Categorie: Alledag Pagina 86 van 301

In Leeuwarden bezochten Jeanette en ik het Keramiekmuseum.
Dat was op zich al erg de moeite waard, (blog volgt), maar een cadeautje vond ik het onderdeel ‘Thuis bij Escher’.
Het museum is gevestigd in een stadspaleis, gebouwd in 1622.
Het is destijds gebouwd op de restanten van het steenhuis Papingastins, dat waarschijnlijk uit de 15e eeuw dateert.
Maria Lousia van Hessen-Kassel (die door de Friezen Marijke Meu werd genoemd) ging er wonen in 1731; zij was de weduwe van Johan Willem Friso, voorouder van ons huidige koningshuis.
Zij verzamelde keramiek en haar omvangrijke collectie maakt nu deel uit van het Keramiekmuseum.
Later werd het luxe herenhuis opgesplitst in drie woonhuizen; in het middelste daarvan is in 1898 de beroemde graficus M.C. Escher geboren.
In de kelder van het museum is een kleine expositie aan hem gewijd onder de titel ‘Thuis bij Escher’.
Dit staat er over op de website van het museum:

Escher komt thuis
Thuis bij M.C. Escher geeft ruchtbaarheid aan het Princessehof als de geboorteplek van de wereldberoemde graficus M.C. Escher. In het stadspaleis in Leeuwarden zag Maurits Escher het levenslicht en bracht er zijn eerste levensjaren door. Aan de hand van jeugdfoto’s, voorwerpen en een documentaire wordt de band tussen Escher en het Princessehof meer dan ooit duidelijk. Ook wordt de invloed van keramiek op het kunstenaarschap van Escher duidelijk.

Leon Keer
Speciaal voor de presentatie maakte straatkunstenaar Leon Keer een grote muurschildering in de kelder van het Princessehof in Leeuwarden. Hij laat zich daarbij inspireren door Eschers werk Hol en Bol. Met zijn driedimensionale vertaling van het werk zorgt Keer voor optische illusies in de gewelfde kelderruimte van Eschers geboortehuis.

Het was die muurschildering in de kelder die op mij veel indruk maakte.
Fantastisch, wat mooi.
En helemaal in de stijl van Escher met trappen die nergens heen leiden veel optische grapjes.
Op de museum-website heeft Escher een apart tabje, daarop staat een korte video waarop te zien is hoe dit kunstwerk is gemaakt.
Hierbij een link naar dat artikel.
Gaat dat zien!

In het museumwinkeltje kocht ik na afloop een setje van 10 kaarten met afbeeldingen van werken van Escher.
Op één van die kaarten staat een digitale bewerking van het kunstwerk ‘Draak’ uit 1952.
Wát een kunstenaar.

De kerkdienst van zondagmorgen en de activiteitenmarkt daarna was een beetje ondergesneeuwd.
Figuurlijk omdat wij een heel druk weekend hadden met twee dingen op één zondag en letterlijk omdat het hard sneeuwde rond 09.30 uur.
Daardoor waren er wat minder mensen in de kerk dan verwacht.
De door de ZWO georganiseerde ‘activiteitenmarkt’ brengt altijd veel geld op: dit keer was Father Petru uit Moldavië het goede doel.

We hoorden in de viering het verhaal van de ontmoeting van Jezus met de Samaritaanse vrouw bij de put.
Klein detail waar ik om moest lachen: de kinderen kwamen terug van kindernevendienst met een tekening.
“Wat heb je getekend?” vroeg voorganger Sijbrand van Dijk.
Matthias antwoordde enthousiast “Een put!”
De dominee verstond “een truck” maar zag die niet op de tekening…..  die twee praatten net zo langs elkaar heen als Jezus en die vrouw.

Twee heel verschillende werelden die elkaar raken.
Als voorbeeld noemde de voorganger de ontmoeting van de moeder van een slachtoffer van de terroristische aanslagen in Brussel met de moeder van een omgekomen terrorist die een aanslag had gepleegd.  De vrouwen vonden elkaar in hun verdriet.
“Als je het verdriet van de ander ziet en erkent zie je de mens en vervagen de grenzen van ‘wij’ en ‘zij’.”
Net als de lelie en de orchidee die we zagen in het liturgisch bloemstuk.
Dit schrijft maakster Dea er zelf over:
Links en rechts 2 heel verschillende opvallende bloemen: een lelie en een orchidee.
Zij staan voor mensen met een heel verschillende (geloofs)overtuiging.
Ze zijn verbonden met een rood lint.
Rood van de liefde.
Vraag: Wat bindt je en wat houdt je uit elkaar?

Tijdens de activiteitmarkt konden mensen zich inschrijven voor de dingen die werden aangeboden: een wandeling, iets haken, workshops en maaltijden om maar wat te noemen.  Daarnaast was er een Rad van Fortuin waar je loten voor kon kopen; er was een tafel ingericht met prijzen die mensen hadden aangeleverd. Het deed mij denken aan ‘de bazar’ die vroeger in Hoogersmilde werd gehouden in De Schakel om de kas van de kerk te spekken,
Ik won zondagmorgen één ding: mijn eigen zelfgebakken boterkoek, maar die leverde ik gelijk weer in, wat weer verdacht werd gevonden door de omstanders “Zit er cyaankali in of zo? ”
Nou, wat denkt de dokter zelf…

Wil je meer weten over en foto’s zien van de activiteitenmarkt?
Hierbij een link naar een artikel daarover op onze PKN-website.
Daarop vind je ook een overzicht van activiteiten waar je je nog voor kunt aanmelden.

Bij vrouwenkoor ‘Amane zingt een voor ons bijzondere vrouw de lage altpartij: onze dochter Frea.
We waren uitgenodigd voor hun concert gistermiddag.

Het koor staat onder leiding van Merel Heerink en heeft een breed repertoire: van Queen tot Davina Michelle, van David Bowie tot Brigitte Kaandorp.
Als ik bij een concert zit, maak ik nog wel eens foto’s of opnames, maar bij deze uitvoering heb ik alleen maar geboeid geluisterd en gekeken.
Ze brachten een onderhoudend programma dat aan elkaar werd gepraat door twee koorleden: denk aan de duo-presentatie bij het Eurovisie-songfestival, maar dan grappig.
De titel van het programma was ‘de 17 zonden’. De dames benoemden allerlei dingen die zondig en/of zonde waren en drukten iemand op de tweede rij een krijtbord in de handen, die het aantal zonden moest bijhouden. Op wonderbaarlijke wijze kwamen ze precies op 17 uit.

Dit blog is geen recensie, maar toch wil ik een paar dingen benoemen.
Dirigente Merel nam na twee nummers het woord en legde de aan de zaal uit wat een dirigent zoal doet: aanschouwelijk onderwijs.
Ze liet het koor de regel ‘all the leaves are brown and the sky is grey’ op verschillende manieren zingen. Staccato, legato, lang aanhouden, harder, zachter: als je zelf op een koor zit weet je hoe belangrijk een dirigent is.

De middag was georganiseerd in het buurthuis waar het koor ook repeteert.
Erg gezellig, niks mis mee, maar dit koor verdient bij een concert een zaal met meer akoestiek.
Meestal als je een blog van mijn hand leest over een muziekuitvoering, dan lees je dingen als: “de inzet was niet helemaal gelijk, het koor zakte een beetje, het stond niet helemaal goed onder elkaar”, maar dat was vanmiddag niet aan de orde.
Bij de taart en koffie in de pauze vroeg ik aan Frea of ze de laagte wel eens niet haalde omdat het koor was gezakt, maar dat gebeurde nooit.
Ze zingen a capella, loepzuiver en soms wel 6-stemmig en niet één keer dacht ik: ‘oeoeoe….jammer”
Ze zingen alle teksten uit het hoofd; daarbij zingen ze niet alleen, maar ze geven met gebaren, gezichtsuitdrukking en choreografie meer cachet aan wat ze zingen.
Ze stralen enorm veel plezier uit, je ziet ze zelf ontzettend genieten van wat ze aan het doen zijn.

Wat sprong er uit?
Gelijk in het begin ontroerden de vrouwen mij met het lied ‘Maak es wat af’ van Jasperina de Jong en verder was er een prachtig arrangement van ‘Wannabe’  van the Spice Girls.
Hilarisch was de uitvoering van ‘zitten in de trein’ en onder het kopje ‘de dag des oordeels’ zongen ze in deze maand maart een geweldige versie van het lied ‘Santa Claus is coming tot town’.
Was er dan niets negatief?
Ja hoor.
a. het was erg jammer dat het was afgelopen en
b. ik was jaloers op de dreumes die halverwege met mama mee ging zingen en swingend in het gangpad stond: ik mocht niet meezingen.

Een feestje, zomaar op een zondagmiddag.
Amane: bedankt!

Schor.
Dat was ik vanmorgen toen ik opstond.
Schor van het praten van vrijdagmiddag tot zaterdagavond.
Had ik een vergaderweekend?
Nee hoor, ik had ‘vriendinnenweekend’ met Jeannette, mijn boekenvriendin.

We logeerden één nacht in het Stadhouderlijk Paleis in Leeuwarden, een historisch gebouw in de binnenstad, omgetoverd tot hotel-restaurant.
Een rode loper op de portaaltrappen. Enorme ruimtes met oude schilderijen en ornamenten.
Op internet las ik dat het gebouw in de loop der eeuwen vaak is verbouwd en aangepast aan de eisen des tijds.
Het begon in 1564 als huis voor de rentmeester-generaal van Filips II van Spanje en in 1587 werd het de woning van stadhouder Willem Lodewijk van Nassau-Dillenburg.
Hij legde de nog steeds bestaande Prinsentuin aan.
Later werden er gebouwen toegevoegd.
Toen de stadhouder vertrok uit Leeuwarden en elders in het land ging wonen bleef het pand eigendom van de familie .
Later werd het de ambtswoning van de Friese Commissaris van de koningin en in 1971 kwam het in handen van de gemeente Leeuwarden; sinds 1996 is het dus een hotel, met onderdelen die nog stammen uit de 18e en 19e eeuw.

Wij zaten in een nieuwer gedeelte, dus in onze slaapkamer geen hoge plafonds, geen kroonluchters en geen portretten van de familie.
Hoefde ook niet, die hadden wij waarschijnlijk niet eens gezien.
Het was winter in maart.
Door de sneeuw liepen we vrijdagavond naar een pandje even verderop: ‘de Walrus’.
Wijn en bitterballen.
Een etentje met heerlijke proeverijen.

Het is allemaal niet heel bijzonder wat we doen.
Uitgebreid ontbijten in het hotel en daarna de stad in.
We bezochten het Keramiekmuseum, daarover schrijf ik binnenkort een blog.
En ’s middags?
Met z’n tweeën aan de boemel in Leeuwarden, af en toe geconfronteerd met verkiezingcampagnes.
“Dames! Mag ik u een flyer aanbieden van de Partij voor de dieren?”
Nee.
Bij de kookaccessoires bij de Dille & Kamille: “Heb jij nog geen nootmuskaat-rasp?”
Nee, ik heb zo’n potje.
“Dit is 10 keer lekkerder!”
Ik kreeg een rasp en een zakje met vier hele muskaatnoten.
“Wilt u informatie over JA 21?”
Nee.

Verder kwam ik er weer eens achter waarom ze mijn ‘boeken-vriendin’ is: het hele weekend zaten we als het ware aan elkaar vast geplakt, maar in een grote boekhandel mét tweede-handsafdeling waren we elkaar even kwijt.
Allebei verdiept in onze eigen smaak, allebei ‘iets leuks’ op de kop getikt.
In de grachten voer een bootje met vertegenwoordigers van de BBB.
“Dames, mogen we…..”
Nee.
“U gaat toch wel stemmen?”
Jazeker.

Aan het eind van de middag vertrokken we naar Heerenveen, waar we hadden afgesproken met onze mannen.
We genoten met z’n vieren van een heerlijk avondje tapas eten en maakten alweer plannen voor een volgend weekend in 2024.
Want we wachten niet weer drie jaar.
Door de pandemie was ons laatste weekend in 2019…

Naast het telefoon-dieet dat ik op mezelf toepas in deze veertig-dagen-tijd let ik deze week nog op iets anders: ik heb mij voorgenomen om een week niet te mopperen.
Zondag was de eerste dag.
Zondagmorgen in de kerk zongen we veel coupletten van één lied.
Bijna wou ik tegen Gerard fluisteren: “Wat weer veel coupletten!” toen ik bedacht dat ik dat niet zou doen.
En zo ging het eigenlijk de hele week. Maandagmorgen op weg naar mijn werk zat ik achter een tractor en voor het Julianaplein was er file.
Niet over geklaagd bij mijn collegas.
Maandagavond gooide ik wat schillen in de container buiten; het was koud en het regende. Niets geroepen over ‘pokkeweer’.

Op weg naar de bachelor-uitreiking op de universiteit in hartje Groningen stonden werkelijk ALLE stoplichten op rood.
En op de terugweg ook.
Ik nam nog maar een suikervrij dropje en bezat mijn ziel in lijdzaamheid.

Dinsdagavond was er een vooraankondiging van onderwerpen voor een nieuwsrubriek: “Nu alvast een waarschuwing, de teken komen er weer aan!”
“Ja hoor, waar moet je het anders….”o nee. Niet mopperen.
Woensdag was het internationale vrouwendag.
Op Radio 5 hoorde je de hele dag alleen maar muziek en zang van vrouwen.
Ik lag nog ik bed en zei: “Wat een flauwekul, waarom …. ” oeps.
Na een uur was ik er trouwens al flauw van, maar dit terzijde.

Ik beschouw mezelf als een redelijk optimistisch mens en vind mijzelf ook niet echt een mopperaar.
Maar dat beeld klopt dus niet helemaal.
Net als onze dominee Sijbrand van Dijk kan ik over mijzelf zeggen: “ik ben nogal een vinder’.
Er zijn heel veel dingen waar ik iets van vind.

Wat heb ik van deze week geleerd?
Ik ben er achter gekomen dat ik mijn mening niet met de hele wereld hoef te delen; ik mag het ‘vinden’ wel wat meer voor mezelf houden.
Misschien vindt een ander wel iets anders.

Gistermorgen lag er een brief op mijn deurmat.
De brief was geschreven door iemand die ik niet kende, maar die wel iets met mij wilde delen, omdat ze mij wél al een beetje kent.
Als je een dagelijks blog schrijft weten je lezers veel van je, vooral als je al jaren meeleest.
Wat was er aan hand?
Het was een lezeres uit Gouda die na het zoveelste blog waarin ze zelf dingen herkende had gedacht: “En nu ga ik haar schrijven”.

WAT LEUK!
Ik las de brief en toen ik hem uit had stond ik te blozen.
Natuurlijk krijg ik meer reacties op mijn blog: in de kantlijn van deze website zie je de 5 laatste reacties en ik hoor ook regelmatig wat terug via mijn ‘netwerk’: mails, apps en gewoon mondeling.
Via de ‘analytics’ van deze site kan ik zien hoeveel mensen meelezen en ik verbaas me vaak over dat er ook lezers zijn in andere delen van het land.
Mensen in Limburg, Brabant, Rotterdam, Amsterdam: voor hen zal mijn geschrijf beslist minder herkenbaar zijn, vooral als ik in mijn eigen streektaal, het Drents schrijf.
En nu dus een brief.
Deze mevrouw heeft roots in Hoogersmilde en is net als ik geboren in 1960.
Dan zaten we misschien wel bij elkaar op de kleuterschool bij juf Idzerda in de klas!
Ook ging zij als kind naar de Hervormde Kerk in Hoogersmilde en bezocht ze vaak het zondagschoolkerstfeest.
Misschien luisterden we wel samen naar het spannende kerstverhaal van Roel0f Hoeks over ‘de wolven in de kerstnacht‘…..

Ze was door een toeval op mijn website terecht gekomen; ik citeer even een stukje.
‘Toen Ds. Sijbrand van Dijk naar Roden vertrok stond er bij zijn intrede een stukje met een link (of zoiets) naar jouw blog (zie: Korenaren en koeienstaarten uit 2019). Sindsdien volg ik dat, dus met heel veel plezier.”
Elders de brief vertelt ze: “Ik geniet altijd enorm van jouw stukjes van ‘de Waarde van de dag, vooral die over ‘de Smilde’ en je verhaaltjes in het dialect. Echt een beetje jeugdsentiment en nog heel herkenbaar, zoals over de Vivo, de televisietoren en gisteren het Warenhuis VanderVeen, ik ben er heel wat keren met mijn moeder, tante en oma geweest!”

Ze besluit haar brief met: “Dit wilde ik je gewoon even laten weten, zo maar omdat ik je berichtjes zo leuk vind. Dat wist je vast al, maar je hebt dus lezers in heel Nederland.”
De brief was de waarde van mijn dag.
Met dit blog verdien ik geen geld, ik beleef er zelf veel plezier aan en vind het geweldig als andere mensen daar zo van genieten.

Sijbrand kwam in 2019 naar Roden.
Dan heeft mijn trouwe lezer uit Gouda misschien nog niet gelezen dat we ook al eens in haar stad zijn geweest.
Hierbij een link naar dat verhaal: Gouda – meer dan kaas, stroopwafels & kaarsen.

Wil je me ook iets laten weten, maar hou je er (net als de mevrouw van de brief) niet zo van om dit in de openbaarheid te doen, dan kan dat altijd via  de ‘reageren’-regel onderaan elk blog.
Zet er dan ook even bij dat je niet wilt dat jouw reactie gepubliceerd wordt, dan ben ik de enige die het leest.

De ’theezakjes-vraag-van-de-dag’.
Soms ontstaan er naar aanleiding van zo’n vraag zomaar leuke gesprekken, waarin mensen iets van zichzelf vertellen wat je nog niet eerder hoorde.
Maar soms wordt er ook lacherig over gedaan en verwaait het goede gesprek in de waan van de dag.
Vanmorgen zat ik met een kop thee en een sudoku aan het aanrecht en las de vraag die aan het rooibos-theezakje zat: “Wanneer heb je voor het laatst een hele dag niets gedaan?”

Een hele dag?!?
Eeeeh…..
Toen ik ziek in bed lag.
En gefrustreerd bedacht wat ik allemaal voor leuke dingen zou kunnen doen (lezen, borduren enzo) als ik me niet zo hondsberoerd voelde.
Maar wie doet nou een hele dag niets?
En hoe definieer je ‘niets doen’?
Niet iets nuttigs doen?
Dat was een mooi gesprek geworden als er meer mensen waren geweest, maar ik was alleen.

De vraag van Gerards theezakje lag er ook nog.
‘Welke gebeurtenis heeft je gemaakt tot wie je nu bent?’
Dat is zonder twijfel het moment waarop ik een relatie kreeg met Gerard.
In de loop van de jaren ben ik gaan zien dat het heel veel uitmaakt met wie je je leven gaat delen.
Je vormt elkaar, voedt samen de kinderen op, stimuleert elkaar en als je geluk hebt vul je elkaar aan.
Met een andere man was ik een ander mens geworden

Dat zal ik uitleggen aan de hand van een voorbeeld.
Mijn ouders hadden een goed huwelijk, maar mijn vader was de baas.
Het was geen gemakkelijke man en mijn moeder voegde zich.
Toen ik eens tegen haar zei: “Laot je toch niet zo koeieneren deur pa” zei ze: “Daor most doe die niet met bemuien. Ik red mij der met.”
En gelijk had ze.
Mijn vader overleed en na twee jaar kreeg mijn moeder een nieuwe relatie.
Met Jan.
Jan was een grote lieverd, die het mijn moeder graag naar de zin maakte.
En toen zag ik ineens een andere moeder.
Ze bemoeide zich met Jans kleren en schoenen.
Mopperde op vlekken op zijn stropdas.
Vond dat hij die ene borrel niet meer moest nemen.
Waar mijn vader dat gebemoei niet accepteerde of in ieder geval terugmopperde of die borrel wel gewoon nam, hield Jan rekening met mijn moeders wensen.

Als mijn moeder niet met mijn vader was getrouwd maar met Jan, dan was ze een heel andere vrouw geworden.
Dan was hun oudste dochter ook een heel ander mens geweest dan die geluksvogel die in mei 1980 verkering kreeg met Gerard.

Er lag ook nog een theezakje van gisteren.
“Wat was je laatste overwinning?”
Kolonisten van drie weken geleden.
Alle spelletjes daarna heb ik verloren…… maar ik heb al geluk in de liefde.

Vorige week kreeg ik een app van mijn broer en schoonzus: “Dinsdag 7 maart is de officiële uitreiking van de bachelor archeologie van Coby: kom je ook naar de universiteit in Groningen?”

Nou graag!  Mijn ouders zijn er niet meer en ik voel mij dan een vertegenwoordiger van onze familie Vrieswijk.
De liefde voor geschiedenis hebben mijn broer en ik van mijn vader met de paplepel ingegoten gekregen en deze kleindochter koos dus voor een studie archeologie.
We zaten in een historische zaal die vol hing met portretten van geleerde dames en heren, onder andere professor Van Giffen, de oprichter van het Biologisch Archeologisch Instituut in Groningen. Hij is ook een pionier geweest in het onderzoek naar en het restaureren van de hunebedden in Noord Nederland.

Er was voor iedere student voldoende tijd voor het officiële moment. Er was een toespraakje van de professor, die vertelde over Coby’s serieuze inzet en over het onderwerp van haar scriptie: de bebouwing in de periferie van de stad Rome van de 6e tot de 3e eeuw voor Christus.
Het diploma werd in drievoud uitgereikt: in het Latijn, in het Engels en in het Nederlands en natuurlijk werden er foto’s gemaakt van het zetten van de handtekening; mijn broer en schoonzus glommen van trots.  En terecht.

We maakten nog wat mooie foto’s op de trappen van het oude universiteitsgebouw en gingen daarna nog even wat drinken bij Mister Mofongo.
Zat ik genoeglijk met het gezin van mijn broer in de kroeg met een hapje en een drankje.

Mijn ouders waren er in mijn gedachten toch een beetje bij.
Opa had naast zijn schoenen gelopen….tante Ada in ieder geval wel.

Al vanaf mijn 60e verjaardag draag ik een FitBit, een zogenaamde activiteitstracker. (zie: Fitbit van 26 november 2020)
Het is een soort horloge dat je om je pols draagt en het ding meet allerlei gegevens die van belang zijn voor je lichamelijke conditie zoals het aantal stappen, de hartslag en de slaapkwaliteit.
Er gaan dagen voorbij dat ik er alleen af en toe op kijk om te zien hoe laat het is.
Maar als ik nog niet genoeg beweging heb gehad wil ik soms wel even weten hoeveel stappen ik heb gezet.
Of hoe mijn hartslag was bij bepaalde activiteiten: per dag kun je bekijken om welke tijd je hartslag omhoog ging.
Ook kan ik zien hoe ‘actief’ mijn dagen waren: hoeveel uren er waren met meer dan 250 stappen.
Open deur: op werkdagen zijn dat er niet veel, maar op zaterdag en dinsdag (mijn vrije dag) scoor ik dan op bijna alle uren.

Mijn slaapscore is eigenlijk een saai verhaal.
Altijd op hetzelfde niveau: slaapscore tussen de 7.5 en 8.5, soms ‘redelijk’, maar meestal ‘goed’.
Ik ben zo’n geluksvogel die eigenlijk altijd goed slaapt, tussen de 6 en 7 uren in een nacht.
Maar soms is het wat te kort.
Zondagavond vierden we de verjaardag van zwager Harrie.
Haakwerkje mee, koffie met heerlijk vers gebak, bijpraten met de schoonzusjes, af en toe een hapje en een glaasje port: het was maar zo half twaalf.
En dan moet je nog een half uur rijden van Hijken naar Roden.
En zet je de wekker om 06.15 uur.

Maandag moest ik voor mijn werk naar Winschoten: lange werkdag.
Om 17.00 uur thuis, koken, eten, website kerk bijwerken, mailbox bijwerken, koffie met journaal.
Om 22.15 uur viel ik om van vermoeidheid.
Omdat ik ’s avonds altijd erg geniet van mijn vrije tijd, ga ik eigenlijk nooit voor 23.30 uur naar bed, maar dat haalde ik gisteravond niet.
“Mijn ogen vallen dicht” zei ik tegen Gerard, die nog keek naar ‘Van onschatbare waarde’.
“Ik ga nog niet slapen, maar ik moet liggen.”
Wishfull thinking.
Om 22.29 uur begon mijn Fitbit al met het meten van mij slaap, om 08.06 uur werd ik wakker vanmorgen.
8 uur en 16 minuten slaap had het apparaat gemeten; dat is minder dan de 9 en een half uur die ik heb geslapen, maar het schijnt dat je tijdens je slaap ook af en toe wakker bent en dat wordt niet geregistreerd als slaap.
Rechts zie je een afbeelding van de slaapcurve van vannacht: klik op de afbeelding voor een vergroting, dan kun je zien dat er vier kleuren slaapfasen zijn.

Heerlijk uitgeslapen dus.
Goed begin van mijn vrije dag!