Categorie: Kerk & gemeente Pagina 2 van 58

Gistermorgen belde Enny.
“Heb jij vanmiddag al wat? We hebben van ons wijkteam van de kerk vanmiddag een lezing in Op de Helte over ‘Opstanding in de kunst’. Ga je met me mee?”
Mijn antwoord was nee; ik wilde ’s middags gaan wandelen, moest wc’s soppen en nog boodschappen doen.
Toen ik aan het eind van de morgen de boodschappen binnen had dacht ik: “Nu ben je met pensioen, nu kun je naar dit soort dingen die je leuk vindt en dan ga je niet.”
Gelijk na 13.00 uur maakte ik de aan mijzelf beloofde wandeling en appte naar Enny dat ik me had bedacht: ruim voor 14.30 uur zat ik aan de thee voor de lezing.

We luisterden naar ds. Jan Willem Nieboer. Hij is predikant* in de stad Groningen.
Hij vertelde ons over kunstwerken die in de loop van de eeuwen zijn gemaakt over de opstanding van Christus.
Hij liet via de beamer afbeeldingen zien en begon met een afbeelding uit de Romeinse catacomben.
Hij betrok ons bij de uitleg; vroeg aan ons wat wij erin zagen en vertelde daarbij bijzonderheden over het schilderij.

Hij vertelde bijvoorbeeld over het Isenheim altaarstuk van Matthias Grünewald in de kerk van Colmar.
Dat is een groot drieluik dat in twee stappen geopend kon worden, waardoor telkens een ander tafereel zichtbaar werd.
Benieuwd? Hierbij een link naar meer informatie.

Het werk ‘De opstanding’ van Rembrandt kwam voorbij en ook ‘De graflegging’, één van de kruiswegstaties van Aad de Haas.
Daarvan vond ik een mooie video op YouTube, hierbij een link.

Wat ik van deze middag zal onthouden is een modern kunstwerk met de titel ‘Doubting Thomas’.
Ongelovige Thomas in het Nederlands.
De kunstenaar Michael Landy (geb. 1963) was uitgenodigd om hedendaagse werken te maken als reactie op de collectie oude meesters van de National Gallery in Londen.
De stukken werden samen tentoongesteld in de expositie ‘Saints Alive’ in 2013.
Als je wilt weten hoe die twee oude meesters de ongelovige Thomas  zagen en wat Landy er van heeft gemaakt, moet je hier klikken, dan snap je het vervolg van dit blog beter.

De kunstenaar maakte met tandwielen, veren en pijpen een drie-dimensionale weergave van het torso van Christus en de hand van Thomas.
Bezoekers werden uitgenodigd om op een voetpedaal te drukken, waardoor een mechanisme werd geactiveerd dat ervoor zorgde dat de vinger in de wond prikte.
Een stuk metaal dat aan de vinger was bevestigd, boorde uiteindelijk een groot gat in de torso, dat tijdens de tentoonstelling meerdere keren moest worden vervangen.
Het kunstwerk was na de tentoonstelling dan ook kapot.
De achterliggende gedachte bij dit kunstwerk was volgens Jan Willem: ‘Je moet niet te veelvuldig prikken en roeren in het mysterie van het geloof, dan maak je het kapot’.

Wat een mooie aanvulling op de kerkelijke activiteiten in deze 40-dagen-tijd; ik had deze middag niet willen missen.
Die wc’s sop ik vandaag wel.

*Jan Willem verzorgt ook het themacollege ‘Geschiedenis van het beeld in en buiten de kerk’ bij TVG Groningen.
(TVG=Theologie Voor Geïnteresseerden, hierbij een link naar de website).

Onze voorganger Sybrand van Dijk verloor in november zijn partner Henk; daarover schreef ik toen een blog onder de titel ‘Henk en Jakob’.
Een dominee speelt bij een overlijden een grote rol, waar de nabestaanden veel steun van ondervinden.
Maar hoe gaat het als een dominee zélf nabestaande wordt?
Sybrand steekt niet onder stoelen of banken dat dat moeilijk is.
Als je luistert naar zijn preken van de laatste maanden hoor je tussen de regels door over het verlies, de leegte, het gemis en de troost.

Gisteren kwam de nieuwe editie van ‘Kerknieuws’ uit: het maandblad dat uitgegeven wordt voor onze PKN-gemeente met overzichten van de kerkdiensten, activiteiten, verslagen en nieuwtjes.
Op de voorpagina staat altijd het hoofdartikel, meestal geschreven door één van de voorgangers.
Die van deze maand is geschreven door Sybrand onder de titel ‘Omarm het leven’.
Toen ik maandag de digitale versie alvast kreeg voor het invullen van de kerk-website schoot ik vol van zijn verhaal.
Wát herkenbaar.
En wat een hart onder riem.

Hij schrijft over Lazarus, die door Jezus wordt opgewekt uit de dood.
Een paar citaten uit zijn verhaal:

Jezus vraagt om de steen van het graf te rollen.
Het is geen vraag. Het is een gebod. ‘Haal de steen van het graf’.
Jezus doet niet alles.
De omstanders zijn als eerste aan zet.
Wat er ook tegenin gebracht wordt: dat het lichaam al riekt, dat het al zo lang geleden is, dat het het niet kan, Jezus blijft bij zijn woorden.
Die steen moet weg en dat moet jij doen.

Na een groot verlies kun je niet verder.
Je wereld is op z’n kop gezet.
Niets is meer wat het was.
De waarde van de dingen is onherkenbaar geworden.
Wat belangrijk leek is niets.
Het meeste is niets.
Er is tijd nodig.
Om te beseffen wat is gebeurd.
Om er taal voor te vinden.

Sybrand besluit zijn verhaal met ‘en dat verder gaan, dat zullen wij zelf moeten doen. Wij worden uitgenodigd om het aan onszelf toe te staan.
Dat doet pijn. Maar pijnlijker nog is de steen voor het graf te laten en niet te leven, de tijd die ons is gegeven’.

Dit verhaal was mijn waarde van de dag; daarom deel ik het vandaag met mijn lezers.
Je kunt het hele artikel lezen als je klikt op deze link: 2026.03.12 Omarm het leven
Met dank aan Sybrand.

Het was al even geleden, maar vanmorgen liepen Gerard en ik in de zondagmorgenzon naar de Catharinakerk op de Brink, dankbaar dat we al weer zover zijn dat dat weer kan.
Natuurlijk, we kregen op zondagmorgen de viering thuis wel mee, maar dat kan niet tippen aan de lijfelijke aanwezigheid in de kerk.
Alleen het zingen al…… wat fijn om weer gewoon samen met iedereen te kunnen zingen!
Eén van de mooiste momenten van de viering van vanmorgen was het lied dat we vaak zongen toen de Catharina-cantorij er nog was: lied 295 ‘Wees hier aanwezig’, waarbij de gemeente de regel ‘Wek Uw kracht en kom mij bevrijden’ zingt. De ontroering die ik dan voel zit in de bekendheid van het lied, het mooie orgelspel van Erwin Wiersinga  en het gegeven dat ik al meer dan 35 jaar in deze kerk met de gemeente zing, bid en de kerkdienst beleef.

Voorganger Sybrand van Dijk vertelde aan het begin van de viering dat hij zich de afgelopen week bedrukt had gevoeld om de toestand in de wereld en vroeg om het onderling even te hebben over wat ons moed en hoop had gegeven. Ook ik had last van die negatieve druk van al dat slechte nieuws dat maar over elkaar heen buitelde, maar wij zijn daarnaast hoopvol omdat het met Gerards gezondheid steeds wat beter gaat.

Vanmorgen werd de geloofsbelijdenis voorgelezen. Die kun je met elkaar zingen (‘Ik geloof in de God de Vader…etc.), die tekst kan ook voorgelezen worden, maar soms kiest een voorganger een andere geloofsbelijdenis en vanmorgen luisterden we naar een versie van Dorothee Sölle.
En omdat het niet de standaardtekst is die je hoort (en al duizend keer hebt gehoord) luister je met meer aandacht.
Het begon zo: Ik geloof in God die de wereld geschapen heeft, maar niet als iets dat af is en onveranderd moet blijven…..*

In het dankgebed benoemde de dominee de druk van de afgelopen week.
Een wereld waarin het geschreeuw oorverdovend wordt en waarin je bijna niet meer weet wat waarheid is en wat niet.
Het gebed sloot hij af met de wens dat we niet zouden kijken naar de wereld met het idee dat die vol vijanden is die overwonnen moeten worden, maar dat de wereld vol naasten is die bemind kunnen worden.
Het slotlied was het 1e couplet van het lied ‘Bron van liefde, licht en leven’, lied 793 uit het Liedboek.
Een lied dat me alleen door de melodie (‘Wat de toekomst brengen moge’, die ik ook al duizend keer heb gezongen) telkens weer raakt.

We gingen niet koffiedrinken in De Deel, maar wandelden op de terugweg om de Mensinge heen, waar twee ooievaars bezig waren om hun nest op orde te maken.
Wat een hoopvol beeld……

*Wij hoorden vanmorgen Sybrands versie ‘naar Dorothee Sölle’. Hierbij een link naar de complete tekst van de geloofsbelijdenis zoals die door Dorothee is geschreven.

Je kunt deze viering terugkijken/-luisteren via Kerkomroep of het YouTubekanaal van onze PKN-gemeente.

Het blog over het papieren hart dat Gerard kreeg van Danyan op Valentijnsdag maakte nogal wat los. Gisteravond voor en na het inzingen met de cantorij (we werkten mee aan de vesper om 19.00 u) kreeg ik een aantal reacties van mensen die het hadden gelezen en zelfs in de viering werd het aangehaald.
Die kerkdienst had (zo kort na Valentijnsdag)  het thema ‘Liefde & trouw’. We hoorden o.a. het verhaal van Naomi en Ruth dat de liefde én trouw tussen een schoonmoeder en een schoondochter beschrijft.

Afbeelding: website NOS/EPA images

Er was aandacht voor verschillende soorten liefde, zoals ouder-kind, vriendschap en familiebanden.
Na de overdenking zagen we een video die me raakte: een groep boeddhistische monniken hadden meer dan 100 dagen een ‘mars voor vrede’ gelopen. Hun tocht van ruim 3700 kilometer door de Verenigde Staten stond in het teken van vrede en hoop. Ook een vorm van liefde.
Je leest het hele verhaal in dit artikel op website van de NOS.

Alle cantorijleden moesten om 17.45 u in de kerkzaal zijn om in te zingen, maar als je de Olympische Spelen een beetje volgt weet je dat op dat moment ene Femke Kok een gouden medaille in de wacht sleepte voor Nederland, dus ik was iets later. En ik was niet de enige….
Er stonden enorme heaters te blazen in de kerk, want de verwarming was kapot, maar we waren goed voorbereid.
Iedereen stond met truien en vesten aan te zingen; onze voorzitter had zelfs ‘wanten zonder vingers’ aan.
Het was een hartverwarmende viering, dus met kou viel het reuze mee.

En het zingen?
Ging bijna helemaal goed. De inzet van ‘Een schoot van ontferming’  was wat wiebelig, maar dat kwam mijns inziens omdat Erwin een heel ander voorspel speelde dan wij gewend zijn.
Bij ‘Abide with me’ heeft volgens mij niemand een hark over een tegel gehoord.
Wel jammer dat we het 2e couplet niet a-cappela zongen: tijdens de repetitie waren we iets gezakt.
Toen het orgel daarna inzette voor het 5e couplet gleed Karels gezicht uit; dan weten wij al hoe laat het is.
“Erwin, wil je dit toch even zacht meespelen?”
Het laatste lied was ‘De dag door uwe gunst ontvangen’. Een mooi, oud en voor mij waardevol lied, dat ik prachtig vind om te zingen en mij terugbrengt naar vroeger.
Wij hadden als alten in dat lied een mooie partij; Karel had ons er in de repetities regelmatig op gewezen dat wij die partij moesten zingen alsof we de melodielijn zongen. “Zing dit verzorgd, alten, laat maar horen hoe mooi die partij is.”
Wij hebben ons uiterste best gedaan, maar niemand heeft het gehoord.
De gemeente zong bij alle vier coupletten gewoon met ons mee en dan valt de vierstemmigheid van de cantorij weg.
Maar het blijft een mooi en veelzeggend lied om de vesper mee af te sluiten.
Dit blog sluit ik af met de tekst van het 3e couplet:

Zodat de dank u toegezonden, op aard nooit onderbroken wordt
maar steeds opnieuw door mensenmonden gezongen en gesproken wordt.

In de ‘Ik-zie-jou’- viering in Op de Helte vanmorgen stond de bergrede van Jezus centraal (Mattheüs 5).
Toen ik jong was heette dat gedeelte ‘de zaligsprekingen’; het zijn aantal uitspraken van Jezus die ons iets vertellen over het Koninkrijk van God.
Hij keert de traditionele wereldse waarden om, door te zeggen wie gelukkig zijn, zoals de armen van geest, de zachtmoedigen en de vredestichters.
Dat staat haaks op wat de wereld als succes ziet.

Annelies las ons vanmorgen het verhaal voor van de leeuw en de muis.
De leeuw ligt te soezen in de zon en wordt gestoord door een muisje, dat per ongeluk tegen hem aan rent.
Het muisje wordt onmiddellijk gevangen door de leeuw en het ziet er niet goed uit voor het knaagdiertje.
Hij smeekt de leeuw om hem vrij te laten, omdat hij later hem later misschien iets voor hem kan betekenen.
De leeuw strijkt over zijn hart en laat het muisje vrij, maar moet hartelijk lachen om het idee dat het muisje iets voor hem kan betekenen.
Als de leeuw later in een net wordt gevangen en in paniek de longen uit zijn lijf brult, komt het muisje op het lawaai af.
Hij knaagt het net door en bevrijdt zo de leeuw.

Wat leren we van dit verhaal?
Blijf als leeuw én als muis met beide benen op de grond staan.
Je moet jezelf niet groter of hoger maken dan je bent, maar ook niet kleiner of lager.
Je weet waar je staat, je weet dat het is zoals het is,  je weet je plek en je mag er zijn.
Je kunt het niet alleen, je hebt altijd anderen nodig.
Jezus wijst ons met zijn woorden de weg van de nederigheid en de zachtmoedigheid.
Maar dat betekent niet slaafs en gedwee.

En als we het hebben over die zachtmoedigheid: dat is een stille kracht die dwars door de wereld heen mensen voor zich wint en verandert.
Anders kijken en horen, met oog voor het kleine.
Daarbij vertelde voorganger Sybrand van Dijk een mooi verhaal over Kees, die hij kende uit de eerste gemeente waar hij stond.
Als je het verhaal van Kees ook even wilt horen, kun je kijken en/of luisteren naar de viering op Kerkomroep of op het YouTube-kanaal van onze gemeente.
Aan het einde van dienst werd een gedicht (geschreven door Irene van der Meulen)  voorgelezen dat me aansprak:

zachtheid wens ik je
een zachte blik op jezelf

zachte grond voor als je valt
zachte moed om kwetsbaar te zijn
zachte troost bij verdriet
zachte ogen naar de ander

zachte kracht wens ik je
om door te zetten en op te staan
om de kracht in jezelf te verrijken
met de kracht van de ander
om te blijven zoeken naar vrede
in onszelf en in de wereld

veerkracht en vrede
wens ik jou
en iedereen

* De afbeelding bij dit verhaal komt van de website Ririro, waar je dit verhaal, met plaatjes, nog eens na kunt lezen.

Begin oktober mocht ik het Activiteitenseizoen van de PKN-gemeente in Hoogeveen openen met het programma ‘Levenslessen van Lohues’.
Daarover schreef ik destijds een blog onder de titel ‘Leeftocht’.
Dat blog sloot ik af met: ‘Dit programma ga ik ook doen in Roden, woensdagavond 28 januari ben je om 19.30 uur van harte welkom in Op de Helte.’
Dat was gisteravond.
Een beschrijving van de inhoud van deze avond zou een kopie zijn van bovengenoemd blog, dus daarvoor verwijs ik naar ‘Leeftocht’ uit oktober: hierbij een link.

Maar toch was het anders: een middag in Hoogeveen is natuurlijk niet hetzelfde als een avond in Roden, al was het alleen maar omdat bijna alle deelnemers logischerwijs bekenden waren vanuit onze kerk.
In Hoogeveen stond ik tegenover onbekende gezichten; ik zag wat de levenslessen teweegbrachten, soms waren er emoties, maar ik kende de mensen niet.
Dat is in Roden echt wel anders.
Er zijn mensen van wie ik weet dat hun man/vrouw is overleden of dat ze te kampen hebben met ziekte, of een groot verlies hebben geleden in hun leven.
Bij het luisteren naar de teksten van Lohues luister ik met hun oren en denk: ‘Oe…. dit is best lastig.’
Ook zelf zitten we natuurlijk in een pittige periode; het mooie was dat Gerard en gisteravond toch bij was.
Hij hield zich weliswaar wat afzijdig (grote groepen mijden) maar kon de avond toch meebeleven; wij beleefden de levenslessen ook anders dan in Hoogeveen.

Aan de andere kant voelt zo’n groep bekenden ook wel heel vertrouwd; ik voel me thuis in het gebouw en zit ontspannen met m’n gitaar om de nek met de hele groep ‘Hier kom ik weg’ te zingen.
Als je mij aan het woord laat over Daniël Lohues en zijn muziek, dan ben ik zelf vooral heel erg enthousiast.
Ik wil heel graag aan iedereen laten horen hoe bijzonder hij is. Hoe zulke mooie muziek hij maakt en hoe indringend zijn teksten zijn.
En dat hij echt ondergewaardeerd wordt in Nederland. Komt dat omdat hij in het Drents zingt?

Na afloop kreeg ik mooie reacties.
“Wát een leuke avond! Ik heb echt genoten…”
“Ik kende zijn muziek eigenlijk helemaal niet; je hebt me echt op zijn spoor gezet, daar ga ik meer naar luisteren.”
En iemand die de streektaal helemaal niet machtig is omdat ze uit een ander deel van ons land komt: “Het Drents klinkt altijd zo lief; ik had geen enkele moeite om het te volgen.”
Iemand anders wilde nog eens met de mevrouw die ze als gast had meegenomen praten over de onderwerpen die aan de orde waren geweest. “Dat gaan we samen nog eens wat verder uitdiepen…”

Op zulke reacties hoop ik altijd als ik zo’n activiteit aanbied.
Dat mensen er iets aan hebben en dat ze nog eens een liedje van Lohues opzoeken.
Aan het eind nam Hans het woord om mij te bedanken en hij deed dat in stijl: in het Drents.
Hij komt nota bene gewoon uit Beilen……

Heb je toegang tot Spotify? Hierbij een link naar de afspeellijst op Spotify

Onze PKN-gemeente organiseert ieder jaar een ‘Preek van de leek’.
Niet bekend met dit fenomeen? Hierbij een link naar informatie over dit concept op de landelijke PKN-site.
Gistermorgen was het woord aan Rogier Hoenders. Hij werkt sinds 1998 in de GGz in diverse rollen: hij is psychiater bij Lentis en hij is hoogleraar Zingeving, leefstijl en geestelijke gezondheid bij de Rijksuniversiteit Groningen.
In maart 2025 schreef ik een blog onder de titel ‘Zingevingscrisis‘. Dat ging over een artikel uit Trouw dat door professor Hoenders was geschreven. Toen werkte ik nog bij Lentis en via de werkmail stuurde ik hem een link naar mijn blog. Daarop kreeg ik een leuke reactie, waarop ik de stoute schoenen aantrok en hem vroeg of hij in Roden een keer de Preek van de Leek wilde verzorgen. Hij kende het concept en zegde toe.

Afbeelding: website Lentis

Het was geen kerkdienst gistermorgen. Het leek er een beetje op, want we zongen wat liederen, maar verder luisterden we ruim een half uur geboeid naar het verhaal dat Hoenders ons vertelde.
Heeft ons leven eigenlijk zin? En wat is er nodig om een zinvol leven te leiden?
In Nederland zet de ontkerkelijking gestaag door; tegenwoordig kun je rustig stellen dat 75% van de Nederlanders niet meer is aangesloten bij een kerkgemeenschap.
Nederlanders hebben de religie en de daarbij horende zuilenstructuur losgelaten en zijn opzoek naar nieuwe samenhang en verbinding.
Hoenders legde uit dat we tegenwoordig van het ene naar het andere betekenisloze dopamineshotje gaan (iets kopen, een like op facebook, een filmpje op TikTok, een snackje, een shotje, je kunt het zelf vast wel invullen) terwijl we geen tijd meer nemen om ergens naar toe te werken, ergens op kunnen wachten en ook de gemeenschapszin is niet meer van deze tijd.

Met vragen over zingeving gaan we niet meer naar een dominee of zo, maar naar een psychiater. Onze problemen worden gemedicaliseerd en zo komt de zingevingscrisis steeds meer op het bordje van de psychiatrie te liggen.
En daar lag al zoveel op…..
Rogier Hoenders legde uit dat de psychiatrie je helpt met medicatie en met adviezen, maar dat we vooral zelf iets moeten doen.
Je leefstijl bijvoorbeeld is van grote invloed op zingeving in ons leven. Aspecten als voeding, voldoende beweging, slaap, sociale contacten en ontspanning zijn voor een groot deel bepalend voor hoe je je leven ervaart. Je veerkracht en je welzijn nemen toe als je wat beter zorgt voor je lichaam en je geest.
In dat kader verwijs ik hierbij nog graag naar het blog ‘Mentale schijf van vijf’ uit 2023.
Hij sloot zijn verhaal trouwens verrassend af: hij zong, zichzelf begeleidend op gitaar, het lied ‘You raise me up’; wij zongen als gemeente van harte met hem mee.

Met een blog van iets meer dan 500 woorden doe ik Rogier te kort.
Mijn advies: kijk/luister deze viering terug via Kerkomroep en via het You Tube-kanaal van onze kerk.
Meer weten over de professor? Hierbij een link naar zijn website.

Benieuwd naar voorgaande ‘lekepreken’? Hierbij een overzicht met links naar blogs die ik daar in voorgaande jaren over schreef:
2021 Harm Dijkstra
2022 Anne Doornbos
2023 Daniël Rouwkema
2024 Rob Oudkerk
2025 Diederik Greive

Dominee Sybrand van Dijk heeft na het overlijden van Henk een aantal weken rust genomen; gistermorgen was daarom Theo van Beijeren voorganger in de viering van onze kerkgemeente.
Die hadden we al een tijdje niet meer gehoord en ik hoorde naderhand bij de koffie om me heen dat het fijn was om ons weer eens ‘onder zijn gehoor te bevinden’.
We lazen vanmorgen uit Mattheus het verhaal dat Jozef en Maria verloofd zijn; dan blijkt ze zwanger te zijn en Jozef weet zeker dat het kindje niet van hem is.
Een ongewenst kind.

De voorganger nam ons aan het begin van de viering mee naar een voorval uit zijn carrière.
Een echtpaar in de gemeente was 60 jaar getrouwd en wilde dat met een dankdienst herdenken.
Bij het voorbereiden van die dienst vroeg hij naar hun trouwtekst, maar….. die hadden ze niet.
Ze waren 60 jaar geleden niet in de kerk getrouwd, want dan moesten ze openbare schuldbelijdenis doen voor in de kerk en dat vertikten ze.
Een kind dat uit liefde werd verwacht en zou worden geboren mocht er eigenlijk niet zijn.

Mattheus begint zijn evangelie ook met een ongewenste zwangerschap.
Voor Jezus was geen plaats in de herbergen van deze wereld; als God bij de mensen komt wonen kiest hij voor de marges van de samenleving.
Herders horen van engelen dat er een kind is geboren in een stal.
Het gaat bij dit verhaal van Mattheus helemaal niet om het verklaren van een mysterieuze zwangerschap, maar hij vertelt hoe God als een kind bij de mensen is komen wonen, ‘hemel en aarde verenigd te zaam’.
Dat kind groeide uit tot een man.
De dominee vertelde: nergens is Gods nabijheid in de wereld zo duidelijk geweest als bij Jezus. Zijn leven was een doorlopende invulling van het woord Immanuel, God met ons.
Hoe hij omging met mensen in nood, hoe hij opkwam voor de zwakken, hoe onvoorwaardelijk hij mensen liefhad en hoe hij daarin tot het bittere einde ging.
Kerst betekent niet romantisch zwijmelen bij kaarslicht, maar proberen in het spoor te leven dat door de man, die uit dat kerstkindje groeide, is uitgezet.
Met zijn ogen naar de wereld kijken en met onze levenskeuzes te laten zien dat wij het spoor van die man proberen te volgen: je bent niet alleen op de wereld.

Erwin speelde gistermorgen ‘Nun kommt der Heiden Heiland’ van J.S. Bach tussen de twee schriftlezingen in; stilmakend mooi was het.
Even daarvoor had hij nog moeten improviseren, want we zongen bij het aansteken van de vier adventskaarsen het oude kinderliedje ‘Jezus zegt dat hij hier van ons verwacht, dat wij zijn als kaarsjes brandend in de nacht’. Dat kende Erwin niet (!), maar gelukkig: het werd, mét notenbalk, op de beamer geprojecteerd, waardoor Erwin met een schuin oog over zijn schouder achterom kijkend toch kon begeleiden.

Wil je je ook nog eens onder het gehoor van dominee Van Beijeren bevinden?
Of het stuk van Bach of het kinderliedje terugluisteren?
De viering kun je bekijken/beluisteren via Kerkomroep of YouTube. 

In november zaten pastor Geertje van der Meer en ik een middag bij elkaar om de kerstviering in woon/zorgcentrum ‘De Hullen’ voor te bereiden.
Al pratend kwamen we uit op het thema ‘Kerst beleven als (een) kind’; met het woordje een tussen haakjes krijgt dat thema twee betekenissen.
Gerard en ik zouden meewerken aan die viering: vrijdagmiddag 19 december.

Het voelde weer als vanouds gistermiddag: sjouwen met de gitaar, tassen, standers en apparatuur, de boel klaarzetten en even overleg van te voren.
In 2019 zijn we gestopt met duo-zingen, maar we hebben destijds wel aangegeven: als onze kerkgemeente een beroep op ons doet dan willen nog wel eens onze medewerking verlenen aan een bijeenkomst.
Het is niet meer hetzelfde als vroeger. Mijn stem heeft schade ondervonden van corona en het onbekommerd zingen zoals toen zit er niet meer in.
We zingen de liederen nu wat lager en dat is in een tehuis voor ouderen helemaal niet erg: die zingen ook niet meer zo hoog!

Geertje begon met het beschrijven van het kerstfeest zoals dat vroeger werd gevierd.
Als je ouderen vraagt naar hun kerstbeleving van vroeger dan valt vaak het woord magisch; die grote kerstboom, het kerstverhaal dat wordt verteld, het zingen, de kaarsjes én …… het boekje van W.G. van der Hulst met de sinaasappel.
Het was een intieme viering met veel oude, bekende kerstliederen die van harte werden meegezongen.
‘Vol van pracht’ bijvoorbeeld.
En ’t Was nacht in Bethl’hems dreven’.
Geertje vertelde in haar overdenking dat ze vroeger bij het kerstspel op school altijd graag Maria wilde zijn, maar dat was lang niet altijd zo.
Ze omschreef hoe je als kind het kerstfeest beleeft, maar dat dat gevoel nooit zo blijft. Dat je soms teleurgesteld raakt in de kerk, in mensen, en dat je soms zo terugverlangt naar dat onbezorgde kind jezelf.
Ze weefde het thema ‘geloven als een kind’ mooi door het verhaal heen, het was een troostvol verhaal.
Daarna mocht ik mijn Drentse verhaal over Pieter* voorlezen, die zo graag Jozef wilde spelen in het kersttoneelstuk op de basisschool.

Het was een waardevolle bijeenkomst.
Bij de thee, na afloop van die viering kwam de zondagsschool van vroeger nog even voorbij.
En die zondagsschool, vertelden de dames bij ons aan tafel, was een hervormde aangelegenheid.
“Daar mochten de gereformeerden niet heen!”
“O, in ons Groningse dorpje wel hoor. Alle kinderen gingen naar de zondagsschool en ik mocht altijd het kerstverhaal vertellen!”
Aan het woord was een mevrouw die onderwijzeres was geweest en ook als zondagsschool-juf had gefungeerd.
We kregen het over die kerstboom bij de zondagsschool en dat zo’n boom bij de gereformeerden ook ‘niet mocht’.
Herinneringen aan kerst van vroeger zijn niet altijd positief……

Fijn om te weten dat het verschil tussen gereformeerden en hervormden inmiddels helemaal is weggevallen.
Er was vanmiddag zelfs een kerststal!
Dat mocht vroeger ook niet ….. veel te katholiek!

*Geen idee? Klik hier.

Weihnachtsmarkt in Roden dit weekend!
Met het PKN-Christmascarolskoor hadden we een vol en divers programma op de zaterdagmiddag.
Om 13.30 u verzamelden we ons in winkelcentrum ‘De Molenhof’ voor ons eerste optreden; daar heb je een geweldige akoestiek.
En ook al deden we dit al voor de vierde keer: het blijft gek om tussen de slijter, de slager, de bloemist en de drogisterij met een koor kerstliederen te zingen. We begonnen met het vierstemmig zachtjes neuriën van Silent Night (om even in de stemming te komen) en daarna zongen we ons repertoire. Zo leuk om te doen!

Om 14.15 hadden we bij de HEMA afgesproken voor iets heel spannends: we gingen een flashmob doen!
Midden tussen het winkelende publiek begon ik met de blokfluit de eerste vier noten van Silent night te spelen. Daarna begon één sopraan met de eerste regel, bij de tweede regel viel een alt in en zo werd het koor steeds een beetje groter en aan het einde van het 1e couplet stond het hele koor te zingen.
O man, wat was ik nerveus. Vlak voordat ik zou beginnen sprak iemand mij aan “Ben jij de moeder van Harriët?” en begon nog een heel verhaal…….
Maar het was erg geslaagd! Toen we uitgezongen waren kregen we applaus en leuke reacties, waaronder een emotionele mevrouw die het prachtig had gevonden er ervan had moeten huilen.
Hierbij een link naar een artikel op ‘Dit is Roden.nl’ met de titel ‘Koor verrast winkelend publiek in Roden.

Foto: Fokke de Jong

Vervolgens liepen we met de hele groep naar de overkapping bij Joy, (klik op de afbeelding voor een vergroting) waar we nog eens de carols ten gehore brachten en om 15.00 uur begon in de Catharinakerk de kerstsamenzang ‘Met mekaar zingen’.
De carols werden in dat uur afgewisseld met bekende, Nederlandse kerstliederen en we hoorden het aloude kerstverhaal in het Drents voorgelezen worden. Die bijeenkomst is opgenomen: hierbij een link naar de uitzending.

Tenslotte werden we verwacht in Het Gastenhuis Roden. Sinds 2019 biedt deze vestiging aan de Schoolstraat  woonzorg voor mensen met dementie.
We werden opgevangen in een zij-zaal en daar was koffie en thee! Wat kun je daar dan ontzettend van genieten na zo’n enerverende middag.
En toen zongen we onze liederen nóg een keer. Maar niet die ene moeilijke met die lastige Engelse woorden. En ook niet alle coupletten van de liederen. En mét de Nederlandse uitvoering van Stille nacht en Komt allen tezamen erbij. Het werd heel erg gewaardeerd: er werd meegezongen en achterin zat zelfs een mevrouw die meedirigeerde!

Rond 16.45 uur gingen we met een deel van de groep nog een glaasje Glühwein drinken op de Brink.
Het orkest dat daar op het podium zat speelde ‘Joy to the world’; dat kenden wij ook, dus we zongen het vierstemmig mee.
Iemand van de organisatie kwam bij ons tafeltje staan.
“Zijn jullie het Popkoor Leek?”
Nee.
En ook geen pop-up-koor.
Wij zijn het PKN Christmascarols koor.
Eens in de twee jaar genieten we met elkaar van het vierstemmig oude carols zingen en delen ons plezier met de mensen in het dorp.
En hoewel het eigenlijk allemaal te veel was deze week: ik heb mijn hart er aan opgehaald.

Hierbij een link naar een deel van het zingen bij Joy. In het begin hoor je het 2e couplet: daar hebben de alten de solo.
PKN Christmascarolskoor Silent Night