“Wij vullen het koude post-december gat op met een concert op 25 januari. We zingen over hoop, wanhoop en alles er tussen in!”
Deze aankondiging kregen we eind november van jongste dochter Carlijn.
‘Wij’ staat voor het vrouwenkoor Amane.
Op de Facebook-pagina van het koor stond zaterdag een foto-collage van koek, beslag en taart. En een bebaarde man die een garde af stond te slikken.
“Er werd vandaag druk gebakken in de keukens van de Amanezen! Morgen kunnen jullie het resultaat proeven in de pauze; tot dan.”

….. rond een grafsteen….

De oude kerk in Peize was mooi gevuld vanmiddag.
In het programma waren de liederen gerangschikt naar het hoop-gehalte; het ging van wanhoop naar hoop. Amane begon met de canon ‘Hier liegt Hans Lau mit seiner Frau’, terwijl ze allemaal rond een grote grafsteen voor in kerk stonden. Daar bleven ze nog even staan voor het volgende lied: ‘Green grass’, gezongen vanuit het graf: de gestorvene wil graag dat de nabestaanden aan hem blijven denken. Hoop-gehalte: min 10.
De koorleden zingen het hele repertoire uit het hoofd en dat geeft veel ruimte voor presentatie: de dames staan allemaal vrij te zingen en te bewegen.
Ze kijken in het publiek en ze zingen je als  luisteraar écht toe.

Ze zingen mooi, ze zingen soms dramatisch en af en toe is het ronduit hilarisch.
Het lied ‘Brommer’ van Brigitte Kaandorp bijvoorbeeld is daar dan ook uitermate geschikt voor, net als ‘Noodgeval’ waarbij de dames het echt uitschreeuwen!
Na de oude jazz standard Autumn Leaves (hoop-gehalte min 3) was het tijd voor iets heel anders.
We kennen allemaal nog wel het lied ‘Het is over‘ van Jenny Arean. Amane zong vanmiddag het vervolg op dat lied ‘ ’t Is begonnen’.
Ze zongen vol overtuiging ‘Hij is van mij…” maar gedurende het lied kwamen er al weer scheuren in het pril geluk.
En na dit prachtige stukje kleinkunst zongen ze even zo gemakkelijk ‘het het nog nooit zo donker west’ van Ede Staal (hoop-gehalte 4).
Het is voor mij bijzonder om Carlijn, die nooit één woord in de streektaal spreekt, te horen zingen: ” …. zien haile leem haar e aarbaid……”
Een video van dat lied kun je beluisteren in het blog dat ik schreef over de Lichtjeswandeling in Ter Apel, waar Amane zong in het klooster.

De ene keer staan de dames in een lange rij, dan staan of zitten ze in groepjes, maar de opstelling is steeds anders.
Het slotlied was ‘Hear how my heart beats’; het concert werd positief afgesloten met hoop-gehalte 10 plus.
Aan het eind hoopte ik op een toegift, maar die kwam in een andere vorm: de zaal mocht meezingen met ‘Ik zing’ van Zoë Livay en Snelle.
Amane zong het een keer voor en daarna zongen we het samen: “Zing maar alsof je de tekst wel kent….”
Wat een feest om bij dit koor in de zaal te zitten!
Bij dit blog gaat een video van een stukje van het lied dat ik het mooist vond: het bracht me in tranen: Amane – Green grass

En hoe waren de baksels van de Amanezen? Van wat ik heb geproefd: ik had een brownie en die was heerlijk!