Martin van Buren – afbeelding: Wikipedia

Vandaag een blog over een bewaard kalenderblaadje uit 2023 van de scheurkalender van het Historisch Nieuwsblad.
De vraag op de voorkant van het blaadje was: ‘Welke Amerikaanse president zou een rol hebben gespeeld bij het ontstaan van het woordje oké?’
Martin van Buren (1782-1862) was de achtste president van de Verenigde Staten en regeerde van 1837 tot 1841.
Hij was de eerste president van niet Britse komaf. Thuis sprak hij Nederlands en als hij in het openbaar een hartstochtelijke speech gaf was in zijn Engels een Nederlands accent te bespeuren.
Hij werd geboren in een eenvoudig gezin in het dorpje Old Kinderhook in de staat New York; dat dorpje was in de 17e eeuw door Nederlanders gesticht.
Als advocaat maakte hij snel carrière in de Amerikaanse politiek. Hij hielp een coalitie te vormen die Andrew Jackson steunden in de presidentsverkiezingen van 1828, een coalitie die zou uitgroeien tot de Democratische Partij.
Jackson beloonde Van Buren door hem eerst minister van Buitenlandse Zaken en daarna vice president te maken; in 1837 werd Van Buren zelf president.
Aan het begin van zijn ambtstermijn kreeg hij te maken met de grootste economische crisis tot dan toe in de Amerikaanse geschiedenis: de paniek van 1837. Van Buren probeerde de crisis aan te pakken, maar was daarin weinig succesvol. Door zijn tegenstanders werd hij daarom ook wel ‘Martin van Ruin’ genoemd naar het Engelse woord voor ruïneren

Maar hoe zit het nu dan met dat OK?
Het begon allemaal in de zomer van 1838 in de stad Boston, waar een afkortingenrage losbarstte onder inwoners en journalisten. Ze ontwikkelden een soort premoderne sms-taal, waarbij ze woorden volgens de uitspraak en niet volgens de spelling opschreven. All right, bijvoorbeeld, kortte men niet af als A.R., maar als O.W., naar de uitspraak Oll wright. Oll wright was de directe voorganger van O.K. De afkorting O.K. – dat stond voor het verkeerd geschreven Oll Korrekt – verscheen voor het eerst op 23 maart 1839 in de Boston Morning Post. In de zomer van 1839 waaide de woordjesrage over naar New York, en in de herfst naar New Orleans. Deze steden pikten ook de afkorting O.K. op.

Ongetwijfeld zou O.K. vergeten zijn, maar de aanhang van Martin van Buren, die sinds 1837 president was, gebruikte de afkorting in de strijd om een tweede ambtstermijn. Van Buren’s bijnaam was The Fox of Old Kinderhook, verwijzend naar zijn geboorteplaats. De Democraten kozen Old Kinderhook als hun geuzennaam en richtten op 23 maart 1840 The Democratic O.K. Club op.
Als president signeerde hij zijn documenten namelijk met ‘OK’, de afkorting van zijn geboorteplaats Old Kinderhoek.

Hierbij een link naar een artikel over Martin van Buuren op Wikipedia.
Daarin staat geen woord over bovenstaand OK-gebeuren, maar het is wel een erg interessant artikel waarin je meer te weten komt over de Amerikaanse politiek in de 19e eeuw.
Dan lees je even wat anders over een Amerikaanse president: de blèrbek die er nu zit in de 21e eeuw komt ons inmiddels de neus uit……!