In de ‘Ik-zie-jou’- viering in Op de Helte vanmorgen stond de bergrede van Jezus centraal (Mattheüs 5).
Toen ik jong was heette dat gedeelte ‘de zaligsprekingen’; het zijn aantal uitspraken van Jezus die ons iets vertellen over het Koninkrijk van God.
Hij keert de traditionele wereldse waarden om, door te zeggen wie gelukkig zijn, zoals de armen van geest, de zachtmoedigen en de vredestichters.
Dat staat haaks op wat de wereld als succes ziet.

Annelies las ons vanmorgen het verhaal voor van de leeuw en de muis.
De leeuw ligt te soezen in de zon en wordt gestoord door een muisje, dat per ongeluk tegen hem aan rent.
Het muisje wordt onmiddellijk gevangen door de leeuw en het ziet er niet goed uit voor het knaagdiertje.
Hij smeekt de leeuw om hem vrij te laten, omdat hij later hem later misschien iets voor hem kan betekenen.
De leeuw strijkt over zijn hart en laat het muisje vrij, maar moet hartelijk lachen om het idee dat het muisje iets voor hem kan betekenen.
Als de leeuw later in een net wordt gevangen en in paniek de longen uit zijn lijf brult, komt het muisje op het lawaai af.
Hij knaagt het net door en bevrijdt zo de leeuw.

Wat leren we van dit verhaal?
Blijf als leeuw én als muis met beide benen op de grond staan.
Je moet jezelf niet groter of hoger maken dan je bent, maar ook niet kleiner of lager.
Je weet waar je staat, je weet dat het is zoals het is,  je weet je plek en je mag er zijn.
Je kunt het niet alleen, je hebt altijd anderen nodig.
Jezus wijst ons met zijn woorden de weg van de nederigheid en de zachtmoedigheid.
Maar dat betekent niet slaafs en gedwee.

En als we het hebben over die zachtmoedigheid: dat is een stille kracht die dwars door de wereld heen mensen voor zich wint en verandert.
Anders kijken en horen, met oog voor het kleine.
Daarbij vertelde voorganger Sybrand van Dijk een mooi verhaal over Kees, die hij kende uit de eerste gemeente waar hij stond.
Als je het verhaal van Kees ook even wilt horen, kun je kijken en/of luisteren naar de viering op Kerkomroep of op het YouTube-kanaal van onze gemeente.
Aan het einde van dienst werd een gedicht (geschreven door Irene van der Meulen)  voorgelezen dat me aansprak:

zachtheid wens ik je
een zachte blik op jezelf

zachte grond voor als je valt
zachte moed om kwetsbaar te zijn
zachte troost bij verdriet
zachte ogen naar de ander

zachte kracht wens ik je
om door te zetten en op te staan
om de kracht in jezelf te verrijken
met de kracht van de ander
om te blijven zoeken naar vrede
in onszelf en in de wereld

veerkracht en vrede
wens ik jou
en iedereen

* De afbeelding bij dit verhaal komt van de website Ririro, waar je dit verhaal, met plaatjes, nog eens na kunt lezen.