Op de terugweg van een bezoek aan het UMCG gingen we langs de IKEA.
Wij waren al even niet bij het Zweedse woon-warenhuis geweest.
Na de 1e verdieping gingen we naar het restaurant voor een kop thee en een cappuccino.
Bliep: IKEA-pas Bliep: bank-pas.
“Hier is uw bon en uw QR-code.”
‘Waar is die QR-code dan voor’ dacht ik, maar ik vroeg het niet.
Toen ik een kopje in het koffieapparaat zette en op ‘cappuccino’ op het schermpje drukte, gebeurde er niets.
Er stond een rood kruis onder het plaatje, dus ik dacht dat het apparaat defect was en gebruikte een andere kant.
Ook daar een rood kruis. De meneer naast mij stond net zo te schutteren.
“Volgens mij is er iets mis met de apparatuur” somberde hij.
“Nee, je moet de QR-code gebruiken, dan weten ze dat je hebt betaald” wijsneusde een puber die inmiddels links van ons stond.
Het lukte.
En met diezelfde QR-code kon je binnen 2 uur nog een gratis kopje koffie/thee halen.

Bij de kassa sta je vervolgens met je karretje te wachten tot je mag scannen.
Bliep: IKEA-pas. Bliep: bovenkastje Bliep: 3 waszakken Bliep: kussenovertrek.
Als je wilt afrekenen komen er plaatjes in beeld van wat je nog voor lekkers wilt kiezen.
Broodjes worst of ijs.
“IJsje doen?”
Bliep: ijsje. 2x.
“En nu?”
“Heb je een QR-code gekregen?”
Gerard liep met de bon naar de ijsmachine; misschien moest je daar de streepjescode tegenaan houden?
Maar nee: hij moest naar de balie.
Daar kreeg hij op vertoon van de bon 2 hoorntjes en twee muntjes.
Even later stond we genietend van ons softijs mensen te kijken.

In deze tijd zie je veel studenten die met hun ouders inkopen doen voor hun studentenbehuizing.
Als je goed kijkt zie je dat die jongeren op dat moment daar liever alleen zouden zijn, zonder gebemoei van papa en mama, maar ja, die betalen.
Verder komt het hele noorden daar inkopen doen.
“Waor mot dei kaort den veur?”
“Nein mensch! Schieben!”
“Wy hiene ommers ek iis kocht. Wèr is dat?”
“Niet janke. We doen geen ijs, het allemaal al duur zat.”
Het mooist vond ik een gezin dat een tafeltje verderop stond.
Het meisje, jaar of 3, huppelde met 3 hoorntjes en 3 muntjes naar de ijsmachine.
Papa, mama en zij kregen een ijsje, broertje van nog geen jaar zat voorin het karretje zich ontzettend te verheugen op wat ging komen.
“Aaeh!” Het mondje ging al open en de lipjes verdwenen even in de witte massa.
Slik, smak weg.
‘Aaaeh!”
Mama liet het kindje steeds een hapje van haar ijsje nemen en steeds als het mondje weer leeg was klonk het hoopvol “Aaeh!”
Het deed mij denken aan kleine vogeltjes in hun nestje die hun bekje wijd open doen als mama komt binnenvliegen met wormen.
“Aaaeh!”
Na paar minuten zat broertje van oor tot oor onder het ijs.
Het was gewoon jammer dat mijn ijsje op was; ik had daar nog wel een half uur kunnen staan.

Wat een wereld, mensen.
En wat een verschil met 20 jaar geleden; ik hoop echt dat we die veranderingen in de toekomst een beetje bij kunnen houden.