De waarde van de dag

‘Heimwee is de weg weten in een huis dat niet meer bestaat’ schreef de Nederlandse schrijver Rudy Kousbroek ooit.
Vorige week deed ik de rouwkaart van tante Trijn in ons adresboek bij haar naam en adresgegevens; ik kon hem nog niet weggooien.
Die kaart stond sinds 9 december op een plank bij onze computer en ze keek me als ik achter het scherm zat vanaf de voorkant stralend aan.
Door die kaart werd ik regelmatig herinnerd aan haar overlijden, nu meer dan 4 maanden geleden.
Na Pasen ruimde ik het huis op en vond dat die kaart nu ook maar uit zicht moest.
Daarbij moest ik denken aan het lied van Freddy Quinn ‘Vergangen, vergessen, vorüber’, daarover schreef begin 2025 dit blog.
Afgelopen, voorbij.

Het huis dat niet meer bestaat is de generatie vóór mij; mijn opa’s  en oma’s, mijn ouders en hun broers en zussen.
‘Die Zeit deckt den Mantel darüber’.
Er staat inmiddels een foto in de kamer op het bovenste plankje van de boekenkast.
Die foto kreeg ik van de vader van Wim, die foto’s had gemaakt toen Frea en Jon trouwden.
Tante Trijn is met de taxi aangekomen op de trouwlocatie en ik heb haar opgehaald: we lopen samen naar het feestterrein.
De heimwee zal blijven, maar zal minder worden.
Dat weet ik uit ervaring; mijn vader overleed in 2008 en mijn moeder in 2017 en het verdriet om hun overlijden is gesleten.

Gisteren had ik een afspraak met nicht Anja in Hengelo.
Omdat ik geen zussen heb, zijn er nogal wat vrouwen in mijn leven die een ‘stukje zus’ voor mij zijn.
Tante Trijn was mijn grote zus* en Anja is het ‘familie-stukje’ zus: wij lijken qua uiterlijk niet veel op elkaar, maar we hebben voor een deel wel dezelfde genen.
We zagen elkaar voor het laatst op de afscheidsplechtigheid van tante Trijn en spraken af dat er nu weliswaar geen tante-nichten-dag** meer zou zijn, maar dat wij elkaar jaarlijks zouden opzoeken.
We deelden het gemis van onze lieve tante Trijn en ze kwam dan ook regelmatig voorbij; een lach en een traan, net als toen ze er nog gewoon bij was.
Maar we hadden het natuurlijk ook over onze dochters (zij heeft er ook drie), over ons geloof, over het werk, dat ik niet meer heb en zij nog wel en over bloemen, vogels en de 1001 anderen onderwerpen waar we het nodig over moesten hebben.
En ondertussen genoten we van een heerlijk gebakje bij de koffie en een lekkere lunch bij Van der Valk Hengelo.

Anja’s vader en mijn vader waren broers; de heimwee uit de bovenste alinea sijpelt tussen de gesprekken door.
Anja en ik weten samen voor een deel nog de weg in het familiehuis dat niet meer bestaat.
Vandaag deel ik op dit blog de laatste foto die van ons drieën is gemaakt op 3 oktober 2025 tijdens de lunch in Klazienaveen.

*Grote zus een blog uit 2018
**Hierbij een link naar het blog over de laatste tante-nichten-dag in oktober 2025: Nee, geen koffie uit 2025
van daaruit kun je doorklikken naar voorgaande jaren.

Vanmorgen zat ik om 08.30 uur op de fiets naar Roderesch, naar de wekelijkse ‘Fit&Vitaal’-bijeenkomst; de laatste van dit seizoen.
Dan hebben we al weer 14 lessen van Dorien gehad!
In januari moesten we eerst nog aan elkaar wennen, want Dorien deed de dingen wel anders dan Trijntje.
Dingen die we eerst een beetje raar vonden, de Chinese tap-massage bijvoorbeeld, doen we nu geroutineerd met Dorien mee.
“Uitademen door je neus, schouders  laten hangen, de armen laten bungelen en een beetje hangzakkerig op en neer bewegen met je lichaam…….’ we staan bewegend in de kring alsof we nooit iets anders gedaan hebben.

Elastiek om de schouders

“Nou! Laatste keer, apekooi zeker!” riepen een paar enthousiastelingen.
Brrrrr.
Ik hoopte van niet.
Was ook niet zo.
Maar waarom stond er een doos met Duplo-blokjes?
Eerst gingen we badmintonnen. Heerlijk. Dat heb ik vroeger op de camping met mijn broer en later met onze dochters erg veel gedaan.
Daarna gingen we in tweetallen het spel ‘de grote roof’ doen en daar hadden we die duploblokjes bij nodig.
Ieder duo kreeg een pion; je moest zoveel mogelijk blokjes verzamelen en bij je pion leggen.
Die blokjes kon je verdienen als je een oefening had gedaan.
Bijvoorbeeld:
5 x een bal in een korf gooien.
10 x armen strekken met een elastiek om je schouders.
5x een ‘wallsitt’ (muurzitten voor sterke beenspieren)
5x opdrukken tegen de muur
5 lunges (uitvalspas) met daarna been naar voren schoppen
En dit is nog maar een deel van alle oefeningen die we moesten doen.
Madeleine en ik werkten rustig alle opdrachtjes af. Bij sommige onderdelen waren we al weer vergeten wat we moesten doen, maar dat hoort bij onze leeftijd.
Senioren-moment, hebben we allemaal wel eens.
Toen de tijd om was gingen we alle blokjes tellen; wij hadden er 12!
Er waren duo’s die al gezellig met z’n tweeën op de grond te zaten om iets moois te bouwen van de verzamelde Duplo-blokjes, maar dat was niet helemaal de bedoeling.
Helemaal niet eigenlijk.

Toen gingen we nog volleyballen. Daar was ik nooit heel erg goed in, maar ik vond het altijd wel leuk.
Dat was nog steeds zo.
We hadden geen net: de pionnen van daarnet vormden het denkbeeldige net.
Maar we willen nog wel steeds allemaal winnen.
“UIT!”
“TWEE KEER!”
“Niet over het NET!”
Echt waar.
Bij een net dat er niet is.

……. ontspannen in de zon…..

Het laatste stukje van de les is altijd ontspanning; ik zocht een plekje achterin de zaal waar de zon heerlijk naar binnen scheen en liet me ‘wegzakken in het matje’.
Armen, benen, hoofd: alles ontspannen en rustig ademhalen.
Dorien had gelukkig andere begeleidingsmuziek dan de vorige keer; toen kon ik me niet ontspannen omdat de muziek me irriteerde.
Nu wel.
Weldadige rust, welverdiend.

En nu is het seizoen afgelopen.
We zien elkaar weer in september.
IJs en weder dienende.
Dat soort ijs is hopelijk vooreerst niet aan de orde: eerst komt de zomer met ijsjes!

Eerdere blogs over mijn avonturen met Dorien:
9 januari 2026 – ‘Bewegen met aandacht’.
30 januari 2026 – Een circuit!

We komen met Holy Stitch altijd bij elkaar in Op de Helte, maar gisteren hadden we een Holy Stitch-op-locatie.
Even uitleggen. Henny was al vanaf het begin lid van onze kerkelijke steek-club, maar het ging al een tijdje niet meer zo goed met haar. Eerst vergat ze onze bijeenkomsten, maar dat werd opgevangen door andere leden die haar van huis ophaalden. Later viel ons op dat ze wel met een borduurwerkje bij ons aan tafel zat, maar dat ze niet meer borduurde. Maand op maand nam ze het borduurwerkje mee, maar er veranderde niets aan……
Je begrijpt het vast al: Hennie begon te dementeren. Maar ze heeft geen kinderen en ook niet een groot netwerk. ‘Onze’ Alie zocht contact met Henny’s schoonzus en de casemanager van de thuiszorg die Henny begeleidde; toen het echt niet meer ging thuis werd er een plekje voor haar gezocht in een verzorgingshuis. En zo kwam Henny in november vorig jaar in het Kornoeljehof in Vries terecht.

Alie is een grote lieverd en zoekt Henny om de twee weken op; dan neemt ze steeds iemand anders mee en gisteren stapte ik bij haar in de auto.
Er was geen herkenning toen ik Henny een hand gaf.
We gingen in de huiskamer aan een grote tafel zitten. Alie had een haakwerkje mee, ik een breiwerk ook op Henny’s tafeltje lag een breiwerkje.
“Ben je ook aan het breien?”  vroeg ik haar.
Ze pakte het breiwerk op, rolde het af en keek er naar met een blik van ‘is dit van mij?’
Ze drukte het bolletje weer op de pennen en legde het breiwerk schielijk weg.

Even later gaf Alie haar haar eigen haakwerkje. “Kijk, in ieder gaatje moeten 3 vasten. Denk je dat dat jou lukt?” Henny pakte het haakwerk aan en ging voortvarend aan het werk.
Het ging prima. Holy Stitch op locatie in Vries. Kopje thee erbij …. het was zowaar gezellig.

Henny heeft vroeger een eigen handwerkzaak gehad in Drachten.
Haar handen waren altijd bezig en ze maakte prachtige borduurwerken.
Toen we aan het eind van ons bezoek nog even op haar kamer gingen kijken hingen daar een aantal merklappen en een geborduurd schilderij aan de muur.
Ze kon mij er niets meer over vertellen.

Het was eerst nog de bedoeling dat Henny naar De Hullen in Roden zou gaan, maar inmiddels is duidelijk dat niet meer hoeft. Ze wordt in de Kornoeljehof goed verzorgd, ze heeft daar een mooi plekje en ze kent niemand meer. Wij zullen haar daar af en toe blijven bezoeken, maar we weten ook dat Henny steeds verder zal wegzakken in haar eigen wereld, waar op den duur helemaal geen herkenning meer zal zijn.

Wat jij nog weet
ik niet
wat ik weet
jij niet meer
hoe kunnen we ook weten

maar als ik in je ogen kijk
dan ben je niets vergeten

daar in je ogen
die dagelijks dwalen
door kastjes van vroeger
gevuld met verhalen
familie, de liefde
in lades van ooit
de deurtjes nog open
ze sluiten nooit
soms bel ik aan en mag ik binnen
jij vindt de woorden
ik de zinnen

wat jij nog weet
ik niet
wat ik weet
jij niet meer
hoe kunnen we ook weten

maar als ik in je ogen stap
dan ben je niet vergeten.

Merel Morre

 

Gustermorgen stun de wekker op half 9, maor wij gungen niet hen de karke; ik was uutneudigd veur het underdiel Proza bij ‘Taal an taofel’ in Noord Slien.
Dat bint bijienkomsten, organiseerd deur het Huus van de Taol, op een zundag tussen 11.00 en 14.00 uur; ie kunt dan luusteren naor schrievers en muzikanten in de streektaal.
Mooie jurk an, tasse met teksten met: op naor Slien.
Der bint naost Proza nog twee aandere underdielen: in de categorie Poëzie können wij luusteren naor Marchienus Elting uut Odoorn en Martije Lubbers verzörgde samen met pianist Tony Hoiting het underdiel Meziek.
Het was een mooi en afwisselend programma; Gerard en ik hebt der van geneuten!
Marchienus hef al wat priezen wunnen met zien gedichten en Martijje is in Drenthe een hiel bekende zangeres: zij speulde bijveurbield de hoofdrol in de musical ‘De Vlinderprinses’.
Ik doe dizze beide kunstenaars te kört as ik dat allemaol in dit blog van maximaal 500 woorden moet proppen, dus zij kriegt binnenkört allebei een eigen blog. Eem geduld dus nog.

Op zu’n mörgen mag ik twee keer een kwartier vullen, dat betiekent 6 à 7 verhaolties.
Wat lees ik dan veur?
Eerst kiek ik dan wat ik al eerder veurlezen heb. Ik was namelijk al ies in Slien in 2023 en ok al ies in Dwingel in 2021.

Het biezundere van veurlezen veur publiek is da’j reacties truggekriegt van uut de zaol.
Mensen grinnikt um mien belevenissen, vult sums al wat an en wat ik in de zaal zie is een andachtig publiek dat ontspannen genöt en soms zölfs  hardop lacht. A’j gewend bint um allent op papier te publiceren dan is zu’n dankbaor publiek beslist een fijne ervaoring.
Wat vertelde ik dan?
Over oons bezuuk an de femilie in Canada en hoe wij daor half Drents half Engels preuten:  Slordig Nederlands.
Over de sjoelcompetitie bij oons in ’t gezin en over de plaaties-spaarderij bij een Jumbo-actie:  Wat n oetgezuik!
Over Drents taolgebruuk, over een doeve die Onan hiette en over sanitair in de jaren’60.

Wat ik nao afloop truggekreeg van de toeheurders was dat het allemaole zo herkenbaor was.
In de opsomming hierboven mist het verhaal over mien strapatzen in combinatie met het programma ‘Nederland in beweging’.
Dat verhaol haar ik instuurd naor de redactie van de Zinnig veur het april nummer; het thema daorvan was ‘Lachen’,  maor de neie Zinnig is nog niet uut, dus dat hol ik nog eem under de pette: ok daor komp nog een apart blog over.

Het was ronduut gezellig in Noord Slien.
Wij kwamen nog een bekende tegen, want old-koster Ab zat ok in de zaal; ie praot dan ok zo weer wieder.
Verder was der een mevrouw die alle dagen mien blog les; die kwam eem kennismaken en vertelde dat ze alle dagen rond 7 uur ’s aomnds even les wat ik die dag weer heb beleefd.
Zo leuk; nao tien joar bloggen heb ik een ‘waarde-van-de-dag’-community* opbouwd.
Nou nog een mooi Drents woord veur community!
Wie hef een veurstel?

*Een community is een groep meinsen met gedielde interesses, waarden of doelen.
Het gef een gevuul van argens bij heuren, böd onderlinge steun en kan opbouwd worden rondom marken, hobby’s of organisatie.

In augustus 2018 bezochten we de voorstelling ‘Was getekend Annie M.G.‘. Daarin werd toen het lied ‘Dansen op een vulkaan’ gezongen.
In maart 2018 had ik na ernstige hartklachten een bypass-operatie ondergaan en ik luisterde in tranen naar dat lied: wát een herkenbare tekst.
Het komt uit de musical Foxtrot uit 1977; ik probeerde daar later iets over op te zoeken, maar er is maar heel weinig beeldmateriaal van.
Toen ik vorig jaar las dat Foxtrot opnieuw werd uitgebracht was ik de koning te rijk, daar ging ik kaarten voor bestellen.
Nog beter: we konden die kaarten overnemen van vriendin Sinet voor de voorstelling in de Nieuwe Kolk in Assen.

“Waar gaat het eigenlijk over?” vroeg Gerard in de auto op de heenweg.
Tja, daar wist ik eigenlijk ook niet zo veel van.
Het speelt in de jaren ’30 aan de vooravond van de 2e Wereldoorlog en ik kan me nog herinneren dat er in de jaren ’70 nogal wat opschudding ontstond over de onderwerpen homofilie en abortus die in Foxtrot expliciet aan de orde komen. Het lied ‘Sorry dat ik besta’ bijvoorbeeld (ook wel bekend als Romeo & Julius), destijds gezongen door Willem Nijholt, deed nogal wat stof opwaaien.

We volgen in deze musical Josien, een meisje met jampot-brillenglazen uit de provincie dat naar Amsterdam komt en een kamer gaat huren in het artiestenpension van Mathilde.
Ze komt onder de hoede van Jules en Lisette, twee doorgewinterde varieté-artiesten en ze neemt al snel deel aan het Amsterdamse leven van de dertiger jaren.
In de zaal kwamen we ogen en oren te kort. Wij zaten midden op de 4e rij en genoten van zang, toneel en dans: er was zoveel te zien! Soms links op het podium, soms rechts, soms zelfs op de 1e etage recht voor ons. Achter op het podium zat het orkest dat we niet altijd zagen (doordat er een decor voor werd geschoven of zo) en soms was het podium helemaal vól met zingende en dansende mensen.

We werden het verhaal ingezogen en leefden mee met Josien, die ongewenst zwanger raakt.
Oneindig triest zingt ze het lied ‘Over tijd’ en raakte bij menigeen een gevoelige snaar.
Verder trof me de overeenkomst van de situatie in deze musical met de tijd waarin we nu leven:  de dreiging van het opkomende fascisme. Vooral het lied ‘Lief zijn voor de psychopaat geeft het beste resultaat’ was schokkend actueel met in het achterhoofd het geslijm van Rutte met Trump en het bezoek van ons koningshuis aan het Witte Huis dezer dagen.
En dat is eigenlijk ook zo bij het slotlied ‘Dansen op vulkaan’.
Is het niet mijn eigen geschiedenis met betrekking tot dit lied die tranen met tuiten veroorzaakt, dan is het wel de overeenkomst met de huidige realiteit op het wereldtoneel.

De sirenes zijn al lang gegaan
Maar we trekken ons er niets van aan
Het is altijd zo gegaan
Nooit iets anders gedaan
Dansen op een vulkaan

Hierbij een link naar de trailer van de musical: dan heb je een beetje een idee van wat wij gisteravond hebben gezien.

“Hoi Ada! Wil jij zaadjes van stokroos?”
Dat wordt mij niet vaak gevraagd.
Sterker nog, nooit. Want ik ben helemaal niet van de tuin, zaadjes en plantjes.
Gerard wel.
En die stond vanmorgen met een groepje mensen van de werkgroep Groene Kerk op de Albertsbaan in Roden voor de jaarlijkse Plantjes-ruilmarkt: plantenstekjes, bloemen- en groentezaadjes, potjes, kweekbakjes, tuingereedschap: je kon te kust en te keur en alles was gratis.
“In de loop van de morgen kom ik ook wel even kijken” had ik beloofd en toen ik er net was kreeg ik dus al zaadjes.
Van de stokroos en ook van de lathyrus.
Van Marianne; die had al heel wat zaadjes uitgedeeld en ik kreeg het zakje mee met wat er nog over was.

De plantjesruilmarkt was deze keer niet bij de kerk georganiseerd, maar de werkgroep sloot aan bij het project Bomenbal van de gemeente Noordenveld.
Dat is een project waarbij bomen ruimte bieden voor ontmoeting en activiteiten rondom natuur en cultuur.
Daarover vond ik een uitgebreid artikel op Dit is Roden.nl.: je leest hier alles over dit bomenbal en wat de bedoeling er van is.
Toen ik kwam waren Wim en Joke nog bezig om een spandoek op te hangen en was de ruilhandel in volle gang.
Je kunt zelf niks met tuin hebben en toch genieten van zo’n plantjesmarkt.
Er worden gesprekken gevoerd of over de verschillende stekjes, over bemesting, zaaitijd & zaaidiepte, zonnige of schaduwrijke plekken.
Daar doe ik verder niets mee; ik hoor het aan en beschouw van een afstandje het plezier dat mensen hebben als ze het alleen al hebben over hun tuin! Je kunt het op zo’n markt ook best over heel andere dingen hebben met mensen.
Over het nieuwe adres van buurvrouw Dientje bijvoorbeeld die is verhuisd. Of over de kerkgang in Roden. Of je huidige woonsituatie en of die wel toekomstbestendig is…
Opeens zag ik een medicijn-verdeeldoosje staan. Tenminste: ik dacht dat het om medicijnen ging, maar het waren zaden!
De vakjes waren genummerd en er waren lijsten bij waarop stond welke groente/plant bij de nummers hoorde.

Toen Gerard later op de morgen thuis kwam vertelde hij dat het een succes was geweest.
Er waren veel mensen geweest en er werd volop ingebracht en geruild; dat is natuurlijk de bedoeling!
En nu….. heb ik dit.

Zaad.
“Wat is dat dan voor zaad?” vroeg Gerard.
Marianne had gezegd dat het losse zaad en die bollen van de stokroos was en die peultjesdingen was lathyrus.
Gerard zocht het op. “Lathyrus is een pronkerwt” vertelde hij “en de stokroos is twee-jarig”.
Verder weet hij nu dat deze planten allebei van zonlicht houden en dat ze het liefst wat beschut staan.
Nou, dat komt goed uit!
We gaan deze zaadjes uitzaaien tegen de schutting aan, want daar zouden we toch al iets anders doen.
Ik schrijf ‘we’ maar ik bedoel natuurlijk Gerard.

In het bakje ‘nog doen’ op mijn bureau lagen sinds 22 oktober 2025 de werkmappen die ik op mijn laatste werkdag had meegenomen van mijn werk: in het bakje gelegd met de gedachte ‘dat zoek ik nog wel eens uit’ en niet meer naar gekeken.
Maar dat was gek.
Toen ik de map opendeed lagen bovenin nog een paar afscheidsstrookjes die ik mijn collega’s meegaf bij het stapeltje afscheids-Aaltjes en een Post-It briefje met een nummer van iemand die ik die 22e oktober ’s morgens nog had gesproken.
‘Het werk’ kwam even weer helemaal terug!
Afstreeplijstjes van wat moet je doen bij het inschrijven van een cliënt, bij het uitschrijven, voor wie heb ik visitekaartjes besteld, wat moet je regelen voor nieuwe werknemers, telefoonnummers, indelingen van de regio’s, overzichten met namen en functies……..
Alle papieren heb ik versnipperd en weggegooid.
Deze maand is die 22e oktober al een half jaar geleden, ik ben niet gebeld door mijn collega’s dat ze iets niet wisten of niet konden vinden, dus ik ga er van uit dat mijn administratie niet meer nodig is.
Ook het afschrift van mijn laatste beoordelingsgesprek ging weg.
Nooit meer.
Geen opleidingen, geen cursussen waar ik helemaal geen zin in heb (lees BHV) en niemand die mij gaat vertellen wat en hoe ik het moet doen.

Maar dat wil niet zeggen dat ik niets meer leer.
Sterker nog: ik ga goed vooruit!
En dan heb ik het over het bespelen van de altblokfluit, daar ben ik november mee begonnen.
Inmiddels heb ik het eerste lesboek uit!
Aan het einde van dat boek staan een paar muziekstukjes voor twee fluiten en ik heb ontdekt dat ik een duet met mezelf kan spelen: ik neem mijzelf op met de telefoon als ik de eerste notenbalk speel en daarna speel ik naast die opname de tweede notenbalk.
Net zoals vroeger….. toen nam ik mezelf zingend bij de gitaar op met de bandrecorder van mijn vader, dan speelde ik het af en zong dan tweestemmig met mezelf. Dat nam ik dan weer op op mijn eigen cassetterecorder; zo heb ik zelfs vierstemmige canons met mijn eigen stem opgenomen!  18, 19 jaar was ik toen.
Iedere middag na de lunch ga ik een half uurtje spelen en ik geniet er van; vooral door dat meespelen met de opnames op mijn telefoon heb ik er heel veel plezier in.
De accordeon en de gitaar raken echt een beetje op de achtergrond, maar dat pak ik in de toekomst vast wel weer op.

Om nog even op die werkmap terug te komen: dat was een handige map met tabs voor de verschillende onderdelen van mijn werk.
Na het verwijderen van alle papieren bleven er een aantal lege plastic hoesjes over; die legde ik in die map en ik nam me voor om die werkmap nu thuis te gaan gebruiken.
Voor handwerkpatronen?
Of recepten?
Ik weet het nog niet.
Vooreerst zit er niks in ‘nog doen’……

Benieuwd naar de andere delen in deze serie?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle tot nu toe gepubliceerde delen.

Bij 8 april stond al vanaf vorig jaar september met potlood ‘Jorwert’ in mijn agenda.
In het Activiteitenboekje seizoen 25/26 van onze PKN-gemeente werd de Nijkleasterkuier aangeboden en ik liet mijn deelname afhangen van een paar factoren, maar alle lichten stonden op groen dus ik ging mee naar de Radboudkerk in Jorwert.
De kleasterkuier is een bezinningswandeling die elke woensdagmorgen wordt georganiseerd door Nijkleaster in Jorwert; dat ligt in Friesland.

In 2015* was ik daar ook al eens geweest; toen was ik onder de indruk van het enthousiasme van pionier Hinne Wagenaar.
Elf jaar later is er veel veranderd, maar veel ook niet.
Het is inmiddels geen tijdelijke pioniersplek meer, maar het is een heus bedrijf geworden: de kloostergemeente Nijkleaster-Westerwert.

We werden ontvangen in het voorportaal van de oude Radboudkerk. Eigenlijk wil ik dan van alles weten over het oude gebouw en over Jorwert, maar daarvoor was ik daar niet.
Maar ik nam wel een folder mee: minstens één blog over de kerk, de terp en het dorpje zit er vast wel in, dit blog krijgt daarmee binnenkort nog een deel 2.

Even later zaten we in het koor van de kerk voor een ochtendgebed van een half uur: zingen, lezingen en gebeden.
Jammer dat de organisatie in de orde van dienst had gekozen voor twee expliciet Friese liederen; bij het zingen van teksten die ik maar half begreep ging mijn beleving van de liederen (o.a. een bewerking van het Onze Vader) verloren.

Na het ochtendgebed was er koffie en koek. We gingen in een grote kring staan en deden een klein kennismakingsrondje: we noemden onze naam en vertelden over onze ochtendgewoonten door de vraag te beantwoorden ‘Hoe sta je ’s morgens op?’
Daarna was het tijd voor de kuier, een wandeling van een uur. Het eerste deel loop je zwijgend (stilte), in het tweede deel werd ons gevraagd om na te denken wat ‘opstanding’ voor ons betekent (bezinning) en op de terugweg liepen we in tweetallen om met elkaar in gesprek te gaan (verbinding).

Het laatste onderdeel was het samen opeten van onze zelf meegebrachte lunch; daarbij was er gelegenheid om onze ervaringen te delen.
Het onderwerp ‘opstanding’ kwam daarin natuurlijk veelvuldig voorbij.
Is Jezus wel echt opgestaan? Hoe beleefde je het verhaal vroeger en hoe kijk je er nu naar?
Iemand zei daarbij dat twijfel de brug is tussen geloven en niet-geloven.
Maar het ging ook over ons eigen opstaan na een overlijden van een naaste of een ander groot verlies. En dat het belangrijk is om, voordat je weer in de benen komt, de tijd te nemen om te verwerken wat er is gebeurd: die Stille Zaterdag is er niet voor niets.

Wat ik me nog van de vorige kuier in 2015 herinner was de verrassing van het programma en de intense beleving daar van; nu wist ik wat er kwam en was ik voorbereid, maar ook nu was het weer een verrijkende ervaring!

* Hoe ik de Nijkleasterkuier destijds heb ervaren lees je in het blog dat ik daarover schreef op 4 oktober 2015.