De waarde van de dag

Vanaf 1 januari ben ik officieel niet meer in dienst bij Lentis.
Met mijn salaris van november kreeg ik het eerste deel van mijn vrije dagen uitbetaald, in december het tweede deel + de dertiende maand.
In december zou ik ook nog een kerstpakket krijgen, maar daar moest ik wel zelf achteraan.
De link naar de website waarop je een cadeautje mocht uitzoeken kreeg je via het emailadres van Lentis, maar daar kon ik niet meer op kijken, want ik kon niet meer inloggen op mijn account.
Maar….. het kwam prima voor elkaar: er werd een link gestuurd naar mijn privé-mailadres, zo kon ik toch nog een mooi cadeau uitzoeken.
Als laatste kerstpakket van Lentis koos ik voor een mooie rugzak; hij werd bezorgd in week 3 van het nieuwe jaar. Wies met!

En o man wat was ik in deze januarimaand blij dat ik niet meer naar Groningen hoefde!
Er was sneeuw, het vroor en het ijzelde zelfs: ik zag mezelf weer om half acht ’s morgens om de auto heen glibberen, de ruiten te krabben en de sneeuw weg te schuiven.
In de wetenschap dat Gerard nog lekker in bed lag en zich nog een keer omdraaide.
Een frustrerende vorm van eenzaamheid.
In week 2 van dit jaar heb ik ook de Lentis-werkdagen uit mijn digitale agenda gehaald, nu komt er geen melding meer dat ik moet werken.

Het jaar begon een beetje vreemd door de ziekenhuisopname van Gerard, maar ook toen prees ik me gelukkig met mijn vervroegde pensioen.
Alhoewel…. in 2015 en 2019 kon ik op werkdagen tussen de middag warm eten in het Heijmanscentrum, dat was toen wel heel handig.
Maar nu kreeg ik van familie en vrienden uitnodigingen om een vorkje mee te prikken en daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt.
Ook in de weken na het ziekenhuisgebeuren was het heerlijk dat ik niet meer naar het werk hoefde.
Gerard had zich die eerste dagen echt niet alleen kunnen redden in huis, ik had niet geweten hoe ik het met het werk had moeten regelen.

Eén van de fijnste dingen is ‘het kwartiertje’ in de morgen: de wekker om 07.55 uur en dan nog even blijven liggen.
Even nieuws luisteren, nog lekker warm onder de dekens, rustig bijkomen en dan de dagelijkse rek- en strekoefeningen.
Alleen op de donderdag staat de wekker eerder, want dan moet ik om 09.00 uur gewassen en gestreken in Roderesch zijn voor de wekelijkse Fit&Vitaal-sessie met Dorien.
Maar als ik dan helemaal opgewarmd en losgemaakt (spieren dan hè) om 10.30 uur thuis ben heb ik nog een hele dag voor me.

Tenslotte: goed nieuws!
Gerard heeft minder last van de botpijn; hij gebruikt al veel minder morfine en het lopen/bewegen gaat steeds wat beter.
Iedere morgen doet hij wat aan fittness op de hometrainer en we proberen iedere dag een wandeling te maken, maar het weer zit niet echt mee de laatste dagen.
We kijken nu samen uit naar het voorjaar: dan breiden we de dagelijkse beweging weer uit met fietstochtjes.
Ik kan die narcissen en krookjes de zwarte grond wel uit kijken!

Benieuwd naar de andere delen in deze serie?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle tot nu toe gepubliceerde delen.

Code Rood.
Vanmorgen om 06.25 u was er een NL-alert.
Mijn telefoon is ook mijn wekker; die ligt op mijn nachtkastje met als gevolg dat ik me op dat tijdstip helemaal wild schrok.

Gisteravond was er al ijzel aangekondigd, maar dat zou pas om 22.00 uur in Roden arriveren.
In de loop van de middag kregen wij een app van onze voorzitter dat de Cantorijrepetitie in verband met de te verwachten weersomstandigheden een half uur eerder zou beginnen: om 19.00 uur werden we in Op de Helte verwacht.
Een aantal mensen had toch afgezegd in verband met de verwachte weersomstandigheden en Karel, die uit Groningen moet komen, vond het ook best spannend.
“Als ik er niet meer door kan heb ik uit voorzorg een paar extra onderbroeken meegenomen” vertrouwde hij ons toe, wat een nuchtere sopraan de opmerking ontlokte ‘dat dat niet veel zou helpen tegen de gladheid…’

Het zingen was, zoals altijd eigenlijk, weer fijn.
We zijn aan het oefenen voor de vesper van 15 februari, waarin we een aantal mooie liederen zingen.
Bij het inzingen gebruikt Karel mooie metaforen om ons beter te laten zingen.
“Je moet in je achterhoofd een luikje opzetten”; enthousiast wijst hij ons aan waar bij hem dat luikje zit.
“Je moet je instrument ‘open’ laten staan”. Het luik niet dicht doen dus…..

Eén van de mooiste liederen vind ik ‘Blijf mij nabij’ dat we in het Engels zingen: ‘Abide with me’.
Karel schreef voor het vijfde couplet een nieuwe zetting, waarbij de sopranen en tenoren de melodielijn zingen, de bassen en de alten zingen een tegenstem.
Gisteravond studeerden we die in. Het lied heeft sowieso al een mooie zetting en de nieuwe zetting bij couplet 5 voegt echt iets toe.
Over onze uitspraak had Karel nog wel een opmerking: in het Engels klinkt nooit een harde G.
‘That Dutch ‘chgg’ sounds like a rake on a tile” heeft een Brit daar ooit over gezegd.
Dat klinkt als een hark over een tegel.
Daar willen wij natuurlijk niet mee vergeleken worden, dus wij mijden bij dat lied de harde G.

Bij een ander lied geeft Karel ons het advies “Anticipeer niet op die L!”
Huh? Anticiperen is het pro-actief vooruitlopen op toekomstige gebeurtenissen, ontwikkelingen of reacties door tijdig actie te ondernemen.
Wij waren ons er niet van bewust dat wij dat deden bij die L, maar wij zouden ons leven beteren.

Happiness is singing in a choir!

Wat fijn is: het gaat met mijn stem echt weer wat beter*.
De C kan ik al weer wat vaker gewoon meezingen en vorige week fluisterde Ilse naast mij: “De D zit er weer op!” toen ik zelfs de hoge D weer even haalde.
Het verhoogt beslist het plezier in het zingen.

Toen wij rond 21.00 uur naar huis gingen was het nog droog, maar wel (nog steeds) snijdend koud.
Inmiddels is het bijna 10 uur en overal ligt een laagje ijs; je kunt bij wijze van spreken op straat schaatsen.
Goed idee.
Doen we niet.
Anderen wel: lees dit artikel op ‘Dit is Roden’ maar eens!

*Lees over de stemproblemen die ontstonden na Corona in het blog ‘Ik was de bas‘ uit 2024

Als er in onze familie een baby’tje wordt geboren, dan gaan wij bij het eerste kindje in dat gezin altijd op kraambezoek.
In 2016 schreef ik daarover al eens twee blogs: deze  Vestjes breien dat gaat  over de gebreide vestjes die ik dan meeneem en een blog over het prentenboek De mooiste vis van de zee dat we destijds meenamen voor Luna.
Het is de bedoeling dat wij dat kraambezoek afleggen in de maanden na de geboorte; wij staan niet als eersten op de stoep, maar na een maand of 4 à 5 gaan wij ‘poppie kiek’n’.
Vroeger was er een paar keer jaar wel zo’n kraambezoek bij een neef of nicht, maar tegenwoordig worden er niet meer zoveel kinderen geboren in de familie Waninge.
Eén van de oudste achter-kleinkinderen van Gerards ouders heeft zélf al een kindje; dat betekent dat onze oudste schoonzus al overgrootmoeder is!
Het zal je dan ook niet verbazen dat wij op de Waninge Familiedag niet meer alle namen van aanhang, kinderen en kleinkinderen kennen.

Zondagmiddag waren we op bezoek bij Luca, de in de oktober geboren zoon van neef Rick en zijn vrouw Anouk.
Bijna 4 maanden was deze jongeman al!
Achter het huis stond nog het bord dat Rick als trotse vader zelf na de geboorte in de tuin had gezet; daar moest ik natuurlijk een foto van maken!
Altijd genieten, zo’n klein wurm.
Alhoewel…… klein was Luca natuurlijk wel, maar zoals het een échte Waninge betaamt steekt hij nu met lengte en gewicht al boven de groei-curves van het consultatiebureau uit.

We nemen naast voornoemd vestje ook altijd een prentenboek mee om uit voor te lezen als het kindje wat groter is.
Deze keer namen we het boek ‘Zo dapper als Daan’* mee, dat is geschreven door nicht Lianne.
Op voorhand had ik er nog niets ingezet; misschien hadden ze het prentenboek al gekregen van een ander familielid?
Maar nee, ze hadden het nog niet, dus wij zetten onze felicitaties in het voorleesboek.

En verder was het vooral leuk.
Het voorzichtige lachje als je tegen zo’n kleintje praat.
De ongecontroleerde bewegingen van de handjes, die het speelgoedje dat daarin geklemd zit per ongeluk tegen zijn eigen hoofdje laten tikken.
De kleine geluidjes die het kindje maakt.
En natuurlijk de opluchting dat jij het kind weer aan papa of mama kan geven omdat het op jouw schoot inmiddels onbedaarlijk is gaan huilen.

Wat een rijkdom; we mochten er even van meegenieten.

* Hierbij een link naar het blog dat ik in 2024 schreef over het boek ‘Zo dapper als Daan’

Gistermorgen was al weer de 4e* Fit & Vitaal-les die we nu krijgen van Dorien.
Wij moesten aan haar wennen na de FysiYoLates lessen van Trijntje; zij moest aan ons wennen, want wij zijn ouder dan de doelgroepen waar zij anders mee werkt, maar het gaat prima.
“We gaan vandaag een circuit doen!” riep ze enthousiast aan het begin van de les.
Dan rijzen mij de haren al ten berge.
Het woord ‘circuit’ roept herinneringen op aan lang vervlogen tijden: kasten waar ik niet op kon komen, bokken waar ik niet overheen kon springen en ‘apenkooi’ op de laatste les: voor de meeste kinderen het leukste wat er was op gym-gebied, voor mij een ‘blij-dat-het-weer-voorbij-is’ uur.
Maar dit circuit was heel goed te doen. Sterker nog: ik kon het! Alle onderdelen zelfs.

….niet bij nadenken….

Op een matje moest je de pilates-oefening ‘Superman’ doen, op twee blokken moest je op en af stappen, met kleine gewichtjes gingen we boksen, met andere gewichtjes maakten we een ‘lusch’, we moesten met een spanband de armen strekken en met een elastiek om de onderbenen een schaatsbeweging maken.
Natuurlijk ging het niet allemaal vlekkeloos. Bij het op en af stappen van het blokje moest je met je armen een tegenbeweging maken en daar heeft mijn brein kennelijk moeite mee. Dat weet ik al van Nederland in Beweging, alleen dat programma kun je een stukje terugspoelen….. nu kwam Dorien even tegenover mij staan en hielp me op gang. “Niet bij nadenken” was haar advies. Dat hielp.

Dorien had gistermorgen haar twee dochtertjes mee van (ik schat) 5 en 7.
De meisjes deden enthousiast met ons mee en begrepen niet zo goed wat wij zo moeilijk vonden.
“O, heel gemakkelijk” riep de jongste en sprong op en af het blok.
“Makkie hoor!” en ze renden al voor ons uit naar de volgende oefening.
Als je kijkt naar het gemak waarmee kinderen bewegen, weet je wat wij gedurende ons leven zijn kwijtgeraakt.
Trouwens……zo soepel als deze dametjes ben ik volgens mij nooit geweest 😉
Het is ook wel confronterend, twee van die smurfjes die alles sneller en beter kunnen.
Een van ons verzuchtte: “Nou, jullie mogen de volgende keer wel weer naar school….”

Maar waar de kinderen tijdens de les regelmatig nog iets aan mama moesten vragen: gedurende de ontspanningsoefening waren ze muisstil.
Dorien las ons voor uit ‘Het boek van vreugde’ van Desmond Tutu en Dalai Lama.
Het ging over dankbaarheid. Wat ik heb onthouden is de zin: “Als je leeft vanuit dankbaarheid, dan leef je niet vanuit schaarste, maar dan leef je vanuit overvloed.”

Andere oefeningen.
Ander verhaaltje.
Maar mijn lichaam en geest doen het er goed op.
Niet béter, niet sléchter, maar ánders.
Degene die deze uitspraak** deed had het over heel andere dingen, maar deze quote geldt zeker ook voor deze gym-lessen.

* Weten hoe die eerste les op 8 januari was? Hierbij een link naar dat blog ‘Bewegen met aandacht’.
**Benieuwd naar de herkomst van deze quote? Lees dan het blog Plattduuts in Leer uit 2023.

In het jaar 2025 hadden wij een scheurkalender van Onze Taal. Er waren een paar categorieën die ik met meer interesse las en één daarvan was ‘Geoniemen’.
Een geoniem is een woord dat is afgeleid van een aardrijkskundige naam.
Een paar bekende voorbeelden zijn bikini, vernoemd naar het eilandje Bikini of champagne, vernoemd naar de Franse regio Champagne.
Een woord dus, dat een geografische oorsprong heeft.

Een aantal blaadjes van die scheurkalender heb ik bewaard omdat ik ze leuk genoeg vond om er in een blog over te schrijven.
Het woord magneet bijvoorbeeld is een geoniem.
Magneten waren al in de 8e eeuw voor Christus bekend in Griekenland en Klein Azië.
Het ging dan om natuurlijke magneten in de vorm van stukken magneetsteen, tegenwoordig magnetiet of magneetijzersteen genaamd.
Het oude Grieks had daarvoor verschillende namen: magnesie lithos of magnetis lithos,  dat ‘steen uit Magnesia’ betekende.
Magneetsteen werd namelijk vooral gevonden bij Magnesia, het huidige Manisa in het westen van Turkije.

Ook het woord walnoot is een geoniem.
De Romeinen namen de walnootboom vanuit Azië mee naar Italië en vervolgens ook naar Duitsland en Frankrijk.
Toen de Germaanse volkeren de walnoot leerden kennen, was die voor hen dus van Romaanse oorsprong.
Daarom kreeg hij de naam die neerkwam op ‘Waalse noot’ oftewel ‘noot uit het land van de Walen (Gallië en Italië), ter onderscheiding van de hazelnoot, die inheems was.

Een meer bekend geoniem is het woord geiser.
In het zuiden van IJsland, aan de voet van een grote gletsjer, ligt de beroemdste hete springbron ter wereld: de Geysir.

Geysir

Die IJslandse Geysir was al aan het begin van de 17e eeuw wereldberoemd; de naam betekent in het IJslands gutser/spuiter.
De bekendheid van deze heetwaterbron was zo groot, dat ‘geiser’ aan het eind van de 18e eeuw in Europa een algemene aanduiding was geworden voor ‘hete springbron’.
In de loopt van de negentiende eeuw kwam de betekenis ‘waterverwarmingstoestel’ daarbij.

De laatste is de zeer bekende leersoort suède.
Suède is een verkorting van peau de Suède, oftewel huid uit Zweden.
Het is fijn leer waarvan de zogeheten vleeszijde wordt geslepen; daardoor voelt het aan als fluweel.
Het wordt gemaakt van lichte kalfs-, geiten- of schapenvellen, die met chroomzout worden gelooid. Suède is een Franse uitvinding uit het begin van de 19e eeuw.
De Fransen gebruikten het aanvankelijk alleen voor handschoenen, zogenaamde gants de suède, die heetten zo, omdat ze vooral in Zweden, maar ook in Denemarken vervaardigd werden.

Zo leuk om te lezen waar woorden vandaan komen!
Volgend jaar misschien toch weer een taalkalender…?