De waarde van de dag

Wat hebben we genoten van de eerste, heerlijk warme week van september.
Alle werkdagen op de fiets naar Groningen.
’s Avonds nog even een afzakkertje buiten op Waninge Plaza.
Een barbecue georganiseerd; in eerste instantie voor ons tweeën, maar toen ik in de gezinsapp vroeg wie er zin had om mee te eten waren we zo maar met z’n zessen.
In de zwoele nazomerwarmte op de fiets naar de kapper in Een, naar het handwerkwinkeltje in Leek en een buitenkoffievisite bij Agniet in de tuin.
De verjaardag van schoonzus Ali op 9 september vierden we voor het eerst bij hen achter het huis!

Zondagavond fietsten we met z’n tweeën nog even een rondje Roderwolde.
Kijk nou; zonsondergang in Noord Drenthe.
(Klik op de foto voor een vergroting).

Gisteravond (maandag 11) was echt de laatste avond met zomerse temperaturen.
Dat kwam heel goed uit, want het was de eerste bijeenkomst van de kerkenraad en Gerard had de hele club bij ons uitgenodigd voor een gezellige barbecue.
Het bestuur van de Protestantse Gemeente Roden-Roderwolde zwermde gezellig uit achter ons huis; overal zaten plukjes mensen te teuten, te eten en te drinken.
Wat een goed begin van het nieuwe seizoen!

Mijn keuken was vanmorgen natuurlijk nog een puinhoop, maar dinsdag is mijn vrije dag en vandaag was het minder warm: witte-tornado-dag.  Nu ik dit zit te typen is de vloer al weer gesopt en zit ik met een kop koffie achter het toetsenbord.
Langzaamaan gaan we weer op standje ‘normaal’.
Vanavond weer cantorij.
Vrijdag begint FysiYoLates bij Trijntje.
Maar……over 2 weken is het al weer Rodermarkt!

Het waren er twee: zaterdag 9 en zondag 10 waren de Open Monumentendagen.
Op beide dagen was ik te vinden in ‘mijn’ monument: de Catharinakerk op de Brink in Roden met een gidsen-kaartje op mijn jurk geprikt.
We mochten heel wat gasten welkom heten!
Op zulke dagen heb je heel ander publiek dan bijvoorbeeld vorig weekend, toen de Uitmarkt 2023/2024 werd gehouden in het centrum van Roden. Er was toen een expositie van een schilder en er was een mevrouw die vertelde hoe je iconen moest schilderen.
Dan heb je veel meer ‘kom, ik loop even binnen’-publiek; dat is niet specifiek geïnteresseerd in de geschiedenis van de kerk.

Het afgelopen weekend wel.
“Waarom is deze kerk niet bepleisterd”?
“Hoe kun je zien wat kloostermoppen zijn?”
“Waarom wordt dat zandstenen doopvont niet meer gebruikt?”
Een net afgestudeerd geschiedenis-student wist meer over de geschiedenis van Roden dan ik; fantastisch om daar dan even mee in gesprek te gaan.
Een meneer uit Leek verbaasde zich over de ouderdom van het gebouw ‘Dertiende eeuw!?’
Een mevrouw uit Nieuw Roden had de oude mevrouw Kymmel nog gekend en vertelde dat ze op de chique chaise longue in de Mensinge had gezeten. Een meneer uit Emmen was helemaal verliefd op het dorpsgezicht van Roden.
Er was ook een echtpaar uit Zuid Afrika; wanneer ontmoet je nou mensen die Afrikaans Nederlands met je spreken!
De man vroeg zich af waarom de drempel onder de voordeur niet méér uitgesleten was.
Eeehm…..op sommige vragen heb ik geen antwoord.

Er ging dit weekend bijna een blik Wilhelminapepermunt door en na twee dagen wist ik soms niet meer wat ik nou wel of niet verteld had aan degene die bij me stond. “Had ik u al verteld over het Kymmel-poortje..?”

Zaterdag zat mijn dienst er om 13.30 uur op, toen werden Coby en ik afgelost door Remmelt en Simon.
We fietsten samen nog even naar de Mensinge.
Daar was namelijk iets bijzonders georganiseerd: er waren optredens van hofdansvereniging ‘Les Gais Galants’.
Deze dansgroep danst zoals dat vroeger werd gedaan tijdens de weelderige feesten aan de konings- en keizershoven van Europa.
Maar dat was leuk! Onderaan dit blog vind je een video van een dansje die ik zaterdagmiddag maakte. Hierbij een link naar de website van Les Gais Galants.

Ik nam ook nog even een kijkje in de oude havezathe.
Daar ben ik al tientallen keren geweest en het is altijd weer leuk; nu waren de vrijwilligers allemaal in kostuum!
Wil je het museum ook een keer bezoeken: hierbij een link naar hun website.
|

Op de etappe van Ybs naar Dürnstein ging Gerard’s wens in vervulling: hij ging zwemmen in de Donau.

Op die dag kwamen we langs het plaatsje Weitenegg.
Ik keek naar links: daar stond de kasteelruïne Weitenegg.
Gerard keek naar rechts: daar was een ligweide met een aanlegsteiger aan een zijarm van de Donau waar je veilig kon zwemmen.
Ik maakte een soort ligkleedje van een sjaal, vleide mij in het gras en zocht op mijn telefoon alle informatie die ik kon vinden over de ruïne achter mij: Gerard deed zijn zwembroek aan en ging zwemmen.

Verderop langs de route ontwaarde ik aan de andere kant van de Donau bovenop een hoge rots een kasteelruïne waar ik mijn ogen niet vanaf kon houden.
“Wie bouwt daar nou een kasteel!”
“Hoe kwamen ze daar dan!”
“Hoe kun je nou van daaruit macht uitoefenen over de Donau?”
Ik bleef maar schuin omhoog kijken en me verbazen.
“Ik moet even van de fiets af, even kijken!” riep ik tegen Gerard.
Gerard vond het vermakelijk en maakte een foto van mij terwijl ik de ruïne op de rots bewonderde.
We fietsten daarna weer door, maar na 20 minuten had ik letterlijk een pijnlijke nek van het schuin omhoog kijken.
Het bleek achteraf de burchtruïne Aggstein, een roemrijk kasteel met verhalen van veroveringen, belegeringen, roofridders, wrede tirannen en tolheffingen op de rivier de Donau. Het is één van de meest bezochte toeristische attracties in Oostenrijk. Meer weten? Hierbij een link naar de website van Aggstein.

Het eindpunt van de route, Dürnstein, was een mooi oud plaatsje, dat helemaal in het teken stond van Richard Leeuwenhart.
Je zou denken ‘dat is toch een Engelse ridder?’ en dat is ook zo. Deze beroemde ridder werd in 1192-1193 in de burcht Dürnstein gevangen gehouden na de terugkeer van zijn derde kruistocht. Hij weigerde namelijk de oorlogsbuit met Leopold V van Oostenrijk te delen. Hij werd  weer vrijgelaten na het betalen van een losgeld van 150.000 zilvermarken: een gigantisch bedrag destijds. Leopold gebruikte het voor de vernieuwing van de vestingen Enns en Hainburg en voor de stadsuitbreiding van Wenen.

We konden in Dürnstein nog niet aan boord, want er lag een andere cruiseboot voor, dus we namen onze fiets weer mee het stadje in en zochten een terrasje.
Voor een groot glas zoete witte wijn en een pilsje.
Want als je op de fiets bent hoeft niemand te rijden.
Op Richard!

Benieuwd naar andere blogs over deze reis?
Hierbij een link naar deel 1  onderaan dat blog vind je een overzicht van alle blogs in deze serie.

Af en toe kreeg ik deze vraag van een collega.
“Heb jij nog geen headset, joh?””
Nee man. Dat had ik nog steeds weten af te houden omdat me dat zo’n gedoe leek.

Even bijpraten.
Een headset is een koptelefoon met een klein microfoontje dat je kunt aansluiten op je telefoon, zodat je de hoorn niet hoeft op te nemen en je handen vrij hebt. Het leek mij niet nodig.
Als er al eens veel gepraat was op de afdeling drukte ik de hoorn tegen mijn oor en mijn andere oor drukte ik dicht met mijn vinger. Maar dan heb je geen handen meer vrij om te schrijven; soms was het wel lastig.
Inmiddels is het centraal geregeld: iedere secretaresse van Team290 krijgt een headset.
Ik ook.

Gistermorgen was het pakketje gekomen.
We waren met z’n vieren, dus ik kon het gelijk even uitproberen.
“Waar moet dat stekkertje dan in?””
Ik legde het telefoontoestel op de kop om het plekje te zoeken waar het kabeltje in moest en drukte bij het omdraaien per ongeluk de toets van collega Cindy in. We hoorden een stukje van haar voicemail …… maar weer gauw weggedrukt.

Jolanda, die tegenover mij zit, ging mij bellen.
“Als hij overgaat doe je die headset op en druk je op het onderste knopje met het koptelefoontje.”
Dat deed ik allemaal braaf en uit de macht der gewoonte nam ik ook de hoorn op toen de telefoon overging. “NEE! Dat moet nou juist niet!” riepen de andere drie collega’s die allemaal meekeken.
Oh nee.
Grote hilariteit.
Ik legde de hoorn er maar weer op.
Nog een keer proberen.
Nu ging het goed.
“Hoe sluit ik nu af?”
Weer met dat koptelefoontje.
O ja.
Het volgende gesprek was een cliënt en het ging vlekkeloos.
Weer iets geleerd.

En natuurlijk loop ik dan nog een keer weg met de headset nog om m’n nek, waardoor er bijna 2 bakjes van het bureau vallen.
Pak ik toch de hoorn op en hou die tegen mijn oor waar de koptelefoon al op zit.
Druk ik twee keer op het ‘headset-knopje’ waardoor de functie ‘luidspreken’ wordt geactiveerd, zodat de hele afdeling kan meegenieten van mijn conversatie.
Aan het eind van de dag ging al veel beter.
Een mens is nooit te oud….. ook ik niet.

Als mensen aan ons vragen hoe onze vakantie was dan roepen we: “Fantastisch!”
Maar zelfs bij zo’n geweldige vakantie zijn er natuurlijk dingen die jammer zijn.
Ben je een vaste lezer van dit blog, dan weet je dat ik het liefst zelf bepaal wat ik doe en laat en dat ik allergisch ben voor polsbandjes en regimes.  Lees bijvoorbeeld maar eens het blog ‘Totalitair regime’ uit 2018; dat schreef ik destijds in het ziekenhuis.
Ook bij deze cruise waren er nogal wat regels en wetten waar we ons aan moesten houden.
Om te beginnen al de dwingende tijden: je moet er wel zijn als het schip verder vaart, anders mis je de boot. En heb je een probleem.
Je kon van 07.30 – 09.00 uur ontbijten, maar rond kwart voor negen haalde het personeel wel al vast al het servies en bestek weg.
Wilde je om 08.50 uur nog een kop koffie dan had je geluk als a. je kopje er nog was b. er nog koffie was.

Aan boord kwam wel spoelwater uit de kraan, maar geen drinkwater.
Wij kochten de eerste avond aan de bar een fles mineraalwater.
Daar werd € 6,90 voor opgetekend op onze rekening.
Dat deden we dus maar één keer……. de volgende dag zochten we onderweg een supermarkt op.

De communicatie was voor ons Nederlanders geen onverdeeld succes.
De bespreking van de route voor de volgende dag werd in het Duits en in het Engels gedaan.
Beide talen ben ik machtig, maar het werd uitgesproken door een Serviër die veel te dichtbij in een slechte microfoon sprak. Hij sprak Duits, maar wij hoorden niet dat het Duits was.
Na één avond sloegen we de reisinstructies dus maar over: ik kan zelf kaartlezen en het Donau-Radweg-boekje gaf me alle informatie die ik zocht.

….sluis….

Op een middag zat ik na het fietsen in onze cabine te borduren met het patrijspoort achter me voor de lichtinval.
Het werd ineens snel donkerder: we zaten in een sluis en onze kant lag tegen de kademuur……

En dan tenslotte: het onvermijdelijke groepsgedoe op zo’n reis. Wachten bij de balie omdat je iedere keer als je het schip verlaat je cabine-pasje moet omruilen voor een boardingpass.
Wachten omdat je de fietsen nog niet kwijt kunt op het schip omdat er een ander cruiseschip vóór ligt. Op de laatste dag was het schip een half uur te laat;  toen had de hele goegemeente zich al met fiets en al verzameld bij de kade. Op de foto hiernaast zie je hoe dat er uit zag. (klik op de foto voor een vergroting).
En dan te bedenken dat wij ons met onze dochters jaren geleden vanaf een camping aan de Moezel vermaakten met kijken naar grote groepen toeristen die vanaf de cruiseschepen (mit Musik und Tanz!) uitzwermden over het stadje Cochem.

Maar dit is natuurlijk een blog vol gemiep; vooral als het je afzet tegen al het prachtigs dat we hebben gezien en alle avonturen die we hebben beleefd an der schönen, blauen Donau!
Maar een volgende vakantie gaan we weer gewoon met z’n tweeën in een huisje.

Benieuwd naar andere blogs over deze reis?
Hierbij een link naar deel 1  onderaan dat blog vind je een overzicht van alle blogs in deze serie.

Eind vorige week kregen we een app van neef en nicht Jan & Janny: we waren welkom voor de jaarlijkse ’24-uur met ….”.
“We gaan naar Deventer!” schreven ze.
“Een oude Hanzestad: je kunt me geen groter plezier doen” appte ik terug.
Zaterdagmiddag stonden we op het pontje over de IJssel.
Jan had een stadswandeling samengesteld van ongeveer 4 kilometer.
Wat een mooie stad! Ik was er ook al eens met Ali geweest op een Aaltje-dag, (zie dit blog uit 2016) maar het enige wat ik me daarvan herinnerde waren de stovenzettershuisjes en het bruidspaar dat we die dag overal in de stad tegenkwamen.
In Deventer vind je nog sporen van vóór het jaar 1000: we liepen zaterdagmiddag over een Vikingwal!
Meer hierover weten? Klik dan hier voor een link op de website ‘de Canon van Nederland’.

De middeleeuwse waag, de oude kloostertuin, twee oude kerken: er viel weer veel te genieten.
We zagen zelfs het raam waar Janny jaren achter had gezeten.
In een bepaald licht is dat een vreemde constatering, maar het pand was vroeger een Rabobank, waar Janny op de 1e etage op kantoor zat.
Het laatste gebouw dat we bezochten was de kolossale Lebuïnus kerk, gesticht door de Britse monnik Liafwin, die in Europa de Latijnse naam Lebuïnus kreeg. Meer weten? Hierbij een  link naar een artikel over hem.
Het was toen al bijna zes uur; terwijl wij nog zaten te kijken naar een informatiefilmpje hoorden we een zware deur dichtklappen. “Ze zullen ons toch niet opsluiten…?”
Dat was inderdaad bijna het geval geweest, maar gelukkig: de koster deed nog een laatste ronde en liet ons uit via een zijdeurtje.
Jan en Janny dachten dat ze Deventer al goed kenden, maar zelfs zij hebben zaterdagmiddag gebouwen en bezienswaardigheden gezien, die ze nog niet eerder opgemerkt hadden.
Zo leuk kan een oude stad zijn!
Jan en ik zijn allebei nogal nieuwsgierig (onze moeders waren zussen) en Gerard maakte een prachtige foto waarop wij ongegeneerd staan te koekeloeren voor een oud pand; daar binnen hing namelijk een bord met informatie, dat moesten wij natuurlijk allemaal lezen.

“Wat ga je dan nou met Henk doen?” vroeg Gerard.
Mijn broer had vorige week namelijk aangegeven dat hij dit jaar op de brusdag graag naar Deventer wilde.
“Naar Deventer natuurlijk!”
Want ondanks de 15.000 stappen die ik zaterdag heb gezet ben ik daar nog lang niet uitgekeken……!

Heerlijk gegeten bij de Emsterie in Emst (waar we werden verwend met ‘Tafereel’; een proeverij van voor-, hoofd- en nagerechten), elkaars foto’s bekeken en eindeloos bijgepraat.
We hadden niet genoeg aan 24 uur, het werden er 25.

Op één van de Holy Stitch bijeenkomsten van dit voorjaar gaven Ilse, Corry en Trijnie een demonstratie irisvouwen.
Die middag had ik iets anders, dus ik miste de uitleg; dat vond ik jammer.
Ilse nodigde me uit om een keer bij haar te komen koffiedrinken, dan zou ze me de basistechniek uitleggen.
Dinsdag de 29e augustus spraken we af.

Er was al anderhalfuur van de morgen voorbij voordat we aan het irisvouwen toekwamen; we moesten natuurlijk eerst uitgebreid bijpraten.
Het is een techniek die je kunt gebruiken bij het zelf maken van kaarten.
Je snijdt eerst een passe-partout in een kaart waarna je dit op gaat vullen met strookjes papier. Dit doe je dan volgens een bepaald patroon, waardoor de kleuren van het papier in een spiraalvorm naar het midden toe verlopen.
Het heet irisvouwen, omdat er in het midden van het werkje een soort oog/iris ontstaat waar je een glittertje of een figuurtje op kunt plakken.

Het is niet moeilijk, maar je moet wel secuur werken.
Met het werkje op de afbeelding links was ik ongeveer een half uur bezig.
Het is net iets voor mij: ik denk dat ik deze techniek ga leren en uitproberen.
Ook even kijken of het iets voor jou is? Hierbij een link naar de website Hobby4fun

Omdat het allemaal kleine strookjes zijn, krijg je aan de achterkant van het uitgesneden passe-partout een laag papiertjes en plakband, (zie afbeelding rechts) dus je moet er aan de binnenkant van de kaart een velletje papier overheen plakken. Dat blijft het beste zitten met dubbelzijdig plakband.
Ilse gaf instructies: ”Dan plak je dat vierkant rond op de kaart..””
Vierkant rond.
En de kaart was een rechthoek.
Maar taal is communicatie en ik begreep wel wat ze bedoelde.

De spulletjes die ik nodig heb voor deze techniek (mesje, dubbelzijdig plakband, snijplankje enzo) ga ik vragen van Sinterklaas.
Dat herinnert me aan iets.
Ik moet nodig iets doen aan mijn relatie met ‘Lootjestrekken.nl’!