De waarde van de dag

De derde dinsdag van de maand is Holy Stitch-dag. We komen niet meer bij elkaar in de handwerkkring, dat is pas in september weer, maar we doen wel andere dingen.
Deze 19e mei gingen we met een aantal steeksters naar Zeijen, naar de Oranjerie.
Op de weg er naar toe zei Katy: “Als we in Zeijen zijn wil ik eerst even naar de warme bakker die daar zit,  daar hebben ze zulk lekker brood!”
Een warme bakker? In ZEIJEN?
Dat is echt een heel klein dorpje onder de rook van Assen; ik kon me haast niet voorstellen dat daar nog een bakkerij zat.

Was wel zo.
We stapten uit bij Bakkerij Fleddérus aan de Brinkstraat.
Met schappen vol vers brood en gebak.
Het winkeltje is ingericht met oude bussen, blikken en andere attributen uit de goede, oude tijd.
De indruk wordt gewekt dat het een klein winkeltje is, maar schijn bedriegt: het is één van de vijf filialen van De Echte Bakker Fleddérus in Assen. Deze winkel in Zeijen is de oudste.
In 1899 begon J. Fleddérus in 1899 aan de Brinkstraat met dit bakkersbedrijf. Hij was boer, veehandelaar én bakker;  hij ventte ’s morgens zijn vers gebakken producten uit. De zaken gingen goed en in 1907 werd het huidige pand, een boerderij annex bakkerij, gebouwd.
In de winkel wordt één wand gevuld met drie foto’s van grootvader, vader en zoon: de huidige eigenaar.

Inmiddels heeft de bakkerij in Zeijen 4 filialen in Assen
Hierbij een link naar hun website, waar de geschiedenis van de bakkerij uit de doeken wordt gedaan.
Katy sloeg in en nam een tas vol brood mee; dat werkte aanstekelijk, dus de anderen kochten ook wat. Ik kocht een halfje fijn volkoren en voelde het knapperige kapje al door het plastic zakje heen.

We liepen van de bakkerij naar de Oranjerie door het dorp Zeijen.
Veel oude boerderijen en hoge bomen; het straalde een weldadige rust uit, wat één van ons de opmerking ontlokte: “Hier heerst nog rust.”
Relatieve rust natuurlijk, want wij liepen daar op moment gezellig te beppen….
Meer weten over Zeijen? Hierbij een link naar de website ‘Geheugen van Drenthe’.

In december 2018 was ik ook al eens bij de Oranjerie geweest; dat was tijdens de Victorian Christmas Fayre*; het koor Bathroom Scenario, waar Carlijn en Jon destijds in zongen, trad toen op. Toen ben ik wel binnen geweest, maar het was zo ontzettend druk, dat ik al snel weer buiten stond; daar was ook genoeg te beleven. De tegenstelling kon niet groter zijn: nu waren wij de enige bezoekers. De parkeerplaats was helemaal leeg.

Wat er allemaal te zien was lees je morgen in deel 2 van ‘De derde dinsdag’.

* Dit blog nog eens lezen? Klik hier. 

Op mijn afscheidsfeestje bij Lentis waren alleen mijn toenmalige collega’s aanwezig. De oud-collega’s van daarvoor had ik daarbij niet uitgenodigd, die wilde ik graag een keer apart zien.
Dan spreek je elkaar tenminste: op zo’n afscheidsfeestje komt het daar vaak niet van.
Ik had de dames van het ‘vroege’ secretariaat van Team290  gistermiddag bij mij thuis uitgenodigd voor een gezellige lunch en een ‘bijpraatsessie’. Moest nodig weer.
Rond twaalven stonden er al twee voor de voordeur met een enorme hangplant.
“Van ons allemaal!”
Voor mij als gastvrouw. Leuk ja!
Later zocht ik op hoe de plant heet: het is een Lantana; hangt nu al op een mooi plekje op Waninge Plaza bij ons achter in de tuin.

Voor de lunch had ik twee soorten soep gemaakt en een hartige taart gebakken.
Een warm broodje er bij, wat dipjes: lekker.
Het was erg leuk om elkaar weer even te spreken. Jammer was dat Margreet er niet bij was, die was ziek geworden en moest zich afmelden.
Van ons clubje werkt alleen Renny nog bij Team290 en die wordt natuurlijk uitgehoord over de huidige situatie.
“Werkt die arts er nog? O, en die teamleider is weg? Gerda ook? Joh!”
Het boek dat ik had gekregen bij mijn afscheid met bijdrages van alle collega’s door de jaren heen ging van hand tot hand, waarna er natuurlijk weer herinneringen werden opgehaald.

We wandelden na het eten naar het centrum van Roden.
“O, we kunnen zo door de HEMA heen!”
Altijd weer leuk om je eigen dorp te bekijken door de ogen van een ander.
Een zoon van een van dames was op zoek naar een woning; zij vertelde dat het stel zocht in een straal van zo’n 25 kilometer rondom Groningen. Hij vond Roden ‘eigenlijk best een leuk dorpje’, maar de huizen zijn tegenwoordig zo duur. Ja, ook in Roden….. we kwamen op onze wandeling nog twee huizen tegen met een ‘Te koop’ bord in de tuin, maar toen we op Funda hadden gekeken wat die moesten opbrengen lagen die prijzen inderdaad boven de begroting.
‘En dan te bedenken’ memoreerde ze ‘dat wij ons huis destijds hebben gekocht voor 175.000.
GULDEN hè? Vonden wij toen ook heeeel erg veel geld.”
Ja. Wij ook. Mijn ouders moesten überhaupt erg wennen aan het idee dat wij een huis gingen kopen.
Hoe oud waren we nou helemaal. 25! En huizen kopen dat deed OSM* niet.
Heerlijk, zulke gesprekken over herkenbare situaties..

Ze gingen naar huis met een klein afscheidscadeautje: een petunia-plantje met het briefje er aan dat ik in oktober aan de collega’s had gegeven bij het Lentis-afscheid. 
Gisteravond appten we nog wat heen en weer zoals dat gaat als je elkaar weer uitgebreid hebt gesproken.
Renny stuurde ons een filmpje dat alle oude mensen (zoals wij) zouden moeten zien.
Erg grappig.
Ook even lachen? Klik hier
Vooral afkijken tot het laatst.

* OSM = ons soort mensen.

“Veur de 46e keer vandage”* zei Johan bij het etentje aan het eind van onze vriendendag.
Riepen we vorig jaar nog optimistisch ‘dan gaan we toch volgend jaar naar Kreta om ons 45-jarig jubileum te vieren’, ook dit jaar kon dat niet doorgaan: Nellie is nog niet genoeg hersteld van de TIA die haar vorig jaar mei trof. Sterker nog: ze kon er donderdag niet de hele dag bij zijn.
We waren te gast bij Taaytje & Bert, die ons verwenden: koffie met een aantal etagères met zoete lekkernijen, een heerlijke lunch met broodjes, kaasplankjes en lekkere hapjes.
“Wat fijn dat we in ieder geval weer met z’n achten aan tafel zitten” en we hieven het glas op ‘ons allen en de 46 jaar’.
Meestal gaan we op zo’n dag met elkaar barbecueën, maar het was gewoon veel te koud: er was gekozen voor een etentje in Assen.

Het eerste dat Sinet ’s morgens bij de koffie uit haar tas haalde was de selfie-stick: voor de jaarlijkse groepsfoto, dat moesten we vooral niet vergeten.
Het kwam goed, al begon het wel net te regenen toen we na lang gedrentel en geroep eindelijk met z’n achten klaar stonden voor de foto.
Ieder jaar weer een bron van vermaak.
We gingen niet alleen in Assen eten, maar we brachten ook een bezoek aan het Drents Museum.
Daar was net de nieuwe tentoonstelling ‘Amrita Sher-Gil’ geopend onder de subtitel ‘Europa is van Picasso, India is van mij’.
Deze expositie zou eigenlijk al op 22 maart van start gaan, maar het vervoer van de stukken werd uitgesteld door het Indiase ministerie van Cultuur vanwege de ‘huidige geopolitieke spanningen’.
Over de opening van de tentoonstelling vond ik dit artikel op de website van de NOS met meer achtergrondinformatie.

Eerlijk gezegd: ik was niet uit mijzelf naar die tentoonstelling toe gegaan.
Ik hou meer van exposities die te maken hebben met geschiedenis/archeologie, schilderkunst heeft niet echt mijn belangstelling.
Toen we aankwamen moest ik me bedapperen om niet richting ‘Labyrintha‘ te lopen…..
Maar het was erg leuk en mooier, interessanter dan ik op voorhand had gedacht.
Amrita Sher-Gil was de dochter van een Hongaars/Joodse opera-zangeres en een Indiase geleerde en ze wordt beschouwd als één van de grootste vrouwelijke avant-gardekunstenaars van het begin van de 20e eeuw; ze was een pionier op het gebied van moderne Indiase kunst.
Dat je haar werken in Assen kunt bewonderen is bijzonder: haar schilderijen gelden als nationaal erfgoed en worden vrijwel nooit uitgeleend aan buitenlandse exposities.
In Inda is ze een icoon; je zou haar positie in de kunst in India kunnen vergelijken met Rembrandt of Van Gogh.
In het museum loop je als het ware langs haar leven: haar jonge jaren, de jaren in Parijs en het laatste stuk: vanaf 1934 werkte ze vanuit India.
De expositie in het Drents Museum is tot en met 20 september te zien: klik hier voor meer informatie.

*In 2015 schreef ik het blog Antiek netwerk & gevulde eieren waarin ik het ontstaan van de Hoogersmildiger Vriendenclub beschrijf en wat we deden op de allereerste vriendendag in 1980.

Woensdagmiddag haalde ik Ilse op van huis: we hadden een kantklosmiddag in Hijken bij Dientje.
Schoonzus Hennie haalden we ook op en na wederzijdse kennismaking gingen Hennie en ik over tot de orde van dag: waar waren we gebleven?
Onze kantkloskussens lagen er nog net zo bij als de vorige keer, dus wij pakten het zo weer op.
Ilse had haar spullen ook mee. Zij heeft vroeger veel kant geklost, maar de specifieke kennis was wat weggezakt; Dientje hielp haar weer op weg.
Dientje en Ilse voerden een onbegrijpelijk gesprek, maar zij begrepen elkaar prima, want Ilse ging aan het werk met blauw garen voor het klossen van een sterrenbeeld: Waterman.

Het begint voor mij al mooi te wennen: woensdagmiddag maakte ik het werkje dat Dientje (een kleine slang) voor ons had opgezet af en leerde ik hoe het moest worden afgehecht.
Daarna moest het worden ‘opgestijfd’. Dientje haalde een bus ‘kantversteviger’ op en begon met een kwastje de slang in te smeren.
Toen het droog was mochten de spelden er uit gehaald worden.
“Waar ligt dat dingetje?” vroeg ik.
Dientje noemde het geen dingetje maar een ‘wupper’: een klein tangetje waarmee je de spelden omhoog drukt.
Als je uit het noorden komt snap je die benaming.

En toen was het slangetje klaar.
Mooi!
Dat ik dat nu kan, hè?
En nu ik het kan wil ik het thuis ook graag gaan doen.
Gerard was al voor mij aan het kijken naar materiaal waar je zo’n kussen van kunt maken, maar Dientje had nog eentje liggen: gevuld met paardenhaar, zoals het eigenlijk hoort.
Die had zij ooit gekregen. “Mensen weten dat ik kant klos” vertelde ze “dus als er iemand komt te overlijden die ook kant heeft geklost, dan denken mensen automatisch aan mij…”
‘Missis Kantklos’ in de omgeving van Hijken.

Ze had nog iets anders: oude multo-map met een een sticker er op: ‘Kantklos Cursus’.
Ook ooit gekregen.
Uit het pré-internet tijdperk; Dientje dacht uit de jaren ’70.
Die map mocht ik ook meenemen en ook de 7 paren = 14 klosjes die ik had gebruikt voor het werkje.
In die map staat het kantklossen beschreven vanaf het allereerste begin: paren klosjes opwinden, spelden neer zetten en ‘hoe te beginnen’.
Dus nu kan ik thuis letterlijk ‘aan de slag’.

We hebben een nieuwe datum geprikt: eind juni ontmoeten we elkaar weer in Hijken.
Twee van die slangetjes heb ik nu gemaakt die door een ander waren opgezet, nu ga ik proberen of ik zelf zo’n slangetje kan opzetten en maken. En dan wil ik de buitenkant groen en de binnenkant geel. Maar dan moet ik wel iemand in de buurt hebben die ik vragen kan stellen, dus Ilse en ik gaan een keer samen koffiedrinken en kantklossen.
En….. de ‘Hieker wichter’ komen in het najaar een keer naar Roden!

Meer weten over deze blogserie? Er zijn al twee delen gepubliceerd: een overzicht vind je onderaan deel 1: Het begin 

Eind april ging ik met Gerard mee naar een ledenvergadering van de VVE van Het Timmerholt.
Meestal kan ik daar onderuit, maar die zaterdag kwam het qua logistiek beter uit dat ik meeging.
Gerard had het in de pauze druk met netwerken, maar ik zat op de 2e rij naast een man die alleen maar op zijn telefoon keek. Aan de andere kant was een rij lege stoelen. Na een minuut of 10 kwam er een mevrouw naast mij zitten. Toen dacht ik nog dat ze even wilde kennismaken, maar ze ging met haar rug naar mij toe zitten om te praten met een mevrouw achter haar.
Dat voelde zo niet goed, dat ik mijn tas pakte en helemaal achterin de zaal ging zitten.
Daar stond een ‘zitje’ ingericht met lage stoelen en een tafeltje waar wat tijdschriften en boeken op lagen.
Als ik dan toch alleen moet zitten, doe ik dat liever op een voor mij aangename manier.

Toen de vergadering na de pauze weer begon ging ik niet meer terug naar de 2e rij, maar bleef lekker met mijn breiwerkje helemaal achter in de zaal zitten. Van daaruit kon ik alles voor zover nodig ook prima volgen en Gerard begreep het wel.
Op de tafel lag het boek ’99+ – Geheim of geluk?’
Het boek bevatte 10 portretten van mensen die 100 jaar of ouder waren.
De schrijvers, huisartsen Hans van Hateren en Nanno Kleefstra hadden zich gebogen over de vraag waarom sommige mensen zo oud worden.
Dit staat er o.a. over op de website Medisch Contact

Ze interviewden vijf mannen en vijf vrouwen en namen fotograaf Ben Vulkers mee, die mooie portretten van hen maakte.

Er is een man bij die een groot deel van zijn leven veel melk en veel wijn heeft gedronken, veel roomboter en vlees heeft gegeten en tot dertig jaar geleden een matige roker was. Een ander blijkt een ‘uitschieter’ in haar familie: niemand werd zo oud als zij; ze was bovendien vaak ziek (depressies, tbc, struma). Het beeld is, zoals verwacht, nogal divers. Beide huisartsen concluderen dan ook dat oud worden vooral een kwestie van geluk is. Maar ze merken ook op dat geen van de eeuwelingen te dik is, en dat ze niet (meer) roken. En dat ze allemaal een jaloersmakende staat van ‘rust en tevredenheid’ hebben bereikt.

Er is dus geen geheim, maar ‘rust en tevredenheid’ is een factor die bij alle tien wordt benoemd. En wat mij opviel: ze praten allemaal met liefde over hun partner en hun ouders.

Ik kreeg niks mee van het financiële overzicht van de VVE.
En ook niet over hoe vaak de waterleidingen gespoeld moeten worden om te voorkomen dat het legionella-virus zich ontwikkelt.
Ik had de rust om een boek te lezen en was tevreden over mijn beslissing om ergens anders te gaan zitten.
Zo word ik wel 100…

Natuurlijk: al die prachtige attracties die ik gisteren* beschreef zijn allemaal pareltjes aan de Efteling-kroon, maar voor mij is de Efteling vooral fijn vanwege het sprookjesbos.
Als kind genoot ik al van de fantasierijke tekeningen van Anton Pieck en keek ik verlekkerd naar reclames voor de Efteling, maar ik moest nog tot mijn 17e wachten tot we daar op Hemelvaartsdag 1978 heen gingen. Toen was het nog lang niet zo groot als nu. Op internet vond ik een artikel over de geschiedenis van de Efteling,

Maandag, na de droomvlucht, zochten we het sprookjesbos op.
We liepen door het kabouterdorp en bezochten enkele huisjes, zagen Doornroosje in haar kasteel slapend wachten op haar prins en zochten in de werkplaats van Gepetto naar Pinokkio.
“Nee, die is niet binnen, die zit daar in de vis!” riepen de twee dames die naast ons door Gepetto’s ramen stonden te koekeloeren.
“En heb je Japie Krekel al gezien? Daar! Op de vensterbank…”

… 2 snoodaards…

Op weg naar de vis hoorden we ineens gebonk en gegniffel uit twee grote vaten en ontwaarden de kat en de vos, de twee snoodaards die Pinokkio op het slechte pad brengen.
Natuurlijk is zo’n visueel spektakel voor ons mooi, maar ik genoot daarnaast intens van 2 kleine kereltjes die de hand van papa en mama heeeeel goed vasthielden en met open mond en grote ogen de gebeurtenissen in zich opnamen.
‘Vis….’ Je zag aan het manneke dat hij het monsterlijke beest dat Pinokkio heeft opgeslokt amper als vis herkende.

Beide vorige keren dat ik in de Efteling was keek en luisterde ik verrukt naar het sprookje van de Indische Waterlelies; ook nu was het weer prachtig.
Bij de grote slapende reus stond een luidsprekertje.
Als je wilt dat Klein Duimpje te voorschijn komt moet je hem roepen.
Een schuchter meisje zei ‘Klein Duimpje….’ maar er gebeurde niks.
“Je moet harder roepen” zei papa en toen tetterde ze in het luidsprekertje de naam nog een keer en daar verscheen Klein Duimpje bij de immense laars van de reus.
Zet mij in zo’n park en ik vind het net zo leuk als de kinderen, voor wie het eigenlijk bedoeld is.

Bij het huisje van het sprookje ‘Het meisje met de zwavelstokjes’ bleef ik staan om het hele sprookje even te bekijken/beluisteren.
Dat meisje gaat toch dood? Hoe zouden ze dat dan verbeelden?
Dat deden ze met geprojecteerde 3D-beelden; het meisje stak een zwavelstokje aan en dan verscheen er een filmpje: een kachel, een gebraden kip, een kerstboom…
Bij het laatste zwavelstokje komt er een wit, lichtgevend hologram van grootmoeder die het meisje (dat als een wit hologram is opgestegen uit haar lichaam) liefdevol met zich meeneemt.
Ontroerend.
Wat mooi in beeld gebracht.
En wat jammer dat lang niet iedereen de tijd neemt om het verhaal even te bekijken.

De dag was eigenlijk te kort.
We moesten namelijk ook tussendoor nog koffiedrinken, een kop soep eten en een patatje verorberen.
We sloten onze Efteling-dag af met een boottocht in de Gondoletta.
Wat heerlijk.
We legden onze vermoeide voeten (18.000 stappen…) op het bankje voor ons en lieten ons door het park varen.
Wát een fijn ‘schoolreisje’!
Nu ben ik toch zo benieuwd wat Carlijn gaat kiezen…..

* deel 1 van de Efteling

Op mijn 65e verjaardag vertelde ik onze dochters dat ik van plan was om, nu ik meer vrije tijd heb, af en toe samen met één van hen iets leuks te doen.
‘Moeder-en-één-dochter-dag’.
“Dan mogen jullie bedenken wat je dan graag zou doen.”
De wensen van oudste dochter Frea waren niet zo groot: lees dit blog maar eens.
Middelste dochter Harriët koos iets geheel anders: ze wilde een dag met mij naar de Efteling.

Twee keer in mijn leven ben ik in de Efteling geweest: in 1978 met mijn ouders en met ons gezin in 2002.
Toen had ik door mijn deelname aan het televisieprogramma ‘Get the picture’
ƒ 170,= gewonnen; dat hebben we die dag verbrast.
Voor iemand die zo van sprookjes houdt als ik is 2x natuurlijk veel te weinig, maar het kwam er niet vaker van.
Harriët had Efteling-punten gespaard bij de AH en zo kregen we twee kaarten met flinke korting; zondagavond ging ik al naar Almelo en gistermorgen rond half 11 zetten we onze auto op de grote ‘oplaad-parkeerplaats’ met de stekker aan een laadpaal.
Toen had ik al twee dagen ‘schoolreisjesgevoel’; dat nam alleen maar toe al naar gelang we dichter bij de ingang kwamen.

We gingen op een dag die als ‘rustig’ stond aangemerkt op de website van de Efteling, maar wij vonden het desondanks best druk.
We namen ons voor om in ieder geval de grote dingen te doen: Dans Macabre, Droomvlucht, Fata Morgana en Symbolica.
Gemiddeld stonden we 20 tot 25 minuten in de rij voor een attractie.
We begonnen met Droomvlucht; we stapten in een gondel en kwamen door vijf feeërieke landschappen, bevolkt door elfjes, faunen en trollen en bewogen langs taferelen met zwevende en bewegende kastelen.
Erg benieuwd was ik naar Danse Macabre. In de wachtrij er naar toen kom je al van alles te weten over wat je te wachten staat. Je gaat naar de ruïne van een oude abdij, waar in 1876 een muziekconcours werd gehouden. Op vrijdag de 13e verdween het volledige orkest van dirigent Joseph Charlatan: het werd op meedogenloze wijze verzwolgen door  ‘Het Onnoembare’, het kwaad dat nog steeds rondwaart in de gedaante van een monsterlijk, katachtig wezen. Je staat in de rij te wachten op een kerkhof. Hier en daar ligt een schedel, je hoort die enge kat en O SCHRIK, ineens begon de grafzerk waar ik tegenaan leunde te praten en viel de deur een beetje open….
Eenmaal binnen stapten we in de abdij in koorbanken en waren getuige van de wederopstanding van het orkest en zijn dirigent; ondertussen onderga je een magistrale uitvoering van het stuk Danse Macabre.
Wat prachtig!

We lieten gisteren de illusie en de betovering hun werk doen: in de Fata Morgana voeren we in een bootje langs scènes uit de Sprookjes van 1001 nacht en in Symbolica gingen we op audiëntie in een betoverend paleis en kwamen door geheime gangen en magische kamers.
Na iedere belevenis kon je een foto kopen van jezelf, maar dat deden we niet; ik denk dat ik op iedere foto stond met wijd-open mond van verbazing en plezier.
En dan heb ik het nog niet over de sprookjes gehad….!
Wordt vervolgd.

Wat hebben we toch een mooie taal en wat wordt die soms fraai gebruikt.
Even weer een aantal voorbeelden van ‘ander’ taalgebruik.

Eerst eentje uit de oude doos: een teamleider bij Lentis vond een relletje op het werk ‘een glas water in de storm‘.

Carlijn is mijn vaste leverancier. Zij luistert veel podcasts en stuurde o.a. deze:
Iemand wil aangeven dat iets duurder uitvalt dan begroot en zegt: “Dat is een rib uit mijn portemonnee.”
In een verhaal over een dochter waar het niet zo goed mee gaat: “Mijn dochter zat op een berg weg te kwijlen….”
Er was een slechte recensie binnengekomen op de website van een B&B.
De eigenaar doet alsof het hem niks doet:  “Die mensen, daar lik ik echt mijn reet mee af!”

Op Radio 5 is een item besproken, maar een luisteraar wil daar iets meer over zeggen dat nóg erger is.
De sidekick van het programma zegt: “Deze luisteraar doet er nog een hoopje bovenop….”

Tijdens de Olympische Spelen was Jorien ter Mors één van de commentatoren.
De tijd moest even worden volgepraat en Jorien kwam met het volgende statement: “De medaillekansen liggen op een zilveren draadje.”

De weer-besprekers van het Journaal moeten ook iedere dag maar weer iets verzinnen bij de weersvoorspelling; in maart hoorde ik zo’n man zeggen ‘We komen in helder vaarwater.‘

In februari hadden we een mini-reünie met een aantal collega’s van Team290.
Margreet vertelde dat haar kleindochter naar kapper ging en dat ze een ander kapsel wilde.
“Ik wil graag een paardje!” Ze bedoelde een pony; dat is immers klein paard.
Een collega die nog werkzaam is bij Lentis had een mail gekregen over de ijzel die er aan zat te komen in februari.
Die mail begon zo: “In verband met de enorme gladde weersvoorspelling….”

In het radioprogramma Bert op 5 ging het over de postbezorging op de eilanden: er konden daar geen kranten meer bezorgd worden.
Iemand vond dat van de gekke en zei dit er over: “Dan rijzen mij de de haren de lucht in!”

Katy meldde zich af voor Holy Stitch en gaf in dezelfde mail een aantal versprekingen door die ze allemaal in tv-programma’s voorbij had zien komen.
Ze hoorde bijvoorbeeld een geheel nieuwe uitdrukking: ‘Wat de toon slaat’.

Afbeelding: Sarahrichterart/Pixaby

Verder wilde iemand ‘haar steentje bij gaan staan’ en waren en planten waarvan werd gezegd: “Die plant weelt tierig.”

In de kerkdienst in Roderwolde met als onderwerp ‘de goede herder’ had de voorganger het over ‘een een schaap met wolfskleren aan‘; de omgekeerde wereld….

In de samenvatting van Koningsdag hoorde ik Maxima zeggen dat ze iets gedaan had ‘met veel hart en ziel!’

Gerard vertelde dat er nog klein aantal oude bewoners van Het Timmerholt lid was van een VVE die los staat van de grotere VVE die later in het leven is geroepen. “Mensen die een huis kopen op het landgoed worden automatisch lid van de nieuwe VVE, dus dat is een uitsterf-constructie“.

Dit blog sluit ik af met Carlijn die iets moet bekennen: “Ik zei vanmiddag dat er geen schip met iemand te bezeilen is.”

Hierbij een link naar Nederlands maar dan anders deel 50 
van daaruit kun je steeds teruglinken naar alle andere delen die in de loop van de jaren gepubliceerd zijn.

Hoor of zie je zelf een leuke NMDA?
Denk aan mij!