Vorige week las ik op internet een interview met Eppo van Nispen tot Sevenaar, directeur van Beeld & Geluid.
Het onderwerp was het 75-jarige bestaan van de Nederlandse televisie en de aandacht die het vrolijke weekblad de Donald Duck besteedde aan dat jubileum.
Dit zei hij erover:
Het is fantastisch dat Beeld & Geluid en ons archief onderdeel zijn van dit bijzondere verhaal in het Donald Duck weekblad rond 75 jaar tv-historie. Strips en televisie verbinden al generaties lang jong en oud en dit verhaal brengt ons nationale geheugen op een schitterende manier bij de lezers. Dat ik als directeur zelf mee mag waggelen als Eppo van Lispel tot Zeveraer vind ik de grootst denkbare eer.
Eppo van Nispen tot Sevenaer, directeur van Beeld & Geluid.
Je leest er alles over in dit artikel op de website ‘Beeld&Geluid’.
Als lezer van dit blog heb je al vaak kunnen lezen over mijn liefde voor de Donald Duck; na het lezen van dit interview ging ik natuurlijk actief op zoek naar deze editie.
Hij lag gewoon bij de Jumbo.
Wat heerlijk weer!
En wat weer grappig allemaal.
Donald komt door een uitvinding van Willy Wortel per ongeluk terecht in televisieuitzendingen van vroeger en daarmee wordt terloops de geschiedenis van het medium verteld.
Maar allemaal wel op zijn ‘Ducks’ natuurlijk.
We zien de pop van juffrouw Zemelaar uit de Kwakeltjeskrant.
In een vitrine staat de kuif van Sjonnie Fladder.
Donald komt terecht in Café De Keizer uit soapserie ‘Goede eieren, rotte eieren’.
In de rubriek ‘Weet wat je zegt’ (waarin Donald iedere week uitleg geeft over bijzondere woorden, uitdrukkingen of taal verschijnselen) bespreekt hij in dit nummer 3 woorden die na 75 jaar televisie helemaal zijn ingeburgerd in onze taal: blooper, soap en cliffhanger.
In een ander verhaal heeft Donald last van een irritante zomerhit die hij overal om zich heen hoort. Hij zet andere muziek in: de Snurksonate van Wolfgang Amadeus Mooizacht door het Filosofisch Orkest.
44 pagina’s Vrolijk Weekblad.
Hij is al lang uit.
Zondagmorgen vertrok een dochter die bij ons had geslapen; die had het blad al in haar tas gestopt: “Ik heb die Donald Duck meegenomen hoor!”
Dacht het niet.
Er was nog geen blog over geschreven en Gerard had hem nog niet gelezen.
Heeft natuurlijk te maken met veel goede herinneringen.
Onze dochters hebben jaren lang een abonnement op de Donald Duck gehad. Totdat ook de jongste in Leeuwarden woonde en wij op dag tegen elkaar zeiden: zullen we hem maar opzeggen?
De dames waren het er eigenlijk niet mee eens. De Donald Duck hoort immers bij ‘thuis’!
En het is dus nog steeds roofgoed.
Geef een reactie