Op 10 december schreef ik in deel 8 van de PensionAda-blogserie dat ik in een lagere versnelling ging leven.
De laatste twee weken zijn we genoodzaakt om ons leven in een nóg lagere versnelling te zetten: we moeten ons aanpassen aan de omstandigheden en die vallen op dit moment niet mee.
Gerard geeft zelf even een up-date:

Ik ben nu ruim 2 weken verder nadat ik maandag 12 januari startte met de behandeling. De behandelingen in het ziekenhuis liggen achter me en nu kan ik iedere week op maandag poliklinisch een injectie ophalen in het UMCG.
Gelukkig heb ik geen koorts of andere mogelijke bijwerkingen, maar wat er wel behoorlijk inhakt is de botpijn die ontstaat doordat de Kahler-eiwitten uit de botten worden verdreven.
Dit was wel te verwachten, maar niet in welke mate ik hier last van zou kunnen krijgen. In het ziekenhuis kreeg ik hiervoor al morfine en ook nu kan ik daar nog niet zonder, helaas.
Als ik te lang heb gezeten of gelegen dan moet ik echt weer op gang komen. Ondanks de morfine even de pijn doorstaan; als ik één keer weer in beweging ben gaat het wel weer.
De verwachting is dat op den duur de pijn zal afnemen naarmate de Kahler-eiwitten zijn afgevoerd uit mijn lichaam. Tot die tijd blijf ik zo goed mogelijk afwisselen tussen rusten en bewegen. Lezen- puzzelen- koffiedrinken of een ommetje lopen met Ada en kleine dingen doen in huis.

Dit alles veroorzaakt heel rustige dagen.
De meeste afspraken zeggen we af en als ik alleen ergens heen ga ben ik nooit langer dan twee uur weg.
We gaan iedere dag even met z’n tweeën naar buiten voor ons dagelijkse ommetje, maar dat hebben we vanwege het weer ook al eens niet gedaan de afgelopen week; bij ijzel en gladheid ga je natuurlijk niet met je
broze botten naar buiten….
Het is pittig, maar we hebben het gevoel dat we er niet alleen voor staan: er hangt al een lange slinger met kaarten in onze woonkeuken en afgelopen weekend kregen we twee prachtige bossen tulpen van vrienden.


Vanavond eten we Carmella’s lasagne. Dat at ik in 2019 bij Harm en Nettie toen Gerard voor de 2e stamcelbehandeling in het UMCG lag.
Nettie zei er toen bij: “Omdat je niet ziek maar wel een beetje zielig bent…”.
Ik had nog nooit van die hele Carmella gehoord; Nettie vertelde dat zij voorkomt in de Amerikaanse TV-serie ‘The Soprano’s’. Die gaat over een Italiaans-Amerikaanse maffia-familie in New Jersey.
Carmella, de vrouw van hoofdpersoon Tony Soprano, maakte deze lasagne voor iedereen in de familie die ziek of zielig is.
Voor het maken van deze lasagne moet je minstens anderhalf uur tijd uittrekken, maar dat is in deze periode geen probleem: tied zat!
Wil je Carmella’s lasagne ook eens maken?
Je vindt het recept op het blog dat ik er in 2019 over schreef: Als je ziek of zielig bent.