een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Kerk & gemeente Pagina 1 van 59

Kerkdiensten, bijeenkomsten van de PKN-gemeente Roden-Roderwolde

9 november: Een moderne heilige.

Op de afbeelding hiernaast zie je de voorkant van de orde van dienst van gistermorgen.
Een regenboogdienst, die in het teken stond van de Harvey Milk-cantate.
Wie was Harvey Milk?
Hij was één van de eerste openlijk homosexuele stadsbestuurders in de VS. In 1977 werd hij gekozen in de gemeenteraad van San Francisco.  Hij werd in het stadhuis, samen met burgemeester George Moscone, doodgeschoten door het afgetreden gemeenteraadslid Dan White, een man met homofobe opvattingen.
Harvey Milk werd door deze gebeurtenissen een icoon voor de burgerrechtenbeweging en de gelijkberechtiging van homoseksuelen in de Verenigde Staten, maar ook daarbuiten. Dit is een verkorte versie; het hele verhaal lees je in dit artikel op de website ‘Is Geschiedenis’.

De Harvey Milk-cantate is een koorwerk uit 2012 van componist J.C. Dubowsky, gebaseerd op niet-gepubliceerde teksten van Milk.
Dit stuk werd in onze PKN-viering uitgevoerd door ‘Diverdaotsie’.
Dat is een gemengd projectkoor uit Groningen, waarbij iedereen die affiniteit heeft met de LHBTI+-gemeenschap van harte welkom is.
Het koor staat onder leiding van Cobien Nieuwpoort en heeft ongeveer 50 zangers.
Ze zingen muziek met een regenboogtint, liederen waarin vrijheid en opkomen voor een minderheid een thema kunnen zijn.
Leuk detail: de manager waar ik bij Lentis 10 jaar secretaresse voor was zingt ook in dat koor en zij is dan weer getrouwd met Erica, de cantrix van de Catharinacantorij tot 2017.
Zo leuk om hen beiden na de viering even weer te spreken!

De kerkdienst was in meerdere opzichten indrukwekkend.
De cantate werd in zijn geheel uitgevoerd na de overdenking, waarin voorganger Sybrand van Dijk al vooruitblikte op de cantate.
Hij belichtte de figuur Milk en schetste hoe wij in onze maatschappij omgaan met minderheden.
Dat bracht mij terug naar het dorp van mijn  jeugd en hoe onze ouders toen aankeken tegen homosexualiteit.
Toen was heel duidelijk ‘hoe het hoort’ en vooral ook ‘hoe het niet hoort’.
Die oude karresporen zijn nog steeds voelbaar, ook in de tegenwoordige tijd. Wij kregen dan ook de opdracht om ons uit te spreken tegen buitensluiten van mensen en groeperingen.
Je kunt de dienst helemaal beluisteren via deze link
Het is wel fijn als je daar deze orde van dienst bij hebt, vooral bij de Engelse teksten van de cantate.

Voordat we naar huis gingen kregen we de regenboogzegen mee; daarmee sluit ik dit blog af.

Ik zegen je met rood van de passie, waardoor je voelt dat bloed door je aderen stroomt, dat je leeft.
Ik zegen je met oranje van de ondergaande zon, waarin jij je kan hullen als een deken van troost.
Ik zegen je met geel van narcissen, zodat je blijft geloven in opstaan uit de dood.
Ik zegen je met groen van het gras, zodat je weet dat er grond onder je voeten is, een weg om te gaan.
Ik zegen je met blauw van water, om af te spoelen wat er mis gaat  en waar je op stukloopt in het leven
Ik zegen je met paars, dat als een mantel van waardigheid om je heen geslagen ligt.
Ik zegen jou met Gods licht, waarin alle kleuren samensmelten en wij thuiskomen in wie wij zijn.

Reageren

1 november: De naam en het leven van….

Vanmorgen vierden we in onze PKN-gemeente de gedachteniszondag; dan staan we stil bij dierbaren en vrienden die we het afgelopen kerkelijk jaar hebben verloren. Een druk bezochte en bewogen viering met veel symbolische handelingen en rituelen.

We moesten als cantorij al om 08.15 uur aanwezig zijn; daarbij kwam dat ik uit Westerbork moest komen, want daar waren we de afgelopen week. Toen ik rond 10 over 8 ons huis instapte (moest me nog omkleden en de zangtas ophalen) had ik in no-time een jurk aan en toen…… kon ik mijn cantorijtas niet vinden. Die had ik toch in Roden gelaten? Wat een stress. Ik vond hem niet. Veel te laat, om 08.30 u, nam ik schielijk mijn plaatsje op de altenrij in: Psalm 8 werd al gezongen.

Natuurlijk mocht ik bij Ilse in de map kijken, Betty  had een extra kopie van een moeilijk lied, Jelle draaide nog snel even een kopie van een ander moeilijk lied en zo kwam het toch nog allemaal goed. Maar het duurde even voordat het weer rustig in mij was……
Ook in de kerk was het voor de dienst ‘ruzig’. In de hal zaten al vroeg mensen te wachten tot ze naar binnen konden, er moesten nog dingen worden klaargezet, de drie voorgangers liepen al binnen, waarvan er één zelfs zijn hond had meegenomen, in casu Bas. Die vond het heel gezellig met al die mensen en werd door menigeen even aangehaald.
Karel bleef kalm onder al het gedoe. ‘Cool is the rule’ straalde hij uit.

Het was een volle, lange viering. Veel mooie liederen/teksten en prachtige muziek, met medewerkers als trompettiste Jurrien Pothoven en organist Erwin Wiersinga en Karel die ‘Du bist die Ruh’ van Schubert zong. Als cantorij zongen we een divers repertoire, o.a. de gospel ‘Swing low, sweet chariot’ en een bewerking van Karel van Psalm 8.
Na de zin ‘Wij noemen en gedenken de naam het leven van ….’ werd steeds een naam genoemd van iemand die ons dit jaar ontviel.
Bij het oplezen van de namen noemde ik in gedachten onze tante Trijn.
Trijn Hollander-Vrieswijk. Zij overleed op 7 december*.
In het dankgebed zei Sybrand van Dijk onder anderen dit:

Zoveel namen, zoveel herinneringen.
Wat heb ik veel van je geleerd
wat was ik rijk in jou
wat heb ik veel liefde ontvangen, hoeveel weet ik nu, nu jij er niet meer bent.

Eigenlijk weet ik niet eens of haar naam wordt genoemd in een dienst in Klazienaveen, maar voor mij was dit herdenken vanmorgen erg troostrijk.
Dat ontdekte ik ook, toen wij in grote ontreddering in 2008 een rouwdienst voor mijn plotseling overleden vader moesten voorbereiden.
De liturgie voor de viering is er al, als nabestaanden zoek je voor al die vaste onderdelen een eigen invulling. Een lievelingslied. Een tekst waar je veel aan gehad hebt. Een hoopvol gedicht.
Rituelen en symboliek vormen een bedding waarin de rouw en het verdriet hun weg kunnen vinden.
Voor mij erg waardevol.

Terugluisteren?
Dat kan via Kerkomroep.

* zie het blog over haar uitvaart ‘Minstens honderd van 11 december 2026.

Reageren

29 oktober: Neie bezzum

Dizze maond kwam der een neie Zinnig (Drents tiedschrift) uut.
Het thema was ‘Nei’ en ik haar een verhaal instuurd met as titel: “Een neie bezzum” met in mien achterheufd het spreekwoord ‘Neie bezzums veegt schoon’.
Die neie bezzum in mien verhaal was Karel Stegeman, de dirigent/cantor van oonze cantorij.
As lezer van mien blog he’j in de loop van de jaoren al best veul over hum kunnen lezen.
Bijveurbeeld over hoe hij veur het eerst veur oons koor stun tiedens een ‘proefdirectie’* in oktober 2019, hoe hij slaagde as dirigent in 2023 en hoe zich ‘versleu’ in 2o24.
En nog veul meer netuurlijk. maor dat kan ik hier  allemaole niet benumen.
A’j met de zoekfunctie van dizze website ‘Karel’ intypt he’j nog mooi wat blogs te lezen…..
Van stukkies uut al die blogs over oonze cantor haar ik een verhaal schreven en instuurd naor de redactie van de Zinnig.

In september kreeg ik bericht dat mien verhaal uutkeuzen was veur publicatie en daor was ik wies met.
In die Zinnig-tekst heb ik Karel een aandere naam geven, de neie dirigent van het koor in het verhaol het Simon.
Het dorp Roden wordt ok niet neumd, dus het kan zich overal in Drenthe ofspeuld hebben.
Bij de Zinnig zörgt ze ok altied veur een mooie ofbielding bij de tekst en dizze keer was het een kleine tekening van een kuukentie met een dirigeerstok.
Dat haar ik namelijk schreven:
Een kuken, mèensen! Met mien negenvieftig lentes was ik destied ien van de jongsten op het koor. Dizze Simon was nog gien dartig. Jonger as oonze jongste dochter.
“Wat ’n jonge vent ja nog! Nou, ’t zal mie nei doun!’”

Op de 2e repetitie van de cantorij much ik ‘Een nei bezzum’ veurlezen en het zörgde veur veul herkenning en veul plezier.
As ik op dizze website wat schrief over Karel, dan stuur ik dat altied naor hum toe.
Hij reageert altied positief en gef daorbij ok an dat het veur hum mooi is um te lezen hoe zien wark ‘van de aandere kaante’ wordt ervaren in het koor.
A’j oonze cantorij allent kent van die keren dat wij metwarkt an een karkdienst, dan zie’j een groep oldere gemienteleden die serieus heur best staot te doen.
Deur mien verhaolen over de repetities ko’j der achter dat het ok gewoon een gezellige groep is die van samen zingen holt. Die plezier hebt met mekaar en die soms hard moet warken, want het komp oons beslist niet anweien. Karel haalt alles der uut wat der inzit en dat zörgt der veur dat der genog uutdaging is.

Nou bi’j netuurlijk beneid naor het verhaol!
Daor heb ik een PDF van maakt: klik hier um het te lezen.

* de proefdirectie – 2 oktober 2019
* slaagd als dirigent – 23 mei 2023
* Ik versla me – 23 april 2024

 

Reageren

23 oktober: Draaisma in Roden.

‘Hersenen en stilte’ was de titel van de avond van onze PKN-gemeente met als gastspreker Douwe Draaisma.
Hij is een Nederlands psycholoog, schrijver en emeritus hoogleraar in de geschiedenis van de psychologie aan de Rijksuniversiteit Groningen.
Professor Draaisma was ongeveer een uur aan het woord en vertelde ons aan de hand van een powerpointpresentie over de ontwikkeling van hersenonderzoek door de jaren heen.
Dat is er eigenlijk pas sinds de jaren ’30 van de vorige eeuw, toen men ontdekte dat hersenactiviteit kon worden vastgelegd met een EEG (electro-encefalografie of hersenfilmpje).

Er kwamen verschillende aspecten van dit onderwerp aan de orde, zoals bijvoorbeeld de hersenactiviteit tijdens het dromen.
Draaisma liet ons een grafiekje zien waarin onze slaapcyclus in beeld werd gebracht en legde uit dat de slaap bestaat uit ongeveer 5 fases, die steeds minder diep zijn en waaruit we tegen de ochtend af en toe wakker worden.
Eén van de aanwezigen vroeg naar ‘dromenuitleg’.
Als je bent opgevoed met de bijbel dan weet je uit de oude verhalen dat dromen je iets willen zeggen (Jozef), dat die betekenisvol kunnen zijn.
Draaisma was daar duidelijk over: dat is niet het geval.
Dromen ontstaan in je eigen hersenen en zijn het resultaat van je eigen gedachten en herinneringen.
Daarna vertelde hij over hallucinaties die mensen soms hebben en dan met name de rouw-hallucinaties.
Mensen die een partner zijn verloren ‘zien of horen’ die partner dan alsof hij of zij echt aanwezig is.
Dat hoor ik inderdaad ook van weduwes en weduwnaars in mijn omgeving; deze verschijningen zijn ook een weerspiegeling van je eigen hersenen.

Het voert te ver om op dit blog een samenvatting te geven van wat we hebben gehoord, daarvoor was het te veel informatie.
Dat had ik ook al ervaren toen ik Draaisma’s boek ‘Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt’ las.
Hele interessante onderwerpen zoals ‘wat is een deja-vu’ en ‘wat gebeurt er tijdens een bijna dood-ervaring’ en antwoord op vragen als ‘waarom roepen geuren zulke sterke herinneringen op’ en ‘waarom onthoud je je hele leven haarscherp de krenkingen en vernederingen’.
Het boek las op zich wel gemakkelijk weg, maar er zaten ook hele alinea’s tussen die bol stonden van vaktermen, moeilijke woorden en uitgebreide beschrijvingen van wat er in de hersenen gebeurt, waarbij ik dacht ‘Wil ik dit allemaal wel weten?’
Waar het me te ingewikkeld werd sloeg ik stukjes van de bladzijdes over…..

Wat heb ik geleerd van de lezing van woensdagavond en het boek?
Ten eerste een bijzonder weetje: Draaisma vertelde dat een baby bij de geboorte 300 gram hersenen heeft; in de loop van het 1e jaar komt daar ongeveer 1 kilo bij.
Dat is dan ook waar je het als mens mee moet doet: 1300 gram hersenen. ‘Zorg er goed voor” voegde hij er nog aan toe.
Verder hebben hersenen ‘stimuli’ nodig: prikkels en uitdagingen.
Ook leerde hij ons dat ons geheugen geen fotoboek is, maar dat het een eigen wil heeft.
Wat je wilt onthouden vergeet je en wat je liever zou willen vergeten staat in je geheugen gegrift……

Reageren

19 oktober: Een nieuw schrift!

“Het leven is niet altijd perfect. Maar dat willen we wel graag.”
Dat verkondigde dominee Sybrand van Dijk gistermorgen vanaf de kansel.
Om die zin te verduidelijken gebruikte hij een voorbeeld dat ons allemaal vast bekend voorkomt, mij tenminste wel.
“Als vroeger op de lagere school na de zomervakantie het nieuwe schooljaar begon kreeg je andere boeken en nieuwe schriften.
Mooie, lege schriften met blanco pagina’s met lijntjes.
Dan nam ik me voor om die schriften heel netjes te houden.
Geen vlekken in maken.
Geen geknoei.
Geen gekrabbel in de kantlijn en geen ezelsoren.
Maar dat goede voornemen stierf altijd in schoonheid; na een maand was het schrift alweer beduimeld, verknoeid en bevlekt.”

Hij vertelde dit voorbeeld tegen de achtergrond van het overbekende verhaal waarin Jezus na een vraag  van de Farizeeën over belastingen zegt: “Geef dan aan de keizer wat van de keizer is en aan God wat van God is.
De munt draagt de beeltenis van de keizer, de mens is geschapen naar het beeld van God.
Leef je leven zoals God van je vraagt en doe dat met je menselijke imperfectie, dat is goed genoeg.
Want wij willen het wel graag allemaal goed doen, maar dat is niet mogelijk.
In het blog ‘We rommelen maar wat aan. Net als de koning’ uit oktober 2020 schreef ik ook al over dit bijbelgedeelte.
Interessant om dat nog eens terug te lezen, want toen leefden we onder de coronabeperkingen.

Aan het begin van de viering zei dominee Van Dijk dat mensen die hem die morgen op de radio hadden gehoord zich geen zorgen hoefden te maken dat ze dezelfde preek zouden horen, want hij had voor vanmorgen twee afzonderlijke preken geschreven.
Dan ben ik natuurlijk benieuwd.
Waar was hij dan op de radio te horen?
Misschien bij RTV Drenthe bij ‘Veur de preek’?
Even terugluisteren.
Ja man!
Vanuit de Jacobskerk in Roderwolde.

De preken hadden hier en daar wel wat overlap, maar waren inderdaad verschillend, al was het alleen maar om termen als ‘Jezus als belastingambtenaar’ en de verwijzingen naar het Goudkantoor en de Martinikerk in Groningen.
Ben je benieuwd naar de overeenkomsten en de verschillen?
De dienst kun je hier beluisteren (overdenking begint op 0.43.00) en het RTV Drenthe programma vind je hier (Sybrands preek begint op 0.29.00)

Tenslotte: we zijn allemaal beelddragers van God, maar er schuilt in ieder van ons ook een farizeeër.
Want we weten altijd zo goed hoe een ander het moet doen.
Wees mild in je oordeel en toon begrip.
En betaal daarnaast ook gewoon je belasting.

Reageren

16 oktober: Fragmentarisch.

In juli 2025 bezochten we in Roderwolde een kerkdienst waarin Hotske Postma voorging. Zij preekte over over de vraag ‘Helpt bidden‘?
Toen ik in 2026 haar boek ‘Toegift‘ las, herkende ik stukjes uit die preek.
De Taakgroep Vorming & Toerusting heeft Hotske uitgenodigd om te vertellen over haar boek.
Hoe kwam ze er toe het boek te schrijven? Hoe was het schrijfproces? Wat heeft het haar gebracht?
Daar wilde ik natuurlijk bij zijn, dus gistermiddag bevond ik mij onder haar gehoor.

In het eerste gedeelte vertelde Hotske over het schrijfproces.
Dat ze er veel plezier aan beleefde, ook omdat ze er over sprak met de mensen die deel uit hebben gemaakt van haar leven.
Die stelde ze de vraag: “Hoe was het voor jou? Hoe heb jij het beleefd?”
Haar jeugd was ‘doordrenkt en doordesemd’ van godsdienst.
Het was overal: in de thuissituatie, aan tafel, bij het naar bed brengen, op school en in de kerk.
“Het was er als een vanzelfsprekend iets, maar er werd ons niet gevraagd wat we er van vonden of wat het met ons deed. Ons werd op dat gebied helemaal niets gevraagd.”
Verder liet het schrijven haar van een afstandje kijken naar wat er met haar was gebeurd en dat zorgde voor een stuk verwerking.
Dat vond ik wel herkenbaar; dat je iets ‘van je af kunt schrijven’.

“In mijn boek lees je het verhaal van mijn geloofsbeleving door de jaren heen” vertelde Hotske.
Zij stelde zichzelf daarbij de vraag: “Wie ben ik in dat verhaal?”
Je wordt beïnvloed door zoveel mensen: er zijn verwachtingen waaraan je wilt voldoen en op een gegeven moment kwam Hotske tot de conclusie dat ze zichzelf was kwijtgeraakt.
Ze kon geen dominee meer zijn: ze was zelf uitgeput.
“Mijn geloof was opgebruikt, versleten aan geloven”.
Dat kan dus.

Ze gaf aan dat ze tegenwoordig haar geloof beleeft als ‘fragmentarisch’.
Puzzelstukjes die soms in elkaar vallen, maar soms ook niet.
In het 2e gedeelte van de middag bespraken we in kleine groepjes over mensen die als voorbeeld hebben gefungeerd voor onze eigen geloofsbeleving.
Wie of wat heeft jou gevormd? En is er qua geloof veel veranderd in de loop van de jaren?
Ouders, het dorp waar je in bent opgegroeid, vrienden/vriendinnen, het dorp/de stad waar je later ging wonen, collega’s, dominees, andere kerkgangers, mede koorleden: allemaal mensen die kleine stukjes met je meewandelen op je levensweg. En waarmee je dus ook het geloof ‘deelt’.

Wat heb ik uit deze middag gehaald?
Hoe je geloof gevormd wordt in je leven is beslist niet alleen afhankelijk van welke dominees je hebt gehad in je gemeente.
Hotske noemde het geloof voor haarzelf inmiddels ‘fragmentarisch’ en dat herken ik wel.
Zingend in de cantorij, luisterend naar een preek, een goed gesprek, een bemoedigende opmerking/kaart, een ontroerende religieuze ervaring waar iemand over vertelt of verwondering bij iets prachtigs in de natuur: zomaar wat dagelijkse voorbeelden van geloofsfragmenten, waarbij wel duidelijk wordt dat je als mens anderen nodig hebt.

Reageren

12 oktober: Uitgezongen.

Ieder jaar gaat er wel een aantal leden van onze PKN-gemeente naar Taizé.
Dat is een internationale, oecumenische kloostergemeenschap in het Franse dorpje Taizé (ligt in Bourgondië), opgericht in 1940 door broeder Roger.
De gemeenschap staat voor eenvoudig leven, gemeenschapszin en vrede. Iedereen is er welkom, ongeacht je achtergrond.
Taizé ken ik alleen maar van de liederen die daar vandaan komen. Ieder jaar organiseert de vespercommissie een dienst ‘in de geest van Taizé’; al meer dan twintig jaar speel ik gitaar in het combo dat de muziek verzorgt in die vieringen.

Wat ieder jaar weer terugkwam bij de evaluatie: er is te veel kerkdienst-structuur en dat strookt eigenlijk niet met de geest van Taizé.
Dit jaar is geprobeerd om het anders te doen. De nadruk kwam te liggen op het zingen en de gebeden.
Er was maar één tekst (uit Jesaja) en die werd in verschillende talen voorgelezen.
Van te voren zei Karel over de liederen: we gaan niets afspreken over hoe vaak we het gaan zingen.
We beginnen gewoon met zingen en op een gegeven moment houdt het vanzelf op, dan is het lied ‘uitgezongen’.

In mijn beleving kan dat niet.
Je zingt een lied, het heeft coupletten en een refrein en dan is het klaar.
Hooguit zing je het refrein nóg een keer op het laatst maar dan moet het goed zijn.
Een lied houdt niet uit zichzelf op met zingen.
Maar dat ging volgens Karel dus wel gebeuren.
En dan sta ik ook nog met Fokelien met een gitaar om mijn nek in het ‘muzikale centrum’ (term van Karel) van de viering.
Wij doen met Rieke (cello) en Monique (dwarsfluit) nota bene de begeleiding: wij moeten toch weten wanneer het zingen stopt?

Gedurende de viering kwam ik erachter hoe het er in Taizé aan toe gaat.
Muziek uit Taizé is meditatieve muziek.
Korte, meerstemmige liederen die steeds worden herhaald, zodat ze makkelijk worden meegezongen en in je hoofd blijven hangen.
Deze keer hadden we vrij veel liederen die ik al lang speel, dus bij sommige nummers kon ik de altpartij meezingen, omdat de gitaarakkoorden niet moeilijk waren.
En we hoefden ook niet alles mee te spelen, want als het eenmaal loopt kun je wel even 1 of 2 keer niet meespelen.
Soms dacht ik dat het lied uitgezongen was, maar dan waren er toch nog een paar stemmen die doorzongen.
Heel mooi. Soms hoorde je alleen een tenor en een bas zingen. Dan neurieden er vanzelf weer meer stemmen mee en zong het lied nog even door.
Bij één lied was het lied kennelijk al uitgezongen, maar dat hadden sommige leden van het combo nog niet door…..hoorde je alleen nog dwarsfluit en gitaar.
Bij een ander lied dacht ik “Nu speel ik even niet mee” en toen was het lied ook net uitgezongen.

Wat een bijzondere belevenis: ik leerde dat een lied ‘uitgezongen’ kan zijn.
Natuurlijk ervaren wij in Roden nooit hoe het is in Taizé, maar dit komt wel dichterbij dan voorgaande jaren.
Een lied, stilte en reflectie – meer structuur heb je voor Taizé niet nodig.

Reageren

21 september: Ontspannen zingen.

Gistermorgen werden we om 08.45 uur in Op de Helte verwacht: de Cantorij Roden werkte mee aan de viering.
Het was een feestelijke kerkdienst, want er werden twee nieuwe ambtsdragers bevestigd: Didi Weistra wordt diaken en Mathilde te Velde ouderling.
En waar we anders nog wel eens onzeker zijn over een moeilijk lied en flink moeten bijschaven en repeteren in het uur voor de dienst aan, deze morgen zaten de muziek en de teksten er op voorhand goed in. Niet dat het allemaal simpel was wat we zongen, maar drie weken waren voldoende geweest voor het repertoire van gistermorgen.

Werken we met de cantorij mee aan de viering, dan ligt mijn focus heel erg op de muziek.
Wanneer moeten we zingen? Wat is onze begin-noot? Waar moesten we bij dit lied ook maar weer om denken? Bij welke coupletten zingt de gemeente mee? Karel houdt ons bij de les en dirigeert ons én de gemeente. Door de extra aandacht voor de muziek krijg ik automatisch minder mee van de inhoud van de viering; ik ben simpelweg te veel afgeleid.
Aan de andere kant: samen zingen in een koor is op zich al een religieuze beleving.
Je zingt veelzeggende teksten die zijn uitgezocht bij het thema van de dienst en de vierstemmigheid maakt die liederen nog mooier.

De waarde van mijn dag was dat het zingen weer fijn was.
Sinds 2022 kampte ik met stemproblemen na corona en dat vond ik heel vervelend.
Als zingen iets vanzelfsprekends voor je is, denk je er nooit bij na dat dat ook anders kan worden.
Na twee jaar aanmodderen, af en toe met de tenoren meezingen en een vermoeide strottenhals na een cantorijrepetitie ging ik begin 2024 naar Betty, logopedist en stemtherapeut.
Van haar heb ik veel geleerd over ademsteun bij het zingen en over het gebruiken van je hele ‘klankkast’ en niet alleen de keel.
Het is niet meer zo geworden als voor 2022; de stem wordt nu eenmaal ouder.
Maar inmiddels kan ik bijna alles weer gewoon met de alten meezingen; een lage alt weliswaar, maar de C zit er er weer gewoon op.
Nu ik probeer op te schrijven wat dat zingen voor mij betekent kom ik er achter dat ik dat eigenlijk niet kan uitleggen.
Tijdens het zingen van drie- of vierstemmige liederen kan ik intens genieten van de samenklank.
Gistermorgen bijvoorbeeld stond ik naast een sopraan met de bassen in de rij achter ons en de tenoren rechts achter me.
Dan hoor je alle vier de stemmen en op het moment dat ik me gistermorgen realiseerde dat ik na jaren weer ontspannen stond te zingen en me geen zorgen maakte om mijn stem ontroerde me dat.

De laatste zin van de overdenking was: En die ervaring is voor geen geld te koop!
Dat ging niet over zingen.
Ben je benieuwd naar die ervaring?
Of naar het zingen van de cantorij?
Of baal je er van dat ik nu niets heb geschreven over de viering?
Je kunt de hele dienst terugluisteren op ons YouTube-kanaal of via Kerkomroep.

Reageren

14 september: Halleluja-Zumba.

Het is al jaren traditie: het begin van het nieuwe kerkenwerkseizoen vieren we met een startzondag.
Gistermorgen stond Gerard bruine kadetjes te smeren voor de gezamenlijke lunch en zei: “Wij nemen vijf broden mee, ik hoop dat anderen voor de twee vissen zorgen.”
Vissen hebben we niet gezien tijdens die ‘gedeelde lunch’, maar de koster had wel lekkere frituurhapjes; vonden we ook goed. Er was ruim voldoende voor iedereen; geen 12 manden over, maar deze en gene nam nog wat mee naar huis.

Het landelijke thema voor dit jaar is ‘Beweeg mee! Kerk-zijn in het krachtenveld van Christus’.
We bewogen eerst mee met ‘Geer & Co’*  die in hun gymnastiekpakjes binnen kwamen rennen en ons (zelf al buiten adem) aanwijzingen gaven.
Stoelgymnastiek.
Na een korte maar krachtige dienst mochten we na de koffie aansluiten bij een activiteit die ons aansprak.
Op voorhand had ik gedacht dat naar de Kledingbank zou fietsen waar Ellen iets zou vertellen over het werk wat ze doen, maar er gebeurde iets waardoor ik onverwacht zelf een activiteit aanbood.
Dinsdagavond hoorde ik dat er ook gezongen kon worden onder leiding van Karel Stegeman, maar de communicatie daarover was niet goed gegaan. Die activiteit zou uitvallen.
Vind ik dan jammer.
Toen ik zaterdagmorgen mijn wekelijkse Zumba stond te doen op het klassieke stuk ‘Alleluja’ van Buxtehude  bedacht ik opeens: dit ‘bewegen op muziek’ kan ik natuurlijk ook aanbieden.
Dan noem ik het Halleluja-Zumba.
Mijn aanbod werd op prijs gesteld en zo stond ik om 11.30 uur aan meer dan 10 gemeenteleden (bijna allemaal boomers) uit te leggen wat Zumba is, want sommige mensen dachten dat het iets met ‘zoemen’ te maken had.
Nee.
Niets.
Zumba is bewegen op muziek.
Dat doe ik al best wel lang en op Spotify heb ik afspeellijst Zumba 50+ waar allemaal liedjes op staan waar ik graag op beweeg.
Eén van die nummers is het slotkoor ‘Alleluja’ uit ‘Der Herr ist mit mir’ BuxWV 15, een cantate van Buxtehude.
Dat is een redelijk up-tempo stuk waar je heerlijk op kunt bewegen.
Wil je het eens horen? Hierbij een link naar een uitvoering op You Tube.

…. deden squads….

Het was erg leuk. We leerden de mamba, deden squads, zwaaiden met armen en benen en trokken de knieën op.
Na 20 min lasten we even een pauze in. Wij waren net zo buiten adem als Geer&Co twee uur eerder.
Gezeten in het kerkvak naast de piano bespraken we het belang van bewegen als je ouder wordt.
Op zulke momenten voel ik me een ‘beweeg-jehova’, maar ik kreeg gelukkig veel bijval!

We zijn dus weer begonnen!
Volgende week werken we als cantorij mee aan de viering en we kunnen als gemeenteleden het komende seizoen, naast het bezoeken van de vieringen, ook weer meedoen aan tal van activiteiten die worden aangeboden in het gidsje  ‘Beweeg mee’,  waarin je een overzicht vindt van het komende seizoen: je kunt het hier online inzien.

* pastor Geertje van der Meer en dominee Sybrand van Dijk

Eerdere blogs over mijn Zumba-strapatzen:
12 december 2019 – Zumba 50+ 
25 april 2020- Zumba 50+, maar niet op internet
29 april 2025 – Gastles

Reageren

30 augustus: We trekken de tentpinnen uit de grond.

‘Met weemoed in het hart nemen we die morgen afscheid van de Jacobskerk als locatie voor de zondagse eredienst: het is de laatste kerkdienst die daar wordt gehouden.’
Deze aankondiging stond de afgelopen week op de website van onze PKN-gemeente.
Als je al langer met mij meeleest, weet je dat Gerard en ik kerken in Roden, maar wij gingen ook graag naar Roderwolde.
Als je ‘Roderwolde’ intikt bij de zoekfunctie op deze website vind je meer dan 80 blogs…..

Gemengde gevoelens dus.
Die in de laatste viering heel mooi onder woorden werden gebracht door voorganger Sybrand van Dijk.
Hij begon met de geschiedenis van de kerk. In 1080 gaf de bisschop toestemming om een kerk te bouwen in Roderwolde; we kijken dus terug op bijna duizend jaar Jacobskerk.
Wat heeft het ons opgeleverd? Heeft het er toe gedaan?
In zijn overdenking vergeleek de dominee het met het bekende beeld van een grote steen in een rivier.
Die steen heeft zelf geen idee dat het water door zijn ligging een andere weg gaat dan wanneer hij er niet zou liggen.
Je weet niet wat de impact is van een kerk. Een tipje van de sluier werd opgelicht door de herinneringen* van gemeenteleden die in de viering werden voorgelezen.
Je weet als mens ook niet of je er toe doet.
Wij kregen vanmorgen de boodschap mee om vertrouwen te hebben in onszelf: je doet er toe op je eigen manier.
In het dankgebed werden een heleboel mensen genoemd die er voor de kerkgemeenschap in Roderwolde toe gedaan hebben.
Kosters, schoonmakers, dominees, organisten, roostermakers, kerkenraadsleden, bloemendienst-  en bezoekvrijwilligers: ieder van hen was een ‘stukje kerk’ samen met de gemeenteleden.
Zo hebben bijna duizend jaar talloze mensen er voor gezorgd dat de drempel onder de voordeur in het midden is uitgesleten.
Op de orde van dienst stond: ‘Na 196 jaar op deze plek en 942 jaar in Roderwolde, trekt de kerkelijke gemeente de tentpinnen uit de grond en trekt verder.’

Aan het einde van de viering was er nog een toespraak van de achter-achter-kleinzoon van Johann Christoph Schönfeld die van 1802 tot 1841 dominee was in Roderwolde.
Hij heeft er voor gezorgd dat er in 1831 een nieuwe kerk werd gebouwd; Schönfeld ging als dominee destijds voor in de eerste dienst in de nieuwe kerk.
De oude kerk stond namelijk op een terp in het landschap zo’n 750 meter zuidelijker, maar door het inklinken van de veengronden rondom de terp stond het land om de kerk heen regelmatig onder water, zodat het gebouw (vooral in de winter) amper te bereiken was.

….bijzonder gebak…

Dit verhaal was een mooie aanvulling op deze toch al bijzondere viering.
Bij het uitgaan van de kerk droeg Rosemary Boerema de oude statenbijbel de kerk uit: die krijgt een plekje in de Catharinakerk in Roden.
Na de viering was er koffie met bijzonder gebak en alle tijd om na te praten.

Toen we weer op de fiets stapten moest ik natuurlijk op zoek naar de plek waar de oude kerk heeft gestaan.
750 meter zuidelijker vonden we, op een kleine verhoging in het landschap, het oude kerkhof.
Ik voelde me een ‘stofje aan de weegschaal’**.

* Ook ik had wat herinneringen verstuurd aan Sybrand: die kun je hier lezen.
** Stof in de wind

Reageren

Pagina 1 van 59

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén