Vanmorgen stond mijn wekker op 07.30 uur. Vroeger dan anders, want ik had om 08.30 uur met Carlijn afgesproken op de carpool-parkeerplaats bij Hoogkerk.
Eerst een sudoku-puzzel, een appel en een kop thee.
De theezakjes vraag was: ‘Wat maakt een dag waardevol voor jou?’.
Daar schrijf ik iedere dag over op deze website.
Wat maakt een dag voor mij waardevol?

Zaterdag 14 november.
Deze stond in mijn agenda als 09.30 – 14.00 uur: Groot Samenspel, de activiteit die Karel (cantor cantorij) had aangeboden dit najaar.
Een ad-hoc koor met musici. Samen iets instuderen en uitvoeren in de dienst van zondag 15 november.
Donderdag kreeg ik een mail. Karel moest de activiteit afblazen, want er waren te weinig deelnemers.
Flut ja. Gat, wat was ik daar flauw van.
Vrijdagavond vroeg Carlijn aan Gerard of zij de auto mee naar Emmen mocht, want ze had een kastje gekocht.
Ze gaf de maten door en Gerard zei: “O ja, dat past wel.”
Toen we het er samen over hadden (Gaat ze dan alleen? Kan ze zich wel redden met dat kastje) bedachten we dat ik toch niks had vandaag en dat ik wel met haar mee kon.
Gezellig.

Op weg naar Groningen genoot ik van de zonsopkomst met de Onlanden als decor en bedacht hoe vaak ik dat vroeger ‘live’ had gezien.
Eenmaal in Emmen paste het kastje niet in onze auto. Het zou er qua volume wel ingepast hebben, maar de opening van de achterklep was smaller dan de breedte van onze auto.
Flut ja.  ‘Wat waren we daar flauw van’ is een understatement.
We bedachten nog allerlei noodoplossingen, maar er zat maar één ding op: terug naar Groningen.
Gerard voelde zich ondertussen schuldig omdat hij het niet had nagemeten en regelde een aanhangwagen.
Morgen gaat hij met Carlijn het kastje ophalen.
“Ach ja. Ze hef zich der zo op verheugd. En ik meet het ja ok niet nao of zo….”
Vaders en dochters.

Vanmiddag liep ik even het dorp in voor nieuwe ragers voor mijn gebit.
Viel ik me daar toch met de neus in de boter, want …. Sinterklaas kwam in Roden.
Op weg naar de winkel zag al veel vaders en moeders met van die kleine smurfjes met Pieten-mutsen op. O JA! Dat is vandaag!
Een Pietenorkest met veel glitter, glim en ta ra ra boem dieee en Sinterklaas in een prachtige open koets met twee zwarte paarden er voor.

Vroeger leefden we met ons gezin weken naar deze dag toe, nu was ik het vergeten, al moet ik eerlijk bekennen dat ik deze week al wel een aflevering van het Sinterklaasjournaal heb gezien.
Op de terugweg nam ik een zak pepernoten mee en bedacht dat we over twee weken al Sinterklaasavond vieren met ons gezin.
Wat heeft mijn PERSOON eigenlijk op het verlanglijstje staan?

Wat maakt deze dag waardevol?
Zonsopgang.
De vader en z’n dochter.
Het opgewonden, immense plezier van een dorpse Sinterklaasintocht.
Een goed gelukte bechamelsaus voor de lasagne van morgen.
Zoveel.
Niks is meer weerd as vandage, maor je moe’n maor net eem zien.*

* Tekst van Daniël Lohues.
Meer weten?
Lees dan dit blog uit november 2015.