een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Alledag Pagina 1 van 171

28 juli: Thuredrith 6 – Willemstad en Woudrichem.

Zicht op Willemstad vanaf de stadswallen.

Op het lijstje tips dat we kregen van ‘Wim uit Hank’ stonden ook twee vestingstadjes: Willemstad en Woudrichem.
De eerste van de twee deden we aan op een avond: de foto van de vissende reiger is ook daar genomen.
Nu een onbetekenend stadje, maar vroeger een vestingstad met grote allure.
Willemstad ligt aan de Brabantse kant van het Hollands diep en heeft als vesting dienst gedaan tot 1926.
We maakten een avondwandeling door het stadje, liepen over de wallen, bewonderden het Mauritshuis (een buitenverblijf van prins Maurits) en één van de eerste koepelkerken van Nederland. We dronken een cappuccino op een terras in de oude haven.

Woudrichem bezochten we op de zondag dat we ook naar slot Loevestein gingen.
Toen we het stadje binnenreden stroomde het nog van de regen, dus we bedachten dat we dan maar een kleine tour in de auto zouden doen.
Maar toen we daar rondreden kon ik dat niet.
Ik moest uit die auto:  paraplu mee, jas aan, de stad in.
Lopen rondom de oude kerk, kijken bij de stadspoort, genieten van het middeleeuwse stratenpatroon.
En het werd nog droog ook: konden we ook hier even een kop koffie nemen op een terras.

We hebben in Nederland nog een aantal oude vestingsteden. waar we er inmiddels heel wat van bezocht hebben.
Soms is er nog een deel in stand, soms zijn ze nog helemaal intact, zoals Willemstad.
In de beide stadjes in dit blog hebben we geen stadswandeling met een VVV-folder gedaan en ook geen museum bezocht.
We herkennen inmiddels de gebouwen die bij een vesting horen, zoals het arsenaal (zie afbeelding)  en we kunnen erg genieten van een wandeling door zo’n oude stad.
Naarden was mooi maar ook erg deftig en een beetje afstandelijk.
In Woudrichem hing een heel andere sfeer; er stonden grappige teksten op sommige huizen en het was niet zo chique.

Dit blog sluit ik af met het mooie gedicht van Simon Vinkenoog dat op de muur van het oude arsenaal stond.
Hij schreef het bij de festiviteiten rondom 650 jaar stadsrechten in Woudrichem.

Wat leert een stad van haar rechten?
Voor iedere burger de vrijheid bevechten
in tijden van vrede en tijden van kwaad
voor recht op vrijheid is het nimmer te laat. 

Elke strijd is met woorden te beslechten
met eigen taal en tekens – metterdaad.

In een tijd waarin alles opnieuw geschiedt
gebiedt het hoogste en zuiverste lied
dat de mens van zijn leven als kunstwerk geniet.

Simon Vinkenoog – september 2006. 

Reageren

27 juli: Blogbouwstenen (5) – Stukjes van ‘de ander’ sparen.

Soms moet ik even nadenken waarom ik een bepaald blaadje heb bewaard in de ‘bouwstenenmap’.
Waarom zit daar bijvoorbeeld dit blaadje in met een tekening van Winnie the Pooh?
Bij de tekening staat: ‘If there ever comes a day when we can’t be together, keep me in your heart, I’ll stay there forever’.
O ja. Het ging om de zin ‘keep me in your heart’. Hoe dan?

Winnie loopt op deze afbeelding met zijn kleine vriendje Knorretje in een storm.
Je ziet de figuurtjes op de rug, buffelen tegen de wind in.
‘Als er ooit een dag komt waarop we niet samen kunnen zijn, houd me in je hart, daar zal ik altijd blijven.’
Pooh speelt een rol in een kinderboekje, maar zegt soms verrassend volwassen dingen.

Als je ouder wordt weet je dat je ooit afscheid moet nemen van mensen die belangrijk zijn in je leven.
Als je jong bent kun je je daar niks bij voorstellen. Pap en mam zijn een vaste waarde in je leven, die zijn er altijd.
Ouders, broers en zussen, kinderen: je trekt een leven lang met elkaar op en als kind denk je dat dat voor eeuwig is.
Als je iemand in je hart hebt, zoals Pooh zegt, dan is hij of zij daar nog als hij/zij niet meer in je buurt is, of erger nog, is overleden,
Alles uit je leven samen is daar opgeslagen.
Herinneringen aan wat je samen deelde, vakanties, humor, eigenaardigheden, wat je van elkaar leerde:  alles wordt in de loop van je leven opgeslagen in je hart.
Opgespaard als het ware. Een waardevolle opbergplaats waar je uit kunt putten als ‘er ooit een dag komt dat we niet samen kunnen zijn’.

Wat ik heb geleerd in mijn leven is dat je moet investeren in mensen om ze in je hart te houden.
Tijd en aandacht geven. Afspreken met elkaar, genieten van elkaars gezelschap, een spel doen, herinneringen ophalen, samen moeilijkheden overwinnen en samen leuke dingen doen.
Vissen, winkelen, fietsen, wandelen, terrasje pakken, potje kaarten; er zijn zoveel dingen die je samen kunt doen.
Maar ook samen tegen de wind in buffelen en elkaar steunen in verdrietige periodes.
Daardoor spaar je als het ware stukjes van de ander waar je later met plezier aan terugdenkt of waar  je troost uit kunt halen.

‘Keep me in your heart, I’ll stay there forever.’

Benieuwd naar de andere ‘blogbouwstenen’?
Die hebben een eigen knop in het menu onder ‘Lezen’.

Reageren

26 juli: De 24 uur van…..

‘De 24 uur van’  associeren we vaak met motor- of autosport, maar daar heeft dit blog helemaal niets mee te maken.
Met mijn neef Jan en zijn vrouw Janny  spreken Gerard en ik twee keer per jaar een zondag af: in het voorjaar bij hen en in het najaar bij ons.  Zo’n zondag verloopt altijd volgens een vast patroon: koffiedrinken,  borrelen,  eten,  wandelingetje,  theedrinken en dan naar huis. We praten de hele dag honderduit,  bekijken elkaars foto’s en verbazen ons steeds weer over de tijd die voorbijvliegt op zo’n zondag.

Begin dit jaar werden we uitgenodigd voor ‘de 24 uur bij Jan & Janny.  “Dan kunnen jullie de fietsen wel meenemen! Dan blijf je een nachtje slapen en hebben we meer tijd om samen door te brengen.”

Wat een wereldidee! Met een pyjama  en tandenborstel in de tas stonden we zaterdag rond de middag bij hen op de stoep. We werden gastvrij onthaald,  zetten onze spullen in de logeerkamer en begonnen met koffie en een lunch. Het zou laat in de middag gaan regenen,  dus we besloten niet te te lang te wachten met een fietstocht door de omgeving. Jan en Janny  zijn vorig jaar verhuisd van Apeldoorn naar Epe: dat betekende dus voor ons een fietstocht door  onbekend gebied. Vaassen,  Emst en Niersen waren plaatsjes waar we langs kwamen. We dronken thee op een terras en aten een mandarijntje op een bankje in het bos. Het hoogtepunt van de fietstocht was voor mij de wandeling in het park van kasteel Cannenburg. Even dacht ik dat het knorrige jurylid van ‘De slimste mens’ afstamde van de stichter van het kasteel, maar het bleek Maarten van Rossum met een u te zijn. Meer weten over dit kasteel? Hierbij een link naar hun website.
Op de afbeelding (klik op de foto voor een vergroting) zie je kasteel Cannenburg. Deze foto is genomen vanaf het ‘Kersendijkje’, een fietspad dat langs het kasteel loopt.
Dat lag niet op de route, maar daar wou ik wel langs; ik had nog geluk dat Janny wel even dat stukje mee wilde fietsen.
De mannen riepen ‘we wachten wel even’ en ik kon bijna lezen wat er in de gedachtenwolkjes boven hun hoofd stond.

Een heerlijke maaltijd in Brasserie Kriebelz in Terwolde, nog een afzakkertje voor het slapen gaan en geen wekker voor de volgende ochtend.
Beide heren hadden bedacht om zondagmorgen nog een stuk te wandelen, de dames vierden rustdag.
Klepperdeklep.
De 24 uren waren nóg niet genoeg… het werden er 25.
Na een overvloedige brunch zwaaiden de gastvrouw en -heer ons uit rond de klok van 1.

De volgende keer dat we elkaar zien is een op zondag eind oktober.
Maar die 24 uur houden we erin.
In de zomer van 2022 organiseren wij ’24 uur met Gerard & Ada’ in Roden en omstreken.
In mijn optiek veeeel leuker dan die van ‘Le Mans’……

Reageren

25 juli: Thuredrith 5 – Molens en veel water.

Van PKN-gemeentelid Wim die vroeger in Hank heeft gewoond kregen we een aantal zeer bruikbare adviezen over ‘Wat Te Doen’ in Dordrecht en omgeving.
“Dordrecht is natuurlijk heel mooi maar vergeet ook vooral de kleine stadjes en dorpjes in de omgeving niet” was één van de adviezen.

Op zaterdag 3 juli zetten we de auto neer in Oud Alblas en fietsten langs sloten en kanaaltjes richting Kinderdijk.
Je weet wel, waar die wereldberoemde molens staan. Hierbij een link naar de website. 
Op het fietspad er naar toe, we zagen de eerste rij molens al, was het erg rustig. Daar verbaasden wij ons over; het is hier toch altijd zo toeristisch druk?
Toen het fietspad een bocht naar rechts maakte zagen we het al.  O ja.
Hoe dichter we bij het bezoekerscentrum kwamen,  hoe drukker het werd.
Op de bruggetjes zaten Aziatische meisjes bevallig in camera’s te kijken met de molens op de achtergrond en de meneer met z’n provisorische poffertjeskraam had het druk.
Wij realiseren ons dat het zonder coronapandemie nog veel drukker zou zijn geweest.
Het was indrukwekkend: je realiseert je daar hoe Nederland zijn best heeft moeten doen om droge voeten te houden.
Als Nederlander moet je dit fenomeen, Unesco werelderfgoed per slot van rekening,  toch een keer gezien hebben, maar een rondleiding of een boottocht hoefde voor ons niet.
We fietsten weer terug en vervolgden onze verkenningstocht van de omgeving.

Tot onze verbazing fietsten we in dit dichtbevolkte gebied wel zo’n 10 kilometer door weilanden langs het water ‘de Grote – of Achterwaterschap’ waar geen huis te bekennen was.
Wel koeien, schapen en grote groepen water- en weidevogels. Links een rietkraag,  rechts groen landschap dat veel weg had van de Onlanden.
Uiteindelijk kwamen we bij een terp waar het gehucht De Donk op lag. Het heet zo omdat het op een zandduin, een donk, is gelegen van ongeveer 5 meter hoog. Geen terp dus.
Het bestaat uit een handvol boerderijen, voor je het weet ben je er door. Na wat speurwerk op internet ontdekte ik dat er voor de reformatie een klooster van de Cisterciënzer zusters heeft gestaan. Daarover vond ik een erg interessant artikel op de website van de Historische Vereniging Binnenwaard, hierbij een link naar die pagina met de titel ‘Het klooster op de Brandwijkse Donk.

Molenaarsgraaf-Brandwijk

Vanaf De Donk fietsten we richting het riviertje de Alblas, waar we door plaatjes als Ottoland,  Vuilendam,  Bleskengraaf en Molenaarsgraaf kwamen.
Af en toe zat ik achterstevoren op de fiets.
Wat een prachtig gebied!
Statige, oude boerderijen afgewisseld met oude en nieuwe huizen.
Wat ons opviel op onze fietstocht waren de prachtig onderhouden tuinen: werkelijk een lust voor het oog.
Het was die dag een zaterdag en mensen waren allemaal druk bezig met grasmaaien, heg knippen en tuinieren.
Het gebied doet een beetje Giethoornachtig aan: veel water,  bruggetjes,  vlondertjes  en bootjes.
In tegenstelling tot Giethoorn komt het helemaal niet toeristisch over: één  camping slechts zagen we onderweg.

Onze adviseur had geen woord te veel gezegd: wàt een verrassende fietstocht!

Hieronder een overzicht van alle tot nu toe gepubliceerde delen in deze serie:
1. EuroParcs Resort Biesbosch  – Wetenswaardigheden over het park, de A16, een stukje geschiedenis en dieren.
2. Oude stad – Twee stadswandelingen in het stadshart van Dordrecht.
3. Op bezoek bij Jeanet – Een dagje Zeeland: eindelijk naar het wolwinkeltje van Jeanet van ‘Blij dat ik brei’!
4. De sleutel van Loevestein – Ons bezoek aan het kasteel waaruit Hugo de Groot ontsnapte in een boekenkist en waar wij werden ondergedompeld in een stukje vaderlandse geschiedenis.
5. Molens en veel water – Fietsen langs de wereldberoemde molens in Kinderdijk en langs het riviertje de Alblas.

Reageren

24 juli: Thuredrith 4 – De sleutel van Loevestein

Zondag 4 juli beloofde lelijk te verregenen; tot het begin van de middag zaten we heerlijk in het zonnetje met een kop koffie en een goed boek/vishengel, maar Buienradar beloofde na 14.00 uur grote plenzen water. Niet fietsen, niet wandelen dus, maar we bedachten iets anders waaraan ik mijn hart kon ophalen: we bezochten slot Loevestein

Rond 14.00 uur  doemde het kasteel al op vanachter  de immense muren.
Eenmaal binnen kregen we bij het toegangskaartje een grote sleutel aan een keycoard om de hals; die had je nodig voor het beluisteren en bekijken van informatie. Het kind in mij vindt dat al prachtig.

Het eerste deel van de bezichtiging was gesitueerd in het kazernegedeelte van de vesting.  In vitrines lagen dingen die waren opgegraven op het terrein van Loevestein: een mooi chronologisch overzicht van de ontwikkeling van de mensheid in dat gebied.
In het slot waan je je vijf eeuwen terug in de tijd.  Loevestein is natuurlijk het meest bekend door de ontsnapping van Hugo de Groot in een boekenkist.  Dat was in maart van dit jaar 500 jaar geleden; ter gelegenheid  daarvan was er een tentoonstelling over De Groot ingericht.

…zaal met de stemmen….

We begonnen onder in de gewelven van het slot en kwamen ondertussen van alles te weten over het slot en zijn bewoners.  In de ruimte waar Hugo de Groot twee jaar gevangen zat stond een schilderij van hem en werd zijn geschiedenis  in beeld en geluid verteld.  Een van de mooiste dingen van deze  tentoonstelling was ‘de zaal met de vele stemmen’.  In glazen bollen las je informatie over wat Hugo de Groot heeft betekend op het gebied van oorlogsrecht,  de vrijheid van godsdienst/meningsuiting,  het internationaal recht, het publiekrecht en het zeerecht. Over al die onderwerpen kon je kopstukken op dat gebied ( o.a. André Kuipers over de ruimte) horen vertellen over de grote invloed die het gedachtegoed van Hugo de Groot nog steeds heeft.
Wist ik allemaal niet. In mijn brein was alleen die boekenkist blijven hangen, terwijl de man die daaruit ontsnapte één van de grootste, internationaal erkende  Nederlandse geleerden was.

Op de zolder konden we onze sleutel gebruiken voor verhalen van andere mensen die in of om het slot woonden.  Je klimt op smalle trapopgangen waar op de uitgesleten reden al eeuwenlang voetstappen worden gezet en je loopt door sober aangeklede ridderzalen. In een van de zalen zat een vrouwelijke gids die mooie verhalen kon vertellen.  Je kon zien dat ze genoot van wat ze aan het doen was.  Kinderen konden met alle vragen bij haar terecht. “Kregen kinderen in de middeleeuwen echt bier en wijn te drinken?” “Ja.  Maar toen was alles heel anders dan nu…. ” Toen ik haar even alleen sprak vertelde ze dat ouders haar vaak vertelden dat ze niet wisten dat geschiedenis zo leuk kon zijn.  Het is maar net hoe je het brengt. Hierbij een link naar de website van Slot Loevestein.

Loevestein verdient een compliment voor hun inspanningen om het verhaal van het slot én Hugo de Groot onder de aandacht te brengen en te houden.  s Avonds bij het eten zei Gerard: “Je hebt je sleutel nog om…”

Ik heb hem nog. Hij hangt aan ons prikbord in de woonkeuken. Een mooi souvenirtje; het herinnert me steeds even aan die verregende zondag die uiteindelijk zo’n mooie reis door de Nederlandse  geschiedenis opleverde.

Hieronder een overzicht van alle tot nu toe gepubliceerde delen in deze serie:
1. EuroParcs Resort Biesbosch  – Wetenswaardigheden over het park, de A16, een stukje geschiedenis en dieren.
2. Oude stad – Twee stadswandelingen in het stadshart van Dordrecht.
3. Op bezoek bij Jeanet – Een dagje Zeeland: eindelijk naar het wolwinkeltje van Jeanet van ‘Blij dat ik brei’!
4. De sleutel van Loevestein – Ons bezoek aan het kasteel waaruit Hugo de Groot ontsnapte in een boekenkist en waar wij werden ondergedompeld in een stukje vaderlandse geschiedenis.
5. Molens en veel water – Fietsen langs de wereldberoemde molens in Kinderdijk en langs het riviertje de Alblas.

Reageren

23 juli: Mozart. In een tent in Westerbork.

Halverwege de middag realiseerde ik me ineens: “Ik heb ja nog geen blog voor vandaag.”
Er staan eigenlijk genoeg blogs op voorraad bij de concepten, maar ik dacht even na over wat voor mij vandaag de waarde van de dag was.
Het was een app-gesprek met oudste dochter Frea, die deze week samen met Jon en Carlijn & Wim geniet van een week ‘Buitenkunst Drenthe’.
Kamperen in de bossen  van Westerbork en dagelijks meedoen aan workshopprogramma’s in verschillende disciplines: theater, dans, muziek, zang, beeldende kunst en schrijven.
Hierbij een link naar de website van Buitenkunst Drenthe.

Ik kreeg een foto toegestuurd.
Een stuk van een partituur. ‘Sequenz. No 1. Dies irae.’
Ooohh…… uit het requiem van Mozart.
Die gingen ze vierstemmig instuderen en vanavond zingen bij een tableau vivant (levend schilderij).

Dan ben ik gewoon stinkend jaloers.
Op vrijdagmiddag in een tent in een bos in Westerbork Mozart zingen, dat wil ik ook.
Maar ik moest op deze vrijdagmiddag iets anders doen: er stond voor vandaag nog een huishoudklus op mijn lijstje.
Wc’s en badkamer soppen, uitgebreide beurt deze keer.
Het negatieve gevoel draaide ik om in iets positiefs.
Op mijn telefoon zocht ik op de Spotify-app een mooie uitvoering van het Requiem van Mozart; zo’n ouwe die nog zo heerlijk langzaam gaat.
Oortjes op en genieten van dit prachtige stuk klassieke muziek.
Toen had ik me al weer verzoend met het idee dat ik geen Mozart ging zingen in een tent in een bos in Westerbork.

Muziek spoelt het stof van het dagelijks leven van de ziel.

Benieuwd naar wat Frea vanavond gaat zingen?
Klik hier voor een video op YouTube  met een uitvoering van het stuk.
Even voor het beeld: in het bos in Westerbork zijn geen pauken en violen.
En ik schat in ook geen dirigent met een stropdas……

Reageren

21 juli: Bliede.

Twee keer in de geschiedenis van deze website heb ik een blog geschreven onder de titel ‘Stom!’
Af en toe moet ik mijn frustraties even kwijt. Hierbij een link naar deel 1 uit 2015 en deel 2 uit 2018.
Vandaag een tegenhanger van die twee blogs: een blog over kleine dingen waar ik blij van wordt.
‘Bliede’ in het Drents.

Op ons ‘2x 60’-feest kreeg ik van vriendin Sinet een ‘bij-cadeautje’: een koelkastmagneet van het programma ‘Goeiedag Haandrikman’.
Zij had meegedaan aan het spelletje ‘Vroeger of later’ en kreeg naast andere prijzen ook dit hebbedingetje.
Nou zit onze koelkast ingebouwd in onze keuken, dus daar zitten geen metalen vlakken aan, maar hij past ook heel goed bij ons koffieapparaat!

De eerste keer dat ik er weer werd uitgehaald voor een steekproef na het scannen van de boodschappen kreeg ik het vijfde stickertje op het stroopwafelspaarkaartje.
Het blije gevoel toen ik de winkel uitliep kwam niet door het stickertje, maar door de opluchting dat ik niet weer ‘even naar de kassa’ moest.

Twee brieven lagen er na onze vakantie in onze brievenbus van het Bevolkingsonderzoek Noord.
Als 60-plusser mag je regelmatig meedoen aan preventieve bevolkingsonderzoeken.
De ene brief vertelde dat er geen tekenen van darmkanker waren waargenomen in de ontlasting en de andere gaf aan dat er geen verontrustende zaken waren aangetroffen in het uitstrijkje.
Wij weten dat gezondheid niet iets vanzelfsprekends is, dus ik werd even heel blij van die post.

In de loop van de jaren heb ik van mijn tante Trijn nogal wat handwerkspulletjes van mijn oma Vrieswijk gekregen.
Voor een projectje met heel dun garen zocht ik uit haar erfenis vier dunne breinaalden, nr. 2.5.
Nu zit ik te breien met oma’s naalden; ze overleed toen ik 9 was, 51 jaar geleden.
Door die naalden is het net of ze weer even heel dichtbij is.

Zondagmorgen bij het koffiedrinken na de kerkdienst sprak ik Sijcolien.
Ze had even gekeken naar de ‘dekensteek’ naar aanleiding van het blog over het dekentje voor Jacquelien, maar vond het nog wel lastig.
Ze vertelde dat ze ook bezig was met kleine haakwerkjes voor kerstkaarten.
“Dat doe ik met filmpjes op het YouTube-kanaal ‘Maak het met Miranda’, waar ook die engeltjes destijds op stonden.”
Miranda heeft een online-handwerkcafé en zit gewoon twee uur te haken en vertelt ondertussen wat je moet doen.
Sijcolien stuurde me twee links:
– een video voor het maken van een ijspegeltje, een randje en een kerstbal en
– een video voor het haken van kleine kerstdecoraties om op te hangen of te versturen in een kerstkaart.
Hiernaast de afbeelding die Sijcolien meestuurde van wat ze al heeft gemaakt.
Leuk!

Daar zou ik zo mee willen beginnen, maar ik heb al een ‘haakding’, een ‘breiding’ en een ‘borduurding’ onderhanden.
Meer dingen mag niet van mezelf, anders begin ik aan tien dingen en maak ik niks af.
En dat is dan gelijk het eerste item op het toekomstige blog  ‘Stom! 3’: dat er te veel leuke handwerkdingen zijn en dat ik daar niet genoeg tijd voor heb.

Reageren

20 juli: Lezer van de maand – Annieke Holman.

Hoe kennen wij elkaar?
Ik ken Ada van de basisschool ‘de Haven’ en voornamelijk het kinderkoor waar Marit (mijn zusje) opzat.
We zijn naar heel wat optredens geweest in Roden voornamelijk in ‘Op de Helte’ en de katholieke kerk.
Daarna via haar dochter Harriët, we hebben samen belijdenis gedaan.
Tegenwoordig via de kerk en we lezen samen de boekenreeks ‘de 7 zussen’.

Waar en wanneer ben je geboren?
Ik ben geboren en getogen in Steenbergen op de boerderij in de jaren 80.

In welke levensfase zit je nu, hoe vul je je dagen?
Op dit moment zit ik werkeloos thuis, maar ik doe nog wel heel veel vrijwilligerswerk om bezig en bij te blijven.
Zo zit ik al ruim 20 jaar bij het Rode Kruis en ook bij Stichting Herdenken Noordenveld.
Daarnaast ben ik vorig jaar begonnen bij de bibliotheek.
Ook ben ik vrijwilliger bij Havezathe Mensinge, die is gelukkig ook net weer open.
Verder zit ik in het ‘Beamteam’ van de kerk en maak ik de pagina ‘Ondersteboven’ van Kerknieuws


Wat wil je graag met de lezers delen?
Na dik een jaar binnen heb ik weinig te doen gehad, omdat alles op zijn gat lag door corona; langzaam begint alles weer.
Voor mij ook weer het begin van alle vriiwiligers werk.

De bieb, waar ik vorig jaar ben begonnen net 2 weken voordat alles dicht ging, was een tijdje gedeeltelijk open en is sinds een dikke maand weer volledig open voor publiek.
Dat heb ik wel gemist; de reuring van mensen, de kinderen die vrolijk boekjes uitzoeken.
Verder mag steeds beetje bij beetje wat meer. Het onder de mensen zijn en weer van alles doen heb ik wel gemist.

Tijdens de corona-tijd ben ik ook nog verhuisd.
Niet bij mijn ouders in, wat sommige mensen dachten.
Dat verhuizen was ook wel lastig, want in april was alles alleen op afspraak open.
Maar…… ik ben over en geniet nu van mijn nieuwe huis!

Wat ik met de lezers wil delen is een recept van een favoriet gerecht in onze familie: spinazietaart met ricotta en pijnboompitten.

Dit heb je nodig:
– 1 eetlepel olijfolie
– 600 gram spinazie
– 4 eieren
– 250 gram ricotta
– half potje zongedroogde tomaten, fijngesneden
– 75 gram Parmezaanse kaas, geraspt
– 1 rol hartige taartdeeg, koelvers of 5/6 plakjes bladerdeeg (diepvries)
– 2 eetlepel pijnboompitten
– een quichevorm/springvorm

Dit moet je doen:
– Verwarm de oven voor op 200 graden
– Verhit de olijfolie in een koekenpan en laat de spinazie handje voor handje slinken in de pan.
– Klop de eieren los en roer de ricotta, tomaten en de helft van de Parmezaanse kaas erdoor, beetje zout en peper naar smaak toevoegen.
– Schep de spinazie in een zeef, druk het vocht er uit en roer de spinazie vervolgens door het ricottamengsel.
– Bekleed de bakvorm met het taartdeeg en prik er een paar keer in met een vork.
– Schenk het spinazie-ricottamengsel erover en bestrooi het met de overige Parmezaanse kaas en de pijnboompitten.
– Bak in de oven in 35 minuten gaar en goudbruin.

Nog een paar opmerkingen:
Voor de ricotta kun je ook cottacheese gebruiken (200 gram)
Verder strooi ik altijd een beetje paneermeel over de bodem en ook over de taart als de pijnboompitten en kaas er op zitten.
Zongedroogde tomaatjes vind ik erg lekker: ik doe er gewoon een heel potje in.
Wel van te voren laten uitlekken en droogdeppen.
Als extra toevoeging kun je er nog zonnebloempitten bij doen,  die zijn wat goedkoper dan pijnboompitten.

Eet smakelijk!

Reageren

19 juli: Nederlands maar dan anders (20)

Er was al weer genoeg ‘stof’ voor deel 20 in deze serie.

Van Sijnie Bouter kreeg ik een foto van een bord dat bij het pontje van Woudrichem naar slot Loevestein stond; erg leuk.

Van Theo van Beijeren kreeg ik twee mooie anekdotes voor deze blogserie:
In Leeuwarden preekte een dominee over Simson en vertelde gloedvol over de manier waarop Delila hem probeerde te verleiden.
Ze maakte zich prachtig op en deed een schitterend collier om. Alleen daar ging de predikant de mist in; hij verhaspelde wat hij wilde zeggen:
eerst zei hij dat Delila een prachtig “kreng stralen” om had gedaan. Toen hier en daar iemand in de lach schoot, probeerde hij zich te verbeteren en zei: “een straal krengen”. Inmiddels werd overal gelachen. Uiteindelijk kwam hij hij eruit: “ze deed een prachtige streng kralen om”… Maar toen kon hij de rest van zijn preek wel vergeten.

Een andere anekdote ‘uit de oude doos’:
een collega-predikant ging ’s avonds voor in de gevangenis van Leeuwarden, een speciale dienst voor gedetineerden. Alleen had hij niet goed gekeken naar het slotlied, een avondlied: ‘k Wil U o God mijn dank betalen’. Dat eindigt met de woorden: ‘breng ik, voor elke dag mijn hier gegeven, U hoger, reiner loflied toe’.
Hij zei het maar eerlijk: “Dit kan ik jullie natuurlijk niet laten zingen. Ik stel voor dat jullie zelf het slotlied kiezen.”
Eén van de gedetineerden wist het meteen:  ‘Ik zie een poort wijd openstaan’! (Joh. de Heer 140).

De vader van Mathieu van der Poel over de precieze gang van zaken in de Tour de France:  “Zo’n puntje precies ben ik nou ook weer niet.”
Nog een verspreking bij de Tour: Dionne de Graaf haalt in ‘de Avondetappe’ het werpen van een blik en het schijnen van een licht door elkaar.
“Danny, wil jij je kennersblik laten schijnen over deze kwestie?”

Carola Schouten zegt in het Journaal dat ze ‘conclusies gaat leren’ uit lessen uit het verleden.
Vriendin Irene van Carlijn had ook weer een paar leuke:
“Ik ben met de boter in neus gevallen.”
“Je slaat de kop op de spijker!”

Een nicht zat met haar zoontje van 5 in de auto en zag bij het afslaan een fietser over het hoofd.
Flink remmen, het ging net goed. Raampje open.
“Sorry meneer, ik zag u over het hoofd!”
“Ja, rij maar gauw door met je haast!”
“Nou ja zeg, ik bied toch mijn excuses aan, flapdrol!”
Raampje dicht.
Zoontje: “Mama! Hoe weet jij nou dat die meneer Flapdrol heet!”

Toen wij op een avond in onze vakantie een wandeling maakten over de stadswallen van Willemstad, zagen we deze reiger.
De tekst was gewoon in het Nederlands….. waarschijnlijk een buitenlandse reiger.

Wordt in jouw omgeving een spreekwoord helemaal verkeerd gebruikt? Of zegt iemand onbedoeld iets heel grappigs? Geef het aan mij door.
Klik hier voor het blog Nederlands maar dan anders deel 19, van daaruit kun je doorlinken naar voorgaande blogs in deze serie.
Kijk ook af en toe even op het Instagram-account Treintaal.
Daar lees je o.a. deze uitdrukking: ‘Ik zie groen licht aan het eind van de tunnel…’

 

Reageren

18 juli: Blijf in contact met de sukkel in jezelf.

“Wie gebruikt  het woord genade nog?” vroeg de voorganger  vanmorgen in de kerk.
Niemand.  Genade is een ouderwets woord.
Maar het was wel het thema van de viering vanmorgen.

Dominee Sijbrand van Dijk schetste een beeld van de ‘afreken-cultuur’ die op internet is ontstaan.
Iemand heeft iets fout gedaan en wordt publiekelijk aan de schandpaal genageld. FOUT! SCHANDE!
Degene die dat roept hoort zelf bij ‘de goeden’ en meent het recht te hebben de ander te veroordelen en te straffen.
Maar, hield de predikant ons voor, er zijn niet alleen maar ‘goeden’ of alleen maar ‘kwaden’. Als je iets fout hebt gedaan betekent dat niet dat je ook fout bent.

Genade is dat je altijd opnieuw mag beginnen.
Als voorbeeld hoorden we het verhaal van de schrijver van het lied ‘Amazing grace’ , John Newton (1725-1807).
Hij kwam uit Londen en voelde zich niet aangetrokken tot kerk en geloof.
Hij werkte in de slavenhandel, in de 18e eeuw een normale baan. In die tijd was slavenhandel heel gewoon, het werd zelfs vanuit de bijbel goedgepraat door de kerkelijke en politieke elite.
Toen het slavenschip waarop hij kapitein was bijna verging en hij de ramp overleefde, bekeerde hij zich en nam afstand van de slavenhandel.
Later werd hij zelfs één van de voorvechters van de afschaffing van de slavernij.
Hij werd predikant en schreef het lied “Amazing grace” in voorbereiding op een kerstdienst.
Bij “Amazing grace, that saved a wretch like me”, kijk je dus in de ziel van John.
Een man met bloed aan zijn handen, maar die door de ontmoeting met Jezus compleet omdraaide.

Eenzelfde verhaal als van Paulus, de man die de brief schreef die vanmorgen als schriftlezing werd gelezen.
Wij zongen na de preek een vertaling van het lied; na zo’n uitleg komt het extra binnen.

Wat ik zal onthouden uit deze bijeenkomst is deze zin: ‘Blijf altijd in contact met de  sukkel in jezelf’.
Die zit in ons allemaal.
Dan kijk je namelijk milder naar de ander.
Dan zie je in de ander geen ‘domme looser’,  maar iemand die pech had met de plaats waar zijn wiegje stond.
Iemand die een verkeerde beslissing nam met verstrekkende gevolgen of in een verkeerde vriendenclub verzeild raakte.
Of iemand die tot het uiterste getergd is en van zich afslaat.

Je kunt altijd opnieuw beginnen.

We zaten met zo’n 60 mensen in Op de Helte en na afloop was er voor wie dat wilde een kop koffie; we hebben in de hal ruimte genoeg.
Gerard vertelde dat er in zijn groepje nog uitgebreid was nagepraat over de viering.
Sommigen vonden het best een moeilijke boodschap. “En Hitler dan….?”
Wat fijn dat we weer kunnen napraten. Vragen stellen en ervaringen delen. Elkaar ontmoeten.
Een essentieel onderdeel van ‘PKN-gemeente zijn.
Wat hebben we het gemist.

Als bonus bij dit blog een uitvoering van ‘Amazing grace’ van het Soweto Gospel Choir. 

Reageren

Pagina 1 van 171

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén