De waarde van de dag

een alternatief voor 'de waan van de dag'

5 augustus: Toch een geit?!?!

Gerard komt van de boerderij; in zijn achterhoofd sluimert altijd het idee ‘Ooit wil ik nog eens dieren’.
Kippen of zo. Of konijnen of een geitje.
Maar tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren.
En ik.
In ons gezin was het jarenlang een standaard grapje: “PAPA! MAG IK EEN PONY?!?!”
Op drie cavia’s na is het er nooit van gekomen, maar tijdens het weekend in Casa Grada op het Timmerholt waren we er even dichtbij.

Zaterdagmiddag zaten we met een deel van onze kinderen in de tuin.
Thee,  koffie, pepernoten en Sinterklaas snoepgoed.
Dat had ik gekocht in december, maar van uitstel van pakjesavond was afstel gekomen en bewaren tot het volgende  Sinterklaasfeest leek me niet wenselijk.

“We hebben een cadeautje voor jullie!”
Er waren drie kleine pakjes, waar achtereenvolgens een ‘stikke’*, 20 meter rood touw en een halsband uit kwamen.
Er zijn foto’s waar de verbazing en ongemakkelijkheid van Gerard tijdens het uitpakken van afstraalt, maar die komen in ons fotoboek.
“Nu is er nog een vierde cadeau, dat staat al buiten aan de andere kant van het huis in verband met de frisse lucht.”
Wat denk je dan?

Wat er stond was niet wat wij dachten.
Er stond een groot, rechthoekig pak met een enorme geitenkop erop geplakt.
Daarin zat een 10-persoons gourmetstel! Het was hun welkomstcadeau voor Casa Grada; het is de bedoeling dat het ‘achter de schotten’ in het huisje blijft.
Rechts zie je het pak, links een uitvergroting van de geit.

Die geit houden we er natuurlijk in; het ding wordt nooit meer ‘gourmetstel’ genoemd, we halen in het vervolg even ‘de geit’ achter de schotten vandaan.
Het was de grap van het weekend.

De geit heeft inmiddels een ereplaatsje gekregen in het huis. Er stond namelijk een fotolijstje waar de vorige eigenaren een afbeelding van een visje in hadden gedaan, die wij hebben vervangen door een plaatje van een geit, gevonden in een oud tijdschrift dat er nog lag.
Het staat naast het nieuwe gastenboek dat we speciaal voor het huis hebben gekocht.
Waarom er een geit in het fotolijstje zit staat er niet bij, dat is onze lol.
(Klik op de afbeeldingen voor een vergroting).

Die zaterdagavond gingen we gourmetten. Toen bleek dat we met z’n zessen genoeg ruimte hadden, maar met z’n achten zou het te krap zijn.
We kopen er gewoon nog een klein geitje bij.

*een stikke is een pin die je vastzet in de grond om een schaap o.i.d. vast te zetten, ‘an de stikke’ in het Drents.

Reageren

4 augustus: Maroon 5 – Memories.

Wij heffen regelmatig het glas met verschillende mensen in verschillende groepssamenstellingen.
“Prut!”
“Op ons!”
‘Zum Wohl!’ was de gebruikelijke toast in mijn vaders familie. Een Duitse vertaling van ‘Op het goede’.

Bij het klinken van de glazen, hoeft niet met alcohol, staan we even stil bij het moment en ontstaat er een nieuwe herinnering.
Natuurlijk onthoud je die momenten niet allemaal.
Maroon 5 heeft hier een mooi lied over geschreven, het heet ‘Memories’.
Dit vond ik er over op Wikipedia: ‘Het is een ballad die gaat over het verlies van een dierbare en over mooie herinneringen aan die dierbaren. De mannen van Maroon 5 willen er met het nummer voor zorgen dat mensen nog meer aan hun familie en vrienden gaan denken. “We hebben dit lied geschreven om mensen samen te brengen,” liet Levine bij het uitbrengen van het nummer weten. “Wat er ook gebeurt in de wereld om je heen, denk aan die mensen van wie je houdt en deel een aantal goede herinneringen”. De melodie van “Memories” is gebaseerd op de Canon in D van de Duitse componist Johannn Pachelbel.
Hierbij een link naar een uitvoering van ‘Memories’ op YouTube. 

Here’s to the ones that we got
Cheers to the wish you were here, but you’re not
‘Cause the drinks bring back all the memories
Of everything we’ve been through 
Toast to the ones here today 
Toast to the ones that we lost on the way
‘Cause the drinks bring back all the memories 
And the memories bring back, memories bring back you

Reageren

3 augustus: Wat ligt waar? Waar is wat?

Zaterdagmorgen 31 juli werden we wakker in huisje 96.  Aan de grote eettafel zaten we met z’n tweeën met ons sudokuboekje aan het ontbijt en maakten een boodschappenbriefje.
De dochters waren natuurlijk ook razend nieuwsgierig naar het huis, dus die kwamen in het weekend even langs. Niet allemaal tegelijk,  maar toch.
Voor we naar de winkel gingen moesten we wel weten wat er al wel was in het huisje.
Staan bijvoorbeeld ergens vaatwastabletten? Is er ook ergens een kaarsjesaansteker?

Je koopt zo’n huisje met inboedel, maar de vorige eigenaar kan zijn eigendommen die hij wil houden natuurlijk gewoon weer meenemen.
Toen we elkaar vrijdagmorgen bij het huis ontmoetten voor de overdracht vertelde het stel uit Rotterdam dat ze nog wat spullen ‘achter de schotten’  vandaan wilden halen.
“Neem je niet alles wat daar staat mee dan?”
Dat was geenszins de bedoeling.  Ze hadden geen plannen om een ander tweede huis te kopen.
“Die spullen hebben we allemaal thuis ook; waar moeten we d’r mee heen? Jullie kunnen het vast beter gebruiken dan wij.”

Er lag van alles.
Beddengoed, servies, spelletjes, een oude fiets, schoonmaakmiddelen, kaarsjes,  lampen, een minibarbecue…..  en dan heb ik nog lang niet alles opgenoemd.
We zochten het allemaal uit en maakten de gebruikelijke selectie: kan weg,  kan naar Het Goed,  willen we houden.
We maakten de ruimtes achter de schotten schoon en zetten daar  dingen neer als keukenrol, wc-papier, wasmiddel etc,  zodat we dat niet steeds mee hoeven nemen als we in het huis verblijven.

Daarna gingen we boodschappen doen.
Waar zit de Jumbo eigenlijk?

Er zat een dingetje los aan de koelkast.
Zou hier ook ergens een schroevendraaier zijn?
Waar zit de Gamma of iets dergelijks?
Het werd een Hubo. Dingetje zit inmiddels weer vast.

Aan welke kant van Westerbork zijn we nou?
Waar is het Timmerholt?

Uitzoeken, opnieuw inrichten, opruimen en vooral: genieten.
Eerst met z’n tweeën, later die zaterdag en zondag met de kinderen.

Regen. “En toch wil ik vissen….!”

Een paar highlights:

  • vissen met papa’s hengels.  Dat was al heel lang geleden; lang vergeten vibraties kwamen weer boven. De eerste vis werd gevangen door Carlijn: een memorabel moment.
  • zaterdagavond met z’n zessen een borrel drinken aan het spiegelgladde meer onder een heldere sterrenhemel.
  • de eerste brunch op zondag met ons voltallige gezin in het vakantiehuis. We hadden warme broodjes en ik bakte voor iedereen  een ei met spek, ham of kaas.

Het huis is ingewijd.
Het heeft ook al een naam: Casa Grada.  Bedacht door de dochter die ook het jaarlijkse pinksterweekend als ‘de Gradagen’ bestempelde.
De eerste boom moet nog wel geklaverjasd worden, maar dat gaat voor het eind van 2021 vast lukken.
Verder gaan Gerard en ik iets nieuws doen.
De vorige eigenaren lieten hun tennisrackets achter achter de schotten. Mét ballen.
En op het park is een tennisbaan.
We kunnen badmintonnen én tafeltennissen, maar aan echt tennis hebben we ons nog nooit gewaagd.
Wordt vervolgd dus!

Zondagavond hadden we auto ingepakt, het huis opgeruimd en helemaal stofgezogen.
Heel netjes zonder ‘ons’.
Met ‘ons’ is het minder keurig maar een stuk gezelliger.

Reageren

2 augustus: Huisje 96.

Half juni kochten Gerard en ik een vakantiehuisje op Het Timmerholt in Westerbork.
Deels als een belegging/investering, deels om met onze dochters af en toe van te genieten.
Het is een 8 persoons bungalow;  piest precas dus.

Vrijdag 30 juli passeerde de akte bij notaris Westerling in Westerbork.
De makelaar van de verkopers,  een stel uit Rotterdam, had gezorgd voor gebak; ondanks het serieuze karakter van het moment was het beslist gezellig te noemen.
Om kwart over elf zetten we onze handtekening en tien tien minuten later kregen we de sleutels van het huis en het pasje van de slagboom.

Onze jolige en immer opgewekte  aankoopmakelaar,  Wijnands uit Norg, hielp ons met het proces van de aankoop.
De vakantiehuisjes-markt  is een bijzondere wereld, waar wij nog niets van wisten.
Van hem kregen we goed advies, hulp bij het onderhandelingsproces en na afloop van de plechtigheid een origineel cadeautje dat bij hem en zijn naam paste.

Na het officiële gedeelte hadden we nog een afspraak met de vorige eigenaars van het huis bij Diggels  in Westerbork.
We hadden hen uitgenodigd voor een lunch en een bijpraatsessie. Wat moeten we weten van het huis?  Waarom heb je het verkocht? Wat is stom?  Wat is heel leuk?
Mensen die ons met z’n vieren op het terras zagen zitten hebben misschien gedacht dat we daar met  familie of vrienden zaten,  zo gezellig was het, we hadden beslist een klik met elkaar. Zij hadden voor ons een doosje heerlijke chocolade en een flesje rosé meegenomen.

Om 15.00 uur draaiden we de sleutel van de voordeur om in het slot van huisje 96 en stapten we binnen in ons huis.
Een bijzonder moment voor ons samen. We vinden het best een spannend avontuur.
We zijn allebei 60 geworden en zien huisje 96 als een cadeautje. We hopen er nog heel lang samen met onze dochters en hun partners van te genieten.

Vrijdagavond 30 juli zaten we met z’n tweeën in de schemering bij kaarslicht op het terras aan het water met een glaasje rode wijn/port.
Proost.
Op ons en op huisje 96.

Benieuwd naar het park en het huis? Hierbij een link naar de pagina op de website van Het Timmerholt. 

 

Reageren

1 augustus: Tijd die verstrijkt.

Soms lees ik iets wat mij tot tranen toe ontroert.
Deze week was dat een gedicht van Merel Morre.
Sinds ik bij Team290 werk ben ik er nog meer van doordrongen wat Alzheimer en dementie aanrichten in mensenlevens.

Moeders en vaders en tijd die verstrijkt.

Wat jij nog weet
ik niet
wat ik weet
jij niet meer
hoe kunnen we ook weten

maar als ik in je ogen kijk
dan ben je niets vergeten

daar in je ogen
die dagelijks dwalen
door kastjes van vroeger
gevuld met verhalen
familie, de liefde
in lades van ooit
de deurtjes nog open
ze sluiten nooit
soms bel ik aan en mag ik binnen
jij vindt de woorden
ik de zinnen

wat jij nog weet
ik niet
wat ik weet
jij niet meer
hoe kunnen we ook weten

maar als ik in je ogen stap
dan ben je niet vergeten.

Merel Morre

Reageren

31 juli: De man die Russisch preut – Anne Doornbos.

Wallander tussen de hunebedden.  Dat zee auteur Anne Doornbos zölf over de deur hum bedachte inspecteur, die in Drenthe misdrieven  oplost.  Over het eerste deel in het Rossing-dossier, ‘De paddenvanger’, schreef ik al een blog in 2019. Toen ik heurde van een tweede deel over Freek Rossing keek ik geliek hoeveul boekenbonnen en verjaordagsgeld ik nog had liggen; toen het boek uutkwaam haar ik het binnen een weke in huus.
Op vekaansie naor Dordrecht  nam ik het met en  binnen vier dagen haar ik het uut. Puntie van de  stoele. De bank in dit geval. Gerard zat naor het veur mij stomvervelende voetbal te kieken en ik weur hielemaol metzeugen  in het verhaol over de braandmoord op Herman Pieterman,  een hoge ome bij de NAM die uut  de tied komp deur een uutslaonde braand in zien eigen sauna.

Dit boek speult ongeveer drie jaor nao de gebeurtenissen in ‘De paddenvanger’; ie leest hoe het naost het plietsiewark privé verder gaon is met Freek en zien Janna en ok van de aandere teamleden lees ie soms wat: d’r wordt een poppie geboren, iene kreg ‘vekering’ en ie leert het team weer wat beter kennen.
Het verhaol is netuurlijk hiel aans as in het veurige boek, maor ok nou wordt het misdrief dat plaots vindt  op de eerste bladzieden umschreven.
Dan vraog ie joe geliek al weer of wat iene bezielt um zo te wark te gaon en een aander meinse zo um te brengen.
Het is duudelijk wraak. Maor wat hef die dure NAM’mer dan uutspookt dat hij zu’n einde verdient?

Ok in dit boek speult het zöch allemaole of in Drenthe; in Gies in precies te wezen.
Ie leest hoe het d’r an toe giet op een dörp. Hoe d’r ankeken wordt tegen import.
Veur een underzuuk naor  bepaolde  schroeven giet de plietsie naor Iezerwarenhandel De Wit in Roon en ien van de bejaorde slachtoffers woont in de Vijverberg in Nörg.
Bij dizze zaak bint Polen betrökken, de tolk komp uut Paais.
Die Polen warkt bij een leliekweker op de Smilde.
In mien brein heb ik dan de Daolings en de Jolings al weer veur de brille.

Kostelijk is de beschrieving van de verholding van inspecteur Rossing met de pers-officier van Justitie Jan Hoekstra.
Die is op zien minst als ‘stroef’ te umschrieven.  Rossing hef niet veul op met de op schijnwerpers beluste ambtenaar.
De mooiste zin uut het boek vun ik dizze vergelieking: “Jan Hoekstra glum as een Duutser met zeuven braodworsten…”

Ok in dit verhaal warkt het team samen met de collega’s in Noord Duutslaand, ‘over de gruppe’ zoas dat in de grensstreek nuumd wordt.
Zölfs de camping waor het leste stukkie van het verhaol zöch ofspeult ken ik van vrogger: daor hebt wij in de jaoren ’60 met mien olders al ies staon.
Het is net as bij het veurige boek van Doornbos: ie vuult je meer betrökken umdat het zöch allemaole in je eigen umgeving ofspeult.

Henning Mankel hef hiel wat boeken schreven in de Wallander-serie; ik hoop dat ok het inspecteur Rossing dossier nog veul vervolgdielen kreg!
Ik leg de boekenbonnen alvast weer uutzied.

Reageren

30 juli: Thuredrith 7 – Als de klok….

Iedereen van boven de vijftig kan de titel van dit blog aanvullen.
Als de klok van Arnemuiden. BIM BAM! Bekend van bruiloften en partijen.
Toen Gerard en ik in Arnemuiden waren  (zie Op bezoek bij Jeannet) zagen we letterlijk de klok van de Arnemuiden en dat was best een bijzonder exemplaar.
Die klok bevindt zich in de toren van de Hervormde kerk in Arnemuiden en het is een astronomische getijdenklok. Er is een maanbol te zien die de stand van de maan aangeeft. Verder zie je ook een getijdenschijf, waar je de actuele waterstand kunt aflezen. Als de wijzer met de punt in het hartje tussen de woorden HOOG en WATER staat, dan is het hoog water in Vlissingen.
Meer weten over deze bijzondere klok? Hierbij een link naar de website Zeeuwse Ankers.

Toen we uit het wolwinkeltje van Jeanet/Atelier Jaffari kwamen hadden we wel heel erg zin in koffie.
Daarvoor konden we terecht bij Jeannets buurvrouw, die eigenaresse is van het winkeltje ‘Sjokadoo’: cadeautjes en chocolade verkocht ze. En ook koffie en thee.
We zaten buiten in het zonnetje en werden door alle Zeeuwen die langs fietsten vriendelijk begroet.
‘Goeiemorrege!’
Bij de koffie had ik twee chocolaadjes uitgekozen, die waren zo lekker dat ik er een heel zakje van kocht.

Na de koffie zochten we de kust op voor het tweede deel van het dagje Zeeland.
Een broodje, een pakje drinken en een goed boek.
Zon, zand & zee.
Heerlijk uitgewaaid, strandgewandeld, mensen gekeken en even ingedut in de zon.

Naast de chocolaadjes nam ik nog een souvenir mee uit Zeeland: schelpen….

Reageren

29 juli: Vorige week was het schoon!

Wat is eigenlijk ‘het huishouden doen’?

Onder een huishouden wordt verstaan (het reilen en zeilen van) een woongemeenschap of huisgezin.
Met het huishouden doen, worden de activiteiten bedoeld die worden ondernomen om de leefsituatie van één of meer personen in stand te houden.
De leefsituatie zelf wordt dan ook vaak aangeduid als een huishouding.

Het gaat er niet vaak over op deze website, want ik heb het land aan het doen van de huishouding.
Ik kan zo honderd dingen opnoemen die leuker zijn dan huishoudelijke klusjes.
Alles wat je aandacht geeft groeit, dus ik heb het er liever niet over.
Gistermorgen hing ik, voordat ik naar mijn werk fietste, de was buiten op.
Op één van de vaatdoekjes staat een leuke tekst, maar vooral de toevoeging tussen haakjes slaat de spijker op de kop.
Het huishouden is ‘a never ending story’……..

Reageren

28 juli: Thuredrith 6 – Willemstad en Woudrichem.

Zicht op Willemstad vanaf de stadswallen.

Op het lijstje tips dat we kregen van ‘Wim uit Hank’ stonden ook twee vestingstadjes: Willemstad en Woudrichem.
De eerste van de twee deden we aan op een avond: de foto van de vissende reiger is ook daar genomen.
Nu een onbetekenend stadje, maar vroeger een vestingstad met grote allure.
Willemstad ligt aan de Brabantse kant van het Hollands diep en heeft als vesting dienst gedaan tot 1926.
We maakten een avondwandeling door het stadje, liepen over de wallen, bewonderden het Mauritshuis (een buitenverblijf van prins Maurits) en één van de eerste koepelkerken van Nederland. We dronken een cappuccino op een terras in de oude haven.

Woudrichem bezochten we op de zondag dat we ook naar slot Loevestein gingen.
Toen we het stadje binnenreden stroomde het nog van de regen, dus we bedachten dat we dan maar een kleine tour in de auto zouden doen.
Maar toen we daar rondreden kon ik dat niet.
Ik moest uit die auto:  paraplu mee, jas aan, de stad in.
Lopen rondom de oude kerk, kijken bij de stadspoort, genieten van het middeleeuwse stratenpatroon.
En het werd nog droog ook: konden we ook hier even een kop koffie nemen op een terras.

We hebben in Nederland nog een aantal oude vestingsteden. waar we er inmiddels heel wat van bezocht hebben.
Soms is er nog een deel in stand, soms zijn ze nog helemaal intact, zoals Willemstad.
In de beide stadjes in dit blog hebben we geen stadswandeling met een VVV-folder gedaan en ook geen museum bezocht.
We herkennen inmiddels de gebouwen die bij een vesting horen, zoals het arsenaal (zie afbeelding)  en we kunnen erg genieten van een wandeling door zo’n oude stad.
Naarden was mooi maar ook erg deftig en een beetje afstandelijk.
In Woudrichem hing een heel andere sfeer; er stonden grappige teksten op sommige huizen en het was niet zo chique.

Dit blog sluit ik af met het mooie gedicht van Simon Vinkenoog dat op de muur van het oude arsenaal stond.
Hij schreef het bij de festiviteiten rondom 650 jaar stadsrechten in Woudrichem.

Wat leert een stad van haar rechten?
Voor iedere burger de vrijheid bevechten
in tijden van vrede en tijden van kwaad
voor recht op vrijheid is het nimmer te laat. 

Elke strijd is met woorden te beslechten
met eigen taal en tekens – metterdaad.

In een tijd waarin alles opnieuw geschiedt
gebiedt het hoogste en zuiverste lied
dat de mens van zijn leven als kunstwerk geniet.

Simon Vinkenoog – september 2006. 

Reageren

27 juli: Blogbouwstenen (5) – Stukjes van ‘de ander’ sparen.

Soms moet ik even nadenken waarom ik een bepaald blaadje heb bewaard in de ‘bouwstenenmap’.
Waarom zit daar bijvoorbeeld dit blaadje in met een tekening van Winnie the Pooh?
Bij de tekening staat: ‘If there ever comes a day when we can’t be together, keep me in your heart, I’ll stay there forever’.
O ja. Het ging om de zin ‘keep me in your heart’. Hoe dan?

Winnie loopt op deze afbeelding met zijn kleine vriendje Knorretje in een storm.
Je ziet de figuurtjes op de rug, buffelen tegen de wind in.
‘Als er ooit een dag komt waarop we niet samen kunnen zijn, houd me in je hart, daar zal ik altijd blijven.’
Pooh speelt een rol in een kinderboekje, maar zegt soms verrassend volwassen dingen.

Als je ouder wordt weet je dat je ooit afscheid moet nemen van mensen die belangrijk zijn in je leven.
Als je jong bent kun je je daar niks bij voorstellen. Pap en mam zijn een vaste waarde in je leven, die zijn er altijd.
Ouders, broers en zussen, kinderen: je trekt een leven lang met elkaar op en als kind denk je dat dat voor eeuwig is.
Als je iemand in je hart hebt, zoals Pooh zegt, dan is hij of zij daar nog als hij/zij niet meer in je buurt is, of erger nog, is overleden,
Alles uit je leven samen is daar opgeslagen.
Herinneringen aan wat je samen deelde, vakanties, humor, eigenaardigheden, wat je van elkaar leerde:  alles wordt in de loop van je leven opgeslagen in je hart.
Opgespaard als het ware. Een waardevolle opbergplaats waar je uit kunt putten als ‘er ooit een dag komt dat we niet samen kunnen zijn’.

Wat ik heb geleerd in mijn leven is dat je moet investeren in mensen om ze in je hart te houden.
Tijd en aandacht geven. Afspreken met elkaar, genieten van elkaars gezelschap, een spel doen, herinneringen ophalen, samen moeilijkheden overwinnen en samen leuke dingen doen.
Vissen, winkelen, fietsen, wandelen, terrasje pakken, potje kaarten; er zijn zoveel dingen die je samen kunt doen.
Maar ook samen tegen de wind in buffelen en elkaar steunen in verdrietige periodes.
Daardoor spaar je als het ware stukjes van de ander waar je later met plezier aan terugdenkt of waar  je troost uit kunt halen.

‘Keep me in your heart, I’ll stay there forever.’

Benieuwd naar de andere ‘blogbouwstenen’?
Die hebben een eigen knop in het menu onder ‘Lezen’.

Reageren

Pagina 1 van 243

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén