een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Alledag Pagina 1 van 203

30 september: Wat is een Stausee?

In onze korte vakantie in Noord Duitsland huurden we een huisje vlak bij de Thülsfelder Stausee.
Toen wij daar rondfietsten en wandelden zocht ik eens uit hoe het eigenlijk zit met zo’n Stausee.

Letterlijk vertaald is een Stausee een stuwmeer.
Een natuurlijk stuwmeer ontstaat doordat de loop van een rivier plotseling wordt versperd door bijvoorbeeld een lawine, ijsvorming of een aardverschuiving.
De Thülsfelder Stausee is niet natuurlijk ontstaan, maar is in 1923 aangelegd.
Het riviertje ‘de Soeste’ kon in haar smalle rivierbedding het overvloedige water tijdens hevige regenval of smeltende sneeuw niet snel genoeg afvoeren.
Daardoor ontstonden regelmatig overstromingen in het gebied boven Cloppenburg.
De dam/dijk die het water tegen moest houden werd gebouwd in de buurt van het dorpje Thülsfeld  op een natuurlijk ‘Geestenge’: een zandrug gevormd in de ijstijden, zoiets als de Hondsrug en de Rolderrug in Drenthe.
Als het water in het meer tegen de rand van de dijk staat is de waterdiepte 5 meter.
Die 5 meter werd in deze droge periode lang niet gehaald: de zijkanten van het meer stonden al droog.

Was het vroeger alleen om overstromingen tegen te gaan, tegenwoordig wordt de dam ook gebruikt om het lage waterpeil van de Soeste en het kustkanaal te verhogen, voor lokale recreatie, sportvisserij en natuurbehoud.
Het stuwmeer heeft uitgestrekte ondiepe waterzones, waar moerassen en veengebieden zijn ontstaan waar bedreigde dier- en plantensoorten zich thuisvoelen.

De eerste avond gingen we de See verkennen en fietsten er een rondje omheen.
Toen wisten we gelijk ook weer hoe verwend we in Nederland zijn met onze mooie fietspaden.
Aan de westkant van de Stausee lag een kilometerslang fietspad van gravel, vermalen stenen.
Daar fiets je niet overheen, daar ‘rabbel’ je overheen. Sommige steentjes waren nog best groot, dus dat fietste beroerd.
Het is dat de beugel op mijn gebit vastgeklikt zit, anders was hij er vast uitgerabbeld….

De Soeste vervolgt haar weg door Niedersachsen.

Gelukkig fietsten we weer naar boven aan de oostkant van het meer, en dat was een asfaltfietspad over de dijk.
Wat prachtig.
Fietsen in de avondzon langs zo’n mooi meer.
Aan het eind van het fietspad liet men het water van ‘de Soeste’  weer uitstromen, waarna ze haar weg door Niedersachsen weer vervolgde.

De volgende dag lieten we onze banden oppompen bij een fietsenmaker in Garrel.
Daar hadden we bij de volgende fietstochten veel profijt van, want we waren nog niet van het gerabbel af…..

PS:  Is je de nieuwe header al opgevallen?
We hebben de potten met bougainvillea’s die wat eenzaam op Waninge-Plaza stonden wat naar voren gehaald en naast de zonnewijzer gezet.
Dat leverde een prachtig plaatje op: sinds gisteren siert het dit digitale magazine.

Reageren

29 september: Gastblog van béa sportel bolt – Rauw is de rouw.

Begin augustus kregen Gerard en ik een uitnodiging voor de presentatie van de dichtbundel ‘Rauw is de rouw’ van Bea Sportel Bolt op 27 augustus.
Op die dag trouwden Frea en Jon, dus wij konden niet naar die presentatie, maar de bundel heb ik natuurlijk wel gekocht.
Daarbij nodigde ik Bea uit om een gastblog te schrijven voor dit digitale tijdschrift; vanmorgen lag haar bijdrage op mijn digitale mat:

Vandaag, donderdag 29 september 2022 zou mijn broer, als hij nog had geleefd, 65 jaar zijn geworden.
Maar helaas overleed hij ruim 3 jaar geleden helemaal alleen op Sint Maarten.
Ik was 10 dagen op Sint Maarten geweest, ben er destijds halsoverkop op 2e Pinksterdag naar toe gevlogen, mijn broer was nl na een dag of 5 pas gevonden en bleek een meningitis (hersenvliesontsteking) te hebben die dus eigenlijk niet meer behandelbaar was.
De arme jongen kon alleen de wijsvinger van z’n linkerhand iets bewegen en verder helemaal niks.
Een klein beetje knikken en schudden met ‘t hoofd maar een gesprek was niet mogelijk.
Omdat ik hem heel goed ken wist ik dat ik gewoon open en eerlijk kon vragen of hij wilde sterven.
Hij knikte… maar Sint Maarten is een heel katholiek eiland en alhoewel zijn behandeld arts een Nederlander was durfde hij niet tegen de regels van het ziekenhuisbeleid in te gaan en dus werd mijn broer volgepompt met medicatie om hem in leven te houden.
Ik heb in die 10 dagen zijn huis leeg gehaald, alles van waarde in m’n eigen koffer gepropt en op de dag van afscheid 3 koffers vol naar het ziekenhuis gebracht en afscheid genomen van de man die me m’n hele leven kende, met wie ik een fantastische geschiedenis deel.

Ik was 3 dagen thuis toen het verlossende telefoontje kwam dat hij was overleden.
Godzijdank.
Dit is het verhaal in een notendop van mijn 10 dagen in de hel op aarde.
Gelukkig schrijf ik.
En ik schreef… het hele verhaal en nog veel meer.

Een aantal van de gedichten zijn ook terug te vinden in de bundel die afgelopen 27 augustus gelanceerd werd.
Met bijna 200 mensen die deze middag bijwoonden en waar met knallende kurken volop met champagne werd getoost op het leven.
Want het leven vieren is iets wat ik elke dag, zolang ik leef, zal proberen te doen!
De eerste bundel heb ik aangeboden aan de mevrouw die mij heeft aangespoord een bundel te gaan uitgeven.
Marian van der Kroft was het die mij dat zetje gaf om van ‘ooit op een dag’ NU te maken.
En zo zag de bundel het levenslicht… ik hoop met deze bundel ‘verdrietig Nederland’ te bereiken, niet alleen Roden en omgeving, daarom heeft de bundel ook een ISBN nummer.
Maar het belangrijkst is dat ik hoop dat mensen me weten te vinden als ze woorden willen geven aan hun gevoelens. Want voelen wat er is in één, maar dat gevoel onder woorden brengen is helaas niet altijd gemakkelijk. Ik help graag… met liefde!

Met dank aan Ada die mij haar platform gunde, béa sportel bolt

Toevoeging Ada:
Inmiddels staat er een tweede druk van het boek op stapel; vanaf volgende week vrijdag is het te bestellen bij Bol.com.
Omslagonwerp: Peter O. Gerrits / Fotografie: Deborah Roffel
Gedrukt door drukkerij Koops, ISBN: 978-90-9035710-2

Reageren

28 september: Feest met ‘maren’.

’t Is weer voorbij… die mooie zomer.
En de Rodermarktfeestweek ook.
Als de Rodermarkt geweest is, is de zomer definitief voorbij.
Het was een feestweekend met een aantal  ‘maren’.

Zaterdag was het overwegend mooi weer en hadden we met de Rodermarktparade een topdag.
Maar …….waar het anders (bijna) altijd mooi weer is op de vierde dinsdag in september op de Rodermarktdag: deze keer was het zwaar prut.
Regenachtig, koud, dikke buien: er was niet veel aardigheid aan.

En natuurlijk gingen Frea en ik even naar de markt.
Kochten tussen de buien door wat spulletjes, kochten warme oliebollen en liepen nog even over de koude kermis, waar we van thuis kwamen.
Op zich best gezellig, maar ….. we constateerden dat de markt heel veel lege plekken vertoonde.
Veel handelaren hadden de bui letterlijk zien hangen en waren kennelijk niet op komen dagen.
Waar je op andere Rodermarktdagen soms niet verder kon lopen vanwege de grote mensenmenigte, daar was nu ruimte genoeg.

Vandaag moeten we de versieringen die bij ons in de tuin staan weer opruimen en de ‘prikspots’ worden weer teruggebracht naar de verhuurder.
Onze straat heeft dit jaar de tweede prijs gewonnen bij de straatversiering/verlichting; zijn we blij mee.
Maar……. het is wel jammer dat sommige buren te maken hadden met vandalen die dingen in hun tuin vernielden/wegmaakten.

Wij hadden dit jaar voor het eerst geen geluidsoverlast van de feesttent.
Stond het minder hard afgesteld? Stond de wind gunstig voor ons?
Vraag niet hoe het kan maar profiteer ervan.
Van anderen hoorden we dat het gezellig was geweest op het beursterrein, maar……..er moest € 10,=  betaald worden om überhaupt  in de feesttent te komen.
We spraken jongeren die niet naar binnen waren gegaan “Het is allemaal al zo duur, dat gaan we echt niet doen”.

We hadden er met elkaar na twee jaar corona erg naar uitgekeken; buurvrouw Bertha had daar zelfs een gedichtje over in hun tuin gezet.
Eindelijk weer Rônermaark!
De verhaol’n bent alweer staark,
“Ik heb een sik en een zwien kocht,
daornao de kroeg mor opzocht,”
Een mooie week veur elk en ein
wie zull’n elkaor nog wel es zein!
Onder het bord zie je nog twee verdwaalde kippen en rechts nog wat strobalen van het boerenleven.
Wat was het leuk.

Het is weer voorbij.
De eindeloze zomer én de Rodermarktfeestweek.
Maar…….volgend jaar weer!

Reageren

27 september: Nederlands maar dan anders 25

In 2017  begon ik met deze reeks.
(klik hier om die eerste aflevering nog eens te lezen.)
Je zou denken dat in die vijf jaar de versprekingen en verhaspelingen allemaal wel een keer voorbij gekomen zijn, maar dat is geenszins het geval.
Ik krijg nog steeds voldoende vermakelijkheden toegestuurd om weer een aflevering vol te schrijven; de 25e alweer!

Hans Schiffers bij de het 3e en laatste uur van de Arbeidsvitaminen: “Het laatste uur is ingeslagen…”

In een tijdschrift las ik een mooi verhaal van een oma die aan haar kleinkind een cassettebandje laat zien.
“Wat is dat? Een CD met een lintje?”

Bij een actualiteitenrubriek: ‘Deze spaarders worden niet gecompenseerd, zij vissen dus naast het net’

Vriend Johan vertelde op een verjaardag over de heer Greidanus, een judoka die de sport op behoorlijk hoog niveau beoefende.
Tijdens een wedstrijd in het buitenland werd hij eens aangekondigd als ‘Mister Great Anus’.

Zwager Roelof wilde vertellen dat hij ergens geweest was waar niet veel mensen waren; ‘Ja, anderhalf peerd en een ezel….’

Volgens dochter Carlijn is de cursus “Spreekwoorden & gezegden met lichaamsdelen” een gat in de markt.
Zij hoorde iemand vertellen dat hij zich van het beste beentje wilde laten zien en in “Lang leve de liefde’ was er iemand die een schouder om zich heen wilde.
Verder was er iemand die op zoek was naar een vrouw die haar mondje klaar heeft.
Meneer in de buurt van Carlijn is wel heel blij met z’n vrouw. ‘Ik draag haar op handen en voeten.’
Het spreekwoord over de neus en de boter wordt in onderstaand geval verward met de uitdrukking over de neus en de  feiten:
“Jaa…… dan word je met de neus in de boter gedrukt!”

Op Nu.nl stond een verhaal over Linda de Mol en de gebeurtenissen rondom ‘The Voice’.
Daaronder stond een reactie van een lezer:  “Het zal mij niet verbazen dat er meer lijken in de kast hangen.”

Schoonzoon Cees had het over een afdeling bij hem op het werk, die dingen op moest lossen bij problemen.
“Dan is die afdeling weer het vooruitgeschoven kindje.”

Een berichtje op Marktplaats. Iemand heeft geboden, maar de koop gaat niet door: “Nee, want eerst loop je hoog in de toren te blazen dat je er meer voor wilt geven en nu ga je afdimmen!”

De laatste komt wederom van Carlijn, die mag zich voor deze rubriek hofleverancier gaan noemen; zij hoorde iemand vertellen over een persoon die er met kop en oren bóvenuit stak’.

Valt je een verspreking op of hoor je iemand een spreekwoord verhaspelen?
Doe als Carlijn: schrijf het op en geef het aan mij door.
Klik hier voor het blog Nederlands maar dan anders deel 24, van daaruit kun je doorlinken naar voorgaande blogs in deze serie.

Reageren

26 september: Dinges…..

Gistermorgen stond mijn wekker om 07.45 uur: om 08.45 uur moesten we inzingen met de Cantorij Roden voor de viering gistermorgen in Op de Helte.
Toen ik mijn wekker zette die avond ervoor kreeg ik een melding: ‘Alarm ingesteld voor 5 uur en 45 minuten vanaf nu.’
Oeps. Kort ja.
Het was té gezellig geweest met een paar Havenstappers die zaterdagavond.
Maar ik stond er: gewassen en gestreken.
En het zingen in het koor maakt alles goed; de stukken zaten er goed in.

Op de achterste rij van de cantorij beleef je een viering anders dan als gemeentelid op een willekeurige zondagmorgen.
Ten eerste heb je voor de viering aan al een uur gezongen en ben je om kwart voor tien dringend aan koffie toe, die ook gistermorgen gelukkig weer voor ons klaarstond.
Verder ben je gefocusd op de liederen die je gaat zingen: gaat de inzet gelijk, welke noot moet ik pakken en hoe gaat het 2e couplet ook maar weer?
Als je drie weken de liederen bij het thema van een viering hebt gezongen, valt tijdens de dienst alles op zijn plaats. Ook gistermorgen pasten de muziek en het gesproken woord weer mooi bij elkaar.

In de viering stond de tegenstelling tussen arm en rijk centraal: de rijke en de arme Lazarus.
Ken je het verhaal niet? Lees het via deze link in de basisbijbel on line; beginnen bij vers 19.
In de overdenking wees voorganger Sijbrand van Dijk ons er op dat rijk of arm zijn voor een groot deel bepaald wordt door kans, toeval en geluk.
Waar stond je wieg? Dat maakt een wereld van verschil.
De rijke toont geen enkele empathie met de arme Lazarus die op zijn stoep ligt; hij ziet de man niet eens.
Zelfs in het dodenrijk ziet hij Lazarus niet; hij beschouwt hem nog steeds als zijn hulpje.
“Kan Lazarus niet zijn vinger in water dopen en mijn tong daarmee afkoelen? Kan hij niet naar mijn broers op aarde gaan om te vertellen dat ze het anders moeten doen? Kan hij niet uit de dood opstaan om hen te waarschuwen?” De rijke blijft alleen maar bezig met zijn eigen leven en zijn eigen familie.
Daarom krijgt die rijke in dit verhaal ook geen naam.
Wie zich niet bekommert om zijn naaste is een Dinges……hoe-heet-ie-ook-alweer, doet-er-niet-toe.
De onderliggende boodschap gistermorgen was: eindig niet zonder naam; geef antwoord op de roep van mensen die het minder hebben dan jij.

Wat weer een indringend verhaal.
Wil je het ook horen?
Of wil je onze cantorij horen zingen?
Je kunt de viering terugluisteren via het YouTubekanaal van onze PKN-gemeente.

Na de koffie sprak ik een mannelijk gemeentelid.
“Heb jij nog geen zin om bij onze cantorij te komen zingen?’
Hij antwoordde met een twinkeling in de ogen: “As julle allent maor psaalms zingt gao ik ok met doen!”
Niet dus….
Ben je man of ken je een man die laag zingt en bij ons de baspartij wil komen versterken?
Welkom!

Reageren

25 september: Er is een ZWEEF!

“Er is een zweef” appte ik naar ons gezin op donderdagavond.
We hadden een ommetje gemaakt in het dorp en hadden gekeken wat er op de Rodermarktkermis stond dit jaar.
Tot mijn grote genoegen stond er een ouderwetse zweefmolen naast de kerk.
In de afgelopen 33 jaar (zolang wonen wij in Roden) had er nog nooit een zweefmolen op de kermis gestaan.
Het was in mijn jeugd mijn favoriete kermisattractie.
Dat je in zo’n bakje zat en dat je dan van de molenbaas een zetje kreeg, zodat je bakje een beetje zwiepte en heerlijk hoog zwierde.

De laatste keer dat ik in zo’n zweefmolen had gezeten was begin jaren ’80; toen was er kermis op Oranje en stond de molen in de berm lang het Oranjekanaal.
Als je dan ‘zwiepte en zwierde’ zweefde je boven het water van het kanaal!

Zaterdag beleefden we voor het eerst sinds twee jaar één van de mooiste dagen van het jaar.
’s Morgens met het hele gezin aan de koffie en daarna alvast even bij de wagens langs die opgesteld stonden voor de Rodermarktparade.
’s Middags twee keer langs de kant van de weg de parade met de praalwagens én de korpsen van links en rechts voorbij zien komen.
Daarna naar de kermis voor de jaarlijkse muntjesschuiverij én een rondje in de zweef.
Wat een belevenis!
Dat je na zoveel jaren weer in zo’n bakje zit en dat je dan van de molenbaas een zetje krijgt, zodat je bakje een beetje zwiept en heerlijk hoog zwiert!
Ik bleek nog steeds heel hard te kunnen gillen.

’s Avonds weer twee keer langs de kant van de weg voor de optocht, maar nu was alles sfeervol verlicht, tot en met de trommels en toeters van de korpsen toe.
De majorettes hadden zelfs lichtjes in hun haar!
Na de optocht koffie met saucijzenbroodjes. Traditie sinds Frea op de wagen zat in 1991.
(zie het blog Roonermaark uit 2019).
Rond 22.00 uur zochten we een paar oude Havenstappers op voor een afzakkertje.

Als toegift op het blog van vandaag een paar foto’s van het muntjesschuiven.
We stonden met z’n vijven bij één apparaat; we konden drie kwartier spelen met de munten die we samen hadden gekocht en hadden regelmatig een enorme berg munten en waardepunten in de opvangbak. Ik voelde mij als koningin Elizabeth als haar favoriete paard de wedstrijd won.
Wat een feest; één keer per jaar gun ik mezelf deze guilty pleasure.
 

 

 

Reageren

23 september: Carols zingen.

In onze PKN-gemeente verschijnt in augustus altijd een Activiteitengids met wat je allemaal buiten de kerkdiensten om kunt doen het komende seizoen.
Schilderen, boekbespreking, gezamenlijk eten, meditatieavonden, lezingen, creatieve workshops: je kunt te kust en te keur.
Ook ik doe altijd een duit in het zakje en dit jaar had ik de activiteit ‘Carols’ zingen met het PKN-Christmascarol-koor aangeboden.
Bij het afdrukken van het gidsje is mijn pagina weggevallen; het staat er dus niet in.
Maar dat betekent niet automatisch dat het niet doorgaat natuurlijk.
Vorig jaar moest ik knarsetandend en met tegenzin deze ‘Af&Toe-koor’ activiteit afblazen, dat gaat me als het aan mij ligt dit jaar niet weer gebeuren.
Deze week heb ik een uitnodiging voor het PKN-Christmascarolkoor in Kerknieuws laten opnemen, vandaag gebruik ik het podium van mijn website om reclame te maken:

KOORZANGERS GEZOCHT!

Op zaterdag 10 en zondag 11 december  wordt de Roder Weihnachtsmarkt in Roden gehouden.
Daarvoor zoeken we zangeressen en zangers die samen met ons een gemeentekoor willen vormen.

We studeren 5 of 6 vierstemmige, Engelstalige carols in.
Daarvoor hebben we drie repetitie-avonden:

Woensdag 9 november 19.00 – 20.30 uur
Woensdag 23 november 19.00 – 20.30 uur
(deze beide repetities zijn zonder koffiepauze)

Woensdag 7 december 19.00 – 21.00 uur
Deze laatste repetitieavond zingen we wat langer nemen we ook tijd voor een kop koffie met ‘kerst-lekkers’.

Als je je opgeeft voor dit koor moet je in je agenda beide Weihnachtsmarkt-data noteren: bij de uitgave van dit boekje is nog niet bekend waar en wanneer wij daadwerkelijk gaan zingen. Je hoeft geen lid te zijn van onze kerk om mee te zingen: iedereen is welkom.

Je kunt je voor het PKN-Christmascarol-koor opgeven bij mij: a.waninge@pkn-roden.nl of via de reactiemogelijkheid van deze website.

Zo zag het er in 2019 uit:

Reageren

22 september: Troef?

Woensdagmiddag fietste ik na mijn werk Roden in en ‘het sfeertje’ hing er weer: dit weekend is het Rodermarkt!
De Groningerstraat was al versierd en ook de Kastanjelaan had de borden met lampjes alweer neergezet.
De Boskamp was gisteravond aan de beurt; ‘wij’ hebben vorig jaar de straatprijs gewonnen dus wij hebben een naam hoog te houden.
Dit jaar is het onderwerp ”Het boerenleven’.

Dinsdagmiddag was ik al bezig geweest met kleurenprintjes maken en lamineren.
Wij hebben als onderwerp ”de boer is troef’  en geven een aantal alternatieven voor de boeren onder de titel: de boer heeft nog wat troeven achter de hand.
Daarmee kunnen we gelijk onze liefde voor het klaverjassen etaleren.

Eerlijk gezegd: toen ik thuis kwam met de gelamineerde printjes dinsdagmiddag had ik de aardigheid er eigenlijk af.
De sympathie die ik aanvankelijk had voor de boeren is na hun devaluerende acties met onze Nederlandse vlag en de beschamende vertoning op Prinsjesdag helemaal verdwenen; maar niet meedoen is eigenlijk geen optie.
Ik had nog iets anders bedacht, maar dat was niet aardig en je wilt geen vracht mest op je oprit.
Maar ik ben kennelijk niet de enige met gemengde gevoelens: het merendeel van de vlaggen dat aan de huizen hangt wappert met rood bovenaan; subtiel tegenprotest.

Boeren dus.
Onze straat ziet er inmiddels prachtig uit.
Bijna iedereen heeft wel iets met boeren in zijn tuin; van melkpakken tot oude landbouwwerktuigen, van boerencamping tot trekkers.
Woon je in de buurt? Kom eens kijken in Roden; vooral ’s avonds ziet het er mooi verlicht uit.

Twee jaar is er geen Rodermarktfeest geweest in Roden; we hebben er ontzettend zin in.
Zaterdag optocht!
Dit weekend muntjes schuiven op de kermis!
Een keer warme oliebollen bij de koffie!
En de vierde dinsdag van september lekker boemelen over de markt met onderweg een vissie en massa’s bekenden.
Dan zijn we de gemengde gevoelens van vandaag allang weer vergeten……

Reageren

19 september: Verkeerde feest…..

Afgelopen weekend waren we uitgenodigd voor een groot feest van Gerard z’n werk.
Het werd gehouden in de evenementenlocatie ‘DeFabrique’ in Utrecht.
Daar worden ook de ‘Boer Zoekt Vrouw-feesten’ gehouden, om maar eens wat te noemen.
Er was een kamer voor ons gereserveerd in het Van der Valk hotel in Utrecht en we zouden met bussen naar de feestlocatie worden vervoerd en teruggebracht.
Het feest zou duren van 18.00 – 01.30 uur.

Ik zag mezelf niet tot half twee ’s nachts op een feest zitten.
Om met Gerard Joling te spreken: daar heb ik de kracht niet meer voor.
We spraken met z’n tweeën af dat we niet met de bus zouden gaan; we gingen met eigen auto en ik zou die avond terugrijden naar het hotel.

Wij kwamen dus niet met de bus aan bij de evenementenlocatie.
We zetten de auto op aanwijzing van parkeerwachters op een grote parkeerplaats en liepen achter grote groepen feestgangers aan.
Eenmaal in de rij vonden we onszelf wel wat uit de toon vallen qua kleding.
De dresscode van ons feest was ‘ZOMERS’, wat wij om ons heen zagen was heel veel goud, glitter en glim.
Toen de rij de bocht om ging zagen we aan het eind van de loper dat iedereen op de foto werd gezet voor een groot bord.
ARAG 60 stond er op.
“Zitten we wel bij het goede feest?” vroeg ik aan Gerard.
Die keek om zich heen.
Zag helemaal  geen bekenden; dat was op zich niet raar, want 80% van de werknemers van het bedrijf waar Gerard werkt komt uit Brabant.
Onder het “Denk het niet!” van Gerard maakten wij rechtsomkeert.
Om de hoek zagen we een tweede ingang, waar het zomerse feestje al op gang kwam en meer bekende gezichten in de rij stonden.

We waren dan wel niet op het verkeerde feest, maar het was ook niet mijn soort feest.
Ja, er was lekker eten, er waren hapjes en drankjes en ik deed mijn best om een aantal van Gerards collega’s en hun partners te spreken.
Er speelde een bandje Zuid Amerikaanse muziek en het was tot een uur of 8 best gezellig.
Daarna gingen we met elkaar naar een andere zaal waar een cover-band speelde: er mocht gedanst worden!
Maar…..de muziek was zo hard dat je elkaar niet kon verstaan.
We schreeuwden nog wat tegen de mensen die om ons heen stonden, maar op den duur had ik een zere keel.
Om negen uur zat ik op de wc met die denderende muziek in mijn oren, voelde me een ontzettende 60-plusser en bedacht: “Dit gaat Aaltje niet meer doen.”
Tegen Gerard zei ik dat ik een ander zaaltje ging opzoeken; hij vond dat een goed idee en ging met me mee.
Zaten wij eerst met z’n tweeën in dat zaaltje, er kwamen al snel mensen bij ons zitten en toen werd het toch nog een leuk feestje: gezellig bijgepraat met deze en gene.

Om half één zochten wij onze auto op; laat genoeg.
De volgende morgen zaten we met z’n tweeën te genieten van het heerlijke ontbijt bij Van der Valk.
Wat mij betreft één van de leukste onderdelen van het feest.

Reageren

18 september: Een nieuw begin.

Vanmorgen was het in onze PKN-gemeente Startzondag.
Ieder jaar in september vieren we het begin van het nieuwe kerkenwerkseizoen.
Gisteren kookte ik al een grote pan ‘gruuntesoep met worst‘ voor de gezamenlijke lunch vanmiddag en vanmorgen om 09.40 uur stapten we in de auto. Het was al gezellig druk; bij binnenkomst liep ik tegen babymeisje Lyanna aan, die in haar doopjurkje in mama’s armen lag.
Wat een schatje! Altijd weer vertederend, zo’n klein mensje.

Het was een viering met een lach en een traan, want naast het dopen van Lyanna namen we als gemeente afscheid van Jannie, onze jeugdopbouwwerker. Een aderlating, zo mag ik het best noemen en dat werd vanmorgen ook wel duidelijk.
Het thema van de viering was ‘Wees niet bang, je kunt altijd opnieuw beginnen!’
Dit onderwerp kreeg een diepere laag door de achtergrond van de doopouders: moeder had al twee kinderen uit een eerdere relatie, de dopeling was het kindje van hen samen.
Het geluk spatte er vanaf vanmorgen; de beide families waren ruim vertegenwoordigd en we zagen alleen maar blije gezichten.

Het afscheid van Jannie zag er op het oog blij uit, maar er vloeiden ook tranen.
Ze heeft 2 jaar in onze gemeente gewerkt en in de twee jaar heeft ze veel tot stand gebracht.
De leden van het Jeugd Activiteiten Team bouwden samen met haar een band op met jonge gezinnen en het voelt voor hen alsof het nog niet af is.
Twee jaar is eigenlijk ook te kort.
En natuurlijk: er wordt een advertentie gezet voor een nieuwe jeugdwerker en er komt vast weer ondersteuning.
Maar we zijn in die twee jaar met elkaar erg gehecht geraakt aan Jannie met haar spontane ideeën, haar humor en haar grote hart: het valt niet mee om haar los te laten.

We kregen vanmorgen ook nog even een kijkje in de toekomst.
We zagen de predikanten Walter en Sijbrand elkaar als oude mannen ontmoeten.
Ze haalden in een hilarische sketch herinneringen op aan hun collega Jannie Boonstra,  “kort maar krachtig” konden ze zich vooral nog herinneren.
Daarna zongen ze voor haar met de hele zaal een heerlijk afscheidslied.

En toen was er koffie/thee en kon je een spel doen.
Eerlijk gezegd: geen spel gezien.
Veel mensen gesproken en bijgepraat, drie kommen soep gegeten en genoten van het samenzijn met in mijn achterhoofd nog de twee achter ons liggende coronajaren.

Lyanna is haar leven begonnen, Jannie begint opnieuw in haar nieuwe baan bij de landelijke organisatie van de PKN en wij zijn als gemeente ook weer begonnen!
Volgende week werken we als cantorij mee aan de viering en we kunnen als gemeenteleden het komende seizoen, naast het bezoeken van de vieringen, ook weer meedoen aan tal van activiteiten die worden aangeboden in het gidsje ‘Aan Tafel’, waarin je een overzicht vindt van het komende seizoen.
Benieuwd naar de inhoud? Hierbij een link naar het digitale gidsje.

 

Reageren

Pagina 1 van 203

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén