Ieder jaar gaat er wel een aantal leden van onze PKN-gemeente naar Taizé.
Dat is een internationale, oecumenische kloostergemeenschap in het Franse dorpje Taizé (ligt in Bourgondië), opgericht in 1940 door broeder Roger.
De gemeenschap staat voor eenvoudig leven, gemeenschapszin en vrede. Iedereen is er welkom, ongeacht je achtergrond.
Taizé ken ik alleen maar van de liederen die daar vandaan komen. Ieder jaar organiseert de vespercommissie een dienst ‘in de geest van Taizé’; al meer dan twintig jaar speel ik gitaar in het combo dat de muziek verzorgt in die vieringen.

Wat ieder jaar weer terugkwam bij de evaluatie: er is te veel kerkdienst-structuur en dat strookt eigenlijk niet met de geest van Taizé.
Dit jaar is geprobeerd om het anders te doen. De nadruk kwam te liggen op het zingen en de gebeden.
Er was maar één tekst (uit Jesaja) en die werd in verschillende talen voorgelezen.
Van te voren zei Karel over de liederen: we gaan niets afspreken over hoe vaak we het gaan zingen.
We beginnen gewoon met zingen en op een gegeven moment houdt het vanzelf op, dan is het lied ‘uitgezongen’.

In mijn beleving kan dat niet.
Je zingt een lied, het heeft coupletten en een refrein en dan is het klaar.
Hooguit zing je het refrein nóg een keer op het laatst maar dan moet het goed zijn.
Een lied houdt niet uit zichzelf op met zingen.
Maar dat ging volgens Karel dus wel gebeuren.
En dan sta ik ook nog met Fokelien met een gitaar om mijn nek in het ‘muzikale centrum’ (term van Karel) van de viering.
Wij doen met Rieke (cello) en Monique (dwarsfluit) nota bene de begeleiding: wij moeten toch weten wanneer het zingen stopt?

Gedurende de viering kwam ik erachter hoe het er in Taizé aan toe gaat.
Muziek uit Taizé is meditatieve muziek.
Korte, meerstemmige liederen die steeds worden herhaald, zodat ze makkelijk worden meegezongen en in je hoofd blijven hangen.
Deze keer hadden we vrij veel liederen die ik al lang speel, dus bij sommige nummers kon ik de altpartij meezingen, omdat de gitaarakkoorden niet moeilijk waren.
En we hoefden ook niet alles mee te spelen, want als het eenmaal loopt kun je wel even 1 of 2 keer niet meespelen.
Soms dacht ik dat het lied uitgezongen was, maar dan waren er toch nog een paar stemmen die doorzongen.
Heel mooi. Soms hoorde je alleen een tenor en een bas zingen. Dan neurieden er vanzelf weer meer stemmen mee en zong het lied nog even door.
Bij één lied was het lied kennelijk al uitgezongen, maar dat hadden sommige leden van het combo nog niet door…..hoorde je alleen nog dwarsfluit en gitaar.
Bij een ander lied dacht ik “Nu speel ik even niet mee” en toen was het lied ook net uitgezongen.

Wat een bijzondere belevenis: ik leerde dat een lied ‘uitgezongen’ kan zijn.
Natuurlijk ervaren wij in Roden nooit hoe het is in Taizé, maar dit komt wel dichterbij dan voorgaande jaren.
Een lied, stilte en reflectie – meer structuur heb je voor Taizé niet nodig.