een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Kerk & gemeente Pagina 1 van 34

Kerkdiensten, bijeenkomsten van de PKN-gemeente Roden-Roderwolde

1 maart: Niks bijzonders?

Na twee bijzondere vieringen (14 februari Harm Dijkstra en 21 februari de #Doeslief/Ik-zie-jou-viering), was er gistermorgen weer een gewone kerkdienst.
Maar dat wil niet zeggen dat er niks bijzonders was.

Een paar bijzonderheden: bij het Kindermoment in het kader van het Veertig-dagen-project, de zeven werken van barmhartigheid, ging het gistermorgen over het bezoeken van zieken.
Dominee Sijbrand van Dijk had een video opgenomen in de stad Groningen; we zagen hem staan bij het Sint Anthonygasthuis aan de Rademarkt.
Hij vertelde dat dit gasthuis in de 16e eeuw was gesticht om de zieken, armen en bejaarden te huisvesten, die niet meer voor zichzelf konden zorgen.
Hij vertelde van alles over de eeuwenoude poort waar hij voor stond en liet beelden zien. Omdat zijn camera nog in de ‘selfiestand’ stond, zagen we de teksten in spiegelbeeld.
Er was één tekst die mij intrigeerde maar die ik niet zo snel kon lezen, dus die heb ik even opgezocht.
Dit staat boven de deur: “BESPODT NIET EEN OUT WYF OFTE MAN NIEMANT WYET WAER “T HEM TOE COMEN CAN”.

Aan het begin van de overdenking liet de voorganger een schilderij van Ton Schulten zien.
Voor 2019 had ik niet geweten wie dat was, maar na ons bezoek aan Ootmarsum weten wij meer van deze schilder.
(Ook meer weten? Lees dan het blog ‘Ton Schulten en Willem Wilmink‘ uit 2019.)
De predikant liet het schilderij zien om iets te kunnen vertellen over de werkwijze van Schulten: hij verft het doek eerst helemaal zwart en brengt daarna kleur voor kleur de verschillende lagen aan; hij eindigt altijd met een klein stukje wit, in dit geval de zon. Op die manier brengt hij het licht in het schilderij.
Dat werd door dominee Van Dijk heel mooi gelinkt aan de bijbelverhalen van vanmorgen: Elia’s ontmoeting met God in het zachte suizen van de stilte en Jezus’ ontmoeting met Mozes en Elia op de berg.  Hij zei daarover: “Jezus wordt hier licht; er komt een helderheid die er eerder niet was.” Door de genoemde ontmoetingen komt er licht in de duisternis.

De derde bijzonderheid was de bevestiging van Marieke Pranger als kerkelijk werker in onze gemeente.
Zij vervangt Astrid Mekes (die door ziekte tijdelijk is uitgevallen) in het ouderenpastoraat. Marieke is niet nieuw voor ons: ze is al vanaf 1986 actief en betrokken lid van onze PKN-gemeente.
‘Onze Marieke’ dus. Moeder van Aruni die bij onze Harriët in de klas zat op basisschool ‘de Haven’. Sopraan in onze cantorij. Creatief lid van de Taakgroep Vorming & Toerusting.
Wat heerlijk dat zij het team van pastores komt versterken!
Als we met elkaar naar de kerk hadden gemogen hadden we haar na een feestelijke viering allemaal de hand geschud en haar hartelijk gefeliciteerd met deze nieuwe taak; mét een knuffel.
Vanaf deze plek: Marieke, welkom en van harte gefeliciteerd!

Nog één bijzonderheid: de ouderling van dienst liep na de afkondiging bijna de prachtige ‘Liturgische schikking veertigdagentijd 2021’ omver.
Gelukkig bleef het bij één omgevallen potje….
De makers van deze liturgische schikking verdienen een groot compliment voor hun ‘bloemrijke’ en creatieve bijdragen in deze periode.
Benieuwd naar hoe het er uit ziet? Hierbij een link naar een artikel mét foto’s op onze PKN-website.

Reageren

28 februari: Geloven van wieg tot graf.

Eén van onze PKN-gemeenteleden, Cor Keers, heeft een boek geschreven.
Cor en ik kennen elkaar oppervlakkig van de keren dat we elkaar ontmoeten bij activiteiten van de kerk of bij de koffie na een viering.
In coronatijd hebben we elkaar één keer gesproken: toen ik het boek kwam ophalen dat ik van hem had gekocht.
Het boek heet ‘Geloven van wieg tot graf’ en de subtitel is  ‘Een studie over zingeving’.
Dit staat o.a. op de achterflap: Cor vertelt openhartig over zijn leven. U leest over zijn succesvolle studietijd en zijn carrière als sociaal psycholoog, maar ook over zijn gang door de psychiatrie als patiënt, worstelend met psychosen. Met voorbeelden uit de psychologie, theologie en filosofie laat de auteur zien hoe hij omgaat met al die gebeurtenissen en zin geeft aan zijn leven.’

Vooropgesteld: ik lees nooit zulke boeken.
Onder het kopje ‘Lezen’ in de menubalk zie je waar mijn interesse naar uit gaat en dat zijn geen studies over zingeving.
Maar ik vond dat ik het in ieder geval een kans moest geven
Het begin pakte me direct; in het eerste deel beschrijft Cor zijn leven, het is onderhoudend en tegelijkertijd aangrijpend.
Zonder opsmuk vertelt hij over wat hem is overkomen en hoe hij het allemaal heeft beleefd.
Zijn eerlijkheid is onthutsend.
Hij beschrijft hoe het is als je in een isoleercel zit omdat je helemaal de weg kwijt bent.
Wat een psychose met je doet, wat het doet met je naaste omgeving en wat het betekent voor je carrière.

Het boek kan ruwweg verdeeld worden in vier delen; het tweede deel gaat over ‘Taal’: het belang van ‘taal & verhalen’, het verschil tussen beschrijvende en inspirerende verhalen, gelardeerd met voorbeelden uit de bijbel.
Het derde deel is gewijd aan zingeving: vanuit drie zienswijzen (psychologie, filosofie en theologie) wordt in dit deel gekeken naar dit begrip.
Eén voorbeeld haal ik aan ter verduidelijking: hoe geef je zin aan je leven als je in een concentratiekamp zit?
Het laatste deel gaat ook over zingeving, maar dan in combinatie met Cor’s manier van geloven.
Daarin beschrijft hij wat het geloof voor hem betekent en hoe hij in de loop van de jaren anders is gaan geloven.

Een boek van 384 pagina’s kun je niet samenvatten in een blog van 500 woorden, maar ik kan wel vertellen wat het met me heeft gedaan.
Het boek lag zes weken op onze bank en zes weken keek Cor me vanaf de voorkant indringend aan.
Al lezend leerde ik hem goed kennen.
Wat heb ik geleerd van dit boek?
– Dat zingeving altijd iets is dat je zelf moet doen: niet bij de pakken neer zitten, niet zwelgen in wat niet meer kan, maar doen (en genieten van) wat wel kan.
– Dat het lidmaatschap van de PKN-gemeente Roden-Roderwolde voor Cor (en voor mij) erg zinvol is en dat de bijbel een verrassend actueel boek is.
– Hoe belangrijk mensen in je omgeving zijn die naar je luisteren, interesse tonen en je ondersteunen.

Wat hielp bij het lezen van dit boek is dat ik door mijn christelijke opvoeding op de hoogte ben van de inhoud van de bijbel.
Om in die bijbelse terminologie te blijven: voor een ‘Martha‘ als ik is dit boek te zware kost, maar ik had het niet willen missen.
Respect en bewondering voor deze vechter die zijn hele ziel en zaligheid in dit boek heeft gelegd en daarmee begrip vraagt voor de vaak onbegrepen wereld van de psychiatrische patiënt.

Belangstelling voor dit boek? Plaats hieronder een reactie, dan breng ik je in contact met Cor.

Reageren

22 februari: #Doeslief.

Zondagmorgen; op het rooster van onze PKN-gemeente staat een ‘Ik zie jou’- viering.
Een kerkdienst waarbij het accent op gezinnen/jongeren ligt; dan is er ruimte voor iets anders en wordt er vaak afgeweken van de liturgie van de eredienst.
Mag wat mij betreft iedere zondag…….vooral in coronatijd ervaar ik de wekelijkse viering als ‘te lang’; dat komt omdat je zelf helemaal niks doet, zelfs niet zingen.
Gistermorgen zat ik om 10.00 u nog te ontbijten met een sudoko en al kijkend naar de viering puzzelde ik met een schuin oog op het boekje nog even door.

Het was de eerste zondag in de Veertig-dagen-tijd; dit jaar is het thema ‘de zeven werken van barmhartigheid’.
In 2016 schreef ik al eens blog over een kerkdienst waar dit ook onderwerp was.
Als je dat blog nu terugleest (klik hier>>) dan weet je weer even hoe een kerkdienst was voor corona.

Wat zijn de 7 werken van barmhartigheid?

  • De hongerigen te eten geven.
  • De dorstigen te drinken geven.
  • De naakten kleden.
  • De vreemdelingen herbergen.
  • De zieken verzorgen.
  • De gevangenen bezoeken.
  • De doden begraven.

Janny Boonstra (opbouwwerker) zei het treffend: “Met andere woorden: doe ’s lief.”
Precies. Een heel breed thema samengevat in drie woorden: ‘Doe eens lief.’
Een viering kan me door dit soort eenvoudige bewoordingen soms zo treffen, dan is preken niet meer nodig.

Waarom vond ik deze ‘anders-dan-anders’-dienst zo leuk?
Er werkten andere gemeenteleden mee aan deze viering: Naomi had een filmpje opgenomen waarin ze de schriftlezing voorlas in gewoon Nederlands, Lieke speelde piano en haar moeder Fokelien zong daarbij o.a. een lied van Elly & Rikkert en Daphne zong ‘You say…’, begeleid door Arjan Schippers.
Verfrissend en ontzettend leuk om naar te luisteren en te kijken.
En knap dat ze dat durfden: ga daar maar eens staan!
Als de kerk gevuld was geweest met gemeenteleden was er voor ieder van hen een klaterend applaus geweest.
Bij deze dus: applaus

Verder was er een quiz, daar ben ik ook van.
Je moest een website opzoeken, inloggen en een code intoetsen.
LEUK! Tablet erbij. O, met Facebook of met Gmail? Ik heb geen facebook, gmail dan maar.
Wat is mijn wachtwoord?! Eeeh, weet ik zo niet…….
Lang verhaal kort: toen ik eindelijk was ingelogd kreeg ik de melding: ‘players limit is reached for the current game’.
Toen was de quiz ook al afgelopen, het waren maar vier vragen.
Jammer dat het hier aan de Boskamp niet helemaal goed ging, maar dit zijn wel de krenten in de pap: op afstand toch samen iets doen.

Er was nog veel meer. Je kunt thuis kaarten maken, die worden naar kinderen in het ziekenhuis gebracht, je kunt zelf een filmpje maken met poppetjes en er was een kasteeltje met torens en vlaggetjes. Nieuwsgierig geworden? Je kunt de viering terugzien op Kerkomroep (21 februari, 10.00 u, Catharinakerk)

Memo aan mij: geen sudoku maken als je kijkt naar een kerkdienst.
Ik had de puzzel nog niet half ingevuld en ik had al één veldje met twee negens en eentje met twee drieën.
Zegt iets over de kerkdienst!

Reageren

14 febrewoari: Harm vertelt, boeit en ontroert.

Vrijdagmiddag 12 februari. Wij wordt  om 13.45 u verwacht in de Catharina karke veur een opname van een biezundere karkdienst: de Preek van de leek,  verzorgd deur Harm Dijkstra. Wat een mooi uutstappie in coronatied en wat een buutenkaans um  dizze helft van het duo Harm&Roelof ‘in levende lijve’ te ontmoeten.

As wij binnenkomt stiet alles al klaor. Koster Gerard hef de karke lekker warm en een blauw oog.  “Te passe west met scheuveln…” Zien humeur hef d’r niet under te lieden: wij bint maor met een paor meinsen, maar ’t is ok al geliek weer gezellig, ondanks de anderhalve meter en de mondkappies.

As de opname begunt het ‘mien Gerard’ Harm welkom en nuumt de commissie Vörming en toerusting ‘de meinsen die oonze  geleufsakkers bewarkt’; daornao gef e het woord an Harm. Die begunde met het vertrouwde  lied ‘Daor  in de verte lig mijn dorp’. Dat ken ik allent maor in de versie samen met Roelof, maor dizze  solo-uutvoering  is ok prachtig   ‘…..men zöt de meul, men zöt de toren…. ‘
Daornao  stelt Harm zöch veur en vertelt wat over zien veurbereidings veur dizze  karkdienst.
Hij is zölf niet met het geleuf opgruid en haar de domnee uut  Slien vraogt naor  de opbouw van een karkelijke viering.
Harm gaf gustermiddag zien eigen invulling an de begrippen  kyrie, gloria en preek bij het thema ‘Heb uw naaste lief’.

Harm vertelt, hij boeit en hij ontroert.
De ontroering zat bij mij vooral in de meziek.
Harm zit achter de piano en zingt.
Over een Syrisch wichie dat as vluchteling in Slien trechtekommen  is. Ie ziet heur fietsen met heur  kleine breurtie achterop.
Over Achmed en Yusuf die staot te vissen an t Oranjekanaal,  die mekaor niet kunt verstaon, maor die mekaor vindt in de universele  ‘visserspraot’.
En dat allemaol in het Drents, waordeur het nog wat dichter bij je ziel komt.

De ‘Preek van de leek’ is een concept  binnen de landelijke PKN-karke, waorbij iene die bekend is uut de media (cabaretier, politicus, schriever etc.) een karkdienst veurbereid en daorin zien visie gef, gebaseerd op biebelteksten. In Harms visie kun ik mij ok prima vinden, hij maakte indruk met zien verhaal en zien kiek op de karke en de biebel.

Nou bi’j netuurlijk allemaole slim neisgierig naor dizze karkdienst.
Het goeie neis is da’j de hiele opname kunt beluusteren en/of bekieken.
Dat kan via Kerkomroep (14 februari 09.52 ) of via het YouTubekanaal van de Catharinakarke, hierbij een link: Catharinakerk Roden.
Het duurt eem veurdat het begunt, de eerste tien minuten is tekst/informatie.
Wo’j reageren op dizze ‘Preek van de leek’? Dat kunt Harm en wij (van de PKN) arg waarderen: reacties ku’j sturen naor het emailadres webmasters@pkn-roden.nl of via het reactie-formulier onder an dit blog.

Reageren

1 februari: Het maakt uit.

Afgelopen week raakte ik zijdelings betrokken bij een discussie over de vraag of de maatregelen die worden genomen ten gevolge van het coronavirus niet disproportioneel zijn.
Aanleiding was een column in Trouw onder de subtitel: “Men offert het leven op aan de vrees voor de dood.”
Dit is wat ik o.a. in mijn reactie inbracht: ‘De regering neemt deze besluiten op basis van de adviezen van het Outbreak Management Team en heeft al moeite genoeg om het draagvlak vast te houden. Daarbij zitten ze niet te wachten op gezaag aan hun stoelpoten, niet van linker, noch van rechterzijde. Onze opdracht is: de rust bewaren en hoop zaaien.’

Maar eerlijk gezegd: ik weet het niet.
Herman Sandman schreef in het DvhN van afgelopen donderdag wat ik denk:
‘Ik kan niet meer tegen al die informatie, de reacties op de informatie, de meningen over de reacties op de informatie, de boosheid over de meningen over de reacties op de informatie en de bedreigingen na de boosheid over de meningen over de reacties op de informatie.’
Ik weet het niet.

Gistermorgen luisterde ik naar de PKN-viering vanuit de Catharinakerk.
De bijbellezing uit Marcus vertelde over Jezus ‘die met gezag sprak’.
Voorganger Sijbrand van Dijk noemde in zijn overdenking drie voorbeelden van mensen die met gezag spraken: Nelson Mandela, Gretha Tunberg en Donald Trump.
Hij legde daarbij uit dat het er wel degelijk toe doet wat je zegt.
Woorden kunnen demonen voeden of demonen uitdrijven.
Woorden kunnen mensen samenbrengen en mensen verdelen.
Woorden oogsten wat ze zaaien.
‘We kunnen niet zeggen dat de opruiende woorden van Trump niets te maken hebben met de bestorming van het Capitool.
We kunnen niet beweren dat de oproep van bepaalde politici aan het begin van deze week om ons tegen de avondklok te verzetten niets te maken hebben met de verbijsterende rellen deze week.’

Het maakt uit wat je zegt.
En niet alleen als je een toespraak houdt, ook wat je als mens tegen een ander mens zegt.
Als je het zeker denkt te weten en ook als je het niet weet.
Het maakt echt wat uit.
Woorden oogsten wat ze zaaien.

Op deze plaats maak ik alvast een beetje reclame voor een activiteit van onze PKN-gemeente: op zondag 14 februari maken we op zondagmorgen ruimte voor Harm Dijkstra (bekend van RTV Drenthe) in het kader van ‘Preek van een Leek”. Harm gaat ons vertellen over zijn beleving bij de bijbelse opdracht: Heb uw naaste lief. Iedereen kan het volgen op Kerkomroep en YouTube.
Meer weten? Bekijk dan deze flyer. 

Reageren

24 januari: Voel je je geroepen?

De roeping van de discipelen stond vanmorgen centraal in de viering in de Catharinakerk die we beluisterden via Kerkomroep.  (24 januari, 10.00 u).
Die discipelen, wat waren dat voor mannen? Voorganger Walter Meijles noemde hun namen en vertelde wat er van hen bekend is uit de geschiedenis.
Dat vind ik altijd heel interessante delen uit een preek, altijd hoor ik dan wel weer iets wat ik niet wist.
Wat bezielde die 12 mannen om hun familie, vrienden, werk en sociale netwerk in de steek laten en met Jezus mee te trekken?
Hoe bijzonder moet Jezus dan geweest zijn?

De dominee stelde zich vanmorgen voor hoe het zou zijn als hij werd gevraagd door een beroemde internationale regisseur om een rol te spelen in een vervolg  van The Lord of the rings.  “Volgende week opnames. Je moet morgen in het vliegtuig stappen.”
Dat zou hij dan wel gaan doen. Ondanks dat hij houdt van zijn gezin en zijn werk, hij zou gaan.
Zo zou het ook voor de discipelen geweest kunnen zijn.
Jezus schetste een nieuw visioen: er breekt een nieuwe tijd aan, het koninkrijk van God komt.
Dat visioen was zo grandioos overweldigend dat het de mannen meetrok achter Jezus aan.

Het verhaal van de roeping van de discipelen komt altijd even bij mij boven als ik deze zin hoor: “Wie voelt zich geroepen om…..”
Vul maar in.
Wie voelt zich geroepen om notulen te maken, wie voelt zich geroepen om ouderling te worden, wie voelt zich geroepen om in deze commissie plaats te nemen.
Heel vaak is het antwoord: “Ik voel me niet geroepen.”
Dan gaat het vaak over tijdrovende, lastige klussen, waar niemand zin in heeft.
Uit het verhaal van de predikant van vanmorgen blijkt dat een roeping geen ‘hangen en wurgen’ hoeft te zijn, maar een eer dat je er voor gevraagd wordt.
Zodat je zegt: “Jah! Graag!” en daarbij denkt “wie ben ik dat ik dit doen mag!”

In de bijbel staan meer verhalen over mensen die geroepen worden, denk bijvoorbeeld aan Abraham.
Hij gaat op reis, maar niet alles gaat van een leien dakje.
Iedereen komt in zijn/haar leven momenten tegen dat je ‘geroepen’ wordt of dat je je ‘geroepen voelt’ om iets te doen.
Doe je het ook?
Op basis waarvan maak je een keuze?
Aristoteles (Griekse wetenschapper en filosoof, 384 – 322 v. Chr.) zei het al: “Waar je talenten en de behoeften van de wereld elkaar kruisen ligt je roeping.”

Reageren

17 januari: Wijsheid, rust en hoop.

Naar aanleiding van de laatste persconferentie afgelopen dinsdag hebben we met onze kinderen afgesproken dat we elkaar een maand helemaal niet meer zien, ook niet in tweetallen.
Dat kost me veel moeite.
Punt.
De wijn is op.
Waar ik het leven anders altijd opgewekt en positief tegemoet treed was het deze week even klaar.
Dit is niks zo.

Vanmorgen zat ik op de bank met m’n breiwerk; samen met Gerard keek ik naar de viering vanuit de Catharinakerk; het was Kanazondag.
Ik kon niet eens meer de moed opbrengen om de responsies hardop mee te spreken: zo schraal en zo kaal zonder de gemeente om me heen.
Uit het verhaal van de dominee begreep ik dat ik niet de enige ben die het soms even niet meer ziet zitten.
Drie aspecten van de viering licht ik er even uit.

‘Niks kan meer zijn zoals het is’.
Het moet perfect, het moet ideaal, het moet zo mooi mogelijk.
Het beeld van jezelf, wat je uitstraalt: tegenwoordig tel je niet meer mee als het niet perfect is.
Aan het eind van de overdenking vertelde voorganger Sijbrand van Dijk over een ouder stel, dat tot hun grote verdriet in hun huwelijk geen kinderen had gekregen. Dan worden de verwachtingen die je zelf had, de voor jezelf vastgestelde toekomst van een gezin met kinderen, niet vervuld.
Zij hadden geaccepteerd dat het is zoals het is en ondanks die onvervulde verwachting in hun leven veel warmte verspreid en hun liefde gedeeld met anderen.

‘Dat we eigenwijsheid niet verwarren met wijsheid’.
De dominee vertelde dat hij zo moe wordt van mensen die alsmaar riepen: “Nog even volhouden.” “Het komt allemaal weer goed.”
Ik ben zo’n mens.
De hoop op dat het weer goed komt zit er zo bij mij ingebakken, ik ga er van uit dat het weer goed komt, dat we ook weer uit de coronapandemie komen.
Jammer dat andere mensen daar moe van worden, zo is het absoluut niet bedoeld.
Waar ik moe van word zijn al die mensen die hun mening maar over ons uittoeteren.
“Die lockdown had veel eerder gemoeten.”
“Die lockdown is nergens voor nodig.”
“Ik knuffel mijn kinderen en kleinkinderen gewoon, ik vind dat dat gewoon moet kunnen.”
“Kinderen lopen grote ontwikkelingsachterstand op door thuisonderwijs.”
“Ik laat me niet inenten, ben je gek!”
“Het redden van levens van dikke en oude mensen weegt niet op tegen de economische schade die door de lockdown wordt aangericht.”
Zucht.
Dat we eigenwijsheid niet verwarren met wijsheid.

‘De rust bewaren en hoop zaaien’.
Maria zegt op de bruiloft in Kana tegen Jezus dat de wijn op is.
Jezus zegt dan wat onvriendelijk dat hij niets met haar van doen heeft en dat zijn tijd nog niet gekomen is.
Maria verblikt of verbloost niet, maar gaat naar de bedienden en zegt hen “Doe maar wat hij jullie zegt, wat het ook is.”
Zij bewaart de rust en zaait hoop.

Dat moeten wij ook doen.

Reageren

10 januari: Agnus Dei.

Weer een digitale viering vanmorgen.
We raken er aan gewend.
Doen kalm aan op zondagmorgen en kijken als het zo uitkomt op een ander moment later op de dag.

Lam Gods

Vanmorgen begon dominee Sijbrand van Dijk zijn overdenking met een opname van het ‘Agnus Dei’ van Samuel Barber, uitgevoerd door Vocus 8.
Hij las de tekst voor van wat we hoorden.
“Agnus Dei, qui tollis peccata mundi, miserere nobis.”
“Lam Gods, dat de zonden der wereld wegneemt, ontferm U over ons” is de vertaling van deze Latijnse woorden.

Het woord ‘zonde’ werd er in de overdenking even uitgelicht.
Zonde associëren wij vaak met ‘iets fout gedaan hebben’ of ‘doel missen’; vanmorgen hoorden we een andere invalshoek.
Even een stukje letterlijk tekst:
Zonde is een open woord dat telkens weer actueel moet worden, moet laten zien waar het leeg is, waar het kapot is gegaan, waar het is mislukt. 
Zonde moet niet met theorie worden gevuld, maar met ervaring.
Waar liep het uit mijn handen? Waar heb ik het uit mijn handen laten lopen? 
We hebben allemaal binnen in ons een laag gruis, een laag stof van spijt, teleurstelling en verdriet.
Ik bekijk de dingen niet meer zo fris als toen ik 20 was en ik spring niet meer zo enthousiast ergens in als op mijn 18e.
Zonde is een verzameling die in je botten gaat zitten. Zonde vult zich met onze ervaring; het gaat niet over schuld, maar over ‘dit is de situatie, zo loopt het leeg’.

Het is niet iets dat je even kunt fixen.
Het verdriet is er en je kunt het niet aanpakken, het is alleen maar te verdragen.

Dit is echt maar een flintertje van de overdenking, ik zou zeggen: ga die viering bekijken/beluisteren op Kerkomroep. (10 januari, Catharinakerk, 10.00 u)
Aan het einde van de preek zie je dan een prachtige video van een jongetje van 6 dat zielsgelukkig met een prinsessenjurk aan danst als Elsa uit Frozen.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik het begin van de overdenking heb gemist.
Bij die Latijnse woorden uit het begin zag ik mezelf weer als alt in het RCGK-staan bij de uitvoering van de Theresiënmesse.
Qui tollis peccata mundi. Daar heb ik noten en een melodie bij. En daar hoort Donna nobis pacem bij.
Destijds (1990) zong ik hier in Roden voor het eerst in mijn leven een mis in het Latijn, ik had geen idee wat ik zong.
Maar wát een ervaring om het als koor mét een orkest en solisten uit te voeren.

Als bonus bij dit blog twee werken met de titel ‘Agnus Dei’, gevonden op YouTube.
Het eerste is de versie die we vanmorgen hoorden voor de preek van Vocus 8 van Barber, de tweede is het door mij zo geliefde deel uit de Theresiënmesse van Haydn.

Agnus Dei –  Vocus 8

Agnus Dei – uit de Theresiënmesse van Haynd. 
Als je deze video afspeelt kun je meelezen en meezingen, de tekst en de noten staan erbij.
Probeer de altpartij maar eens te volgen, dat is het tweede notenbalkje van bovenaf.
Dan snap je misschien ook wat beter wat ik bedoel…..

Reageren

5 januari: Jantje en de ganzen.

Vorige week, voor de jaarwisseling, overleed ons oudste cantorijlid Jantje Alkema.
Ze was in november opgenomen in het ziekenhuis, omdat ze haar heup gebroken had.
Ze herstelde wonderwel en na een revalidatieperiode in Maartenshof mocht ze weer naar huis.
Vlak voordat ze weg zou brak er corona uit in dat verpleeghuis en mocht ze niet meer weg om besmetting buiten het huis te voorkomen.
Het bijna onvermijdelijke gebeurde: Jantje kreeg corona en overleed aan een bijkomende longontsteking.
Wrang.
Ze was 88, maar nog erg vief; ze woonde nog steeds zelfstandig en zong tot maart 2020 wekelijks haar sopraan-partij mee in de Cantorij Roden.

Vanmiddag keek ik via Kerkomroep naar de dankdienst voor haar leven vanuit de Catharinakerk; we maakten kennis met de andere kanten van Jantje.
Dochter, echtgenote, moeder, weduwe, oma: de dochters schetsten in hun eigen streektaal een beeld van een warme vrouw met een groot hart die haar kuikens graag bij zich had, een moederkloek.
We hadden met een klein deel van de cantorij een opname gemaakt van twee liederen die in de dienst werden afgespeeld.
Onder normale omstandigheden hadden we in deze kerkdienst met de voltallige cantorij gezongen en op die manier afscheid van haar kunnen nemen, nu bleef het ‘afstandelijk’ en dat is wat mij betreft één van de naarste gevolgen van het coronavirus.
Ook kleinzoon David leverde een bijdrage aan de dienst: hij speelde op de piano het stuk ‘Gnossienne’ van Erik Satie.
Omi zou trots geweest zijn.

Aan het eind van de plechtigheid vertelde voorganger Walter Meijles een ontroerend verhaal over ganzen met betrekking tot het overlijden van Jantje.

En dan over die ganzen……want of  je nu wilt of niet, op de dagen waarop het erop aankomt,  zoals de dag dat je moeder sterft, krijgt alles lading en betekenis.
En dan zijn daar die ganzen in de lucht. Ganzen staan symbool voor het achterlaten van het oude, van de tijd of de plek die geen voeding meer geven kan. De ganzen komen terug wanneer nieuw leven weer mogelijk is. Daarmee staan ganzen symbool voor zowel geboorte, nieuw begin, als voor het leven verlaten en de zielereis die gemaakt wordt.

We hebben inmiddels ontdekt dat het vliegen in die beroemde V-vorm een functie heeft. Om de beurt neemt de voorste gans de moeilijkste plek in, zodat de ganzen die er achter vliegen baat hebben bij de luwte van de wind die verplaatst wordt. Otewel: samen hou je het  langer vol en kom je verder door samen te werken.
En tot slot hebben we daar dan dat gakken, dat typische geluid van het buitengebied waar water te vinden is; Jantje vond het prachtig en jullie hebben het gehoord de dag dat ze stierf, overvliegende ganzen.

Jantje was al lid van de cantorij vanaf de oprichting in de jaren ’80 en was één van de trouwste leden.
Als we straks (hopelijk dit voorjaar) als cantorij weer met elkaar mogen zingen, zal Jantje’s stoel op de eerste sopranenrij leeg blijven.
We houden haar in herinnering als het creatieve, gezellige mens dat ze was maar vooral als toegewijde sopraan.
Toen de uitzending op Kerkomroep was afgelopen en ik de computer uitzette, hoorde ik de klokken luiden van de Catharinakerk op de Brink terwijl de kist, overladen met bloemen, naar buiten werd gedragen.
Dag Jantje.

Reageren

21 december: De Catharinakerk als stolp.

In het schip van de Catharinakerk zaten we gistermorgen met 13 mensen: dominee,  ouderling,  diaken,  lector,  cantor,  6 zangers, cameravrouw en koster; organist Erwin zat op het orgelbankje. Met z’n dertienen vulden we het hele schip met minstens twee meter onderlinge afstand. De vierde adventszondag diende qua bezoekersaantallen sober gevierd te worden,  maar voor wat betreft de muziek dekt ‘sober’  niet de lading. De dienst stond in het teken van J. S. Bach, bijna alle muziek die gistermorgen ten gehore werd gebracht was door hem geschreven en gecomponeerd.

We zongen met een kleine afvaardiging van de cantorij ook twee koralen van Bach. We hadden flink geoefend, want naast de noten moet je ook erg letten op de Duitse uitspraak van de teksten. Wat bijzonder  om zulke mooie muziek met elkaar te zingen, ik heb er erg van genoten.
Cantor Karel zong als bariton ook twee stukken. Wat een goede combinatie samen met Erwin; je zult die twee toch op een zondagmorgen gewoon in je kerkdienst hebben!
Eén van Karel’s stukken was een stuk complexer dan onze bijdrage.
“Fijn dat wij dat niet hoeven te zingen” gebaarden bas Jaap en ik naar elkaar.

… aankondig-engel….

We hoorden het verhaal van de engel Gabriël, die aan Maria verschijnt en haar vertelt dat ze moeder zal worden van de zoon van God. Er wordt de laatste tijd vaak voorgelezen uit de Naardense vertaling, die qua vertaling dichtbij de brontekst blijft. Daardoor lopen de zinnen wat houterig, waardoor de lezing in mijn oren vaak wat onnatuurlijk overkomt. Vanmorgen werd de engel Gabriël in de schriftlezing ‘aankondig-engel’ genoemd. ‘Waarom?’ denk ik dan. Het volgen van de Naardense vertaling leidt me af van de inhoud van de  lezing, het wordt er in mijn beleving onnodig ingewikkeld van, maar uit de spreekwoordelijke wandelgangen maak ik op dat de meningen hierover nogal verdeeld zijn.

Terug naar de viering: na zo’n heftige week, waarin we allemaal met de neus op de coronafeiten zijn gedrukt en we als Nederlanders terechtkwamen in een woestijn van kritiek, oordeel, egoïsme, meningen en geruzie voelt zo’n kerkdienst zoals gistermorgen als even verblijven in een oase. Alsof de Catharinakerk een stolp is waar je met z’n veertienen onder zit en rust, geborgenheid en vrede probeert uit te stralen.

Wat ik hoop,  is dat andere gemeenteleden dit ook zo hebben ervaren. Het is erg lastig dat we elkaar niet mogen ontmoeten. Die veertien mensen uit de bovenste alinea deden allemaal hun best om de wekelijks eredienst door te laten gaan en ‘de lofzang gaande te houden’. In een volgende kerkdienst zijn er weer anderen die het stokje overnemen. We mogen ons gelukkig prijzen met een fantastisch beamteam dat de bijeenkomsten van onze gemeente registreert en uitzendt,  zodat we op afstand toch nog samen kerst kunnen vieren. Je ziet er zo op het oog niet zo veel van, maar deze mensen verzetten bergen werk. Chapeau.

Je kunt deze Bach-viering terugkijken en -luisteren op Kerkomroep: zondag 20 december,  Catharinakerk Roden,  10.00 u.

Reageren

Pagina 1 van 34

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén