een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Alledag Pagina 1 van 208

8 december: Nieuw in Roden – de ‘Carols-Sing-In’.

In november kwamen we voor het eerst bij elkaar: enthousiaste PKN-gemeenteleden die samen met mij Christmas Carols willen zingen.
Daarover schreef ik destijds het blog; “Zou het dan dit jaar…?’

Gisteravond was de laatste repetitie voor de Weihnachtsmarkt. De liederen zitten er inmiddels goed in. Alhoewel…. bij het eerste lied bakten de bassen er niets van.  Dan hebben we probleem, want ik kan die baspartij niet zingen.  Gelukkig was er iemand die het bas-bestandje op haar telefoon had: de bassen humden hun partij nog een keer door met de telefoon aan hun oor en toen …. ging het goed. Toen we gisteravond uit elkaar gingen was ik tevreden. We hebben drie repetities gehad en we hebben met elkaar genoten van het samen zingen.  Want dat is de reden waarom ik dit evenement organiseer: het is zo fijn om samen te zingen!  Neem nou bijvoorbeeld een lied als ‘Silent night’: het is zo bekend en uitgekauwd dat je het eigenlijk niet meer zou moeten zingen.  Maar juist bij dit lied kent iedereen zijn partij en de woorden: het zingen van deze klassieker gaat als vanzelf. Toen we het gisteravond zongen raakte het me van binnen: het oeroude lied veroorzaakte ontroering. Zo mooi. Maar als je er  een opname van zou horen zou het misschien tegenvallen;  het gaat bij dit koor om wat we samen beleven bij het vierstemmig zingen van de overbekende carols. Ben je benieuwd naar ons koor?

Zaterdagmiddag 10 december zingen we om 14.30 uur in het winkelcentrum ‘Molenhof’ in Roden (tegenover  de  ETOS) , daarna zijn we rond 14.50 uur bij de Wereldwinkel ‘Hart & Kado’ en we sluiten ons optreden af  om 15.10 uur in de Catharinakerk.
Op zondagmiddag 11 december houden we een Carols-Sing-In in de Catharinakerk.
Met het PKN-Christmascarol-Koor zingen we de carols die we hebben ingestudeerd.
De liederen worden ook vertoond op de beamers in de kerkruimte, zodat de mensen die in de kerk zitten mee kunnen zingen.
Ook meezingen met ‘Silent night’ en ‘Joy to the world’?
Welkom!

Wil je de flyer wat beter bekijken? Hierbij een link naar een vergroting.

Daarbij wil ik ook nog graag een beetje reclame maken voor onze mooie, oude kerk.
De Catharinakerk is op zaterdag en zondag tijdens de Weihnachtsmarkt open van 14.00 – 17.00 uur. Er zullen dan ook enkele vrijwilligers zijn die iets kunnen vertellen over het historische gebouw. Als ik niet hoef te zingen ben ik er ook: misschien ontmoeten we elkaar.

Kom luisteren.  Of nog mooier: kom meezingen zondagmiddag!

Reageren

7 december: 50 %.

Gistermiddag was ik even bij de huisarts.
Mijn oor zit namelijk dicht; zo’n gevoel dat je hebt als je met je hoofd onder water bent geweest en dat daarna niet al het water uit je oren is gekomen.
Doof aan de rechterkant; ik hoor nog maar de helft.
We dachten dat uitspuiten wel zou helpen, maar dat was niet zo: de gehoorgangen zijn helemaal schoon, er zat geen prop oorsmeer in.
“Het ligt denk ik aan de lichte verkoudheid die je hebt overgehouden van corona. Ik schrijf je een neusspray voor, dan zullen de slijmvliezen slinken. Hopen dat je oor dan weer open plopt.”
Tot zover de oren.

In 2019 ging ik naar Hans voor een nieuwe bril.
Maar Hans vond dat mijn rechteroog wel snel slechter was geworden en verwees me door naar een oogarts.
Dit schreef ik er destijds over:
Ik heb inderdaad een beginnende vorm van staar op mijn ogen.
Die is goed te behandelen. Dat zou nu al kunnen, maar ik heb er eigenlijk nog geen last van en het kan ook heel goed over anderhalf, twee jaar.
Gerard en ik hebben de laatste tijd zoveel ziekenhuis van binnen gezien, dat we dit relatief kleine euvel graag op een later tijdstip laten verhelpen.
(Klik hier om het hele blog te lezen: Beauty is in the eye of the beholder.)
Hans mat mij in het voorjaar van 2020 een nieuwe bril aan en ik dacht: ‘Over twee jaar zien we wel weer.”
Letterlijk en figuurlijk.

Deze zomer verwees de huisarts mij opnieuw naar de oogarts, maar in het Martini was er 7 maanden wachttijd.
Lang ja.
“Dan stuur ik je wel naar Assen” en zodoende zat ik vanmorgen om 08.20 uur in de wachtkamer bij oogarts Van der Kley met Gerard en mijn breiwerkje.
Toen ik werd opgeroepen zat ik net te kleppen met Gerard, dus ik hoorde het niet met mijn 50% oren. (met de rechterkant naar de deur….)
Vervolgens roept men je naam heel hard door zo’n wachtkamer: dan zijn alle ogen gericht op ‘kwatta’, in casu mevrouw Waninge.
Men weet al dat je voor je ogen komt en je ziet de gedachtenwolkjes boven de hoofden  ‘oren bint ok niet meer best….’

50% zicht heb ik met mijn rechteroog.
Dat komt overeen met hoe ik het kijken en lezen beleef; met name kleine lettertjes kan ik niet meer goed lezen.
Dat breekt me nog wel eens op aan het einde van een werkdag op kantoor.
Ik  kan het lettertype op mijn beeldscherm wel groter zetten, maar daarmee schuiven de kantlijnen ook op en moet je vaker en verder naar beneden scrollen.
De operatie gaat door: zoals het er nu uit ziet ben ik in februari aan de beurt.

Op zo’n morgen voel ik me een oude vrouw.
Beetje doof en slechtziend.
Breiwerkje doet ook geen goed aan het totaalplaatje.
En dan is die dokter Van der Kley ook nog een jonge man.
Dat je denkt: “Hoe lang is het geleden dat jij met je rugzakje op naar de brugklas ging?”
Hoe ouder je wordt, hoe jonger de wereld om je heen lijkt te worden.

Gelukkig val ik bij mijn collega-secretaresses (nog) niet uit de toon…….

Reageren

6 december: Scheuvelen

Op zaoterdag 3 december lag de neie Zinnig weer op de mat.
Van te veuren was an de schrievers vraogt of der wat schreven kun worden over het thema ‘Kolde’.
Het eerste wat ik denk bij dat thema is ‘brrrrrr’; ik hol niet van kolde.
Het zal gezond weden en het zal neudig weden dat het nou en dan vrus, maor van mij huuft het niet.
As wij een kwakkelwinter had hebt en ik heb maor een paor mörgens huven krabben, dan bin ik al lang bliede.

Gerard hoopt altied op een stevige winter.
Die genöt van dikke sneibulten, het gebeuren op het ies en ‘lekker buten lopen in de vrieskolde’.
Tuurlijk; ik gao met wandelen, vin het ok wel wat hebben, maor bin veural bliede da ‘k weer thuus bin.
Toen oonze kinder klein waren kun ik mij d’r niet an onttrekken.
Was ik vrijwilliger as der scheuvelt weur met de schoolkinder, maakte ik sneipoppen en waogde mij zölfs nou en dan an een sneiballengevecht.
Maor Gerard is degene die dan echt veur de lol hen buuten giet.
Die genöt as het buuten sneit; die giet rustig ’s aomnds om 22.30 uur nog met twee dochters hen de tuun om een sneipoppe te maken.
Komt ze weer binnen met rooie wangen en handen: “Wij hebt Henk maakt!”
Zo nuumt wij de sneipoppen altied.

De eerste Henk die ik as moeder maakt heb was toen Frea nog maor ien jaor was.
Ik leut heur bij de sneipoppe staon um mien fototoestel op te haolen; maor toen ik weer trugge kwam stun ze te schrowen bij die grote, enge, witte kerel.
Schietensbenauwd was ze der veur…..
Het verhaal wat ik instuurd heb veur de kolde Zinnig en dat ok plaotst is komt je vast bekend veur: het is het blog dat ik begun dit jaor schreef over de eerste scheuvellessen die Frea van oons kreeg.

Dat was in het Nederlands, dus ik heb het vertaold in oonze eigen streektaol.
Het het ‘Scheuvelen’.
Ko’j niet uut ’t Noorden van het laand en wee’j niet wat scheuvelen is? Schaatsen.
En ‘stevelties’ bint kleine laarsjes en ‘haansies’ bint handschoentjes.
Hierbij een link naor mien verhaol: Scheuvelen
Dan snap ie ok waorum dizze foto hier bij stiet!

….Aaltje trök de slee….

Reageren

5 december: Zondagmorgen voor de dienst.

Zondagmorgen 08.40 uur; ik stap de voordeur uit voor een wandeling naar Op de Helte waar ik om 09.00 uur moet zijn voor de generale repetitie van de cantorij, om 10.00 uur zingen we in de 2e Adventsviering.
Het gromt. Dat is streektaal voor hele fijne sneeuw. Er vormt zich een dun wit laagje op autoruiten, maar op de straat blijft het niet eens liggen.
In het centrum is het contrast met zaterdagmiddag groot.
Ik steek een immense, lege parkeerplaats over. In de winkels is het donker, er brandt alleen volop licht bij de Jumbo waar dingen worden ingericht in kerstsfeer, terwijl de goedheiligman officieel zijn verjaardag nog moet vieren. Geen blikkerige sfeermuziek uit de luidsprekers, verder geen mens op straat.
Een wandeling in zo’n leeg, stil dorp vind ik heerlijk op de vroege morgen: dan heb ik gelijk mijn dagelijkse ommetje alweer gehad.

In de kerk begroet ik mijn collega-zangers en zoek mijn plekje op de achterste rij.
Niet alleen wij bereiden ons voor; Joke van het beamteam zet de beamer aan en projecteert alvast wat op het scherm.
Organist Erwin Wiersinga wenst ons goedemorgen en verdwijnt naar boven om achter het orgel plaats te nemen om de cantorij te begeleiden en de koster zet nog wat stoelen recht en steekt alvast de paaskaars aan.
En zet vast koffie voor ons voor straks.

Cantor Karel zingt met ons in en bij het doorzingen van de liederen zet hij de puntjes op  de i.
“Verwacht de komst des Heren”  zingen we.
Karel: “Het wordt KERST mensen, dat moeten we uitstralen: we verWACHTen iets!”
Rond 09.40 uur druppelen de eerste gemeenteleden binnen en even later hebben we even pauze: koffie!
Die koffie op dat moment is puur genieten: koster Gerard, bedankt!

Om 10.00 uur komt de kerkenraad met de voorganger binnen en de ouderling van dienst benoemt de dominee Walter Meijles, de organist Erwin Wiersinga en noemt zijn eigen naam.
Geen woord van welkom voor de cantorij en Karel wordt ook niet genoemd, terwijl hij ook een belangrijke rol speelt in deze viering.
‘Medewerking aan deze viering wordt verleend door…..’ staat kennelijk niet bij het vaste riedeltje bij de afkondigingen.

Had dat invloed op de viering?
Welnee.
De cantorij bestaat uit gemeenteleden en natuurlijk voelen we ons welkom, wij horen er gewoon bij.
Iedereen is welkom, ook de koster, Joke die de beamer bedient, Judith die de kindernevendienst doet, de diakenen die collecteren, de mensen van het liturgisch bloemschikken en de vrijwilligers die koffie schenken na de viering.
Daarom vandaag geen blog over de kerkdienst, maar over de voorbereidingen die eraan vooraf gaan.
Over de mensen die daar hun uren in steken.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over de uren die we op dinsdagavond op de cantorijrepetitie investeren in het instuderen van de liederen voor de zondagse viering waar we aan meewerken.

Bij de afbeelding: het liturgisch centrum met op de voorgrond het adventsstuk, middenin de paaskaars en op de achtergrond de adventsschikking: een boom met wensen.

Reageren

4 december: Petje (of mijter) af!

Sinds deze zomer worden er in de oude pastorie van de voormalig Gereformeerde kerk van Roden vluchtelingen gehuisvest. Vanuit onze PKN-gemeente is er een groep vrijwilligers actief die de groep begeleidt op velerlei gebied: koken, kleding,  huisraad, onderwijs, fietsen: er moet nogal wat gebeuren.  Er worden af en toe ook uitjes georganiseerd, zoals naar de dierentuin, een theatervoorstelling of een middag naar de stad.

Maar als je in Nederland bent moet je eigenlijk  ook kennismaken met Sinterklaas! De kinderen hadden de Goedheiligman op school al ontmoet,  maar de volwassenen en oudere kinderen nog niet,  dus werd de Sint met twee Pieten uitgenodigd voor een eerste kennismaking. Van te voren was er al druk geoefend : “Siiiiiinterklaasje kom maar binnen met je knecht”. De sfeer was zoals altijd rondom Sinterklaas: roezemoezerig en een beetje spannend; pianist Arjan begeleidde ons bij ons welkomstgezang.

Wat is grabbelen?

Er was eerst maar één Piet,  die wanhopig op zoek was naar zijn ‘vriendje’,  maar gelukkig,  Harm Holman was onderweg een dwalende Piet tegengekomen, die met gejuich door zijn maatje werd binnengehaald.
Renny Bron speelde weer even de rol van ‘juf voor de klas’.  Ze wees Sinterklaas zijn stoel,  heette hem en zijn Pieten van harte welkom en stelde de sint een aantal vragen omtrent zijn identiteit. Bij de vraag over zijn leeftijd moest hij toegeven dat hij al zo oud was dat hij dat niet meer wist…. Hij was wat verdrietig over de toestand van zijn boot en vroeg ons ‘Zie ginds komt de stoomboot’ te zingen: uit volle borst zongen we het eerste én het tweede couplet.

We zongen ook ‘dan grabbelen we als muizen!’
“Wat is grabbelen? Dat werd gelijk aanschouwelijk onderwijs: er was een grote jutezak van Sinterklaas waar iedereen met de ogen dicht een cadeautje uit mocht grabbelen.

En verder……. was het net zo’n Sinterklaasfeest als anders.
Met glunderende kinderkoppies die verguld waren met hun pakjes, met giechelende volwassenen die Sinterklaas bedankten, met warme chocolademelk met slagroom en speculaas c. q.  banketletter en maffe Pieten die ons dansjes leerden met ‘linkervoet – rechtervoet….’!

Wat is het toch ook een heerlijk feest.
Er was een Regenboog-Piet en een Roetveeg-Piet die samen met Sint het feest vierden met onze gasten, die genoten van wat er allemaal gebeurde.
Wat hebben onze gasten in die paar maanden veel geleerd!
We hoorden de kinderen enthousiast in het Nederlands zingen en tellen; Sinterklaas praatte Nederlands en er hoefde niets vertaald te worden.

De woorden ’t Is een vreemdeling zeker die verdwaald is zeker’ sloegen op de oude man uit Spanje.
Onze Syrische, Eritrese en Somalische gasten zijn in Nederland niet meer verdwaald, mede dankzij de fantastische vrijwillersgroep die aan het eind van feest allemaal met de Spaanse heilige, zijn Pieten en de vluchtelingen op de foto gingen.
Petje (of mijter) af!
(klik op de foto voor een vergroting)

Reageren

3 december: Yoga Nidra.

Vrijdagmiddag heb ik altijd een uur FysiYoLates bij Trijntje Hagenauw: een combinatie van yoga, pilates en fysiotherapie.
Iedere week doen we iets anders; vrijdagmiddag was het deel ‘ontspannen’ na de oefeningen wat langer dan anders, want Trijntje deed Yoga Nidra met ons.
Als je op internet zoekt met de term Yoga Nidra vind je allerlei sites waar informatie over deze vorm van ontspannen op staat.
Met een beschrijving van wat we hebben gedaan zal ik proberen om het uit te leggen.

Ik lig op mijn rug op het matje en doe mijn ogen dicht.
Het lijkt alsof je slaapt, maar je geest is nog wakker; ik zit in het schemergebied tussen slapen en wakker zijn.
Ondertussen hoor ik Trijntje praten.
In het begin ligt de aandacht bij de ademhaling en op een gegeven moment vraagt ze ons om diep in te ademen en op een uitademing alle zorgen los te laten.
Ze zegt zinnen als: “Ik blijf helder en alert” en geeft ons kleine opdrachten.
Ze gaat bijvoorbeeld met ons ons hele lichaam langs: concentreer je op je linkervoet, enkel, tenen….etc.”
Trijntje zegt een paar keer achter elkaar: “Ik leef rustig en kalm en mijn lichaam herstelt zich vanzelf”.
Vervolgens krijgen we de opdracht om achteruit te tellen vanaf 27, steeds op een uitademing één naar beneden.
Drie keer is dat de opdracht en drie keer kom ik niet bij 1.
Mijn gedachten dwalen af; ik blijf niet helder en alert.
Als ik me weer bedenk dat ik naar beneden moet tellen denk ik: waar was ik ook maar weer… lukraak begin ik weer bij een cijfer, maar na vier of vijf nummers soes ik al weer weg.
Trijntjes stem haalt me er steeds weer bij, maar als ik aan het eind van de oefening weer in het hier en nu wordt geroepen blijkt dat ik het laatste stukje heb gemist. Iemand had het over een ‘mooie kamer’ waar ze in kwam: ik heb geen kamer gezien.
Is niet erg. Het heeft wel geholpen, want mijn hoofd zat tjokvol met mail, Christmascarolkoor, flyer maken en weihnachtsmarkt. Wie moet ik nog bellen, wat moet ik nog regelen met de kerk…. het was na deze ontspanningsoefening helemaal weg. En het kwam niet weer terug toen ik weer thuis kwam; ik ging lekker naar de bibliotheek, maakte het eten klaar en na het eten ging ik naar een bijzonder Sinterklaasfeest. Blog volgt.

Uit mezelf zou ik niet naar Yoga Nidra gaan. Als ik de internetinformatie lees vind ik mezelf daar veel te nuchter voor; dat ik zo ‘leeg’ uit de sessie kom verbaast mijzelf.
Daarom ga ik al meer dan vier jaar op vrijdagmiddag naar Trijntje. Het houdt mijn lijf soepel en het helpt me door mijn eigen vooroordelen heen als het gaat om dit soort dingen.

Meer lezen over de avonturen bij Trijntje?
Hierbij een link naar het vorige blog over FysiYoLates >>>
Onderaan dat blog staat weer een link naar voorgaand verslag.

Reageren

2 december: Nu nog?!? – Kortere gesprekjes.

Tot maart 2022 was Rosalie de mondhygiëniste die halfjaarlijks mijn gebit onder handen nam.
Zij werd opgevolgd door Hazmat. Prachtige bruine ogen, maar een tikje hardhandiger in zijn behandeling dan Rosalie.
Maar ik val niet zomaar om, dus ook met Hazmat was ik tevreden, maar onze werktijden waren niet meer verenigbaar, dus werd ik doorgeschoven naar Sigrid.
Gistermiddag maakten we kennis: het lijkt er op dat vrouwen toch een beetje voorzichtiger zijn met hun ‘gefrot’, want vergeleken met de behandeling van Hazmat was dit wel weer fijn.
Als het tandsteen allemaal weg is en de ruimtes tussen de tanden zijn weer helemaal schoon, dan komt de finishing touch: het polijsten, het fijnste deel van de behandeling; dankjewel Sigrid!

Was het tandvlees in het begin van het beugeltraject erg ‘onrustig’ en moest ik om de drie maanden komen: nu zag het er weer goed uit en hoef ik van Sigrid pas in juni terug te komen.
Dan is het beugeltraject hopelijk afgelopen.

Vandaag stond ik al weer bij de tandarts op de stoep, deze keer voor de volgende stap in het beugeltraject.
De laatste keer in oktober schreef ik over setje 5 en 6, begin november kreeg ik de nummers 7 en 8 .
De recalcitrante hoektand geeft zich gewonnen en ‘schuift’ al mooi de goede kant op.
Martijn en ik kunnen het goed met elkaar vinden, maar de onderlinge gesprekken tijdens de maandelijkse controle worden steeds korter; ook nu stond ik maar zo weer buiten.
“Beste maar weer!”
“Fijne feestdagen!”
Vanmiddag kreeg ik setje 9 opgeklikt, setje 10 kreeg ik mee voor over twee en een halve week.
Nog 16 weken te gaan.

Benieuwd naar het hele orthodontietraject?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle gepubliceerde delen.

Reageren

29 november: Vieren.

In 1993 begon onze toenmalige dominee Hotske Postma met de gespreksgroep ‘Jong Volwassenen’. 33 was ik toen en we hadden twee kinderen van 4 en 6. De gespreksgroep ging van start met ongeveer 10 leden en het was een schot in de roos. We kwamen één keer in de maand bij elkaar en bespraken allerlei onderwerpen die betrekking hadden op het geloofsleven, de kerk. Soms bereidden we een kerkdienst voor of deden we groepsgewijs mee aan een kerkelijke activiteit.

In de loop van jaren ontstond een vaste groep, we deelden lief en leed en werden ouder.
De naam paste op een gegeven moment niet meer goed bij ons. We hebben onszelf een tijdje ‘Jong belegen’ genoemd, maar er kwam een tijd dat het woord ‘jong’ er uit moest.
We heten sinds 2010 ‘Gespreksgroep ‘93′. Eén van de predikanten noemde ons ooit al eens schertsend ‘een gespreksgroep uit de vorige eeuw’. Ja hoor, ja.

Vorig jaar ben ik afgehaakt.
Er stonden vaak te veel dingen in mijn agenda en na corona wilde ik het anders gaan doen; maar omdat we elkaar al zo lang kennen en al zo lang met elkaar meeleven bleef ik wel lid van de app-groep.
Na de zomer was de gesprekgroep nog niet weer bij elkaar geweest.
Eén van onze groepsleden werd getroffen door kanker en moest een zwaar traject in en één van ons kreeg in augustus een zwaar verkeersongeluk waarbij hij ernstig gewond raakte; hij is net twee weken weer thuis uit het ziekenhuis.
In de appgroep kwamen berichten voorbij over ‘een keer weer afspreken nu er zoveel gebeurd is’ en ik vroeg of ik ook mocht komen op de 28e: maar natuurlijk!

Het onderwerp van de avond was: hoe is met iedereen.
Nog aan het werk? Hoe is het met de kinderen? Al opa en oma?
Maar natuurlijk ging het ook over wat sommigen was overkomen.
Hoe herstel je van zo’n zwaar ongeluk en hoe kom je door zo’n kankerbehandelingstraject? Wat doet het met jou en je gezin?
We hadden het niet alleen maar over de lichamelijke gevolgen, maar ook wat het mentaal met je doet.
Over de vragen die je jezelf stelt: waarom ik? Waarom ik niet?
Dat je leven helemaal stil staat en dat je niet kunt overzien hoe het over twee jaar met je zal zijn als de revalidatie helemaal achter de rug is.
Over hoe lief het is dat mensen kaartjes en bloemen sturen, maar dat je eigenlijk maar één ding wilt: dat alles weer GEWOON is.
En dat als alles weer gewoon is je daar te weinig bij stil staat.

Gisteravond hadden we gebak bij de koffie.
Volgens onze gastvrouw: “omdat we het leven moeten vieren”.
Wat fijn dat ik in die app-groep ben gebleven en dat we het leven in al zijn facetten even weer met elkaar hebben kunnen delen.

Reageren

28 november: De eerste zondag van Advent.

De eerste zondag van Advent valt dit jaar op 27 november. Dat is de vroegste datum waarop de 1e zondag van Advent gevierd wordt: dit jaar valt 1e kerstdag ook op een zondag.
Advent is de naam voor de aanloopperiode naar kerst. Het is afgeleid van het Latijnse woord ‘adventus’, dat ‘komst’ betekent.
In de kerk verandert de liturgische kleur in de adventsperiode van groen naar paars; op de afbeelding hiernaast kun je zien dat vanaf Pinksteren de kleur groen centraal stond. In kerken en huizen maken we advent symbolisch zichtbaar door een kaarsenstander of een adventskrans waarop vier kaarsen staan.
Op iedere zondag wordt een extra kaars aangestoken.

Wij proberen in de adventstijd iedere zondag naar de kerk te gaan, maar dat gaat dit jaar al niet lukken.
Gerard was nog niet helemaal klachtenvrij na corona, dus wij kozen er gistermorgen voor om de viering vanuit de Catharinakerk thuis te bekijken.
Het bracht ons weer terug bij de herinnering aan de advent-&kersttijd in 2020 en 2021, toen we als gemeente niet bij elkaar mochten komen.
Natuurlijk: we zijn blij dat we op deze manier toch de viering kunnen meebeleven, maar ik weet na zo’n zondagmorgen ook weer hoe vervelend het was.
Het blikkerige orgelspel, de gemeentezang die heel anders klinkt als je er niet midden tussen in zit, de sfeer die je heel anders beleeft met je haakwerkje op de bank en tenslotte het avondmaal, waar je naar kijkt, maar waar je niet fysiek aan deelneemt.
Maar het verhaal dat voorganger Sijbrand van Dijk ons vertelde kwam net zo goed binnen als anders: bij al het geschreeuw in deze wereld is het onze taak om niet terug te schreeuwen, maar doen wat we kunnen doen als tegenbeweging. Kijken naar wat er gebeurt, helpen, aandacht geven, luisteren, de rust bewaren en recht doen.
Volgende week hopen we weer gewoon in de kerk te kunnen zitten: dan zingen we met de cantorij!

Aan het eind van de week had ik voor ons thuis alvast een adventsbloemstuk gemaakt met vier kaarsen; gisteren staken we de eerste kaars aan.
Dit jaar kon ik eigenlijk geen gebruik maken van de hortensia’s; twee weken geleden vroor het voor het eerst en dan worden de bloemen van die struik bruin.
Achteraan de struiken tegen de heg aan vond ik drie kleine bollen waar nog een beetje kleur in zat, die heb ik toch nog kunnen gebruiken.
Wel kreeg ik van de achterbuurman (die van de karmozijnbessen) een tip: “Deze hulststruik gaan we uit de tuin halen, dus als je er nog iets af wilt plukken voor een bloemstuk ben je van harte welkom.”
Mooie, stevige takken, met behoorlijk veel besjes er nog aan: buitenkansje!
(klik op de afbeelding voor een vergroting)

Vind je het leuk om terug te kijken naar de Adventstukken van voorgaande jaren?
Geen bloemstuk is namelijk hetzelfde.
Andere schaal, andere vorm, andere kaarsen, ander groen: nog 8 ideeën om advent symbolisch zichtbaar te maken.
Hierbij de links naar de betreffende pagina’s:
2021>>>
2020>>>
2019>>>
2018>>>
2017 >>>
2016 >>>
2015 >>>
2014 >>>

Reageren

27 november: Ruhe im Zelt.

Het was ongewoon rustig dit weekend in huize Waninge.
In onze agenda stond bij zaterdag 26 november al een half jaar ‘Sinterklaasfeest’, maar omdat Gerard nog niet vrij was van coronaklachten moesten we dat afblazen. 
Verder konden we ook nergens heen want Gerard mag er nog niet uit, dus we bleven thuis en hadden niks. 
Raar. 
Geen boerenkoolstamppot voor 8 personen, geen full-house en geen slapers.
Het duurt altijd even voordat ik me daar bij heb neergelegd.
Natuurlijk: we hebben een nieuwe datum gepland en dan gaan we het alsnog vieren. 
Maar als je de hele week aan het dichten en inpakken bent geweest en je hebt je zitten verheugen op één van de leukste avonden van het jaar is het ineens vreemd leeg.

‘Ruhe im Zelt’ placht mijn vader dan te zeggen. 
Ik maakte een grote pan uiensoep en probeerde de heerlijke smaak van het Soep-zooitje van gisteren te benaderen. 
Verder zette ik een aantal blogs in de grondverf, maakte mijn mailbox leeg, speelde een half uur accordeon en at ter compensatie van het gemis van het Sinterklaasfeest te veel suikerbeesten en pepernoten. 
Het tweede zakje kikkers en muizen borg ik weg. 
Voor over twee weken…..




 

Reageren

Pagina 1 van 208

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén