Der gaot jaoren veurbij dat wij hier in Nederland gien sneivlok te zien kriegt en daor bin ik dan altied slim wies met.
De zachte winters die bij een gematigd zeeklimaot heurt staot mij wel an: winter is mien minst favoriete seizoen, ik hol het mieste van de harfst.
Autoruuten krabben as het vreuren hef, gladdigheid op de wegen en as der snei vallen is altied weer het pad um huus toe sneivrij maken: plaog mij niet zo.
Scheuvelen kön ik as kiend al niet goed (zie Scheuvelen) en wintersport: ik moet der niet an denken.
Sneischoeven, dat huufde ik eigenlijk nooit te doen, want dat deur Gerard altied, maor nou die wat in de lappenmand zit stao ik in de kolle de snei van het pad of te schoeven.

Dat ku’j moeilijk de waarde van de dag nuumen, maor toch is het dat het veur mij wel.
Toen wij nog op de Smilde an de vaort woonden gung Gerard ’s mörgens altied hiel vrog hen ’t wark; dan haar e ’t padtie nog niet veegd, dat deur ik dan.
Wat ik mij nog van die tied herinner, is dat ik altijd bekaf was as ik de sneischoever weer in de schure zette.
En de volgende dag haar ik spierpiene in de scholders.

Padtie weer veegd!

Toen was ik eind twintig.
As ik nou mien rondtie um huus daon heb maak ik ok de auto nog eem sneivrij.
Goed gevuul en niet bekaf. En de volgende dag gien spierpien.
Op mien 65e is mien lichamelijke conditie beter as toen ik bijna 30 was.
Zit ik nou alle dagen in sportschoele? Welnee.
Bovenstaond relaas zeg wat over hoe weinig aandacht ik toen besteedde an het doen van oefeningen um soepel te blieven.
Niet.
In mien beleving kreeg ik beweging genog.
En het plezier in sport/gimmestiek was in mien kindertied zo vakkundig de grond in boord, dat ik mij nao het behaolen van mien HAVO-diploma veurnam um nooit, maor dan ok NOOIT vrijwillig an sport te doen. As ze mij toen verteld hadden dat ik nao mien vieftigste alle weken naor een beweegcluppie zöl gaon en dat ik daor as een soort ‘bewegings-jehova’ over zul schrieven, dan haar ik zegd: “Je heur, ja. En ze leefden nog lang en gelukkig.”

Eem trugge naor de winter van 2026: is snei dan allent maor gedoe?
Nee heur! Ik kan arg genieten van de witte wereld en toen de kinder klein waren kön ik mij der netuurlijk niet an onttrekken: sleegie rieden en sneiballen gooien heurt der bij.
Toen oonze oldste 1 jaor was , jannewaori 1988, lag der ok een pak snei. Toen haar ik speciaal veur heur een sneipoppe maakt.
Zij stun der met verstaand bij te kieken; ze kun haost niet bewegen met een dik ski-pak an.
Toen ik eem naor binnen leup um een fototoestel op te halen stun ze te schrowen: “Mammaaaah…!”
Ze vun die vrömde, witte kerel toch wel eng……
’t Is later hielemaol goedkommen met oonze wichter en de snei.