Gistermorgen werden we om 08.45 uur in Op de Helte verwacht: de Cantorij Roden werkte mee aan de viering.
Het was een feestelijke kerkdienst, want er werden twee nieuwe ambtsdragers bevestigd: Didi Weistra wordt diaken en Mathilde te Velde ouderling.
En waar we anders nog wel eens onzeker zijn over een moeilijk lied en flink moeten bijschaven en repeteren in het uur voor de dienst aan, deze morgen zaten de muziek en de teksten er op voorhand goed in. Niet dat het allemaal simpel was wat we zongen, maar drie weken waren voldoende geweest voor het repertoire van gistermorgen.

Werken we met de cantorij mee aan de viering, dan ligt mijn focus heel erg op de muziek.
Wanneer moeten we zingen? Wat is onze begin-noot? Waar moesten we bij dit lied ook maar weer om denken? Bij welke coupletten zingt de gemeente mee? Karel houdt ons bij de les en dirigeert ons én de gemeente. Door de extra aandacht voor de muziek krijg ik automatisch minder mee van de inhoud van de viering; ik ben simpelweg te veel afgeleid.
Aan de andere kant: samen zingen in een koor is op zich al een religieuze beleving.
Je zingt veelzeggende teksten die zijn uitgezocht bij het thema van de dienst en de vierstemmigheid maakt die liederen nog mooier.

De waarde van mijn dag was dat het zingen weer fijn was.
Sinds 2022 kampte ik met stemproblemen na corona en dat vond ik heel vervelend.
Als zingen iets vanzelfsprekends voor je is, denk je er nooit bij na dat dat ook anders kan worden.
Na twee jaar aanmodderen, af en toe met de tenoren meezingen en een vermoeide strottenhals na een cantorijrepetitie ging ik begin 2024 naar Betty, logopedist en stemtherapeut.
Van haar heb ik veel geleerd over ademsteun bij het zingen en over het gebruiken van je hele ‘klankkast’ en niet alleen de keel.
Het is niet meer zo geworden als voor 2022; de stem wordt nu eenmaal ouder.
Maar inmiddels kan ik bijna alles weer gewoon met de alten meezingen; een lage alt weliswaar, maar de C zit er er weer gewoon op.
Nu ik probeer op te schrijven wat dat zingen voor mij betekent kom ik er achter dat ik dat eigenlijk niet kan uitleggen.
Tijdens het zingen van drie- of vierstemmige liederen kan ik intens genieten van de samenklank.
Gistermorgen bijvoorbeeld stond ik naast een sopraan met de bassen in de rij achter ons en de tenoren rechts achter me.
Dan hoor je alle vier de stemmen en op het moment dat ik me gistermorgen realiseerde dat ik na jaren weer ontspannen stond te zingen en me geen zorgen maakte om mijn stem ontroerde me dat.

De laatste zin van de overdenking was: En die ervaring is voor geen geld te koop!
Dat ging niet over zingen.
Ben je benieuwd naar die ervaring?
Of naar het zingen van de cantorij?
Of baal je er van dat ik nu niets heb geschreven over de viering?
Je kunt de hele dienst terugluisteren op ons YouTube-kanaal of via Kerkomroep.