een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Kerk & gemeente Pagina 1 van 35

Kerkdiensten, bijeenkomsten van de PKN-gemeente Roden-Roderwolde

9 mei: Vrijheid is een werkwoord.

Gisteravond keken Gerard en ik naar ‘Bankier van het verzet’; die film werd aan het begin van de week uitgezonden, maar toen waren wij niet in de gelegenheid om te kijken.
Van te voren had ik me wat verdiept in wat er bij het uitkomen van de film in 2018 werd geschreven.
Wat wel heel duidelijk naar voren kwam was dat het historisch niet helemaal klopte: locaties en feiten waren veranderd, personages waren samengevoegd en de regisseur had volgens critici nogal wat geweld in de scenes verwerkt als onnodig effectbejag.
Wij kenden de geschiedenis van de gebroeders Van Hall niet.
Dit is een korte beschrijving van de film: in het door de nazi’s bezette Amsterdam staan bankiersbroers Walraven en Gijs van Hall voor een grote uitdaging wanneer ze besluiten mee te helpen aan de financiering van het Nederlandse verzet.
Wij lieten ons meeslepen in het verhaal.
Huiveringwekkend, beangstigend en beklemmend.
Je voelde constant de onderhuidse spanning en je kreeg een goed beeld van ‘niet vrij zijn’.

De film speelde zich af in Amsterdam, maar ook Groningen heeft zwaar geleden onder de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog.
Vanmorgen in de viering vanuit de Catharinakerk zagen we een filmpje met beelden van de bevrijding van Groningen.
In kleur. We zagen Canadese bevrijders met geweren en tanks, kapotgeschoten gebouwen en huizen waar alleen nog de gevel van overeind stond.
Maar we zagen ook intens blije mensen, bevrijd van het juk van de onderdrukker.
De video eindigde met een aantal vrouwen die met bezems bezig waren met het opruimen van het puin.
Je moet ergens beginnen.

Agape

Toen we vanmorgen na de kerkdienst aan de koffie zaten praatten we nog even na over het begrip ‘vrijheid’
In de viering noemde voorganger Sybrand van Dijk ‘vrijheid’ een werkwoord.
Vrijheid betekent niet dat je alles kunt doen wat je wilt.
Hij zei het mooi: “Vrijheid rijmt niet op blijheid”.
Vrijheid gaat niet over ‘ik’ maar over ‘wij’.
In de lezing van vanmorgen hoorden we Jezus zeggen: “Dit is mijn gebod, dat je elkaar liefhebt’.
Heb lief en doe dan wat je wilt; als je liefhebt hou je altijd rekening met ‘de ander’.
Daarbij is het goed om onderscheid te maken tussen de drie soorten liefde, in het Grieks eros, philos en agape genoemd.
Eros is liefde met als basis de fysieke en/of de materiële aantrekkingskracht en philos is vriendschap, platonische liefde.
Agape is de onvoorwaardelijke liefde voor anderen in je omgeving; met deze liefde doe je wat goed en juist is naar anderen toe zonder vooroordelen en persoonlijke motieven.
Deze laatste vorm wordt door Jezus bedoeld in zijn bovengenoemde gebod.

Dit blog sluit ik af met een quote van Merel Morre:

Heb lief.
Meer hoef je niet te hebben.

Bij de afbeelding: niet mijn idee, wel zelf getekend, vertaald en gefotografeerd.
Klik op de afbeelding voor een vergroting.
Meer weten over Merel Morre?
Hierbij een link naar haar website.

Reageren

25 april: De goede herder? Of de goede manager?

Een overbekend bijbels beeld stond vanmorgen centraal in de viering vanuit de Catharina kerk.  Jezus als goede herder, als tegenhanger van de huurling die niet goed is voor de schapen.

Tegenwoordig zou die ‘huurling’ een uitzendkracht zijn of een ZZP’er, merkte voorganger Walter Meijles daarover op.
Hij sloeg ons in zijn overdenking om de oren met de realiteit van onze huidige maatschappij.

Het vak van herder zijn is iets dat zich maar moeilijk laat inpassen in onze economische principes. Want bij ons gaat het om een kosten-batenanalyse en daar wordt alles op afgewogen.
Alles.
Wat brengt het op?  Wat kost het?
Hoe zorgen we voor een maximale opbrengst, waarbij het het zo weinig mogelijk kost?
Kosten moeten geminimaliseerd, de opbrengst moet gemaximaliseerd, het productieproces moet geoptimaliseerd en de concurrentie? Die moet worden uitgerangeerd.

Herder? Manager? Politicus? Jurist?

Hoe zou Jezus zichzelf in deze tijd noemen? Jezus, de goede manager? De goede jurist? De goede politicus? Goed staat dan tegenover de huurling die er vandoor gaat als het spannend wordt, die zichzelf verrijkt en onbetrouwbaar is in zijn werk.
Een goede manager/jurist/politicus zet zich in voor het grote belang, is zorgzaam en heeft oog voor de ander, voor het kwestbare individu.

Onze wereld is vol met huurlingen. Onze wereldeconomie  is gebaseerd op het principe van de huurling.
Valt voor jou als individu de balans van jouw kosten/batenplaatje in je nadeel, dan heb je het nakijken.

Hoe staan wij daar in?
Ook huurlingen? Hoe fungeren wij op ons werk? In de buurt? Hoe gaan we om met onze leefomgeving?
Kijken wij in ons dagelijks leven ook vooral naar de kosten/baten?
“What’s in it for me?”
Over de antwoorden mogen we deze week nadenken.

Gerard was vanmorgen ouderling van dienst; wij gingen dus vanmorgen weer eens samen ter kerke.
Omdat we met z’n tweeën aanwezig waren mochten we een aantal liederen zingen; niet met gitaar, maar met pianobegeleiding van Arjan.
Voelde heel luxe….. kon ik me helemaal op het zingen richten en hoefde niet te letten op lastige akkoorden.
Het was voor ons een feest om aan deze kerkdienst op zondag Jubilate (Jubelt) mee te werken.

Toen we na afloop nog even stonden na te praten bleek dat er een onderdeel in de kerkdienst was vergeten.
Het filmpje van Dolly de logeerduif was niet afgespeeld: we hadden de avonturen van Dolly van deze week gemist.
De video is al wel te bekijken op de PKN-website (klik op deze link)  en volgende week: dan hebben twee filmpjes van Dolly!

Wil de viering nog terugkijken? Kerkomroep of YouTube
Twee ‘tips van Aaltje’: de video ‘Lente in Drenthe’ tijdens het lied Breek aarde uit in jubelzangen en het stuk dat Arjan speelde tijdens de collecte.
Zo mooi; Aaltje zat al weer in tranen.

Reageren

19 april: Zwaarden en ploegscharen.

Iedereen kent wel de uitdrukking ‘zwaarden omsmeden  tot ploegscharen’. Gistermorgen hoorden we die woorden van de profeet Micha in combinatie met het verhaal van Petrus,  aan wie Jezus drie keer vraagt “Heb jij mij lief?”
Petrus had voor Jezus’ dood keihard ontkend dat hij bij Jezus hoorde; hij had zelfs gezegd dat hij hem helemaal niet kende!
Jezus maakt hem geen verwijten,  er vallen geen woorden als “Weet je wel wat dat voor mij betekende?” maar de liefde wordt benadrukt.

Voorganger Sijbrand van Dijk legde het  aan de hand van een voorbeeld uit.
Een moeder en een dochter hebben vreselijke ruzie gehad en hebben elkaar  al maanden niet gezien.
Dan komt het gemis en daarmee het verlangen om elkaar weer te zien. Als er sprake kan zijn van toenadering en vergeving,  is de liefde sterker dan de wrok en boosheid.
Daarbij is het belangrijk dat je je innerlijke zwaarden omsmeed  tot ploegscharen.
Dus niet oeverloos herhalen wat er verkeerd is gegaan, niet snijden met het zwaard, maar aan het werk met de ploegscharen.
Goed verhaal.

Natuurlijk valt er nog meer te vertellen over de viering van gistermorgen.
De avonturen van Dolly de logeerduif bijvoorbeeld.
De mooie stukken van F. Liszt en J. S. Bach,  uitgevoerd door Erwin op piano en orgel en de indringende woorden van bisschop Tutu.
Alles nog eens terug kijken?  Dat kan via kerkomroep. (Catharinakerk, 18 april,10.00 uur).
Hier wou ik het voor wat betreft de kerkdienst maar bij laten.

Na deze preek krijgen de zwaarden en ploegscharen voor mij een andere dimensie.
Daarbij dacht ik altijd aan vechten/oorlog voeren omzetten in samenwerken.
Dat beeld is breder geworden omdat de predikant het vanmorgen dichter bij mezelf bracht.
Je innerlijke zwaard/scherpe kant omvormen tot een werktuig waarmee je in liefde kunt werken aan vergeving van jezelf en van de ander.
Net als Petrus.
Want wat had hij een spijt en een wroeging.
Je innerlijke zwaard kan ook jezelf verwonden.
De houding van een ander in een conflict is belangrijk maar ook je eigen opstelling.
Dan is vooral de vraag “Hou je van mij?”  belangrijk.

Reageren

12 april: Sloeg.

“Heb je ook last van bijwerkingen van die AstraZeneca-prik?” appte iemand zondag.
Ja. Ik had het gevoel dat ik griep kreeg: stijf in de botten/spieren, ik ‘voelde’ het haar op mijn hoofd zitten en had het beurtelings koud en warm.
Fleecetrui aan, warme sjaal om…….om vervolgens met een rood hoofd en ‘zwait veur de kop’ alles weer uit te doen en een kwartier later weer aan te doen.
En moe, ontzettend moe.
‘Sloeg’ was ik. Een Drents woord voor ‘sloom’, niet helemaal bij de les.

Dus ook niet bij de zondagse ‘les’ vanuit de Catharinakerk.
Vanaf de bank heb ik wel de hele viering gezien en gehoord.
De overdenking ging over Johannes, zijn overtuigingen en hoe die na de oorlog nogal dwingend werd verkondigd vanaf de Nederlandse preekstoelen.
O ja. Dat was in Hoogersmilde in de jaren ’80 nog zo. Voorganger Walter Meijles had het over de ‘onderbuikgevoelens’ die dat opriep.
Die gevoelens gingen met mijn gedachten op de loop…..toen ik weer bij de les was ging het al weer ergens anders over.

Maar een viering is meer dan alleen de preek.
Twee liederen werden ons getoond op een video en twee keer dacht ik: “Oooo, dit is mooi!”
Psalm 133 bijvoorbeeld .
Die zingen we in de kerk altijd met orgelbegeleiding; daar is niks mis mee, maar dat doen we al meer dan honderd jaar en het voelt zo oud en afgedraaid.
Zoek Psalm 133 eens op in het liedboek en leg onderstaande tekst er naast. Luister daarbij naar deze prachtige uitvoering die we hoorden gistermorgen.

Zo mooi, als mensen die familie zijn

de vrede onderling kunnen bewaren.
Zoals de olie uit Aärons baard
die in zijn kleren druipt, en heerlijk ruikt,
zoals de dauw die op de berg ligt bij Jeruzalem:
van boven naar beneden,
zo geeft de HEER zijn zegen:
hier gaat het leven nooit voorbij

Het tweede mooie lied was lied 1000 uit het Liedboek: Wij zagen hoe het spoor van God.
We keken naar een uitvoering van Elske de Wal, begeleid door vier musici, op o.a. gitaar, fluit en percussie.
Mat open mond heb ik zitten luisteren: zo kan het ook.
Op YouTube vond ik  de versie die wij hebben gezien.

Komt Hij terug op onze weg, keert Hij verharde harten?
Wanneer komt Hij met licht en lef, zaaigoed in onze handen?’

Balsem voor de ziel.
Misschien wel vooral als je sloeg bent.

Reageren

6 april: Olijk asen.

Op de avond van eerste paasdag kreeg ik een mail van een trouwe lezer c.q. mede PKN-gemeentelid:
Ada, ik heb een blog over “De Heer is waarlijk opgestaan” gemist. Vond je de paascyclus van dit jaar niet zo boeiend?
De reden dat er nog geen blog was over de vieringen in de paascyclus heeft te maken met de verdeling van mijn energie.
Op zaterdag, zondag én maandag zagen we steeds één stel van onze kinderen.
Reuze gezellig allemaal, maar dat vergt natuurlijk enige voorbereiding (qua boodschappen enzo), want met ieder stel gingen we eten en spelletjes doen, dus ik voorzag donderdag al: dan blijft er niet veel tijd en puf over voor het schrijven van een blog. Dus ik zette alvast drie blogs klaar voor over de paasdagen, dinsdag is er weer een dag.

Over het tweede deel van de mail kan ik volmondig zeggen: ja, het was boeiend.
Na een jaar coronabeperkingen zijn onze voorgangers gepokt en gemazeld in het verzorgen van ‘on-line’-vieringen, evenals het beamteam.
De kerkdiensten tijdens in de paascyclus hebben veel vaste onderdelen en er worden overbekende schriftlezingen voorgelezen, maar ook dan zijn er nog verrassingen.

Op Witte Donderdag werd er aandacht besteed aan het avondmaal.
Geen brood en geen wijn geproefd en toch deelgenomen: we werden als kijker op een mooie manier betrokken bij het sacrament.

Bij de Goede Vrijdag viering maakte de voorganger gebruik van de ‘kruisweg-statiën’ van Aad de Haas: 16 schilderijen van de weg die Jezus aflegde op weg naar zijn kruis.
Meer weten? Hierbij een link naar de zestien schilderijen van Aad de Haas met uitleg.
De muziek in deze viering was zorgvuldig uitgezocht; organist Arjan Schippers ontroerde al aan het begin met een prachtig uitgevoerde, ingetogen orgeluitvoering van het ‘Stabat Mater’ van Pergolesi.

Op Stille Zaterdag werd de paaskaars buiten aangestoken bij een vuurkorf.
In die viering waren drie video’s opgenomen van gemeenteleden die iets vertelden over hun beleving bij ‘het licht’.
We zagen Dick en Janny , Wim en Joke en Gerda, die allemaal met een kaars in hun hand een eigen verhaal vertelden.
Zo ben je toch een beetje samen als gemeente: erg fijn om naar te kijken.

Zondagmorgen, 1e paasdag, was wat mij betreft de kers op de paascyclus-taart.
Dat komt omdat ik erg gecharmeerd  was van het kwartet dat meewerkte aan de viering: onze cantor Karel Stegeman had drie medestudenten  van het Prins Claus Conservatorium bereid gevonden met hem mee te zingen in deze kerkdienst.
En dan ook nog met Erwin Wiersinga als organist.
“Mooier wordt het niet” zei ik tegen Gerard zondagmorgen.
Wat nog steeds schrijnt is dat we niet met onze cantorij kunnen meewerken aan de vieringen.
De paascyclus is één van de hoogtepunten in een cantorijseizoen, voor het tweede jaar op rij is ons koor er niet bij.
Wij zingen niet zo mooi als deze vier jonge mensen, maar qua beleving had ik daar liever met alle cantorijleden om me heen zelf gestaan.

Het was heerlijk om onze dochters en hun mannen weer te zien.
Het is nu maandagavond en ik ben inderdaad blij dat de blogs voor de paasdagen al klaar stonden.

En….wat is de betekenis van de titel van dit blog?
Van zijn werkgever kreeg Gerard via de post een paas-attentie: een plak handgemaakte chocolade uit Brabant.
Na het bezoek van  dochter 1 met haar  Engelsman was het  ‘olijk asen’ geworden. Hoe het er nu uitziet behoeft vast geen verdere uitleg.

Reageren

30 maart: Stille week.

Deze week voor Pasen heet in de kerk ‘de Stille week’.
Als we gewoon met de cantorij mogen zingen is het heel druk in deze periode; we werken vaak mee aan meerdere vieringen in de Paascyclus.
Maar ook dit jaar wordt er niet in koor gezongen.
Het gemis is groot, maar ik zoek andere wegen.

Gistermiddag liep ik naar de Brink om een bezoek te brengen aan de Catharinakerk.
Deze week is de kerk twee keer per dag open voor stiltemomenten. (voor meer info zie: Verstillend op weg naar Pasen
Steek een kaarsje aan en voel de oase van rust’ stond in de uitnodiging en dat heb ik gedaan.

Woensdagavond ga ik met twee dochters de uitvoering van ‘de Matthäuspassion’ van de Nederlandse Bachvereniging bekijken.
In Groningen, Roden en Almelo toch samen kijken door tegelijkertijd de uitvoering aan te zetten en telefonisch met elkaar in contact te zijn.
Verder volgen Gerard en ik alle on-line vieringen van onze PKN-gemeente op Witte donderdag, Goede vrijdag, Stille zaterdag en op zondag 1e Paasdag.

Verder heb ik de afgelopen  dagen geluisterd naar twee podcast-series, allebei op NPO 4.
De eerste heet: ‘Ontdek de Matthäuspassion van binnenuit’
In deze podcast gidst violist en Matthäuskenner Carel den Hertog je met presentator Lex Bohlmeijer door de onmetelijke rijkdom van de Matthäus-Passion.
Ook al heb ik het stuk al vaak gehoord, ik ben er niet mee opgegroeid, dus heel veel van wat ik in deze podcast hoorde wist ik nog niet. Prachtig was het.
De tweede serie is getiteld: Meer dan Matthäus’ en gaat over ándere muziek voor de passietijd. Je hoort fragmenten van wereldberoemde muziek, zoals het Stabat Mater van Pergolesi en het Miserere van Allegri, maar je ontdekt ook onbekende werken zoals de Matthäus-Passion van Theile, een Corsicaans Stabat Mater en de klaagliederen van Ernst Krenek. Het is een podcast met verhalen, muziekgeschiedenis en verrassende anekdotes, maar vooral met de mooiste muziek geschreven voor de passietijd.
Een mooie combi van kerkgeschiedenis en klassieke muziek.

Tenslotte wil ik nog graag aandacht vragen voor een beamer-presentatie die is opgenomen door de Vrouwengroep Verbinding en de PCOB van onze PKN-gemeente.
Vanaf vandaag is die presentatie, een soort passie-paasviering, te bekijken via kerkomroep (Catharinakerk 29 maart) en het YouTubekanaal van de Catharinakerk.
In de uitnodiging staat dat de presentatie is gemaakt met plaatselijke muzikale talenten en ik mag alvast een tipje van de sluier oplichten: er speelt een blazersensemble van Chr. Muziekvereniging ‘Oranje’ mee en Gerard en ik hebben zondagmorgen na de palmpasenviering een aantal liederen ingezongen die in de beamerpresentatie zijn opgenomen.

Met dit blog over mijn beleving in deze dagen wil ik jullie graag een ‘goede week’ en  mooie paasdagen wensen!

Reageren

28 maart: Cornelius, Erwin en Queen.

Vanmorgen mochten Gerard en ik weer eens naar de kerk, we waren voor deze palmzondag gevraagd om een paar liederen te zingen.
Er is nog steeds geen publiek aanwezig tijdens de kerkdiensten; omdat het een ‘Ik-zie-jou-viering’ was (altijd anders dan anders) waren er vanmorgen drie voorgangers.
En een postbode. Daarover later meer.

Een paar ‘highlights’:
– Om te beginnen: de liturgische bloemschikking, omzoomd door Palmpasentakken die gemaakt waren door enkele kinderen uit onze gemeente.  (zie foto).
– Er was zoom-contact met twee heren in een glitterpak, de quizmasters van Cirkelslag, dat vrijdagavond online met gezinnen in onze gemeente is gespeeld. De uitslag werd op een feestelijke manier bekend gemaakt.
– De postbode kwam langs. Ze had een grote postzak met kaarten bij zich die waren gemaakt door gemeenteleden.
Die kaarten worden deze week gebracht naar de kinderafdeling van het Martiniziekenhuis.
– Erwin Wiersinga liet iets horen wat we nog nooit van hem gehoord hadden: hij speelde ‘I want to break free’ van Queen. We kennen het lied allemaal, je ziet Freddy Mercury nog met die minirok en die stofzuiger staan. Leuk om het nu op piano te horen! Even zo gemakkelijk speelde Erwin daarna tijdens de collecte een mooi stuk van Grieg.
– We maakten kennis met de Romeinse centurio Cornelius. Hij vertelde dat hij Jezus had gezien op de ezel en dat ook hij zijn jas op straat had gelegd. Het oogcontact met Jezus had er voor gezorgd dat hij zijn leven daarna helemaal had omgegooid.

Het verhaal van Cornelius raakte me.
Voorganger Sijbrand van Dijk stond in het zonlicht in het koor zijn verhaal te vertellen.
Over de blik van Jezus die Cornelius had opgevangen. Dat die blik hem had geleerd dat het in het leven niet draait om macht maar om liefde.
We hoorden dat de romein er ook bij was toen Jezus werd gekruisigd en dat hij degene was die had gezegd: ‘Waarlijk, Hij was Gods Zoon’.
Die zin wordt ook gezongen in de Matthäuspassion: ‘Wahrlich, dieser ist Gottes sohn gewesen’.

Wij zongen 2 liedjes van Elly & Rikkert, een Opwekkingslied en uit de bundel Youth for Christ uit de jaren ’60 ‘Toen ik naar mijn naaste zocht’.
Het thema van de 40-dagen-tijd is ‘de zeven werken van barmhartigheid’ en de tekst van deze ‘gouwe ouwe’ sluit daar naadloos bij aan; na zestig jaar nog net zoveel zeggingskracht.

Er was nog veel meer.
Er was een indringende video van een meisje dat op bezoek gaat bij haar vader die in de gevangenis zit.
Er waren een aantal balkende ezels.
Er werd telefoongesprek gevoerd met de winnaars van Cirkelslag die niet naar de kerkdienst keken, maar die op weg waren naar de verjaardag van oma.

En dit alles prima in beeld gebracht door het beamteam in de persoon van Joke en Zwanny: een groot compliment is hier op zijn plaats.
Je kunt de viering dus terugkijken via kerkomroep en het YouTubekanaal van de Catharinakerk.

Reageren

21 maart: Je leven geven.

De preek van vanmorgen paste wat mij betreft goed bij de verkiezingsuitslag van afgelopen week.
Het ‘ieder voor zich’ heeft zich gemanifesteerd in een sterk rechts blok; in onze krant van zaterdag stond de kop: ‘Het woord solidariteit kan wel uit het woordenboek geschrapt worden’.
Dit on-line tijdschrift is geen politiek podium, dus meer ga ik er niet over zeggen.
In de kerk horen we een ander geluid.
Het thema van vanmorgen was weer één van de werken van barmhartigheid: de doden begraven.
Voorganger Sybrand van Dijk vertelde dat dit niet door Jezus was genoemd, maar dat dit in de middeleeuwen aan dat rijtje is toegevoegd.
Even een stukje geschiedenis: tussen 1347 en 1351 heerste er een zware pestepidemie. Er wordt geschat dat destijds een derde van alle Europeanen (we hebben het over miljoenen) aan die zogenaamde ‘Zwarte dood’ zijn overleden. Een drama van ongekende omvang. Het begraven van doden was belangrijk, want als ze niet begraven werden kon de pest door besmetting meer slachtoffers maken. Maar dat begraven was niet zonder risico: grote kans dat je zelf besmet werd. Er waren destijds priesters en nonnen die toch die taak op zich namen en daarmee hun leven op het spel zetten. Je leven geven; dat is ook wat Jezus heeft gedaan. Hij zei daar zelf over:

Voorwaar, voorwaar, ik zeg u: als de graankorrel niet in de aarde valt blijft hij alleen; maar als hij sterft brengt hij veel vrucht voort. Wie zijn leven bemint verliest het; maar wie zijn leven in deze wereld haat zal het ten eeuwigen leven bewaren. Wil iemand mij dienen dan moet hij mij volgen; waar ik ben, daar zal ook mijn dienaar zijn. Als iemand mij dient zal de Vader hem eren.

We hoorden vanmorgen dat ‘je leven geven’ niet direct jouw dood hoeft te betekenen.
Je geeft je leven door tijd en aandacht aan anderen te besteden, door te luisteren, te helpen, door er te zijn.

Sommige woorden en zinnen zijn in mijn hoofd gekoppeld aan liedjes.
Als het gaat over de stervende graankorrel heb ik het liedje van Elly en Rikkert in mijn hoofd dat we met het tienerkoor van het OKR destijds hebben ingestudeerd.
Dat was best lastig, maar toen het er één keer in zat was het prachtig om uit voeren.
Ook even luisteren? Hierbij een link naar het nummer op YouTube: Als het graan niet in de aarde valt

De emotie zat vanmorgen in het staartje van de viering.
Er werd een vierstemminge versie afgespeeld van het lied ‘Zolang wij ademhalen.’
Dat hebben we met de cantorij  zo vaak gezongen dat ik de tekst van alle vier coupletten uit mijn hoofd ken; ook de alt-zetting zit er zo ingeramd dat ik hem in mijn hoofd zo meezing.
Maar zingen kon ik zelf op dat moment beslist niet.
Het heimwee naar de cantorij en het samen zingen golfde door me heen; het lied bracht tranen en tegelijkertijd troost.
Waarschijnlijk moeten we wachten tot september.
Maar we gaan weer zingen.
Als je klikt op deze link Zolang wij ademhalen…..  kom je op een column van Berit Bootsma van de Protestantse gemeente Weesp en Driemond.
Zij schrijft wat ik bedoel; daar vind je ook de tekst van het lied. 

Reageren

15 maart: Dagboek van een herdershond

Als je de naam Theo van Beijeren intikt bij de zoekfunctie van deze website vind je ongeveer 25 blogs waar zijn naam in voorkomt.
Toen ik begon met bloggen was Theo nog predikant van onze PKN-gemeente, we zitten samen in het ‘website-van-de-kerk’-clubje en ook als vrijwilligers voor de Catharinakerk komen we elkaar regelmatig tegen. Verder is hij mijn mentor bij het in de lucht houden van deze website.

Eigenlijk is zijn achternaam Van Beijeren Bergen en Henegouwen.  Door zijn kleindochtertje treffend weergegeven als Van Beijeren Bergen en….. Heen en weer.
Hoe ik dat weet?  Van zijn website ‘Dagboek van een herdershond’; daar schreef ik al eens over bij het beantwoorden van de vraag ‘Lees je ook blogs van anderen? .
Op zijn website was te lezen dat hij in januari 70 werd en dat hij door zijn echtgenote/kinderen werd verrast met een prachtig cadeau: een boek met zijn tot dan toe gepubliceerde blogs.

Inmiddels heb ik dat boek in mijn bezit. Eerlijk gezegd: ik ben een trouwe lezer van zijn blog,  dus ik heb alles al eens gelezen.  Maar dat heb ik natuurlijk niet allemaal onthouden! Vooral de verhalen in het begin van het boek lazen weer als nieuw; dan heeft ouder worden ook zijn voordelen.  Theo schrijft o.a. over zijn vak als predikant, over zijn grootouders,  zijn zwak voor pepernoten en appelmoes,  zijn liefde voor Bach en het jaarlijkse opzetten van de kerstboom met de bijbehorende kerststal.
Heel divers en heel onderhoudend.

Door het publiceren van blogs geef je stukjes van jezelf bloot; je laat de lezer een klein deel van jezelf zien dat bij de meeste mensen niet bekend was.
Door de blogs die Theo schrijft ben ik anders naar hem en het werk van een predikant gaan kijken.
Hij schrijft met humor over kerkdiensten ter gelegenheid van huwelijken en over begrafenissen.
Over het bezoeken van zieke gemeenteleden in het ziekenhuis en vieringen bij jubilea en/of zijn afscheid.  Maar dat is maar een deel van hem.
We lezen ook verhalen over zijn ervaringen als leerling op de Lagere school met het liniaaltje van juf Tinga en over de docent oude talen op het gymnasium, die bekend stond om zijn bloemrijk en humoristisch taalgebruik.
Over zijn opa die een visserman was. Die tegen hem had gezegd toen hij dominee werd: “Preek niet al te ingewikkeld. Vertel de mensen maar dat God liefde is.”
Fijn als je zulke grootouders hebt.

Onze blogs lijken wel wat op elkaar en eerlijk is eerlijk: Theo was eerst, hij schrijft al vanaf 2012.
Familiegeschiedenis, muziek, guilty pleasures, kerkdiensten, actualiteit en verbastering van de Nederlandse taal; het enige waar Theo niet over schrijft zijn brei- en haakwerkjes.
Hooguit over een vilten kerststal met een kameel waarvan zijn zoons denken dat die een bomgordel omheeft….
Blogs met een glimlach.

Benieuwd naar zijn blog en/of belangstelling voor zijn boek?
Hierbij een link naar zijn website: Dagboek van een herdershond.
Op het laatste blog in het boek van december 2020 vind je een foto van een jeugdige Theo op zijn brommer, een Batavus.
Niet te geloven dat die slungel op die foto nu al zeventig is….!

Reageren

14 maart: De pomp in Roden.

Vanmorgen stond in de viering die werd uitgezonden vanuit de Catharinakerk het verhaal centraal van de ontmoeting van Jezus met de Samariataanse vrouw bij de put.
Over de inhoud van de viering zou ik moeiteloos een blog kunnen vullen, maar deze keer kies ik voor een zijweggetje.
Aan het begin van de viering zagen we onze voorganger Walter Meijles in een zelfopgenomen video bij het Julianaplein in Roden.
Hij stond bij het zogenaamde ‘Pomp-monument’, aangeboden door de inwoners van de Limburgse gemeente Velden.

In januari/februari 1945 werden inwoners van grensgemeenten in Limburg door de Duitsers onder dwang geëvacueerd naar de drie noordelijke provincies.
Walter vertelde vanmorgen dat die mensen het hele stuk waren komen lopen, maar dat was niet het geval: de eerste 11 kilometer hadden ze inderdaad moeten lopen, maar van vanaf daar  werden ze met vee- en vrachtwagens vervoerd.
Over die gebeurtenissen heb ik twee interessante artikelen gevonden op internet:
– Een verhaal over de Limburgse evacuees naar Drenthe op de website Drenthe in de oorlog
– Het artikel Roden, monument op het Julianaplein  op de website van Nationaal Comité 4&5 mei.

Zo zag ons huis er uit in de zomer van 1989.

Wij hebben dit verhaal gehoord uit de mond van een Limburger die het zelf had meegemaakt.
Wij wonen vanaf 1989 in het huis aan de Boskamp waar vroeger Mans en Lammie Keun woonden.
In de oorlog stond op deze plek hun oude boerderij met landerijen er om heen. In 1950 verkochten ze een groot deel van hun land aan de gemeente en op het stukje dat ze zelf hielden bouwden ze in 1950 het huidige huis. Ze noemden het ‘Het Olle hof’, omdat het stond op de grond waar vroeger hun boomgaard was, hun ‘hof’.
Dat naambordje heeft tot 2011 op voorgevel van ons huis gezeten.

Op een zonnige zondagmorgen in de jaren ’90, wij zaten met ons gezin buiten koffie te drinken, werd er aangebeld.
Wildvreemde mensen, die schuchter vroegen of hier misschien de familie Keun woonde?
“Nee, maar die hebben hier wel gewoond; maar Mans en Lammie zijn inmiddels overleden. Kom eerst maar even binnen, we hebben koffie.”
Ze vertelden dat ze al een poosje voor het huis hadden gestaan en zich hadden afgevraagd of het wel het goede huis was.
We hadden het destijds al behoorlijk verbouwd: ramen eruit, erker uitgebouwd, garage eraan vast gemetseld en een groot achterhuis er aan gebouwd.
Het houten bordje ’t Olle Hof’ had de doorslag gegeven. “Dit moet het huis wel zijn, zo heette het toen ook….”

De man van het echtpaar had als kind bij Mans en Lammie in huis gewoond in de oorlog.
Dat was toen nog een boerderij en hij had het er fantastisch gehad; als kind beleef je de oorlog heel anders dan volwassenen, dat weet ik van mijn vader.
Na de oorlog hadden ze Mans en Lammie nog regelmatig opgezocht, ze waren ook nog een paar keer in het nieuwe huis geweest.
Ze wisten al dat Mans overleden was, maar de dood van Lammie hadden ze niet meegekregen, dat was in 1990 geweest.
Als ik langs ‘de pomp’ in Roden loop moet ik altijd even aan die vriendelijke Limburger denken die zulke goede herinneringen aan Drenthe had.

Weet je wat we trouwens vanmiddag tijdens ons dagelijkse ommetje zagen?
Rondom de Catharinakerk staan honderden krookjes!
Geplant door enthousiaste gemeenteleden tijdens de startzondag.
Wat een prachtig gezicht.
Het wordt lente mensen.

Reageren

Pagina 1 van 35

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén