Categorie: Borduren Pagina 1 van 4

Toen we in mei met een groepje van Holy Stitch in de Oranjerie in Zeijen waren viel mijn oog op een bijzonder borduurwerk.
Het lag in een mandje bij andere oude, geborduurde werkjes, maar hier zat een briefje aan.
Het werkje was kennelijk gemaakt door Marietje Tolner en op het briefje dat aan het werkje was gespeld stonden de borduursteken genoemd die Marietje had gebruikt.

Het was mooi geborduurd, met verschillende steken, maar het was vooral heel netjes geschreven!
Toen ik de namen van die steken allemaal las dacht ik: “Oh ja! Die heb ik vroeger ook geleerd op de lagere school.”
Bijna alle steekjes kende ik, behalve de ‘Ik-en-jij’-steek.
Eenmaal thuis zocht ik het op.
Die steek wordt gebruikt bij het netjes en onzichtbaar sluiten van naden.

Mijn oude borduurwerkjes van de Lagere school heb ik ook nog: die zijn verwerkt in een tas. (zie blog van 17 januari 2015)

Al die steken die Marietje laat zien heb ik dus ook  geleerd, maar ik maak zelf eigenlijk alleen maar gebruik van de kruissteek en af en toe de stiksteek. Voor de kerstkaarten die ik eind 2026 ga versturen ben ik dit voorjaar begonnen met het borduren van  5 kerst-motiefjes. Die borduur ik op rood stramien (gekregen, zat in een handwerkerfenis) met wit & groen en zilveren accenten.
Ik moet er ongeveer 50 hebben, dus ik ben inmiddels over de helft.
Als bonus bij dit blog krijg je van alle vijf motiefjes een aparte afbeelding, zodat je ze na kunt borduren.
Je hebt niet persé rood stramien nodig, je kunt de motiefjes ook borduren op wit stramien. Dan borduur je niet met wit maar met rood. Of zilver. Of je bedenkt zelf een leuke variant!

De geborduurde motiefjes knip ik in 2 gaatjes van de buitenste steekjes uit, het buitenste gaatje rafel ik uit en ik plak het met alleslijm op een rood, wit of groen kartonnetje.

Klik op de afbeeldingen voor een vergroting.

Op 21 januari schreef ik over de handwerkerfenis van Jansje die Holy Stitch kreeg van Jaap.
Inmiddels hebben de verschillende spulletjes uit die erfenis hun weg gevonden.
Er was o.a. een borduurwerk waar allemaal vuurtorens op stonden.
Geke (van Holy Stitch) had die lap mee naar huis genomen en gebruikt de afzonderlijke vuurtorens voor het maken van kaarten.
Hiernaast vind je een afbeelding van wat ze er van heeft gemaakt.

Zelf had ik van de stapel borduurwerkjes van Jansje een merklap gehouden met allemaal huisjes.
De lap was nog niet klaar: de rechterbovenhoek moest nog worden geborduurd.
Op de afbeelding rechts zie het je lege stukje.
Met de rand rechtsboven was ik toen al bezig: die moest vanaf het midden van de zijkant nog geborduurd worden.
Het is best raar om met het borduurwerk van iemand anders verder te gaan.
Borduren is namelijk iets heel persoonlijks.
Van onze vroegere handwerkjuf Dini de Vink moesten bij een kruissteek-borduurwerk alle steekjes de zelfde kant op wijzen (een borduurster weet wat ik bedoel) en de achterkant van het werk moest ook toonbaar zijn “….dus niet kris kras over elkaar heen borduren en netjes en zonder rafels en knoopjes afhechten, meisjes!”
Het garen dat je gebruikte moest gesorteerd worden op kleur en in een papieren of houten houder met gaatjes worden bewaard; het garen dat je al had afgesplitst bewaarde je ook bij de goede kleur op de houder.

….. haile boudel in toeze…..

Jansje had kennelijk geen les gehad van ‘een juf De Vink’.
En als ze wel een strenge handwerkjuf heeft gehad, dan deed ze niets met de dwingende adviezen.
Het garen dat bij de huisjes-merklap hoorde zat in elkaar gefrommeld bij de lap in gevouwen, zie afbeelding rechts.
Na enig uitgezoek vond ik de goede groene kleurtjes voor de rand en voor het plaveisel onder de huisjes.
En dan zit je te borduren met Jansjes naald (zat er nog in) en vraag je je af: wat zou ze er nog bij hebben willen borduren?
Had ze al een huisje in haar hoofd?
Waar zou ze het voor willen gebruiken?
Het borduurwerk vulde ongeveer een kwart van de hele lap; zou ze nog meer op die lap hebben willen borduren?
Al bordurend bedacht ik dat ik Carlijn zou vragen om van deze lap een hoes te maken voor mijn laptop; op de afbeelding hiernaast zie je hoe het is geworden. (klik op de afbeelding voor een vergroting).
Het hoesje gebruik ik dagelijks.
Als herinnering aan de vrouw die ik graag wat beter had leren kennen, maar er was haar geen tijd meer gegund.

Nu zijn er zijn nog twee prachtig geborduurde schilderijen met een historisch onderwerp (nog niet ingelijst) over van de erfenis van Jansje; zie de afbeelding onder dit blog.
Mocht je belangstelling hebben, zoek dan even contact met mij via de reactie-mogelijkheid onderaan dit blog, dan spreken we iets af over de verzending.
Komt er geen reactie, dan breng ik ze na de Holy Stitch van de maand maart naar de kringloop.

Romeinen 50 x 50 cm

Grieken 50 x 50 cm

In augustus 2020, tijdens onze vakantie in Baarn, begon ik met het borduurwerk waar ik in mei van dit jaar de laatste hand aan legde: een omslag voor klaverjasbenodigdheden.
In het blog ‘Waardevol‘ ‘beschreef ik hoe ik het bijna was kwijtgeraakt, dus dat ik het nu af heb kunnen maken voelt extra bijzonder.

In 2019 had ik ergens een stukje stof op de kop getikt; dat zou de voering van mijn borduurwerk worden.
De kleuren daarvan gebruikte ik als basis voor het borduurwerk. Daarna vond ik nog een mooi grijs stofje dat ik zou gebruiken voor de afzonderlijke vakken.  “Hoe ga je dat dan doen met die voering en zo?” vroeg dochter Carlijn.
Daar had ik eigenlijk nog niet over nagedacht.
Op elkaar naaien en schuifvakjes waar de spullen in kunnen? Zoiets? Ik doe eigenlijk altijd maar wat.
Carlijn kwam een avond langs met haar naaimachine, want die had een veel beter idee: de grijze stof gebruiken als voering en de gekleurde voor de aparte vakjes.
“Ik heb nog ergens een klein ritsje liggen, dat gebruik ik voor het vakje met de kaarten en de troefstenen*. Verder maak ik de vakjes groter, zodat ze als het ware op de voering liggen.”

Moeilijk.
Zulk ingewikkeld naaiwerk gaat mij boven de pet, maar ik mocht wel dingen doen: stukjes stof op maat knippen en afspelden.
Carlijn maakte de ‘voering met vakjes er op’ helemaal klaar, zodat ik het borduurwerk aan de voering vast kon naaien. Dat deed ik met de hand.

Het is echt prachtig geworden!
Toen het helemaal klaar was liet ik trots aan Gerard zien hoe mooi het was gelukt.
“Hef gieniene” was zijn nuchtere commentaar.

Veel foto’s dus vandaag op mijn blog: je ziet de drie verschillende kanten, van de omslag, de binnenkant met de spulletjes er in én er uit.
En dan nog twee details: het vakje met de klaverjastermen die ik niet meer kwijt kon en dus allemaal maar in één vakje heb gepropt én het prachtige, kleine, paarse ritsje.
Als je op de afbeeldingen klikt krijg je een vergroting.

Het boekje dat achter het scoreblok zit is een familieoverzicht waarin we alle uitslagen bijhouden.
Alle.
Bomen. 9 bomers. 9×9 bomers……

* Houten dobbelstenen die nog door mijn vader zijn gemaakt. In onze klaverjasvariant mag je zelf bepalen wat troef wordt, die steen leg je met de goede kant naar boven op tafel.

Carlijn: BEDANKT!♥

Wat bepaalt de waarde van een voorwerp?
Tijdens onze vakantie raakte ik mijn rugtas kwijt. Voor de lunch had ik hem onder de tafel gezet en daarna vergeten mee te nemen.
Toen ik daar achter kwam rende ik terug naar de eetzaal, maar hij stond niet meer onder de tafel.
Bij de leiding van het restaurant gevraagd, bij de balie gevraagd, maar de tas was niet gevonden.

Shit man!
Wat zat er eigenlijk in?
Handdoek.
Boek.
Telefoon.
Oortjes.
Handtasje uit Canada met lippenstift en doosje zoetjes.
Zonnebril.
En mijn borduurwerk: een omslag voor een klaverjas-scorebloc.

Eén van mijn gezinsleden dacht wel te weten hoe het was gegaan: “Iemand heeft die tas meegenomen en die telefoon hebben ze er vast uit gehaald, dat is het enige van waarde.  Zo’n tas drukken ze vervolgens in een prullenbak,  die vind je nooit weer.”
Was die telefoon het enige van waarde?
Het tasje was een souvenir uit Canada dat ik dagelijks gebruik.
Die zonnebril was zo’n voorzetzonnebril die ik net voor de vakantie voor € 40,- in Roden had gekocht.
Maar dat is allemaal vervangbaar; waar ik echt beroerd van werd was het idee dat mijn borduurwerk weg was.
Vanaf september 2020 was ik daar al mee bezig (zie Oude motieven bij het klaverjassen) en ik was bezig met het laatste stukje.
Het huilen stond me nader dan het lachen “En ik heb er niet eens een foto van…. ”

Qua geld is het niks waard. Het was een restje Aida borduurstof en DMC borduurgaren kost maar 1.60 per strengetje,  daar kan ik tijden mee vooruit.
Borduren is voor mij de ultieme ontspanning: mooie muziek of een podcast op de oortjes en me even verliezen in kruissteekjes, patronen en kleuren.
Kleuren voor volwassenen met stof en garen. Bij alle onderdelen van dit project weet ik waar ik was toen ik er aan werkte: Baarn,  Limburg, Dordrecht, Westerbork….
Weg. In een vuilnisbak?
Voor het diner maakte ik nog een rondje ‘vragen-bij-de-balies’, maar de tas was niet gevonden.

Na het diner kwamen we weer op onze hotelkamer.
Gerard liep nog even naar het balkon en daar stond mijn tas op een stoel.
Daar had ik hem die middag zelf neergezet!

………

Intens tevreden en gelukkig borduurde ik de volgende dag verder aan het blokje ‘ROEM’ en maakte een foto.
Mocht ik het dan toch nog eens verliezen, dan kan ik het in ieder geval namaken.
Door dit voorval werd ik even weer bepaald bij het begrip ‘waardevol’: dat heeft soms niks met geld te maken.

Benieuwd naar andere blogs over deze reis?
Hierbij een link naar deel 1; onderaan dat blog vind je een overzicht van alle blogs in deze serie.

In maart 2018 belandde ik in het ziekenhuis met hartklachten; die opname mondde destijds uit in een hartoperatie.
In die maand maart lag ook Gerda Valkema in het ziekenhuis. Wij kenden haar en haar man Roel van de kerk.
Toen ik herstelde van de operatie kreeg ik bezoek van Roel, die voorstelde om, als ik weer van de afdeling mocht, Gerda op te zoeken.
Zo gezegd, zo gedaan.

Voor Gerda zag het toen al niet zo goed uit.
Ze was zwak, haar hart werkte niet goed en in het ziekenhuis was ze eigenlijk uitbehandeld.
Voor onze ontmoeting in het ziekenhuis had ik Gerda nog nooit ontmoet, maar we konden het gelijk goed vinden.
We deelden ook een passie: handwerken.  Zij was dol op borduren.
We spraken af dat we elkaar weer zouden ontmoeten als we allebei weer in Roden waren.

Bij die ontmoeting in de zomer kreeg ik te zien en te horen wat ze allemaal al had gemaakt op borduurgebied, wat voor technieken ze gebruikte en hoe ze genoot van het maken van zo’n borduurwerk.
Wat herkenbaar! In het ziekenhuis was er een verpleegkundige die over mijn borduurwerk zei: “Als je het al niet aan je hart hebt, dan krijg je het daar toch van!” en nu sprak ik met iemand die het net zo beleefde: heerlijk ontspannen, genieten van wat je met je kruissteekjes tot stand brengt.
Niet lang na mijn bezoekje is Gerda overleden.

Op 5 juli van dit jaar blogde ik over het borduurwerk waar ik nu mee bezig ben onder de titel: ‘Oude motieven bij het klaverjassen‘.
Daarop kreeg ik een reactie van Roel, de weduwnaar van Gerda.
Hij had nog een doos borduurgaren; we spraken af dat ik die zou komen ophalen.
Vrijdagmiddag fietste ik naar hun huis.
Op de tafel stond al een groen kistje, met daarin nog een restant van het borduurmateriaal van Gerda.
Roel had ook al veel weggeven, maar was door mijn blog op mijn spoor gekomen: ik mocht het kistje meenemen.

Mijn eigen borduurspullen heb ik gesorteerd in dozen zitten; patroontjes bij elkaar, garen, stramien en naalden apart, als ik iets zoek, kan ik het meestal vrij vlot vinden.
Het is een bijzondere ervaring om zo’n doosje met borduurspulletjes van iemand anders te krijgen.
Haar handen hebben het zorgvuldig uitgezocht en opgeborgen, de naalden op grootte op een klein stukje stramien, het laatste borduurwerkje nog niet helemaal af.
Het doet me wat, het ontroert me.
Als ik uitpak wat er allemaal in het kistje zit, komt Gerda me als het ware tegemoet.

Er zit best heel veel borduurgaren in, dat ga ik allemaal niet gebruiken, want ik ben meer een haakster/breister.
Dat garen neem ik mee naar de eerstvolgende bijeenkomst van ‘Holy Stitch‘, evenals de tas vol handwerkpatronen die ik kreeg van Enny.
Een aantal spulletjes van Gerda bewaar ik; het groene kistje krijgt een ereplaatsje in mijn handwerkkast op de plank met mijn borduurspullen.
Als tastbare herinnering aan Gerda, die net als ik van borduren hield.