Categorie: Alledag Pagina 242 van 302

11 mei: Donderdagavond.

Door Ada

Op 11 mei 2017

Sinds 2007 is de donderdagavond voor mij Cantorijavond.
Als ik werd uitgenodigd voor iets anders op donderdagavond dan ging ik daar niet heen.
Als er een verjaardag was ging ik eerst een uur zingen en daarna gingen we naar de koffie met gebak: het feest begon ook wel zonder mij.
Vanavond komen we niet bij elkaar, want cantrix Erica heeft een weekje vakantie.
Dat is best gek, kennelijk ook voor Gerard.
Gisteravond vroeg hij: “Ben je morgenavond thuis dan?”
Hij had gerekend op een avond alleen: Ajax speelt vanavond namelijk een wedstrijd.
“Geen zorgen, ik stoor je niet en ik verveel me niet” verzekerde ik hem.

Volgende week donderdag is de laatste repetitie-avond.

….. paginagroot artikel…..

Langzaam zijn we gewend aan de gedachte, dit is het laatste seizoen (zie 28 maart >>>).
Vanmorgen bij de koffie viel Kerknieuws in de brievenbus.
In het midden staat een paginagroot artikel over het einde van de Catharinacantorij.
Van de hand van onze onvolprezen voorzitter Jaap.

Hij beschrijft de geschiedenis van onze cantorij, het is een mooi verhaal geworden.
Een prachtige foto van ons koor in rode tinten (ter gelegenheid van Pinksteren) staat onder het artikel.
Jaap besluit zijn verhaal met deze woorden:

Zondag 21 mei zingen wij voor de laatste keer in de Catharinakerk. Het stemt ons met weemoed maar

2008: Catharinacantorij 25 jaar

het is onvermijdelijk. Er is geen aanwas van jongeren die graag zingen, maar we kijken terug op een heel mooie periode waarin we met z’n allen de lofzang hebben mogen laten klinken in de gemeente van Roden – Roderwolde en wij hopen dat u allen er ook van genoten hebt. Een groet namens de Catharinacantorij!

Hiernaast een foto van de cantorij zoals we altijd stonden te zingen in de Catharinakerk. (klik er op voor een vergroting). Nog één keer zal dat dus gebeuren: zondag 21 mei nemen we afscheid van cantrix Erica en van de cantorij.

Op de volgende donderdagavond zonder koorrepetitie zal ik me ongetwijfeld ook niet vervelen.
Maar ik zal het wel missen!

Reageren

10 mei: In mei…..

Door Ada

Op 10 mei 2017

In Alledag

Zondagmiddag zaten wij in onze kapschuur achter in de tuin.
Lekker beschut, uit de wind in de zon.
Het viel ons op dat twee merels onrustig om ons heen scharrelden; luid kwetterend stonden ze in de groentetuin tegen ons te keer te gaan. Alsof wij in hun tuin zaten.
We lachten en wat om.

Gisteravond zei Gerard na het eten: er zitten vogels in de schuur.
Merels. Vlogen de schuur in en er ook weer uit.
Zou er een nest zitten?
We ontdekten geen nest, maar wel een los ei.

Het ligt boven in de schuur op een dwarsbalk, op ongeveer 3 meter hoogte.
De merels weten volgens ons zelf ook niet goed wat ze er mee moeten.
Af en toe gaan ze kijken, maar ze zitten er niet op.
Dat wordt zo geen merel-kuiken…… dat wordt zo helemaal niks.
We gaan het zien.
Vooreerst hebben we voor de schuur heel veel vogelpoep.

Reageren

9 mei: De uil in de olmen. In canon!

Door Ada

Op 9 mei 2017

In Alledag

Maandagmiddag had ik afgesproken in verzorgingshuis Vredewold in Leek; ik ging op bezoek bij mijn ex-buurvrouw Zwanny. Bij dergelijke bezoekjes neem ik altijd de gitaar mee en ga ik met haar en de andere bewoners een uurtje zingen.
Op zulke middagen zing ik altijd liedjes in de trant van Sarie Marijs, In’t groene dal en Kleine Greetje uit de polder.
De vorige keer (zie 28 februari >>>) zong Zwanny vrolijk mee, maar aan het einde vroeg ze: kunnen we ook een christelijk lied zingen?
“De volgende keer neem ik mijn andere map mee” beloofde ik haar.

Toen ik kwam zaten er al een paar bewoners rond de tafel. Er was ook bezoek; twee echtgenoten van dames in een rolstoel en een zoon die thee kwam drinken bij z’n moeder.
Geert kwam ook binnen; immer vrolijk en opgewekt en een met kwinkslag voor het verzorgend personeel.
Ik vertelde de groep dat ik op verzoek van Zwanny deze keer zou beginnen met een paar christelijke liederen; of daar ook bezwaren tegen waren? Nou niet echt bezwaren. Van Geert hoefde het niet beslist, maar hij verzoende zich er mee.

Liederen als “Ga niet alleen alleen door ’t leven” en “de Heer is mijn Herder” kwamen voorbij. De eerste coupletten werden nog meegezongen (want nog wel een beetje bekend), bij de rest van de liederen zong ik alleen.
Doodstil was het toen het laatste akkoord klonk.
Geert zat in tranen en de meeste anderen waren ook aangedaan.
“Dit zingen we hier nooit” zei één van de echtgenoten, die de hand van zijn vrouw had gestreeld toen ze het te kwaad kreeg.
“Zou eigenlijk vaker moeten” zei een verzorgster.

We zongen nog wat andere bekende liederen en toen vond ik het wel weer tijd voor enkele seculiere liederen.
In een tekstboekje van het huis stond de canon : De uil zat in de olmen. Koekoek.
“We kunnen dit wel in canon zingen, mensen” stelde ik voor.
Meestal lukt dat niet met zo’n groep kwetsbare ouderen, want iedereen is gelijk in de war als anderen iets anders gaan zingen, maar met de gasten erbij lukte het prima.
We zongen mooi zachtjes de canon met elkaar en bij het ‘Koekoek” zong Zwanny naast mij een bovenstem.

Een etmaal eerder was ik nerveus voor het zingen met het kwintet op 7 mei.
Moeilijk. Veel gerepeteerd.
Nog geen 24 uur later zing ik een simpele canon en voel me trots en gelukkig omdat het lukt. Omdat de mensen er zo van genieten.
Het hoeft niet altijd heel ingewikkeld te zijn.
Ben je ook wel eens in zo’n verzorgingshuis?
Vraag eens naar zo’n boekje met liedteksten en zoek een liedje op dat je kent.
Zing dat maar eens met de bewoners; zingen hoeft echt niet altijd met een gitaar of een orgel. Toen ik mijn gitaar al had ingepakt zat Zwanny nog met de liedboekjes voor zich.
“Oh kijk: Daar bij die molen!” en daar ging het weer. Daar woont het meisje……

Reageren

8 mei: Sterk en dapper.

Door Ada

Op 8 mei 2017

In Kerk & gemeente

Bijna iedere zondag gaan wij ’ter kerke’. Lezers die mijn blog een beetje volgen weten dat zo’n viering altijd weer anders is. Soms ben ik luisterend gemeentelid, soms heb ik een dienst mee voorbereid en soms ben ik koorlid. Gisteravond om 19.00 u was de vesper (zie 25 april >>>) waar ons kwintet (Piety, Nienke, Joop, Gerard en ik) aan meewerkte.
“Spannend” is dan een understatement; als alt in de cantorij zing ik ontspannen mijn partijtje mee, maar als enige alt in een klein groepje komt het er op aan.
Gistermorgen stond ik al met Gabriëla onder de douche: meezingend met een opname van dat lied gemaakt op de laatste repetitie. Die ene inzet…….het duurde lang voordat ik die erin kreeg. Maar herhaling is de kracht van de reclame: gisteravond ging het goed.

Naast de zenuwen hebben we er met z’n vijven ook erg van genoten. We zongen allerlei stijlen: vierstemmige liedboek liederen, een negrospiritual, een Taizé-lied, een gebed van Elly en Rikkert en het Zuid-Afrikaanse lied ‘Sanna’.

Malala Yousafzai

Wij vinden dit een fijne combinatie: de ZWO bereidt de viering voor en ons gelegenheidskoor verleent haar medewerking. Het thema van de vesper was ‘Sterk en dapper’. We hoorden het verhaal van Mozes en ook hoorden we hoe de leerlingen van Jezus na zijn dood de draad weer oppakten: van discipel werden zij apostel. Sterk en dapper waren ze, evenals Malala >>>, die aangehaald werd in de overdenking.
De boodschap van deze viering was wel duidelijk: “Sta op, kom in beweging, wees sterk en dapper!”

De viering is te beluisteren op Kerkomroep >>>: plaatsnaam Roden, Kerkelijk Centrum Op de Helte, 7 mei, 19.00 uur. De opname is niet helemaal gelukt, de eerste vijf minuten staan er niet op.
Na afloop van de vesper waren de reacties hartverwarmend.
We kregen lieve complimenten en we werden gevraagd om dit vaker te doen. Als het qua tijd en energie kan zullen we zeker aan dit verzoek voldoen!

Reageren

6 mei: Drents? Of Wanings?

Door Ada

Op 6 mei 2017

In Streektaol

Gusteraomnd kwam dochter Harriet bij oons kovviedrinken.
Uutgebreid bijpraoten en een spellegie doen. Kolonisten van Catan, de versie met steden en ridders. Glassie, happie en mooie muziek op de achtergrond.
Toen ik dattien punten haar (ik wun!) was het spel uut, de happies waren op en de muziek die ik op haar zet was net oflopen.
“Het heui op en de geite dood” zee Gerard.

Die uutdrukking haar ik al vaker heurd. In de femilie Waninge is dit een gezegde waor met uutdrukt wordt: het eten is net allemaal op en het feest is oflopen.
Veurbeeld: op de leste aomnd van de vekaansie op de camping alle veurraod drinken, koekies, slikkerij en chips opeten en de volgende morgen bij ’t ontbijt nao de leste beschuut tegen mekaar zeggen: “Zo! ’t Heui op en de geite dood!”

Harriët wus niet goed wat d’r met het gezegde bedoeld weu.
Die kan dan zo heerlijk nuchter zeggen: “Misschien ging die geit wel dood omdàt het hooi op was…..”.
Wij legden de betiekenis an heur uut en ik zocht nog eem op internet. “Het stiet vast wel argens bij een streektaol website” dacht ik. Maor nee dus, ik kan het nargens vinden.

Het zal dus wel een ‘Waninge-gezegde’ wezen.
Net as “Jans lig awweer achter de batterij”. Daormet bedoelt ze dat het echtpaar Jans en Griet al in berre lig.
Of “allemaol jonkheid” as excuus veur het feit dat ze wat vergeten bint.
Zo hef elke femilie zien eigen taolgebruuk.

Eigenlijk bin ik wel beneid of d’r streektaol-sprekers bint bij wie ‘de geite en het heui’ ok wel ies veurbij komt; reacties bint welkom. Klik op ‘een reactie plaatsen’ onder dit blog.
(ie moet nao joen reactie nog een rekensommegie oplossen, dit is om te veurkommen dat ik allemaol ‘spam-reacties’ krieg van robotcomputers).

Reageren

3 mei: Respect voor andere culturen.

Door Ada

Op 3 mei 2017

In Alledag

Daniël Lohues komt op mijn blog regelmatig voorbij. Meestal met muziek; maar vandaag vestig ik de aandacht op zijn column in het Dagblad van het Noorden van afgelopen zaterdag. Zijn woorden raakten mij.

Vorige week is Chriet Titulaer overleden. Een gerespecteerd geleerde en bekende Nederlander door zijn TV programma TROS Wondere Wereld.
Er ontstond een klein relletje in de media om de respectloze manier waarop er in De Wereld Draait Door over hem werd gesproken.
Ik las dat Jelle Brandt Corstius de volgende dag zijn excuses aanbood voor zijn gedrag.
Hij had Titulaer bespot door zijn Limburgse tongval na te doen.

Ik had het niet gezien en had dus niks gemist. Het was de zoveelste uiting van de arrogantie van de grachtengordel van Amsterdam ten opzichte van alles wat uit andere provincies van Nederland komt.
De column van Lohues van dit weekend ging daar over, maar dat had ik pas in de laatste alinea door.
Hij beschrijft een katholieke begrafenis uit zijn jeugd. Als Hervormd meisje heb ik daar nooit iets van meegekregen, maar hij beschrijft het treffend. Het ‘in paradisum’ heb ik zelfs opgezocht; ik had het nog nooit gehoord.

Van de column van Lohues heb ik een PDF gemaakt.
Klik hier Tragisch voor de tekst
‘In paradisum’ ook nog nooit gehoord?
Hierbij een link >>> naar een filmpje op YouTube.
De latijnse tekst die wordt gezongen komt in beeld.
Door het verhaal van Lohues zie ik de begrafenisstoet lopen op het kerkhof van Erica.
Zijn punt heeft hij wel gemaakt met dit verhaal.

Reageren

2 mei: Best al lang verkering.

Door Ada

Op 2 mei 2017

In Alledag

Vandaag is het 37 jaar geleden dat Gerard en ik verkering kregen.
Daar schreef ik twee jaar geleden al eens een blog over. (zie 2 mei 2015 >>>)
Vandaag een foto uit dat eerste jaar.
Een dagje naar de dierentuin in Emmen.
Daar stond aan het begin een fotograaf die je op de foto zette, die je dan later op de dag bij de uitgang kon kopen.
Dat deden we toen nog…..

Gerard had een snor en ik een lichtelijk uitgegroeid permanentje.
19 en 20 jaar.
Wij vieren nog ieder jaar de dag dat we verkering kregen.
Net als Willem Alexander kan ik zeggen: “Ik heb het geluk gehad dat hij zijn leven met mij wilde delen.”

Reageren

30 april: Maar weer gewoon aan het werk.

Door Ada

Op 30 april 2017

In Kerk & gemeente

In de viering van vanmorgen stond een gedeelte uit Johannes centraal.
De discipelen zijn ontheemd en onthecht na het overlijden van Jezus. Hoe moet het nu verder? Ze gaan maar weer gewoon aan het werk; vissen in hun geval. (hele verhaal lezen? zie Johannes 21 >>>).
Woensdagavond was er een bibliodrama-avond geweest die ik had gemist waar dit verhaal werd ‘beleefd’. Dat vond ik vanmorgen ook echt een gemis, want tijdens zo’n avond beleef je de schriftlezing heel intens en is de preek daarover altijd erg herkenbaar.
Wij kregen vanmorgen de boodschap mee om niet te blijven hangen in wat was, niet wegzakken in gemis, maar actief op zoek te gaan naar het positieve, naar sporen van licht, hoop en liefde. Een nieuwe morgen, nieuwe kansen. Gooi het maar eens over een andere boeg. En vooral: deel het met elkaar. Vertel elkaar de verhalen die je leven hebben veranderd en deel wat je hebt ‘opgevist’ aan positiviteit.

Het zingen was vanmorgen erg plezierig, we zongen mooie liederen en Erwin Wiersinga was organist; altijd goed. Wel werd mijn stelling ‘altied laidjebouk mit’ weer onderstreept, want één lied verscheen niet op de beamer. We sloten de viering af met het Wilhelmus; vanwege de 50-jarige Koning en de 4&5 mei viering. Dan kriebelt bij mij altijd even de emotie naar boven. Van anderen hoor ik dat ik daarin niet de enige ben.

Na de dienst was er aandacht voor Dirk, die na 19 jaar afscheid nam als hulpkoster. Er was een foto overzicht van wat een hulpkoster zoal doet en de kosters Didi en Nienke zongen een lied, (aangekondigd als “the Cöster-singers”) dat ik mocht begeleiden op de gitaar. Voor we begonnen probeerde ik de gitaar nog even stemmen, maar met meer dan honderd paar ogen op me gericht had ik daar wat te weinig geduld voor, ik liet het bij de bovenste drie. Maar de vierde was niet zuiver. Maar hopen dat niemand het hoort.
Bij koffie kreeg ik een advies van Erwin Wiersinga: hij wees mij erop ‘dat ik die ene snaar in het vervolg ook nog even moest stemmen’. Fijnbesnaarde oren……

Bij de koffie sprak ik iemand die wel naar de bibliodrama-avond was geweest; in het nieuwe seizoen haak ik beslist weer aan. Verder vertelde ze dat ze in mei naar een voorstelling van Daniël Lohues gaat, omdat ze door mijn blog kennis had gemaakt met zijn muziek.
Maar dat is leuk om te horen!

Reageren

29 april: Gesolliciteerd.

Door Ada

Op 29 april 2017

In Kerk & gemeente

Vorige week solliciteerde ik op een advertentie in Kerknieuws. Dit werd gevraagd:

Met spoed gevraagd: rondleiders in de vernieuwde Catharinakerk.
Taak: belangstellende bezoekers iets vertellen over de historie en de bijzonderheden van de Catharinakerk.
Profiel:
– affiniteit met de historie van een middeleeuwse kerk
– Goed met mensen kunnen omgaan en iets kunnen vertellen nav veel beschikbare informatie over de geschiedenis en bezienswaardigheden in de kerk
– In de maanden juli en augustus 4 á 5 woensdag- of zaterdagmiddagen tussen 14.00 – 16.30 uur beschikbaar zijn.

Ik las het en dacht: “Dat ben ik!”
Donderdag stuurde ik een mail dat ik wel belangstelling had, zaterdag voerde ik aan onze keukentafel al een sollicitatiegesprek.
Gistermiddag werd er een groep rondgeleid door voorzitter Hidde van de Stichting Hinz-orgel en ik mocht ter introductie aanhaken.
Samen met de groep hoorde ik het verhaal over de geschiedenis van de Catharinakerk.
Na een algemene inleiding kregen de mensen de gelegenheid om de kerk te bekijken en vragen te stellen. Eigenlijk zou ik me wat afzijdig houden, maar ik kwam aan de praat met iemand die van alles wilde weten over onze PKN-gemeente, over de geschiedenis van Roden, over de bijbel en over de heilige Catharina. We voerden een geanimeerd gesprek; niets anders dan wanneer je na een viering aan de praat komt met een gast-bezoeker in onze kerk.

Natuurlijk moet ik me nog beter ‘inlezen’; ik weet helemaal niets van bouwstijlen, tongewelven en gotische bogen. Maar het begin is er en het smaakt naar meer.
Op zaterdag 15 juli begin ik; 5 middagen sta ik deze zomer ingeroosterd voor de rondleiding. De kerk is in de maanden juli en augustus iedere woensdagmiddag en zaterdagmiddag open voor bezichtiging.
Als je komt kijken vertel ik je alles over de eeuwenoude Catharinakerk >>> op de Brink in Roden.
(voor alle informatie over deze kerk: neem een kijkje op de Catharinkerk-pagina>>> van de website van onze PKN-gemeente.)

Reageren

28 april: Géén oranje-tompoezen?

Door Ada

Op 28 april 2017

In Alledag

Wie gisteren door de Boskamp is gereden of gefietst heeft hem vast gemist: onze vlag hing niet aan het huis. Wij waren namelijk niet thuis op Koningsdag: wij deden een dagje

Tulp met de naam ‘Fabia’

‘bollenvelden en Noordzeestrand’.
“We kunnen ons dagje wel iets verlengen” vond Gerard en boekte een hotelkamer in Bergen aan Zee.

Geen oranje tompoezen maar een wafel met warme kersen en slagroom in Anna Paulowna. Niet slenteren over de vrijmarkt in Roden, maar 30 kilometer fietsen en een lekker broodje in Julianadorp. Wel toepasselijke plaatsnamen op Koningsdag, vonden wij.

Wij houden van het landschap in de kop van Noord-Holland. De kleurige bollenvelden, oude boerderijen, molens, fietspaden door de duinen en niet te vergeten de Noordzee; wat voor weer het ook is, altijd mooi.

de Poldertuin in Anna Paulowna

Dat het Koningsdag was kon je niet ontgaan. Er wordt uitbundig gevlagd in dat deel van Nederland en overal zijn Oranje activiteiten waaraan wordt meegedaan door volwassenen en kinderen met oranje hoeden, sjaals, pruiken etc. Rare jongens die Nederlanders.
Onderweg fietsten we tegen een kanaal aan; we moesten met een pontje! Schipper mag ik overvaren? Voor € 0,50 mochten we met fiets en al mee.
Aan het eind van onze fietstocht maakten we een wandeling door de Poldertuin >>> een mini – Keukenhof in Anna Paulowna. Wat prachtig.

Wortelstamppot eten we altijd op deze dag. Want Oranje.
Maar in Bergen aan Zee eet je ‘Fish & chips’. Want zee.
Om 19.00 u zag ik de samenvatting van Koningsdag op onze hotelkamer.
Dit jaar zonder commentaar van mijn gezinsleden, want de dochters waren niet mee en Gerard sliep…….
We maakten nog een avondstrandwandeling; de zonsondergang was weinig spectaculair, want door de bewolking konden we de zon helemaal niet zien.

Vanmorgen werden we niet gewekt door zingende Drentse merels, maar door krijsende Noord-Hollandse zeemeeuwen en we genoten van het cadeautje bij een hotel-overnachting: een heerlijk ontbijt.

In de bovengenoemde Poldertuin stonden bordjes met zogenaamde ‘Boerengedichten’.
Die op het plaatje hier links sprak me erg aan.

vraag me af waarom
het zo vaak anders moet

Reageren