Weet je nog dat ik schreef over de grote rouwborden van de familie die op Harstastate woonde in de kerk van Hegebeintum?
In dat blog stelde ik mezelf deze vraag: ‘Nu ik dit zit schrijven vraag ik me af: waar zijn de rouwborden van de familie die op Mensinge in Roden woonden eigenlijk gebleven?
Ze hangen niet in de Catharinakerk, waar sommige familieleden wel begraven liggen.
Ga ik navraag naar doen.’
Bij de presentatie van ‘De tijdscapsule van Van Ewsum‘ zag ik mijn kans schoon en vroeg aan een paar mensen met verstand van zaken of zij antwoord op die vraag hadden. Uit wat zij
vertelden distilleerde ik de volgende antwoorden.
Niemand wist met zekerheid te zeggen of die rouwborden hebben bestaan.
De traditie van rouwborden was in de provincie Drenthe veel minder sterk dan bijvoorbeeld Groningen of Friesland. Ook zijn er veel van dit soort rouwborden verloren gegaan rond 1798, ten tijde van de Bataafse Republiek. Toen werden de adel en de feodale priveleges afgeschaft en zijn in veel kerken de adellijke wapens en rouwborden weggehaald of vernietigd.
Gerrit Schoonman vertelde dat de verhouding tussen de familie die op de Mensinge woonde en het kerkbestuur ernstig verstoord was. Toch werden de adellijke personen nog wel in de kerk begraven: het koor inclusief grafkelders was immers hun eigendom.
Bij één van die bijzettingen liet de familie de grafkelder met opzet open/niet afgewerkt, waardoor het in de kerk erg stonk en er anderhalf jaar geen gebruik kon worden gemaakt van het koor voor het avondmaal.
Nee.
Het is niet waarschijnlijk dat er adellijke rouwborden in de Catharinakerk hebben gehangen.
Mensinge was voor de Van Ewsums meer een zomerverblijf en de familie had de beschikking over meer kerken, zoals de Hypolytuskerk in Middelstum en de kerk in Midwolde waar zich het praalgraf voor Anna van Ewsum bevindt.
Tijdens de rondleiding door de Mensinge ter gelegenheid van de presentatie van de tijdscapsule van Van Ewsum las ik een ander bijzonder verhaal dat was ontdekt en dat ook te maken heeft met begraven in de kerk.
Onno van Ewsum erft de Mensinge van zijn vader Relof, maar Onno sterft kinderloos in 1537.
Zijn weduwe benoemt hij als zijn erfgenaam, maar die erfenis wordt betwist door Beetke van Rasquert, de weduwe van de oudere broer van Onno, Wigbold.
Beetke vond dat haar kinderen recht hadden op de havezathe in Roden. Ze erkende het testament van haar zwager niet en misgunde haar schoonzus de Mensinge.
Haar zonen Johan en Hidde stalen het opgebaarde lichaam van Onno brutaalweg uit de kerk van Roden.
Ze laadden het riekende lijk op een wagen, vervoerden het naar Middelstum en begroeven het daar; ‘de aanwezigen moesten welriekende kruiden in hun neus stoppen….’
Na de bijzetting liet Beetke gelijk van de kansel afkondigen dat de familie Van Ewsum Onno’s testament als ongeldig verwierp en zijn goederen naar zichzelf toe trok.
Lekker stel.
Je zal zo’n schoonzus hebben….




















