Het was al bijna twee maanden geleden dat Frea, Harriët en ik een schrijfdag hadden.
De vorige was op 22 augustus in Beijum; toen planden we de volgende bijeenkomst in Roden.
“17 oktober. Dan zijn Carlijn en Wim al getrouwd!” Dat leek toen nog best ver weg……
Het zijn dagen waar ik naar uitkijk.
Natuurlijk. Ik schrijf iedere dag en het gaat me gemakkelijk af, maar dat doe ik bijna altijd alleen. Sommige blogs laat ik van te voren door Gerard lezen met de vraag ‘Kan dit zo?’ of ‘Is dit een goede weergave?’ maar meestal zit ik alleen achter het toetsenbord.
Op een schrijfdag proberen we vier schrijfsessies van 25 minuten te halen.
25 minuten die steeds in volstrekte stilte verlopen; je hoort hooguit gerabbel van drie laptoptoetsenborden.
Het eerste onderdeel van de schrijfdag is: Vertel wat jouw opdracht voor deze dag is.
De dames schreven allebei aan een nieuwe scene van hun boek en ik wilde graag een kerstverhaal schrijven in het Drents.
En dan ben je dus niet alleen, maar kun je sparren met de anderen.
Als de opdracht is geformuleerd wordt die besproken en uitgediept.
“Wat is nou een goed kerstverhaal? Welke elementen moeten daar in zitten? Waar en in welke setting speelt het zich af?”
Na de eerste 25 minuten lazen we aan elkaar voor wat we hadden geschreven. .
Commentaar geven, meedenken en ideeën uitwisselen.
“Ik zou het verhaal niet zo plompverloren beginnen met een gesprek over het beëindigen van een relatie. Als je haar nou eerst eens een doos met kerstversiering van zolder laat halen. Het is immers bedoeld als kerstverhaal.”
Na de tweede sessie van 25 minuten had ik het begin van het verhaal veranderd en een vervolg geschreven.
Ook nu kreeg ik weer suggesties aangereikt.
‘Je zou haar die kerstballen allemaal in blinde woede tegen de muur aan laten gooien. Alles kapot! Hoezo kerstfeest!’
De derde sessie van 25 minuten gebruikten we om onze gedachten even bij de opdracht van de dag weg te halen: schrijf een verhaal bij deze Dixit-afbeelding.
Door die vissen in de vijver moest ik aan de betoverde vissen uit dit verhaal denken, maar de dames hadden heel andere associaties.
3 hoofden, 3 heel verschillende invalshoeken.
Vlak voor de laatste sessie zette ik de jachtschotel in de oven die ik had voorbereid; het was al weer bijna tijd voor avondeten.
Na die laatste 25 minuten had ik mijn verhaal in de grondverf staan.
Maar grondverf betekent dat er nog van alles aan gewijzigd kan worden: de dochters hadden nog wel wat ideeën.
“Volgens mij moet je haar juist niet naar die vrienden laten gaan, maar die moeten bij haar komen. Anders komt ze op die 2e kerstdag toch weer alleen thuis. Ze moet juist in haar huis weer opnieuw beginnen.”
Wat weer een geweldige schrijfdag!
En wat hebben veel gedaan. Frea vertelde halverwege de dag: “Als ik er thuis voor ga zitten komen er in drie uur soms maar 200 woorden op papier. Als we bij elkaar zitten en het er samen over hebben vloeit het zomaar uit mijn pen*.”
* ze bedoelt toetsenbord 😉
Geef een reactie