een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Alledag Pagina 1 van 185

27 januari: Hergebruik – goede doornemens.

We hebben de eerste maand van 2022 er al weer bijna opzitten.
Op het laatste blaadje van de ‘Mind & Spirit’-scheurkalender van 2021 stond:

‘Ik ga mijn goede voornemens van 2020 gewoon recyclen’

Dat doe ik ook al jaren.
Als je de zestig bent gepasseerd weet je dat er van al die spectaculaire goede voornemens nooit zoveel terecht komt.
Bij mij werkt het het beste als ik kleine doelen stel, die ik vervolgens in mijn dagelijkse leven opneem.
In de loop van de jaren zijn dat al best wel veel geworden.
– Ik hoef niet af te vallen van mezelf, maar ik neem me voor om in ieder geval niet te groeien. Is er na een erg leuke maand met veel ‘feestjes&gezellig’ toch een kilo of twee blijven hangen, dan werk ik die de volgende maand weer weg. Dat kost al moeite genoeg!
– Omdat het huishouden niet mijn hobby is, maak ik (naast de gewone dingen zoals was etc.) iedere dag één kastje schoon. Dat is te overzien, niet heel veel werk en zo hou ik ook de diepere laag van het huishouden een beetje bij.
Bovendien weet je op die manier waar je spullen liggen.  Halverwege het jaar heb ik alle kastjes wel zo’n beetje gehad, in januari begin ik weer opnieuw.
– Iedere dag één stuks fruit; dat neem ik gelijk bij het ontbijt.
– Iedere dag beginnen met rek- en strekoefeningen om het lichaam soepel te houden.
– Elke dag een half uurtje accordeon spelen.
Deze goede voornemens zijn inmiddels zo ingesleten in mijn dagelijkse patronen, dat ik er niet veel meer over hoef na te denken.
En lukt het een dag niet? Dan niet. Morgen is er weer een dag.
Trouwens: zondag hoef ik niks.
Dat is bij mij nog ouderwets ‘rustdag’.

Eigenlijk zijn het op deze manier ook geen goede voornemens, het zijn goede doornemens.

Verder had ik aan het eind van het jaar het voornemen om een scheurkalender te bemachtigen van Maarten van Rossem.
Dat is gelukt.
Er is al weer bijna een maand vermakelijk gezeur voorbij gekomen van de brommende professor.

Reageren

26 januari: Ommetje in Tolbert.

Zondagmiddag.
“Waar gaan we ons ommetje doen?”
Ik wilde wel eens in Tolbert kijken. Tijdens een fietstocht had ik bij de kerk een bordje gezien met informatie over een wandeling door het dorp, die gingen we doen.
In je eigen omgeving loop je op de automatische piloot, hier moesten we weer opletten; op lantaarnpalen en wegwijzers zaten stickers met voetjes, die ons de weg wezen.

We besloten van te voren al om niet het hele ommetje te lopen, want dat was 8 kilometer.
Dat vonden we vrij fors voor een zondagmiddag-ommetje; bovendien begon om 14.30 uur de wedstrijd PSV-AJAX.
Het was een fijne wandeling. We liepen langs de eerste sociale woningbouw in Tolbert en kwamen (vlak bij de A7) achter ‘de Postwagen’ langs.
Daar lagen een aantal boomstammen, die werkelijk werden overwoekerd door paddenstoelen, soort elfenbankjes.
(klik op de afbeelding voor een vergroting.)

Bij de ijsbaan staken we de weg over; toen leidde de route ons langs de voormalige haven in Tolbert; daar ontdekten we een groot informatiebord dat ons meer vertelde over de haven van Tolbert en de Tolbertervaart.
In 1906 is de Tolbertervaart in gebruik genomen. Die was 2.7 kilometer lang en liep uit op het Leeksterhoofddiep; het betekende een rechtstreekse aansluiting op de vaarroute naar Groningen. Eigenlijk hebben de vaart en de haven maar 50 jaar dienst gedaan, want de snelle ontwikkeling van het wegvervoer en de komst van de stroomtram zorgden voor grote concurrentie voor de scheepvaart, net als bij het Oranjekanaal dus.  In 1959 werd het kanaal gedempt en in 1968 de haven. Meer weten? Hierbij een link naar een artikel op de pagina van de Historische kring gemeente Leek e.o,. Dan kom je er achter dat de ambtelijke molens aan het begin van de vorige eeuw misschien nog wel langzamer draaiden dan tegenwoordig.
We liepen een stuk langs wat er nog over is van de vaart en kwamen door de mooie speel- en wandelparken die in de nieuwbouw van Tolbert zijn aangelegd. Vijverpartijen, bruggetjes, erg aangenaam allemaal. Bijna een uur hebben we gelopen, toen moesten we ook naar huis, want de voetbalwedstrijd was al begonnen. 1-2 werd het overigens.

Wil je dit ommetje ook eens lopen? Hierbij een link naar de informatiefolder: Tolberter Tochtje.

Reageren

25 januari: Als je vader belt..

Vanmiddag zat ik op de bank met een breiwerkje naar de televisie te kijken.
Dat is op een doordeweekse dinsdag een grote uitzondering, maar ik hoorde vanmorgen iemand op de radio zeggen dat ik maandagavond iets gemist had, namelijk de aflevering ‘Tot de laatste snik’ in de serie Het uur van de wolf.

Dit stond er over in de TV-gids:
Veel oudere muzikanten worstelen met de vraag of ze niet moeten stoppen met optreden, maar Henny Vrienten had geen keus: hij moest stoppen vanwege gezondheidsproblemen. Jan Rot daarentegen treedt op tot hij erbij neervalt. Angela Groothuizen toert nog met de Dolly Dots. Bassist Rinus Gerritsen van de Golden Earring werkt aan een nieuw soloproject. Zanger Michel van Dijk maakt weer platen. Monique Klemann, zangeres van Loïs Lane, kan ook het niet laten. Zingen. Spelen. Zweten.

Geen spijt van mijn ongewone dinsdagmiddag.
Wat een mooie uitzending.
Je kijkt naar ras-artiesten, bijna allemaal de zestig gepasseerd, sommigen zelfs al in de zeventig.
Wat ze gemeen hebben is een niet te stoppen drang naar het podium.
Ze hebben plezier in het musiceren en beleven lol aan de interactie met het publiek.

Wat me vooral trof waren de interviews met de zusjes Klemann en Angela Groothuizen.
“Als oudere vrouw wordt je niet meer gezien. Je hebt een ouwe kop, dus je bent niet meer interessant.”
De vijf Dolly Dots (Ria Brieffies, de zesde Dot, is al overleden) staan in knalrode, strakke pakken een prachtige show te geven.
Sexy, maar niet bloot. Sexy Sixty, zeggen ze er zelf over.
En ja, niet meer superslank, maar wat een enthousiasme!
Zij laten zien: je wordt ouder, maar je hoeft je niet verstoppen.
Je mag er zijn, ook als je de zestig bent gepasseerd.
Gefascineerd zat ik te kijken.
Zij stralen uit: ‘Je leven is niet voorbij als je zestig bent; maak er wat van!’

Maar er waren ook tranen.
Jan Rot werd ook gevolgd en aan het eind van zijn optreden gaf hij nog een toegift.
“Mensen vragen aan mij hoe het komt dat ik zo positief blijf nu ik zo ziek ben. Dat zal ik uitleggen.
Stel: je bent op een fantastisch feest, je hebt het ontzettend naar je zin en dan belt je vader.
Hij zegt dat je onmiddellijk thuis moet komen. JA MAAR…het is nog zo leuk! Nou, zegt vader, nog een half uurtje dan.
Wat ga je dan in dat halve uur nog doen? Treurig in een hoekje zitten…?”
Hij spreidde zijn armen uit richting het publiek, kreeg een groot applaus en gaf nog een toegift.
Hij straalt uit: ‘Je leven is niet voorbij als je ziek wordt; maak er wat van!”

Via deze link kun je het programma bekijken, het duurt 55 minuten.

En voor de rest: maak er wat van!

Reageren

24 januari: Werd nog vervolgd.

Soms komt er nog een vervolg op een blog dat ik heb geschreven.
Vandaag twee ‘wordt vervolgd’ verhalen.

Waar?
Zaterdag schreef ik over boodschappen doen bij Jumbo in Leek.
Toen wist ik niet dat er ook een mega-Jumbo op het grootwinkelplein in Leek zat.
Dat verhaal speelde zich af op donderdag 20 januari.
Op zaterdag de 22e zouden Gerard en ik even naar de Praxis om behang uit te zoeken voor een slaapkamer die we aan het veranderen zijn.
Die middag had ik mijn dagelijkse ommetje nog niet gehad, dus ik zei tegen Gerard: “Als wij straks behang uit gaan zoeken, dan loop ik naar de Praxis en ga ik op de terugweg weer met jou mee, heb ik gelijk mijn ommetje gehad.”
“Lieverd. De Praxis zit in Leek.”
In Roden zit de Gamma. Voor mij zit er geen enkel verschil tussen die winkels, dus ik ging wandelen naar de Praxis in Roden, maar die heet Gamma.
Gelukkig duurt het nog 11 maanden voor het weer Sinterklaas is.

De zevende kabouter.
Naar aanleiding van het ‘Lezer van de maand’-blog van Lianne werd er in onze familie naarstig gezocht naar de zevende kabouter op het dagstarter-plaatje.
Eén van de tante’s had Lianne om een hint gevraagd.
Ook ik kon  nummer 7 niet vinden en dacht: ‘Zo moeilijk kan het toch niet zijn? Het is voor kinderen, dan moeten wij dat als volwassene toch gewoon kunnen vinden.”
Wij dachten aan een verborgen kaboutertje in de tekening. Op de kop of zo, of achter een andere dwerg.
Lianne’s hint was: wat doet de meest rechtse kabouter?
Die is aan het zeven.
Ooooooooo!

Jon en Frea kwamen vrijdagmorgen even koffiedrinken.
Zij hadden de bewuste kabouter ook nog niet gevonden en waren verrast door het antwoord.
Later op de morgen kreeg ik een foto van Jon met deze tekst:
“Maar waar is nou die zeef?”

Reageren

23 januari: Heilige overtuiging.

We kennen in onze Nederlandse taal de uitdrukking: ergens  heilig  van overtuigd zijn.
In de viering in de Jacobskerk in Roderwolde ging het daar vanmorgen over.
We hoorden het verhaal van een profeet die in zijn vaderstad niet geliefd is.  Jezus spreekt in zijn eigen synagoge in Nazareth en strijkt zijn stadsgenoten tegen de haren in.  Ze zijn het absoluut niet eens met wat hij zegt; de emoties lopen vervolgens zo hoog op, dat hij door een woedende menigte bijna in een afgrond wordt gestort.
Maar, staat er dan, hij liep midden tussen hen door en vertrok.
Dit verhaal lezen? Lucas 4, het begint bij vers 16.

Emoties die hoog oplopen door heilige overtuigingen.  In onze tot op het bot verdeelde coronamaatschappij hoef je niet lang te zoeken naar voorbeelden.
En niet alleen op coronagebied: deze week nog werd maar weer duidelijk hoe mensen publiekelijk worden neergesabeld en weggetrapt als er fouten aan het licht komen.
En iedereen doet mee, ook de mensen met kilo’s boter op het hoofd.
Ziet op u zelve. Want je doet misschien geen onzedelijke dingen, maar ben je altijd zuiver op de graat*? Wie zonder zonde is werpe de eerste steen.

Het christendom is wereldwijd verbreid.
Het heeft veel goeds gebracht, maar het heeft ook heel veel ellende gebracht. Verdeeldheid gezaaid. Door heilige overtuigingen zijn er oorlogen uitgebroken, zijn mensen onderdrukt en weggezet.
Nu in Nederland de invloed van het christendom op de maatschappij behoorlijk afneemt, zou je misschien verwachten dat de verdeeldheid ook zou afnemen.
Maar, zo constateerden Gerard en ik vanmorgen bij de koffie, de verdeeldheid is er nog steeds.  Ook nu zijn er heilige overtuigingen die de emoties hoog doen oplaaien.
Het zit kennelijk in ons mensen om anderen koste wat kost te overtuigen van onze heilige overtuiging.
Je kunt je daarbij afvragen wat daar dan heilig aan is.
Heilig = is door wijding aan het goddelijke bijzonder gemaakt.

Tot besluit nog een mooie beeldspraak uit de overdenking van vanmorgen.
Voorganger Walter Meijles vergeleek de schreeuwende mensen die Jezus naar de afgrond duwden met onze eigen angsten en zorgen.
De angstgedachten en maar doormalende zorgen in ons eigen hoofd zijn als die opdringerige mensen die je naar de afgrond duwen.
Jezus zag ze onder ogen. Hij liep, vrij van angst, midden tussen hen door en vertrok. Hij liet zich niet intimideren en op voorhand veroordelen door de mensen.
Het in gebed benoemen van wat er zich in je eigen hoofd afspeelt en je bewust worden van deze gedachten is al een stap in de goede richting.

*En nee, graat is niet met een d. Dacht ik eerst ook, maar ik het het opgezocht.
Niet zuiver op de graat zijn betekent ‘onbetrouwbaar zijn’, ‘niet helemaal eerlijk zijn’.
De graat in deze uitdrukking is een visgraat. Niet zuiver op de graat werd gezegd van vis die niet helemaal ‘fris’ was, niet helemaal vers meer dus. De uitdrukking verwijst naar de kenmerken van verse vis, waarbij de ruggegraat en de kleinere graten stevig in het visvlees vastzitten. Bij minder verse vis zitten de graten losser; soms zitten ze zelfs helemaal los.
Bovendien is er bij niet-verse vis een rode verkleuring zichtbaar rond de ruggegraat; verse vis heeft deze verkleuring niet.

Reageren

22 januari: Ken je die mop van die…..

“Ken je die mop van die vrouw die naar de Jumbo in Leek ging?”
Het antwoord op deze flauwe grap zou in de traditie van deze mop moeten zijn: ‘ Ze ging niet!’
Ha ha.
Een grap van Wim Sonneveld uit de conference ‘de gulle lach’ met de mop van die 2 Amsterdammers die naar Parijs gingen.
Hierbij een link naar een YouTube-video met dat verhaal

Deze vrouw ging naar de Jumbo in Leek in het winkelcentrum ‘de Liekeblom’.
Wat was de grap? De vrouw ging wel, maar de Jumbo was er niet.
Wat is er gebeurd?

De Jumbo in Roden ging afgelopen dinsdag dicht voor één week; volgende week woensdag openen ze een splinternieuwe winkel aan de Heerestraat.
De vorige keer dat mijn vaste supermarkt dicht was, werden ze omgebouwd van Super de Boer naar Jumbo, dat duurde een week of wat.
Toen ging ik naar de Jumbo in Leek, parkeerde de auto naast de Liekeblom en deed mijn boodschappen.
Dat wou ik nu weer doen.
Toen ik het winkelcentrum binnen liep was al duidelijk dat daar geen supermarkt meer zat.
Dichte rolluiken en een heel groot leeg pand met lege schappen.
In de dichtsbijzijnde winkel vroeg ik waar de Jumbo was gebleven.
Weg.
Daarna had er nog een Plus in gezeten, maar die was ook weg.
Ze verwees me naar de Albert Heijn even verderop.

Bij de Albert Heijn wilde ik een scanner pakken, maar die kon je alleen activeren met een klantenkaart.
Die ik niet heb. Voordat zich stoom kon ontwikkelen die uit mijn oren kon komen was daar een lief meisje bij de klantenservice dat mij een anonieme klantenkaart gaf, daar kon ik mijn boodschappen mee scannen.
Het winkelen op zich ging prima en tevreden zette ik drie tassen met boodschappen in de auto.

Eenmaal thuis met de boodschappen vertelde ik aan Gerard wat er gebeurd was, dat die hele Jumbo er niet was.
Hoon was mijn deel.
“Er zit toch een mega-Jumbo in dat grote winkelcentrum in Leek bij de Praxis! Bij de LeenBakker! Bij de Kwantum!”
Sorry.
Ik wist het oprecht niet.
Boodschappen doen is niet mijn hobby, supermarkten hebben mijn interesse niet.
“Heb je dan van te voren helemaal niet op Google…..”
Nee.
Op de automatische piloot reed ik naar de Jumbo in Leek die ik wist te zitten.
Dacht ik.
Ik voelde me de muts der mutsen.

Maar er is natuurlijk helemaal geen man overboord.
Alle boodschappen die ik wilde hebben kon ik vinden.
Mijn leven is zelfs nog verrijkt, want ik heb nu ook een AH-klantenkaart….

Reageren

21 januari: Een nieuw sub-menu.

“Kunnen we op jouw website niet wat reclame maken voor ons vakantiehuis in Westerbork?” vroeg Gerard vorige week.
Goed idee; daar hadden we het ook al eens over gehad, maar dat was in mijn brein al weer naar beneden gezakt.
Inmiddels staat het op de website, maar het komt niet gelijk in beeld als je mijn digitale tijdschrift opent.
Je vindt een nieuw sub-menu onder het kopje ‘Home’: als je daar met je muis op gaat staan zie je drie zwarte balkjes.
– Wie ben ik?
– Wat kleurt mijn dagen?
– Ons vakantiehuis in Westerbork.

Als je daarop klikt, kom je eerst op de introductiepagina, van daaruit kun je klikken naar een pagina met informatie over het huis en een beschrijving hoe je een vakantie kunt boeken.
Daarnaast maakte ik ook een pagina met alle blogs tot nu toe die over ‘Casa Grada’ gaan.
Nu even geen zin aan al dat geklik? Hierbij een rechtstreekse link naar ‘Ons vakantiehuis in Westerbork. ‘.

In de laatste week van 2021 werden Gerard en ik helemaal depri toen we keken naar het jaaroverzicht van het nieuws.
De volgende avond bekeken we als tegenhanger ons eigen jaaroverzicht in foto’s.
‘Casa Grada’ kwam er regelmatig in voor; met of zonder de kinderen, met mooi weer en met regen.
Fietsend, wandelend en met de auto verkenden we stukje bij beetje de omgeving en we weten inmiddels wat de handigste weg naar het centrum van Westerbork is.
We weten na een half jaar ook dat een vakantiehuis op een park niet alleen maar luieren en vakantievieren is: we hebben al een aantal klusjes gedaan en een paar dingen vervangen.
Maar wát een leuk cadeau hebben we onszelf gegeven met dit huis.

Toen we alle foto’s hadden bekeken constateerden we dat 2021 voor ons een goed en mooi jaar is geweest.
In voorgaande jaren was er steeds van alles aan de hand met ons of met onze familie, dit jaar stond in het teken van onze 60e verjaardag die we uitbundig hebben kunnen vieren.
We zijn van plan om ook van 2022 een mooi en goed jaar te maken.
In Roden en af en toe in Westerbork.

En als wij daar niet zijn is het dus te huur!

Reageren

19 jannewaori: Pap zunder krenten.

Begun december kreeg ik de vraog of ik weer een stukkie wol inleveren veur de rubriek ‘Moi Noordenveld’  in het regioblad ‘de Krant’.
Dan ma’j schrieven over van alles en nog wat, ie zit niet an een thema vast.
D’r weur op mij rekend rond week 3.
Waor moe’j dan over schrieven?

’t Liefst wat actueels, vin ik.
Maor ja, tiedens een corona-lockdown gebeurt d’r niet zo veule.
Het weur een stukkie over mien ofspraok met de kapper; die gung niet deur vanwege corona.
Verder heb ik schreven over het dagelijkse ommetje en hoeveul meuite mij dat soms kost.
Allebeide underwarpen die ik al ies eerder op dizze website under de aandacht heb bracht, as trouwe lezer wee’j inmiddels al dat ik bewegen/sport een noodzaokelijk kwaod vin.
Het is goed veur mij, maor ik doe liever aandere dinge.

…… zunder krenten!

As de bewuste kraante in week drie op de deurmatte valt vin ik het altied wel spannend.
Stiet het d’r in? Of wordt het toch week 4?
Hebt ze het volledig publiceerd, of hebt ze wat weglaoten?
De limiet is 600 woorden, ik haar d’r dizze keer 599.
Dat het d’r in stun wus ik gustermorgen al toen Truus op de parkeerplaots bij de Jumbo zee: “Mooi stukje weer in De Krant!”

Woon ie niet in de buurte, maor wo’j de column toch graag eem lezen?
Hierbij een link naor het PDF met de titel: 2022.01.14 Pap zunder krenten

Wil je elke dag een melding als er een nieuw blog verschijnt?
Installeer dan de RSS-feed app op je telefoon of tablet.
Hier lees je hoe dat moet

Reageren

18 januari: Hulptroepen die gezellig mee-eten.

In de week voor kerst haalde ik de 1000-stukjes puzzel van Marius van Dokkum uit de verpakking.
Die had ik op mijn verjaardag gekregen van de kinderen, samen met het spel Splendor.
Over die puzzel schreef ik al in het eerste blog van januari:
De 1000-stukjes puzzel bijvoorbeeld is nog niet veel verder dan waar de kinderen en ik hem achterlieten met kerst: de randjes en een klein stukje boom, dakrand en lucht.

In mijn vakantieweek zou ik de puzzel gaan afmaken.
(Klik op de foto’s voor een vergroting).
Iedere dag zat ik er bij en het vorderde gestaag, maar het ging niet heel snel; deze puzzel was een stuk moeilijker om te maken dan die Disney-puzzels die altijd bij ons op tafel liggen rond Kerst en Oud&Nieuw.
Donderdag stuurde ik een foto van ‘de puzzel zoals hij er nu uit ziet’ naar de kinderen met de tekst: “Het gaat er op lijken dat ik deze puzzel in mijn vakantie niet af krijg.  Ergo: hulptroepen gevraagd. Vrijdag of zaterdag? Ik zorg voor nasi met kipsate.”

De hulptroepen kwamen: Carlijn vrijdag en Frea en Jon zaterdag.
En natuurlijk gingen we puzzelen met elkaar.
Maar ook koffiedrinken en kletsen.
En foto’s bekijken.
En op zaterdag mochten we weer naar Het Goed!
En met vier man kun je ook klaverjassen.
Lang verhaal kort: het was erg gezellig, maar de puzzel was zondag nog niet klaar.
Maar maandag moest ik weer aan het werk; dan gun ik me geen tijd om uren bij zo’n puzzel te zitten.
Als ik dan even niks hoef wil ik liever accordeon spelen, lezen of handwerken en TV kijken.
En die puzzel nog wekenlang op de keukentafel, dat zag ik ook niet zo zitten.

Maar rigoureus opruimen vond ik ook zonde van alle energie en tijd die ik er al in had gestopt, dus ik bedacht een alternatief.
De stukken die al in elkaar gezet waren legde ik op vierkante kartonnetjes, die ik vervolgens weer keurig opstapelde en in de doos deed.
Wanneer de puzzel weer ter tafel komt weet ik niet.
Misschien krijgen we in de zomer wel een hittegolf en is puzzelen een prima tijdverdrijf?
We weten niet hoe de pandemie zich verder ontwikkelt, wie weet hoeveel tijd we binnenshuis moeten doorbrengen dit jaar?
Maar misschien duurt het wel tot Kerst 2022 voor ik er weer zin aan heb…..er komt vast een moment dat ik hem alsnog in elkaar ga zetten.
Met of zonder hulptroepen.

Reageren

17 januari: Gezinstradities.

Zaterdag schreef ik over nieuwe gezinstradities, die ontstaan nu onze dochters zijn uitvlogen.
Eergisteren was het 15 januari, een datum die belangrijk was in het gezin waar ik uit kom: de trouwdag van mijn ouders, 62 jaar geleden in 1960.
Toen mijn ouders 12 en een half jaar getrouwd waren, mochten mijn broer en ik kiezen wat we gingen doen die dag. Dat was in juli 1972, het was mooi weer en wij kozen voor het verkeerspark in Assen.
Vanaf die tijd werd de trouwdag jaarlijks gevierd; op die dag, of in het weekend daarna, gingen we met ons gezin uit eten.
Toen ik nog thuis woonde gingen we altijd naar de Chinees in Beilen.
In de loop van de jaren kwam de aanhang er bij, later de kinderen.
Om de vijf jaar werd het feest iets uitgebreider: dan werd de wederzijdse familie er bij uitgenodigd, gingen we kegelen en met de hele groep dineren.
Het gezinsgroepje werd nooit heel groot: toen ze 48 jaar getrouwd waren (de laatste keer dat ze het vierden) zaten we met z’n tienen bij Van der Valk in Assen.

Zo’n datum blijft altijd een beetje bijzonder.
Toen mijn moeder nog leefde ging ik die dag even naar haar toe, we benoemden hoeveel jaar het anders geweest zou zijn, maar na haar overlijden gebeurt er niets meer op die dag.
Toch denk ik er altijd even aan.
Gisteren was het 16 januari; verjaardag tante Lammie.
Zij overleed vorige maand.
Op mijn nieuwe weekkalender staan bovenstaande trouwdag en de naam van tante Lammie niet meer.

Mijn ouders hadden vroeger een verjaardagskalender op de WC hangen.
Als er iemand overleden was, dan zette mijn vader een kruisje achter de naam van de jarige met de datum van overlijden erbij.
Toen hij overleed in 2008 zei mijn moeder: “Ik heb toch zu’n hekel an al die kruussies op de kalender in de wc; ik zet de daotum d’r bij pa niet bij.”
Aan het begin van 2009 gaf ik mijn moeder een nieuwe verjaardagskalender met vrolijke foto’s  van de kinderen en kleinkinderen.
Ze was er erg blij mee.
Na haar overlijden heb ik die kalender niet bewaard.
Er stonden al weer heel wat mensen op die ook al overleden waren; de mensen van voorbij.
Ze komen af en toe nog voorbij in de verhalen en bij het ophalen van herinneringen.

Wij vormen nu zelf de oudste generatie en ook uit onze kring zijn er al namen die niet meer op de kalender staan.
Daarom is het zo belangrijk dat je de gezinstradities in ere houdt: familiedagen, verjaardagen, trouwdagen, het zijn allemaal momenten waarop je het leven samen viert en even stilstaat bij een mijlpaal die je toch maar weer bereikt hebt.
Zum Wohl!
Zodat je iets hebt om op terug te kijken als een naam of trouwdatum niet meer op de kalender van het nieuwe jaar komt.

Reageren

Pagina 1 van 185

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén