkt.
Neem van mij aan: wij eten niet spectaculair. Ik probeer wel eens wat nieuwe dingen uit, maar hele gekke combinaties of groenten die ik niet ken maak ik niet klaar. ‘Wat een Drent niet kent’….  een variatie op het bekende spreekwoord van de boer.

Twee maanden geleden scheurde Gerard een stukje uit de krant en zei: “Dit lijkt me lekker! Dat wil ik wel eens eten.”
Dan ligt het op het puntje van mijn tong om te zeggen: “Nou, ga je gang” maar dat zou beslist niet aardig zijn.
Bovendien: ik ben dan wel een voorzichtige Drent, maar hou wel van iets uitproberen, dus ik waagde me er aan.
‘Enchiladas met een romige salsa’ stond boven het artikel; het was geschreven door diëtist Hilly Lautenbach en het stond in het Dagblad van het Noorden van 20 mei j.l.

Maar.
Er moest sambal in.
Dat eet ik nooit, want een klein beetje is mij al veel te scherp.
En mais.
Dat vind ik niet lekker, ik ben dan ook een ‘knien’*, zoals we hier in Drenthe iemand noemen die kieskeurig is met eten.
Maar ook zonder die twee bestanddelen was het heel lekker; zo lekker dat het recept nu in mijn bewaarmap zit.
Op de afbeeldingen links zie je de vulling die in de wraps gaat.
Daar moest sap van een halve limoen in; ik had nog nooit een limoen in huis gehad.
Ook van gerookte paprikapoeder had ik nog nooit gehoord, moest er ook in,
De tomaten in blik verving ik door echte tomaten.

De romige salsa was heel simpel te maken en ontzettend lekker, daar  moest o.a. die andere halve limoen in.
Op de afbeelding links zie je hoe het er op ons bord uitzag.
Voor herhaling vatbaar dus!

Ik vond het volledige recept op de website ‘Hilicous’ van Hilly ‘herself’.

*konijn.

Reageren

21 april: Grabbelton.

Bij ‘Het mes op tafel’ heb je af en toe een vraag in de categorie ‘Grabbelton’; dat kan van alles zijn.
Vandaag een grabbelton-blog met wat kleine dingetjes.

Op 2e paasdag hadden we nogal wat patat over.
“Daar kun je zelf rösti van maken” zei iemand, dus dat heb ik geprobeerd. Dit heb ik gedaan:
Patat in kleine stukjes hakken met een ouderwetse ‘Zilitz Blitzhacker’. Uitje snipperen en bakken, plakjes ham in reepjes knippen  en even meebakken, daarna de aardappelbrij er bij in doen.
Even aanbakken tot er een soort pannenkoek met een lichtbruin korstje ontstaat, dan even goed roeren, wat geraspte kaas toevoegen en het geheel nog even goed doorbakken.
Ik gebruikte het voor ovenschotel met shoarma en bonen; klik hier voor het recept.

In mijn ‘restjes haakkatoen-mandje’ lagen al weer heel wat kleine bolletjes die ik van een aantal haakprojectjes had overgehouden en in de kelder hing een uiennet dat bijna uit elkaar viel: ik haakte een nieuwe van restjes. Het ziet er eigenlijk niet uit, maar dat maakt niet zoveel uit, want in die kelder is het bijna altijd donker en wie kan het nou wat schelen hoe zo’n net eruit ziet. Als het maar praktisch is en dat is het.
Ook zo’n uiennet haken? Hierbij een link naar het blog ‘Een uiennet. Een wát….?’

Voor de brunch van 2e Paasdag had ik een plukbrood gebakken.
Voor het deeg gebruikte ik de helft van de ingrediënten die je nodig hebt voor een breekbrood (klik hier voor een link naar dat recept).
Ik liet het deeg rijzen en daarna rolde ik het uit tot een vierkante lap.
Beetje ketchup er op, stukjes ui, kleine stukjes tomaat en ontbijtspek, geraspte kaas en Italiaanse kruiden.
Daarna vouwde ik de lap dubbel, rolde hem weer een beetje uit en belegde de bovenkant weer met bovenstaande ingrediënten.
Dat deed ik nog twee keer, zodat er een vierkante lap deeg ontstond met kleine laagjes vulling.
Oven op 220 graden
Daarna sneed ik de lap ik kleine vierkantjes, die ik naast elkaar legde in een ovenschaal. Toen liet ik het geheel nog even weer een half uur rijzen en bestrooide het daarna met wat kruiden en geraspte kaas.
25 minuten in de oven: Italiaans plukbrood.

 

Reageren

12 april: Paas-leuk.

“Wie wil er een gekookt ei bij de brunch en wie wil zijn ei gebakken?”
Gerard inventariseerde op maandagmorgen 2e paasdag de antwoorden op de vraag ‘How do you like your eggs in the morning?”
We hadden onverwacht een vol huis die maandag.
‘Almelo’ (2) zou komen brunchen en de Groningers (4) wisten nog niet of ze überhaupt zouden komen want 1e Paasdag was druk en misschien wilden ze wel niks op die maandag.
Maar ze kwamen toch maar; gelukkig is de Jumbo dan open op zo’n bijzondag.

Bij de vraag over de eieren komt dan onvermijdelijk het gezwam over het paasrijmpje dat mijn schoonmoeder altijd declameerde: ‘Eén ei is geen ei, twee ei is een half ei en drie ei is een PAASEI!” In ons gezin wordt dit gegeven dan oeverloos bediscussieerd en uitgemolken en natuurlijk bedenken we nieuwe varianten.
Er waren diverse broodjes: croissantjes, pistoletjes, zelfgebakken broodje, plukbrood en alles moest geproefd onder het motto: Eén brood is geen brood, twee brood is een half brood en drie brood is een PAASBROOD!”
Iemand liet wiskundige formules los op het rijmpje; ik zal je niet vermoeien met de uitkomsten.

We vertelden dat we voor het avondeten patat gingen ophalen: wie blijft eten?
Eén stel moest nog even overleggen of ze zo lang zouden blijven en wogen de voor- en nadelen tegen elkaar af.
Ze begonnen met de voordelen “Leuk één: het is lekker, leuk twee: het is gratis en leuk drie……” “Is een PAASLEUK!” vulde een andere schoonzoon aan. “Eén leuk is geen leuk…..”
En toen was het nog maar 13.00 uur.

’s Middags maakten we een paasborrelplank, waarbij ik een nieuwe variant van een gevuld ei had gemaakt: Italiaans gevulde eieren.
Ik vond het recept in een folder van de Jumbo; de eieren werden goedgekeurd, mag best nog een keer.
Hierbij het recept voor 16 stuks gevulde eieren:

– 8 eieren hard koken en laten afkoelen
– eieren pellen en doormidden snijden. De witte helften op een grote schaal leggen, de dooiers fijnprakken.
– 2 eetlepels mayonaise, 2 theelepels groene pesto, 1 theelepel Italiaanse kruiden.
– Goed door elkaar roeren, zodat een crèmige massa ontstaat.
– Spuitzak met de crème vullen en in de holle helften spuiten.
– Garneren met een klein stukje Serrano-ham.

Nog even voor de kenners van het klaverjasspel: dit had ik op een gegeven moment in mijn hand.
Maar ik zat er niet voor en harten werd geen troef……..

Reageren

26 januari: ‘Bratwurst mit Sauerkraut’.

Eind vorige week zijn we vergeten om aardappels te halen; die kopen we altijd op de markt op vrijdagmiddag.
“Eén week zonder aardappels redden we nog wel” bedachten wij.
Een dag maaltijdsoep, een dag bami met saté, we verzinnen wel wat.
Iets met zuurkool zonder aardappels? Is dat er?
In Duitsland heb je van die lekkere broodjes braadworst met zuurkool.
Iets anders in plaats van een broodje?
Rösti?

Op Google tikte ik wat zoektermen in:  zuurkool – braadworst – rösti, maar ik vond niet echt wat ik zocht.
Misschien kon ik met alleen die ingrediënten zelf wel iets bedenken.
Dit is het geworden:

Dit heb je nodig voor 2 personen:
– 1 dikke of twee kleine uien
– 2 braadworsten
– 400 gram naturel zuurkool
– zakje 450 gram Zwitserse aardappelschotel van Aviko.*
– 100 gram geraspte kaas.

Dit moet je doen:

– uien in ringen snijden en licht bruin bakken in een koekenpan.
– braadworsten bakken in een andere pan; overlangs doorsnijden en vervolgens in drieën snijden.
– Zuurkool voorkoken (15 minuten)
– oven voorverwarmen op 200 graden.
– Rösti even aanbakken in de pan waar je de worst in hebt gebakken.
– Uien verdelen over de bodem van een ovenschotel, daarboven op de 12 stukjes braadworst leggen. (zie afbeelding).
– Zuurkool afgieten, laten uitlekken en verdelen over de worst.
– De rösti over de zuurkool verdelen.
– Kaas raspen en verdelen over de rösti.
– 30 minuten in de oven op 200 graden.

Wij vonden het heerlijk.
Je kunt de kaas ook weglaten: er zit ook al kaas in dat zakje rösti en de braadworst kun je natuurlijk vervangen door ander vlees, bijvoorbeeld (vegetarisch) gehakt.

* Je kunt die rösti zelf maken, maar wij hadden immers geen aardappels meer in huis, dus ik koos voor een zakje.

Reageren

Pagina 1 van 17

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén