De waarde van de dag

“Ik wil wel eens gewoon naar Groningen” zei mijn broer toen we het hadden over onze jaarlijkse Brus-dag.
Gisteren ontmoetten we elkaar om 10.00 uur bij het hoofdstation.
Zou eigenlijk in november vorig jaar, maar toen was het pokkenweer.
Toen zou het in januari dit jaar, maar toen was Gerard ziek en moesten we het wederom afblazen.
En nu…….. hadden we een fantastische dag met prachtig weer!

We gingen de Hanze Stadswandeling doen; in mijn kaarten- en folderstas had ik nog een beschrijving van die wandeling met een plattegrondje erbij, daar zouden wij ons prima mee redden.
Eerst koffie.
“Ben je al eens in het Forum geweest?” vroeg ik Henk toen we richting de binnenstad liepen.
Niet.
Hoe is het mogelijk.
Wat is het dan leuk om iemand dat Forum te laten zien!
We eindigden helemaal bovenop het gebouw, van waaruit je de hele stad kunt overzien en met het mooie weer kun je ook nog eens heel ver kijken.
(klik op de afbeelding voor een vergroting)

Na ons bezoek aan dit supermoderne gebouw begonnen we aan onze wandeling die ons terugbracht naar de tijden van het Hanzeverbond.
In de 15e eeuw was Groningen een welvarende stad en zelfs tegenwoordig zijn daar nog sporen van te vinden.
De wandeling begon bij de Martinikerk, waar we even om heen liepen; op een informatiebordje aan de buitenkant lazen we dat deze kerk in de Hanzetijd een bedevaartsoord was.
Men bewaarde in de kerk namelijk de arm van Johannes de Doper.
Daarover vond ik een mooi verhaal op de website ‘Met Sanne Meijer onderweg‘, die haarfijn uit de doeken doet hoe het zit met die arm.
Op onze stadswandeling kwamen we er achter dat de Grote Markt vroeger ‘De Breede Markt’ werd genoemd, dat de Vismarkt in het jaar 1000 al bestond en dat het Hanzehuis, dat volgens de

…..oud foldertje…..

folder aan de Aa-kerk vastzat, er helemaal niet meer was. Achteraf sinds 2017 al niet meer……. echt een oud foldertje dus.
En het het Scheepvaartmuseum was er ook niet meer: dat was gesloten onder de titel “Werk in uitvoering”.
Het wordt een geheel nieuw museum: Museum aan de A, van, door en over alle Groningers.
Op de website ‘De verhalen van Groningen’ vond ik een interessant artikel over Groningen als Hanzestad, daarin lees je alles over het Hanzeverbond.

Het fijne van zo’n ‘papieren wandeling’ dat je niet op tijd staat. We genoten tussendoor van een terrasje en toen we langs het universiteitsmuseum kwamen gingen we daar even naar binnen. Er was een mooie tentoonstelling, ‘Masterminds’, daarin maakten we maakten kennis met acht boegbeelden uit de geschiedenis van de universiteit, zoals o.a. Aletta Jacobs, Frits Zernike en Ben Feringa.

We sloten onze Brusdag af met een etentje in ‘Ugly Duck’.
Want we houden allebei van geschiedenis, maar ook van lekker eten.
Een hele dag herinneringen opgehaald, ervaringen gedeeld en geconstateerd dat we ondanks de vele verschillen ook veel overeenkomsten hebben.
Kortom: lekker gebrusd!   

Vorige ‘brus-dagen’:
2019: Catharijneconvent Utrecht
2020: niet ivm corona
2021: Gorssel en Zutphen
2022: Kampen
2023: Deventer
2024: Ter Apel & Helmantel
2025: niet ivm slecht weer

Tijdens een fietstocht, kwamen wij in een antiek- en curiosazaak.
Desgevraagd vertelde de eigenaresse, dat ze enkele schilderijen te koop had. Het geeft voldoening om de signatuur ‘André’ op een schilderij te herkennen.
Een prachtige aanvulling op onze schilderijencollectie.
Het schilderij was gemaakt door André Winkel; hij ondertekende zijn schilderijen alleen met zijn voornaam, naar voorbeeld van één van zijn inspirators Vincent van Gogh.

Na zijn maatschappelijke loopbaan als directeur van modewinkels in Den Haag heeft André zich weer toegelegd op zijn eigenlijke professie, de kunst.
Hij had niet voor niets de Academie des Beaux Arts in Genève doorlopen.
Het werk van Winkel bestaat grotendeels uit olieverfdoeken met composities van bloemen.
De tuin, de berm, de sloot en de natuur in het algemeen vormen zijn grote inspiratiebron.

André Winkel 1916 – 2011
         Bloemstilleven, olieverf.

Na zijn pensionering is André Winkel samen met zijn vrouw Tine gaan wonen in Leggelo, in de voormalige gemeente Dwingeloo; in Leggeloo kon hij meer tijd besteden aan zijn hobby’s schilderen en tuinieren.
Hier kwam hij in contact met de dynamische zakenman Jan Wiechers van Wiechers Woonoase te Dwingeloo. Het klikte tussen de begaafde kunstenaar en Jan Wiechers, wat uitmondde in een jarenlange samenwerking van 1981 tot 1999. In de zomermaanden waren er in de zaak te Dwingeloo, grote tentoonstellingen van André Winkel. Het interieur dichter bij de kunst brengen en omgekeerd. Schilderijen kwamen terecht bij klanten en een deel van de opbrengst ging naar goede doelen, zoals Foster Parents.
Kortom: een geweldige pr-formule, die bij Jan Wiechers altijd in goede handen was.

In de Tweede Wereldoorlog zijn André en zijn vrouw gevlucht voor de Duitse bezetter; zijn naam was voor de oorlog Cohen.
Tijdens die vlucht legde André alle gebeurtenissen vast in een getekend dagboek.
Hun zoon, Bau Winkel zocht in 2012 (samen met regisseur Ger Poppelaars) in hun voetsporen de plekken op die zijn vader onderweg in zijn oorlogskroniek vol mooie tekeningen, memorabilia en treinkaartjes heeft beschreven.
Die documentaire is in mei 2013 uitgezonden onder de titel ‘Vlucht uit Holland’ *
In deze zoektocht herbeleven we door de ogen van hun zoon, hoe een jong stel lopend of met de trein, hun weg naar het beloofde land, Zwitserland, probeerde te vinden.
Na de oorlog heeft André zijn naam veranderd van Cohen in Winkel.
Hij heeft tijdens zijn leven in Leggeloo nooit gesproken over zijn oorlogservaringen en zijn spectaculaire vlucht naar Zwitserland.
Goede vrienden van hem en Tine in Dwingeloo hebben met stijgende verwondering naar de documentaire gekeken; hij had met hen nooit over de oorlog gesproken.

Toen André Winkel en zijn vrouw vanuit Zuid-Frankrijk met de trein richting Zwitserland reden was het volop voorjaar en reden door een met bloemen bezaaid landschap.
André Winkel heeft toen gezegd: “Als wij hier doorheen komen, wil ik eenzelfde bloemenparadijs maken als wij nu zien en die schilderen.”
In Leggeloo, nabij Dwingeloo heeft hij zijn droom kunnen verwezenlijken, door rondom zijn boerderijtje een bloemenparadijs te creëren en te schilderen.
Jenny zei tijdens de uitzending: “Remmelt, je moet een schilderij kopen van die kunstenaar!”
Maar het kwartje was bij mij toen al al gevallen en ik zei: “Hebben wij al….”

* Op internet vond ik een video van 4 minuten met een trailer van documentaire, hierbij een link.
Heb je tijd, dan kun je ook de hele documentaire bekijken, klik dan hier.

Remmelt heeft een eigen pagina op deze website onder de titel ‘Remmelts liefde voor de schilderkunst.’
Op die pagina vind je een overzicht van alle blogs van zijn hand tot nu toe.

Afgelopen weekend hebben we nogal wat kilometers afgelegd door onze provincie.
Zaterdagmiddag was er een ledenvergadering in Westerbork van de VVE van Het Timmerholt, waar Casa Grada staat.
Als je mij een beetje kent weet je dat ik dat soort bijeenkomsten verschrikkelijk vind, maar aan het eind van die middag hadden we een etentje met de familie bij Hui Mao in Dieverbrug, dus het was handiger dat ik meeging naar Westerbork.
Tussen de vergadering en het etentje was er nog zo’n anderhalf uur ruimte; die vulden wij met een dorpswandeling in het idyllische Dwingeloo.
Aanrader.

Toen we ’s avonds wegreden bij het restaurant (waar we overigens heerlijk hebben gegeten) reden er nogal wat traktoren over de rotonde.
“Die zijn natuurlijk allemaal al op weg naar ‘Tulpenpracht bij nacht'” zei schoonzus Ali.
Wij wisten al wel dat er in Drenthe veel tulpen worden verbouwd en dat er zelfs tulpenroute’s voor auto’s en fietsers zijn uitgezet, maar bij nacht…?
Alie wist te vertellen dat die vrijdag en zaterdagavond de Drentse tulpenvelden op een bijzondere manier in de schijnwerpers werden gezet door de koplampen van traktoren.
Langs een speciale autoroute bewonder je de prachtig verlichte velden. Meer weten? Hierbij een link naar de website van Joling BV.

Zondagmiddag  vroeg ik aan Gerard: “Zullen we gaan wandelen of fietsen?”
Maar die had een ander idee: “Ik zou wel graag een tulpenroute gaan rijden met de auto.”
We downloadden de route en begonnen bij Zwiggelte.
We waren beslist niet de enigen die de route reden; op sommige landweggetjes tussen de weilanden door reed  je soms met 3 á 4 auto’s achter elkaar aan en als je in de buurt kwam van een tulpenveld kon je al zien waar het zich bevond omdat er geparkeerde auto’s aan de kant van de weg stonden en er allemaal mensen foto’s stonden te maken.
Op de afbeelding hiernaast zie je een tulpenveld aan het Oranjekanaal in Hoogersmilde met de televisietoren op de achtergrond.

Het laatste tulpenveldje was bij de tulpenpluktuin in Brunsting.
Daar waren wij in 2022 ook al geweest* maar toen hadden we geen tulpen geplukt, dat wilde ik nu wel doen.
Je krijgt een emmertje mee om de tulpen in te doen; iedere tulp die je plukt kost 0,50 cent, dus voor 5 euro heb je een mooi bosje van 10 tulpen.
Ook daar was het trouwens een drukte van belang! Kennelijk is het hip om op instagram foto’s en of filmpjes van jezelf ‘in de tulpen’ te delen.
Wat een leuke invulling van een zonnige zondagmiddag; je hoeft dus echt niet helemaal naar Noord Holland om van de typisch Nederlandse tulpenvelden te genieten.

*In 2022 hadden we aantal van deze tulpenvelden ook al gezien: toen deden we de Drentse Tulpen Fietstocht.
Daarover schreef ik toen het blog ‘Kroketten of een gebakken ei’.

….. mijn boeken in de mini-bieb……

“Wie komt er eigenlijk naar Roden dit jaar op Koningsdag?”
Eerlijk gezegd waren we die dag een beetje vergeten in de planning van de bijeenkomsten van ons gezin…. maar vorige week druppelden de aanmeldingen binnen: we konden rekenen op 5 personen voor het traditionele eten op deze dag, namelijk oranje wortelstamppot.
Vanmorgen voor 9 uur deed ik al de boodschappen voor vandaag.
Toen zag ik dat het boekenkastje (de mini-bieb) bij Jumbo bijna leeg was en bedacht: daar kan ik vandaag die boeken wel inzetten die ik allemaal kreeg nadat tante Trijn overleed.
Die boeken hadden de andere Royalty-gezusters ook al gezien en een mens kan niet alles bewaren.

Harriët had één specifieke wens.
“Dan moeten we wel wat eerder naar het dorp dan vorig jaar, want toen kwamen we aan op de ‘verlepte-4-uur-vrijmarkt’; toen was iedereen al aan het inpakken.”
Ja, daar had ze wel een punt, dus na de koffie met tompoezen togen we met elkaar naar het centrum van Roden.

Halverwege de morgen had ik een app gekregen van Mathilde van de cantorij.
Ze had een filmpje opgestuurd met de bijgaande tekst: “De volgende generatie zangers!”
Even luisteren.
Je zag een groepje zingende meisjes van de ‘Roden Girl Choristers’ die geld aan het inzamelen waren voor hun reis naar York.
Hierbij een link naar dat filmpje: luister en geniet. 
Dat wilde ik natuurlijk ook zien, dus we zochten ze vanmiddag op.
Die meiden stonden zo dapper te zingen; complimenten!

Ot & Sien waren helemaal in de stemming; we wandelden nog even de nieuwe Daan Nijman boekwinkel binnen (voor een Vorsten en een Royalty), kochten hier en daar wat kleine snuisterijen, genoten van het heerlijke sfeertje en zagen de vreemdste oranje uitdossingen  voorbij komen.
Ook dit jaar kreeg ik weer helemaal niks mee van de avonturen van onze koning en zijn gezin in Dokkum, we hadden het weer veel te gezellig in ons eigen dorp met ons gezin. De Royalty-gezusters stuurden appjes met oranje tompoezen en televisiebeelden uit Friesland, maar ik kijk die beelden liever vanavond tijdens de samenvatting.
Na de middag ging een deel van het bezoek weer naar huis, maar er bleven nog een paar deelnemers hangen voor het doen van een spelletje en het verorberen van een speciale oranje-editie van een borrelplank.

Toen ik vanmiddag nog even langs de mini-bieb in de Jumbo ging waren al mijn boeken weg.

Lees hier onze belevenissen op Koningsdag in voorgaande jaren.
2015  Tompoucen met een vorkje?
2016  Wortelstamppot & Klaverjassen.
2017  Géén oranje tompoezen?
2018  Koningsdag in Enschede
2019  Koningsdag & wortelstamppot
2020 Willem-Alex-Anders-dag.
2021 Vlag. Maar niet zoals het hoort te zijn.
2022 Koningsdag in Westerbork
2023 Eén dag eensgezind. (lees bij dat blog ook nog even de reacties die er onder staan…..dan weet je ook gelijk hoe mijn broer over mij denkt als het om het koningshuis gaat)
2024: Moi Majesteit!
2025: Heel Doetinchem vergeten!

De afgelopen drie weken hebben twee schilders ons hele huis onder handen genomen.
Dat betekent steigers, trapjes, lege verfblikken, schuurpapier en penetrante verflucht.
Gebanjer door je huis heen, wc-gebruik door meer dan twee mensen en constant 2 busjes op de stoep.
Maar  gelukkig, en wat was ik daar BLIJ mee: géén schetterende radio met bouwvakkersmuziek.
Verder moet je dan de hele dag door zorgen voor koffie/thee/drinken/koek voor de mannen.
Ze waren er ’s morgens om 07.45 uur al, dus dat was voor ons (lees: Gerard) wekker om 07.00 uur.
Gerard zorgde dat hij altijd in de buurt was voor overleg en hand- en spandiensten, ik kon redelijk mijn eigen gang gaan.
Het is prachtig geworden en we kunnen er qua schilderwerk weer jaren tegen!

Gistermorgen konden we voor het eerst weer uitslapen; wat kun je dat dan waarderen.
Met z’n tweeën wandelen was er ook een paar weken niet van gekomen, want Gerard had ‘de piepe wel uut’ aan het einde van dag.
Maar gistermiddag kon het weer: we pakten de fiets en zetten die bij het voetbalveld van VVV Roden neer.
Het was mooi weer, zon en strakblauwe lucht, maar wel een koude noordenwind.
We liepen het Mensingebos in langs de restanten van de Oude Vaart. Deze waterweg zou volgens de plannen uit 1845 de verbinding zou gaan vormen tussen Assen en Groningen.
Ben je een beetje bekend in Drenthe? Die Oude Vaart zou de ontbrekende schakel worden tussen de Norgervaart en het Leekstermeer; dat had namelijk al een verbinding met Groningen.
In 1845 begonnen de broers Balkema uit het Groningse Delfzijl vol enthousiasme aan deze enorme klus, maar de uitvoering van het plan stierf in schoonheid.
Als je het naadje van de kous wilt weten: hierbij een link naar een artikel in De Krant van juni 2014.

We liepen om het bosvennetje heen; dat blijkt ook een oude pingo-ruïne te zijn, een overblijfsel uit de ijstijd, net als ‘het Vagevuur’ bij Nietap.
Daarover schreef ik in 2016 al eens blog, klik hier voor een link naar dat verhaal.
Maar we gingen natuurlijk niet naar het bos voor de geschiedenis.
In dit deel van het jaar komen er weer nieuwe blaadjes aan de bomen en zie je talloze schakeringen groen om je heen.
En als de zon er dan zo mooi doorheen schijnt…..