De waarde van de dag

Sinds jaar en dag zwaaien wij onze kinderen uit als ze naar Buitenkunst vertrekken: dat is een combinatie van kamperen in de natuur (in de bossen tussen Elp en Schoonoord) en creatieve workshops. Onder begeleiding van professionele kunstenaars neem je deel aan uiteenlopende disciplines zoals theater, dans, muziek, schilderen, fotografie, video en schrijven.
Maar ik heb geen zin meer in kamperen.
Toen werd er een oplossing bedacht zodat ik toch mee kon: we schreven ons met ons hele gezin in voor het Buitenkunst Pinksterkamp. Ik sliep in Casa Grada en fietste ’s morgens (25 minuten) naar het kamp.

Dat had ik misschien wel eens eerder moeten doen, want het was een fantastische ervaring: het was een unplugged mini-vakantie (er is geen wifi en geen stroom), drie dagen zat ik in een creatieve bubbel.
Het ‘Uteringskamp’ van Staatsbosbeheer staat helemaal vol met kleine tentjes en caravans, er zijn tarps opgehangen en tussen bomen zijn hangmatten gespannen. .
Je kiest een workshop uit één van de 5 disciplines en verbindt je voor één dag aan een docent.
Je stapt allemaal blanco zo’n workshop in: je ziet wel wat de dag brengt.

Het is niet bedoeling dat er video’s of foto’s worden gemaakt van de workshops, want men wil de Buitenkunst ervaring graag exclusief houden. Er zijn voorstellingen en uitvoeringen, maar die worden niet gedeeld via de media, hooguit worden ze onderling gedeeld.

Er kwam in die paar dagen een bijzonder soort rust over mij.
Eind vorige week had ik een time out genomen van mijn dagelijkse blog en in de bossen van Elp zat ik in een compleet andere sociale omgeving. Geen kerk, geen sociaal netwerk en geen verwachtingen.
Ik kon bijvoorbeeld gewoon met de tenoren meezingen bij een zang-workshop, want niemand wist dat ik altijd alt heb gezongen.
Op weg met je groepje naar de plek waar de workshop wordt gehouden maak je gemakkelijk een praatje met mensen. “Was je al eens eerder op Buitenkunst? Welke workshop heb jij gisteren gedaan?”
Je gaat gesprekken aan met mensen die je helemaal niet kent waarin je behoorlijk de diepte in kunt gaan. En wat je bespreekt blijft daar; grote kans dat je elkaar niet terugziet, want er doen maar liefst 1100 mensen mee aan Buitenkunst.
In de laatste workshop stond ik uit volle borst lage alt/tenor te zingen naast een mevrouw die als ze lachte sprekend leek op Bert, die ik ken van de kerk.
Toen ik dat zei en zij zijn naam hoorde zei ze: “Dat is mijn broer…”
Ongelooflijk.

Op 2e Pinksterdag werd het Buitenkunst-kamp weer afgebroken en sloten we het Pinksterweekend met ons gezin af in de zon bij Casa Grada met een Ma-Mi-Bo* met chips en een ‘dikke plank’.
Rond 20.00 u zwaaiden we iedereen uit en toen was het even heel leeg.
Maar mijn hoofd zat nog vól met opgedane ervaringen.
Die ‘bijzonder soort rust’ is me wel heel goed bevallen.
En moeilijke klassieke muziek als tenor zingen ook.
Evenals ‘magisch realistisch’ schrijven.
Het dagelijkse blog was even héél ver weg, daarom duurde de time-out iets langer dan gepland.
Wordt vervolgd……

*Maandag Middag Borrel

Het wordt mooi weer en we gaan leuke dingen doen in dat mooie weer.
Ergo……. even geen tijd om te bloggen, daarom neem ik een time-out van mijn dagelijkse blog.
Naast fietsen, wandelen, lezen en handwerken ga ik wat blogs schrijven voor mijn voorraad, want daar ben ik bijna doorheen.
Dat betekent: minstens een week geen dagelijks blog van mijn hand.

Maar een blog van een andere hand is altijd welkom!
Wil je de leegte de komende dagen een keer vullen?
Hobby’s, mooie verhalen, recepten, streektaal, ontroerende muziek, een brei- of haakpatroon, jouw familiegeschiedenis of zomaar IETS LEUKS: stuur maar op! Maak gebruik van ‘het podium’ dat ik je bied: een blog van ongeveer 500 woorden.

Hoe komt jouw blog bij mij?
Als je deel uitmaakt van mijn netwerk heb je mijn emailadres en/of telefoonnummer.
Zo niet, plaats dan een reactie via de knop ‘Reageren’ die onder ieder blog op mijn website staat.
Voordat je je reactie intypt moet je de getallen die er in letters staan in het onderstaande vak typen in cijfers.
Dus als er ’twee vier zeven’ staat moet je  ‘2 4 7’ intypen.
(Dit is om te voorkomen dat er computerrobots gaan reageren, waardoor mijn mailbox helemaal volloopt met spam)
Daarna typ je in het volgende vak je reactie.
Die komt binnen via mijn email; die publiceer ik dan niet bij de reacties in de rechterkantlijn, maar ik neem contact met je op zodat je je blog naar mij kunt mailen.  Ik ben benieuwd!

In ieder geval duik ik nu eerst onder tot eind mei; tot dan!

Hoe zal ik de Oranjerie in Zeijen (zie deel 1) eens beschrijven?
Dan begin ik met de betekenis van drie woorden die daarmee te maken hebben.

Brocante – is het Franse woord voor vlooienmarkt of 2e hands.
Het verwijst naar oude, doorleefde spullen met een romantische, landelijke uitstraling.
Het zijn objecten met een verhaal, denk aan sierlijke meubels, emaille servies en sfeervolle woonaccessoires.

Curiosa – dat zijn vreemde, wonderlijke of zeldzame voorwerpen die iemand de moeite waard vindt om te bewaren.
De meeste musea zijn zo begonnen: als een verzameling van kunstzinnige rariteiten.

Vintage – is een term die wordt gebruikt voor producten en kleding uit een specifiek tijdperk; de objecten zijn meestal tussen de 20 en 100 jaar oud. Ze zijn representatief voor die periode en zijn nog van goede kwaliteit.

De Oranjerie is een winkel vol met woon- en tuinaccessoires en cadeau-artikelen. Het is een mooie combinatie van de bovenbeschreven woorden: brocante, curiosa en vintage. Er is een basisverkooptentoonstelling van servies, glaswerk en woonaccessoires; die wordt een aantal keren per jaar getransformeerd: van 28 april tm 5 juli kun je naar de tentoonstelling ‘Maandag  Wasdag – Oud textiel’.
Het wordt een nostalgische verkooptentoonstelling genoemd en als handwerkliefhebber kom je ogen te kort: een spekkie voor ons ‘Holy Stitch’-bekkie dus.
De afzonderlijke ruimtes staan heel vol en je valt van de ene verbazing in de andere; als je de winkel drie keer rond bent geweest zie je nog steeds weer nieuwe dingen.
In de folder vond ik een mooie beschrijving van wat er zoal te zien is: oude boven- en onderkleding, bandjes en kant, grote sortering oude stoffen, naaigerei, schortjes, mutsjes, oud geruit beddengoed, schoolhandwerkjes en oude kinderkleding enz. En voor dat ‘enz.’ moet je daar gewoon zelf heen.

De spullen in het winkeltje zijn afgestaan door musea en particulieren, omdat men een goede bestemming zocht.
Geke vertelde dat ze ook nogal wat van die voor haar waardevolle spullen had.
De mevrouw van De Oranjerie zei dat ze die dan maar beter zelf kon weggeven aan mensen die het op waarde schatten, want “als mensen tegenwoordig het huis van hun ouders opruimen/leeghalen worden een heleboel spullen onder de noemer ‘oude meuk’ gewoon in een container gekieperd.”

De afbeeldingen geven een beeld van wat je kunt verwachten.
Bij bijna alles wat ik zag moest ik aan mijn oma Vrieswijk denken.
De mooie, oude kopjes en de lepeltjes, zes stuks in een doosje.
De talloze handwerkjes: gebreide kindersokjes, jurkjes met hand-smokwerk, geborduurde kleedjes, gehaakte spreien…….. alles ademde de sfeer die altijd om oma heen hing.

Je kunt in de Oranjerie ook koffie/thee drinken.
Dinsdagmiddag deden we dat buiten (want het was eindelijk mooi weer); als je binnen van een consumptie geniet bungelen er tientallen theekopjes aan het plafond.

Deze verkooptentoonstelling loopt nog tm 5 juli.
Hierbij een link naar hun website: bekijk dan ook vooral even het filmpje!
Wil je de afbeeldingen wat beter bekijken? Klik er op, dan krijg je een vergroting.

De derde dinsdag van de maand is Holy Stitch-dag. We komen niet meer bij elkaar in de handwerkkring, dat is pas in september weer, maar we doen wel andere dingen.
Deze 19e mei gingen we met een aantal steeksters naar Zeijen, naar de Oranjerie.
Op de weg er naar toe zei Katy: “Als we in Zeijen zijn wil ik eerst even naar de warme bakker die daar zit,  daar hebben ze zulk lekker brood!”
Een warme bakker? In ZEIJEN?
Dat is echt een heel klein dorpje onder de rook van Assen; ik kon me haast niet voorstellen dat daar nog een bakkerij zat.

Was wel zo.
We stapten uit bij Bakkerij Fleddérus aan de Brinkstraat.
Met schappen vol vers brood en gebak.
Het winkeltje is ingericht met oude bussen, blikken en andere attributen uit de goede, oude tijd.
De indruk wordt gewekt dat het een klein winkeltje is, maar schijn bedriegt: het is één van de vijf filialen van De Echte Bakker Fleddérus in Assen. Deze winkel in Zeijen is de oudste.
In 1899 begon J. Fleddérus in 1899 aan de Brinkstraat met dit bakkersbedrijf. Hij was boer, veehandelaar én bakker;  hij ventte ’s morgens zijn vers gebakken producten uit. De zaken gingen goed en in 1907 werd het huidige pand, een boerderij annex bakkerij, gebouwd.
In de winkel wordt één wand gevuld met drie foto’s van grootvader, vader en zoon: de huidige eigenaar.

Inmiddels heeft de bakkerij in Zeijen 4 filialen in Assen
Hierbij een link naar hun website, waar de geschiedenis van de bakkerij uit de doeken wordt gedaan.
Katy sloeg in en nam een tas vol brood mee; dat werkte aanstekelijk, dus de anderen kochten ook wat. Ik kocht een halfje fijn volkoren en voelde het knapperige kapje al door het plastic zakje heen.

We liepen van de bakkerij naar de Oranjerie door het dorp Zeijen.
Veel oude boerderijen en hoge bomen; het straalde een weldadige rust uit, wat één van ons de opmerking ontlokte: “Hier heerst nog rust.”
Relatieve rust natuurlijk, want wij liepen daar op moment gezellig te beppen….
Meer weten over Zeijen? Hierbij een link naar de website ‘Geheugen van Drenthe’.

In december 2018 was ik ook al eens bij de Oranjerie geweest; dat was tijdens de Victorian Christmas Fayre*; het koor Bathroom Scenario, waar Carlijn en Jon destijds in zongen, trad toen op. Toen ben ik wel binnen geweest, maar het was zo ontzettend druk, dat ik al snel weer buiten stond; daar was ook genoeg te beleven. De tegenstelling kon niet groter zijn: nu waren wij de enige bezoekers. De parkeerplaats was helemaal leeg.

Wat er allemaal te zien was lees je morgen in deel 2 van ‘De derde dinsdag’.

* Dit blog nog eens lezen? Klik hier. 

Op mijn afscheidsfeestje bij Lentis waren alleen mijn toenmalige collega’s aanwezig. De oud-collega’s van daarvoor had ik daarbij niet uitgenodigd, die wilde ik graag een keer apart zien.
Dan spreek je elkaar tenminste: op zo’n afscheidsfeestje komt het daar vaak niet van.
Ik had de dames van het ‘vroege’ secretariaat van Team290  gistermiddag bij mij thuis uitgenodigd voor een gezellige lunch en een ‘bijpraatsessie’. Moest nodig weer.
Rond twaalven stonden er al twee voor de voordeur met een enorme hangplant.
“Van ons allemaal!”
Voor mij als gastvrouw. Leuk ja!
Later zocht ik op hoe de plant heet: het is een Lantana; hangt nu al op een mooi plekje op Waninge Plaza bij ons achter in de tuin.

Voor de lunch had ik twee soorten soep gemaakt en een hartige taart gebakken.
Een warm broodje er bij, wat dipjes: lekker.
Het was erg leuk om elkaar weer even te spreken. Jammer was dat Margreet er niet bij was, die was ziek geworden en moest zich afmelden.
Van ons clubje werkt alleen Renny nog bij Team290 en die wordt natuurlijk uitgehoord over de huidige situatie.
“Werkt die arts er nog? O, en die teamleider is weg? Gerda ook? Joh!”
Het boek dat ik had gekregen bij mijn afscheid met bijdrages van alle collega’s door de jaren heen ging van hand tot hand, waarna er natuurlijk weer herinneringen werden opgehaald.

We wandelden na het eten naar het centrum van Roden.
“O, we kunnen zo door de HEMA heen!”
Altijd weer leuk om je eigen dorp te bekijken door de ogen van een ander.
Een zoon van een van dames was op zoek naar een woning; zij vertelde dat het stel zocht in een straal van zo’n 25 kilometer rondom Groningen. Hij vond Roden ‘eigenlijk best een leuk dorpje’, maar de huizen zijn tegenwoordig zo duur. Ja, ook in Roden….. we kwamen op onze wandeling nog twee huizen tegen met een ‘Te koop’ bord in de tuin, maar toen we op Funda hadden gekeken wat die moesten opbrengen lagen die prijzen inderdaad boven de begroting.
‘En dan te bedenken’ memoreerde ze ‘dat wij ons huis destijds hebben gekocht voor 175.000.
GULDEN hè? Vonden wij toen ook heeeel erg veel geld.”
Ja. Wij ook. Mijn ouders moesten überhaupt erg wennen aan het idee dat wij een huis gingen kopen.
Hoe oud waren we nou helemaal. 25! En huizen kopen dat deed OSM* niet.
Heerlijk, zulke gesprekken over herkenbare situaties..

Ze gingen naar huis met een klein afscheidscadeautje: een petunia-plantje met het briefje er aan dat ik in oktober aan de collega’s had gegeven bij het Lentis-afscheid. 
Gisteravond appten we nog wat heen en weer zoals dat gaat als je elkaar weer uitgebreid hebt gesproken.
Renny stuurde ons een filmpje dat alle oude mensen (zoals wij) zouden moeten zien.
Erg grappig.
Ook even lachen? Klik hier
Vooral afkijken tot het laatst.

* OSM = ons soort mensen.

“Veur de 46e keer vandage”* zei Johan bij het etentje aan het eind van onze vriendendag.
Riepen we vorig jaar nog optimistisch ‘dan gaan we toch volgend jaar naar Kreta om ons 45-jarig jubileum te vieren’, ook dit jaar kon dat niet doorgaan: Nellie is nog niet genoeg hersteld van de TIA die haar vorig jaar mei trof. Sterker nog: ze kon er donderdag niet de hele dag bij zijn.
We waren te gast bij Taaytje & Bert, die ons verwenden: koffie met een aantal etagères met zoete lekkernijen, een heerlijke lunch met broodjes, kaasplankjes en lekkere hapjes.
“Wat fijn dat we in ieder geval weer met z’n achten aan tafel zitten” en we hieven het glas op ‘ons allen en de 46 jaar’.
Meestal gaan we op zo’n dag met elkaar barbecueën, maar het was gewoon veel te koud: er was gekozen voor een etentje in Assen.

Het eerste dat Sinet ’s morgens bij de koffie uit haar tas haalde was de selfie-stick: voor de jaarlijkse groepsfoto, dat moesten we vooral niet vergeten.
Het kwam goed, al begon het wel net te regenen toen we na lang gedrentel en geroep eindelijk met z’n achten klaar stonden voor de foto.
Ieder jaar weer een bron van vermaak.
We gingen niet alleen in Assen eten, maar we brachten ook een bezoek aan het Drents Museum.
Daar was net de nieuwe tentoonstelling ‘Amrita Sher-Gil’ geopend onder de subtitel ‘Europa is van Picasso, India is van mij’.
Deze expositie zou eigenlijk al op 22 maart van start gaan, maar het vervoer van de stukken werd uitgesteld door het Indiase ministerie van Cultuur vanwege de ‘huidige geopolitieke spanningen’.
Over de opening van de tentoonstelling vond ik dit artikel op de website van de NOS met meer achtergrondinformatie.

Eerlijk gezegd: ik was niet uit mijzelf naar die tentoonstelling toe gegaan.
Ik hou meer van exposities die te maken hebben met geschiedenis/archeologie, schilderkunst heeft niet echt mijn belangstelling.
Toen we aankwamen moest ik me bedapperen om niet richting ‘Labyrintha‘ te lopen…..
Maar het was erg leuk en mooier, interessanter dan ik op voorhand had gedacht.
Amrita Sher-Gil was de dochter van een Hongaars/Joodse opera-zangeres en een Indiase geleerde en ze wordt beschouwd als één van de grootste vrouwelijke avant-gardekunstenaars van het begin van de 20e eeuw; ze was een pionier op het gebied van moderne Indiase kunst.
Dat je haar werken in Assen kunt bewonderen is bijzonder: haar schilderijen gelden als nationaal erfgoed en worden vrijwel nooit uitgeleend aan buitenlandse exposities.
In Inda is ze een icoon; je zou haar positie in de kunst in India kunnen vergelijken met Rembrandt of Van Gogh.
In het museum loop je als het ware langs haar leven: haar jonge jaren, de jaren in Parijs en het laatste stuk: vanaf 1934 werkte ze vanuit India.
De expositie in het Drents Museum is tot en met 20 september te zien: klik hier voor meer informatie.

*In 2015 schreef ik het blog Antiek netwerk & gevulde eieren waarin ik het ontstaan van de Hoogersmildiger Vriendenclub beschrijf en wat we deden op de allereerste vriendendag in 1980.

Woensdagmiddag haalde ik Ilse op van huis: we hadden een kantklosmiddag in Hijken bij Dientje.
Schoonzus Hennie haalden we ook op en na wederzijdse kennismaking gingen Hennie en ik over tot de orde van dag: waar waren we gebleven?
Onze kantkloskussens lagen er nog net zo bij als de vorige keer, dus wij pakten het zo weer op.
Ilse had haar spullen ook mee. Zij heeft vroeger veel kant geklost, maar de specifieke kennis was wat weggezakt; Dientje hielp haar weer op weg.
Dientje en Ilse voerden een onbegrijpelijk gesprek, maar zij begrepen elkaar prima, want Ilse ging aan het werk met blauw garen voor het klossen van een sterrenbeeld: Waterman.

Het begint voor mij al mooi te wennen: woensdagmiddag maakte ik het werkje dat Dientje (een kleine slang) voor ons had opgezet af en leerde ik hoe het moest worden afgehecht.
Daarna moest het worden ‘opgestijfd’. Dientje haalde een bus ‘kantversteviger’ op en begon met een kwastje de slang in te smeren.
Toen het droog was mochten de spelden er uit gehaald worden.
“Waar ligt dat dingetje?” vroeg ik.
Dientje noemde het geen dingetje maar een ‘wupper’: een klein tangetje waarmee je de spelden omhoog drukt.
Als je uit het noorden komt snap je die benaming.

En toen was het slangetje klaar.
Mooi!
Dat ik dat nu kan, hè?
En nu ik het kan wil ik het thuis ook graag gaan doen.
Gerard was al voor mij aan het kijken naar materiaal waar je zo’n kussen van kunt maken, maar Dientje had nog eentje liggen: gevuld met paardenhaar, zoals het eigenlijk hoort.
Die had zij ooit gekregen. “Mensen weten dat ik kant klos” vertelde ze “dus als er iemand komt te overlijden die ook kant heeft geklost, dan denken mensen automatisch aan mij…”
‘Missis Kantklos’ in de omgeving van Hijken.

Ze had nog iets anders: oude multo-map met een een sticker er op: ‘Kantklos Cursus’.
Ook ooit gekregen.
Uit het pré-internet tijdperk; Dientje dacht uit de jaren ’70.
Die map mocht ik ook meenemen en ook de 7 paren = 14 klosjes die ik had gebruikt voor het werkje.
In die map staat het kantklossen beschreven vanaf het allereerste begin: paren klosjes opwinden, spelden neer zetten en ‘hoe te beginnen’.
Dus nu kan ik thuis letterlijk ‘aan de slag’.

We hebben een nieuwe datum geprikt: eind juni ontmoeten we elkaar weer in Hijken.
Twee van die slangetjes heb ik nu gemaakt die door een ander waren opgezet, nu ga ik proberen of ik zelf zo’n slangetje kan opzetten en maken. En dan wil ik de buitenkant groen en de binnenkant geel. Maar dan moet ik wel iemand in de buurt hebben die ik vragen kan stellen, dus Ilse en ik gaan een keer samen koffiedrinken en kantklossen.
En….. de ‘Hieker wichter’ komen in het najaar een keer naar Roden!

Meer weten over deze blogserie? Er zijn al twee delen gepubliceerd: een overzicht vind je onderaan deel 1: Het begin 

Eind april ging ik met Gerard mee naar een ledenvergadering van de VVE van Het Timmerholt.
Meestal kan ik daar onderuit, maar die zaterdag kwam het qua logistiek beter uit dat ik meeging.
Gerard had het in de pauze druk met netwerken, maar ik zat op de 2e rij naast een man die alleen maar op zijn telefoon keek. Aan de andere kant was een rij lege stoelen. Na een minuut of 10 kwam er een mevrouw naast mij zitten. Toen dacht ik nog dat ze even wilde kennismaken, maar ze ging met haar rug naar mij toe zitten om te praten met een mevrouw achter haar.
Dat voelde zo niet goed, dat ik mijn tas pakte en helemaal achterin de zaal ging zitten.
Daar stond een ‘zitje’ ingericht met lage stoelen en een tafeltje waar wat tijdschriften en boeken op lagen.
Als ik dan toch alleen moet zitten, doe ik dat liever op een voor mij aangename manier.

Toen de vergadering na de pauze weer begon ging ik niet meer terug naar de 2e rij, maar bleef lekker met mijn breiwerkje helemaal achter in de zaal zitten. Van daaruit kon ik alles voor zover nodig ook prima volgen en Gerard begreep het wel.
Op de tafel lag het boek ’99+ – Geheim of geluk?’
Het boek bevatte 10 portretten van mensen die 100 jaar of ouder waren.
De schrijvers, huisartsen Hans van Hateren en Nanno Kleefstra hadden zich gebogen over de vraag waarom sommige mensen zo oud worden.
Dit staat er o.a. over op de website Medisch Contact

Ze interviewden vijf mannen en vijf vrouwen en namen fotograaf Ben Vulkers mee, die mooie portretten van hen maakte.

Er is een man bij die een groot deel van zijn leven veel melk en veel wijn heeft gedronken, veel roomboter en vlees heeft gegeten en tot dertig jaar geleden een matige roker was. Een ander blijkt een ‘uitschieter’ in haar familie: niemand werd zo oud als zij; ze was bovendien vaak ziek (depressies, tbc, struma). Het beeld is, zoals verwacht, nogal divers. Beide huisartsen concluderen dan ook dat oud worden vooral een kwestie van geluk is. Maar ze merken ook op dat geen van de eeuwelingen te dik is, en dat ze niet (meer) roken. En dat ze allemaal een jaloersmakende staat van ‘rust en tevredenheid’ hebben bereikt.

Er is dus geen geheim, maar ‘rust en tevredenheid’ is een factor die bij alle tien wordt benoemd. En wat mij opviel: ze praten allemaal met liefde over hun partner en hun ouders.

Ik kreeg niks mee van het financiële overzicht van de VVE.
En ook niet over hoe vaak de waterleidingen gespoeld moeten worden om te voorkomen dat het legionella-virus zich ontwikkelt.
Ik had de rust om een boek te lezen en was tevreden over mijn beslissing om ergens anders te gaan zitten.
Zo word ik wel 100…