Als er in onze familie een baby’tje wordt geboren, dan gaan wij bij het eerste kindje in dat gezin altijd op kraambezoek.
In 2016 schreef ik daarover al eens twee blogs: deze  Vestjes breien dat gaat  over de gebreide vestjes die ik dan meeneem en een blog over het prentenboek De mooiste vis van de zee dat we destijds meenamen voor Luna.
Het is de bedoeling dat wij dat kraambezoek afleggen in de maanden na de geboorte; wij staan niet als eersten op de stoep, maar na een maand of 4 à 5 gaan wij ‘poppie kiek’n’.
Vroeger was er een paar keer jaar wel zo’n kraambezoek bij een neef of nicht, maar tegenwoordig worden er niet meer zoveel kinderen geboren in de familie Waninge.
Eén van de oudste achter-kleinkinderen van Gerards ouders heeft zélf al een kindje; dat betekent dat onze oudste schoonzus al overgrootmoeder is!
Het zal je dan ook niet verbazen dat wij op de Waninge Familiedag niet meer alle namen van aanhang, kinderen en kleinkinderen kennen.

Zondagmiddag waren we op bezoek bij Luca, de in de oktober geboren zoon van neef Rick en zijn vrouw Anouk.
Bijna 4 maanden was deze jongeman al!
Achter het huis stond nog het bord dat Rick als trotse vader zelf na de geboorte in de tuin had gezet; daar moest ik natuurlijk een foto van maken!
Altijd genieten, zo’n klein wurm.
Alhoewel…… klein was Luca natuurlijk wel, maar zoals het een échte Waninge betaamt steekt hij nu met lengte en gewicht al boven de groei-curves van het consultatiebureau uit.

We nemen naast voornoemd vestje ook altijd een prentenboek mee om uit voor te lezen als het kindje wat groter is.
Deze keer namen we het boek ‘Zo dapper als Daan’* mee, dat is geschreven door nicht Lianne.
Op voorhand had ik er nog niets ingezet; misschien hadden ze het prentenboek al gekregen van een ander familielid?
Maar nee, ze hadden het nog niet, dus wij zetten onze felicitaties in het voorleesboek.

En verder was het vooral leuk.
Het voorzichtige lachje als je tegen zo’n kleintje praat.
De ongecontroleerde bewegingen van de handjes, die het speelgoedje dat daarin geklemd zit per ongeluk tegen zijn eigen hoofdje laten tikken.
De kleine geluidjes die het kindje maakt.
En natuurlijk de opluchting dat jij het kind weer aan papa of mama kan geven omdat het op jouw schoot inmiddels onbedaarlijk is gaan huilen.

Wat een rijkdom; we mochten er even van meegenieten.

* Hierbij een link naar het blog dat ik in 2024 schreef over het boek ‘Zo dapper als Daan’