De waarde van de dag

Geschiedenis ligt soms niet zo heel ver weg in de tijd.
Afgelopen weekend stond er een verhaaltje op onze historische scheurkalender over reclame op de televisie.
Je kunt er tegenwoordig helemaal niet meer omheen: waar je ook kijkt of klikt, men doet zijn uiterste best om jou iets te verkopen.
Levengrote, knipperende billboards langs de snelweg, reclameborden langs de voetbalvelden, bij filmpjes op YouTube, in de krant, de tv-gids, op de radio: overal!
Dat is natuurlijk altijd al zo geweest.
In de Catharinakerk vroeg ooit een dominee of er in de kerk ook reclame was te zien.
Nee, de kinderen zagen niks.
Maar de rijke Kymmel-familie had hun wapen op een prominente plek laten aanbrengen op hun herenbank en mevrouw Hoppinck, die het orgel had betaald, werd met naam en toenaam genoemd op de borden bij dat orgel.  Reclame is van alle tijden.

De televisie bracht weer een scala aan nieuwe commerciële mogelijkheden voor de reclame-jongens. Dit stond op het kalenderblaadje:

“De jaren ’70 waren de beginjaren van de televisiereclame. Aanvankelijk scheidde de Ster, die de reclames verzorgde, elk spotje met een beeld van golvend water. Dat moest de kijkers duidelijk maken dat het om een andere commercial ging.

Afbeelding: Televizier.nl

Poppenfilm-producent Joop Geesink vond dit beeld maar saai en bedacht een alternatief.
Een dier lag voor de hand, daar waren de tv-kijkers dol op en voor de Nederlandse televisie moest dat natuurlijk een leeuw zijn. Loeki de Leeuw werd geboren, als verbastering van het Engelse woord ’to look’ (want je kijkt naar reclame). Hoewel de reclamewereld niet zat te wachten op Geesinks fimpjes – ze zouden de tv-kijkers namelijk afleiden van de boodschap – werd het Nederlandse publiek massaal verliefd op de leeuw, die in 2004 van de buis verdween, maar in 2021 weer terugkeerde.

afbeelding: website ZDF.de

Wat ik nog weet van het begin van die eerste Loeki-tijd is dat mijn broer en ik helemaal niet verliefd waren op Loeki. Sterker nog: wij vonden het niks.
Wij keken bij ons thuis in die tijd heel veel naar de Duitse televisie en bij de ZDF hadden we de Mainzelmännchen!
Zes grappige tekenfilmfiguurtjes die al vanaf 1963 de Duitse reclameboodschappen opleukten; die waren veel leuker dan die ietwat suffe en brave (vonden wij) Loeki de Leeuw.
Weet je niet wie de Maizelmännchen zijn? Hierbij een link naar een artikel  over deze Duitse reclamepoppetjes.

Volgens mij waren de reclames vroeger veel leuker dan nu.
Om je geheugen even wat op te frissen heb er een paar opgediept.

Ruben van der Meer in de soepreclame: ‘NU EVEN NIET!’
Peer Mancini die bekakt de koeien bewierookt: ‘Geen bommetje!’
Johnny Kraaykamp die het lied ‘Daar was een wuf dat spon‘ niet wil zingen
De aandoenlijke Pietertje in een reclame voor pindakaas.
De zompige Zwitserse geitenhoeder Rudi die transformeert bij het eerste vlokje sneeuw. ‘BIERTJA!
De olifant met het ijzersterke geheugen die het nog niet vergeten was.
“NEE, natuurlijk niet, OEN!’ de zin die in ons gezin nog regelmatig voorbijkomt.
En natuurlijk het rennende muisje in de commercial ‘Er gaat altijd meer in dan je denkt….’

En bij ieder filmpje heb je eerst…….reclame!

Af en toe ga ik met één van de dochters naar ‘Het Goed’ in Roden.
Begin december, op jacht naar 2e hands kerstballen/versieringen zag ik in de boekenhoek twee Linda-achtige glossy’s met de naam OMG liggen.
OMG? Dan denk ik gelijk aan ‘Oh my God’, afgekort tot OMG* dat tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt wordt. 
De tijdschriften kostten maar € 1,- dus ik nam ze allebei mee. 

OMG staat voor ‘Others, Me & God’.
Het gaat over onze relaties met anderen, over onszelf en over God; wat ik had gekocht waren de eerste twee nummers van tet blad.  
In het voorwoord schreef oprichtster Marina de Kort-de Wolde: 
In deze editie vind je een mix van onderwerpen over Other, Me & God, de drie pijlers van dit magazine. 
We willen zo laten zien dat je met beide benen op de grond kunt staan en toch bezig kunt zijn met het hogere en de grote levensvragen. En dat je de ander nodig hebt om gelukkig te zijn en je levensdoel te vervullen. in OMG komen hemel en aard samen. Ik wens je veel leesplezier en inspiratie toe.
Dit eerste nummer (zie afbeelding) kwam uit in het voorjaar van 2021. 
Er stonden leuke artikelen in: over de dynamiek tussen broers en zussen, over de vraag ‘Wanneer ben je klaar met je leven en wie bepaalt dat?’, over het eeuwenoude ritueel van labyrint lopen en over mystieke ervaringen onder de titel ‘Meer tussen hemel en aarde’ en nog véél meer. 
Toen ik beide bladen uithad dacht ik: “Leuk tijdschrift! Kan ik een abonnement hierop nemen?” maar dat kon niet meer. 

Het was helaas niet zo goed gegaan met dit nieuwe blad: vanwege corona zat alles ontzettend tegen.  
Er zijn in totaal maar 5 edities uitgebracht: halverwege 2022 moesten ze de stekker er al weer uittrekken. 
Een grote teleurstelling voor de mensen die zich met hart en ziel hadden ingezet voor dit blad en natuurlijk vooral voor Marina.

Maar tot mijn grote genoegen is er inmiddels een doorstart: deze maand verscheen er een nieuwe OMG online.
In afgeslankte vorm, met minder bijdragen van anderen, maar wel met dezelfde basisgedachte: het gaat over leven met betekenis en bezieling.

De verwachting is dat OMG Magazine in online vorm zes keer per jaar gratis wordt uitgebracht. 
Daarnaast is het de bedoeling dat inspiratie gedeeld wordt op Facebook en Instagram en via de website van OMG.
In haar voorwoord in het nieuwe nummer vraagt Marina “Wil jij mij helpen OMG Magazine te laten groeien? Je kunt dit doen door zoveel mogelijk personen met OMG bekend te maken.”

Dat wil ik eigenlijk wel. 
Ik heb dan wel geen Facebook- en Instagramaccounts, maar ik heb wel mijn eigen website met best al veel lezers. 
Daarom geef ik Marina vandaag een podium en deel ik een link naar het online Magazine OMG.
Vandaaruit kun je het PDF met het nieuwe nummer downloaden. 
Met een mooi artikel over de kracht van kwetsbaarheid. 
En prachtige dierenfoto’s met een link naar het verhaal van Noach. 
En het verhaal van een ‘schijn-student’.  
Veel leesplezier! 

* in februari 2016 schreef ik al eens blog over die OMG-trend onder de titel  Ook met u….. 

Begin december publiceerde ik blog nummer 49 in deze serie: het is alweer de hoogste tijd voor deeltje nummer 50!

Dick stuurde er eentje uit de krant; een journalist gebruikt een moeilijk woord, maar slaat de plank behoorlijk mis.
Het ging over het tijdelijk opheffen van het voorarrest van Quincy Promess (voetballer) die vast zit voor cocaïnehandel en nog een paar dingen.
‘Het is een terecht besluit van de rechtbank om Promess niet vrij te laten. Een ander besluit had een president geschapen.”

Op eerste kerstdag kwam ons voltallige gezin bij ons samen.
We hadden afgesproken dat ieder een deel van het diner mee zou nemen.
Dat werd volgens sommigen een ‘smakafonie’ van gerechten.
Verder moesten we lachen om iemand die vroeg ‘Wie zijn de welbehagen?’ Hij bedoelde het welbehagen uit de kerst-tophit ‘Ere zij God’.

Sinet hoorde op Radio 5 al heel vroeg op de morgen de weerman Jannes Wiersema.
Volgens Jannes ‘visten we die dag met het weer naast de boot’.
Die zelfde morgen was het glad en Bert Haandrikman sprak met de gladheidscoördinator van de ANWB.
De man heette Jan Rein Slippens; what ’s in a name.

In Het Goed kwamen Carlijn en ik een boek tegen over bloemstillevens in potten onder de prachtige titel ‘Potsierlijk’.
Een woord dat eigenlijk ergens anders voor staat, maar dat in dit verband weer prachtig is.
Carlijn vond dat dat in dezelfde categorie viel als het boek ‘Verrot lekker’, een boek over zelf fermenteren.

Schoonzoon Jon ziet een bus rijden waar ‘Lijnbus’ op staat, maar voor de ‘ij’ is een ‘y’ gebruikt, die ook nog eens een vrij kort staartje heeft.
Jon: 1. Wat is een LUN-bus? 2. Wat is er met die U gebeurd?

Schoonzoon Cees bedenkt soms geheel nieuwe spreekwoorden.
Volgens hem was iets ‘geen wet van passen en meden’.
Irene stuurde ook weer een leuke: ‘Iemand vertelde dat een familielid in een alleenstaand huis woont.

Annemarie was in gesprek met een jonge collega over haar vakgebied en ze vertelde haar over hoe je ervaring opbouwt door dingen te doen en goed uit te vragen over een bepaalde situatie. Ze bespraken een herkenbare situatie en de collega zei: “Ja, als ik het zo hoor dan gaat er echt wel een belletje bij me afrinkelen!”

Van Janny kreeg ik een mooi Drents spreekwoord dat zij leerde van haar tante Trijntje.
“Gien meinse giet graag ongeprezen ’t laand uut’.
Die uitdrukking kende ik niet; het betekent dat  een mens gezien en gehoord wil worden, men wil graag waardering voor wat men doet.

Tenslotte nog een paar leuke ‘middenstandskronkels’:
– De folder van Supermarkt Dirk maakt reclame voor ‘Opti-smile waterflosser’: verwijdert tandplank en tandvlees.
– Ilias Delicatessen heeft bijzonder dure pinda’s aanbieding: Pinda’s in zes smaken! Per stuk € 1,=, 6 voor € 4,99
– Een krantenkop uit de Telegraaf bij het nieuws dat het aantal slagers drastisch afneemt: ‘Aantal slagers kalft af: “Worstcasescenario als ik geen opvolger vind.”
– Hiernaast zie je een afbeelding van een bordje bij een garageverkoop. Niet vergeten….

Hierbij een link naar Nederlands maar dan anders deel 49 
van daaruit kun je steeds teruglinken naar alle andere delen die in de loop van de jaren gepubliceerd zijn.

Hoor of zie je zelf een leuke NMDA?
Denk aan mij!

Een hart onder de riem!

Gerard gaat in deze periode niet  naar de kerk en ik ga niet iedere zondag: vanmorgen keken we via het YouTube-kanaal van onze PKN-gemeente samen naar de viering vanuit de Catharinakerk.
Aan het begin van de dienst is er altijd een welkomstwoord van de dienstdoende ouderling en worden er dingen benoemd (voorganger, organist etc.) en er wordt verteld wie de bloemen uit de kerk krijgt.
Jubilea, bijzondere momenten in iemands leven, ziekte: je krijgt de bloemen als teken van meeleven van de gemeente.
Deze zondag waren ze voor ons. ‘Met de hartelijke felicitaties’ zei de ouderling daarbij.
Foutje…..
Natuurlijk mag je ons feliciteren met het feit dat het weer wat beter met Gerard gaat, maar we weten nog niet of en in welke mate de behandeling aanslaat.
Gelukkig kwam voorganger Sybrand van Dijk daar bij de voorbeden op terug: geen felicitaties maar een hart onder de riem.

Het is hartverwarmend als er tijdens de zondags eredienst voorbede voor je wordt gedaan.
Meestal bevinden wij ons in de kerk en bidden voor anderen, maar in het verleden kregen we wel vaker de bloemen en het voelt bijzonder om genoemd te worden.
Ik heb het wel eens vergeleken met een net dat in slappe toestand onder je hangt, maar dat op zo’n moment even wordt strakgetrokken: dan wordt het een soort vangnet.
In ons leven zijn er meer van dit soort ‘netwerken’ (gezin, familie, vrienden) en als je te maken krijgt met ziekte, nood of dood zijn die van groot belang.

Op het aanrecht staan ook ‘bloemen van de kerk’, maar dat is een heel ander verhaal.
Het is bakje met voorjaarsbloemetjes, dat ik kreeg na afloop van de avond ‘Levenslessen van Lohues’ eind januari.
In andere jaren kocht ik vaak zelf zo’n bakje voor in de mand bij de voordeur.
Ook dit jaar wilde ik zo’n voorjaarspotje kopen, maar in januari waren die belachelijk duur: een plastic bakje met twee verschillende soorten bolletjes kostte € 16,99.
Dat ging Aaltje niet doen.
Bij een bloemenzaak kocht ik 3 potjes met narcisbolletjes à € 1,89 en vulde daarmee onze bloemenmand.
Het bloemstukje dat ik kreeg op de Lohues-avond staat pontificaal op ons aanrecht.
Blauwe druifjes, narcissen en één blauwe hyacint.
Omdat het zo in het zicht staat zie ik ook ieder bloemetje uitkomen.
En omdat ik zelf niet zo’n lentebakje gekocht had omdat ik het te duur vond, geniet ik er nog meer van.
Cadeautje van de kerk.

In onze tuin staan een heleboel sneeuwklokjes op uitkomen en hier en daar ontwaarde ik ook al een krokus waarvan de groene blaadjes al uit de zwarte grond opkomen.
Het voorjaar komt er aan!
Op internet vond ik een mooie quote hierbij van de Duitse auteur Peter Bamm ‘Uit de dromen van de lente wordt in de herfst  jam gemaakt.’

De gezusters op de trap in het Paleis op de Dam

De Royaltygezusters: schoonzus Ali van de Waninge-kant, schoonzus Annette van de Vrieswijk-kant, tante Trijn en ik.
We gingen met z’n vieren naar het Paleis op de Dam in Amsterdam in 2019 en in 2023  bezochten we Paleis het Loo in Apeldoorn.
In 2024 gingen we niet naar een paleis, maar bezochten we de tentoonstelling ‘Een koninklijk leven‘ in Museum Collectie Brands in Nieuw Dordrecht.
Toen Ali en ik op 3 december bij tante Trijn waren smeedden we plannen voor een volgende Royaltygezusters-dag.
Annette had gelezen over de tentoonstelling ‘De smaak van Soestdijk’ op Paleis Soestdijk in Baarn, daar wilden we wel naar toe.

Tante Trijn gaf aan dat ze dat een mooi idee vond, maar dat zij niet meer met ons mee ging: zo’n hele dag weg, lopen, staan, drentelen…. “Ik kan dat niet meer, wichter, jullie moet daor maor zunder mij hen.”
Dat vonden we erg jammer, maar we vonden een compromis: wij zouden naar Baarn en aan het einde van de dag zouden we naar Van der Valk Emmen voor het diner; daar zou tante Trijn ook aanschuiven.
Ze verheugde zich er al weer op.
“Dan stuurt jullie mij overdag maor foto’s en filmpies en dan ku’we ’t er bij ’t eten mooi over hebben hoe mooi het was, dan krieg ik der toch nog wat van met!”
Ze had al met haar zonen overlegd dat die haar op 6 februari naar Van der Valk zouden brengen én halen.
Gistermorgen zaten we met z’n drieën in de auto en we misten onze oudste ‘gezuster’.
Wat hebben we vaak tegen elkaar gezegd: “O, dit had ze prachtig gevonden!”

“Ik wil eerst even naar dat beeld van Juliana en Bernard op het gras daarvoor” zei Annette toen we na de koffie in de Oranjerie richting het paleis liepen.
Daar maakten we onze eerste selfie.
Drie dames met liefde voor ons koningshuis; als je naar het paleis toe loopt heb je al het idee dat het allemaal heel bekend is.
Je ziet het grote bordes waar de hele familie altijd op stond op Koninginnedag toen Juliana koningin was, je loopt door de tuin waar iconische foto’s zijn gemaakt van het koninklijke gezin dat daar destijds woonde en in gedachten zie je Beatrix bij hun verloving huppelen aan de arm van Claus.
Op dat gevoel wordt in huidige tentoonstelling goed ingespeeld. In de meeste ruimtes waar je mag kijken hangen foto’s van hoe het er toen uitzag.
Sommige foto’s zijn al bekend, anderen had ik nog nooit gezien.
En nu zijn mijn 500 woorden al weer bijna op…… en heb ik nog niks verteld over Robèrt van Beckhoven, over ‘Upstairs-Downstairs’, de schilderijen en de geschiedenis.
Wordt vervolgd dus!

We reden niet helemaal naar Emmen, maar aten bij Van der Valk in Zwolle.
Liever waren we een uur omgereden, maar we hebben er vrede mee.
We hadden een prachtige dag met z’n drieën en omdat ze nog zo vaak in onze gesprekken voorbijkwam was tante Trijn er toch een beetje bij.

Meer over deze dag lees je in blogs die nog komen:

– De hofstede aen Zoesdijc
– Een taartje van Robèrt
– Upstairs Downstairs

Vanaf 1 januari ben ik officieel niet meer in dienst bij Lentis.
Met mijn salaris van november kreeg ik het eerste deel van mijn vrije dagen uitbetaald, in december het tweede deel + de dertiende maand.
In december zou ik ook nog een kerstpakket krijgen, maar daar moest ik wel zelf achteraan.
De link naar de website waarop je een cadeautje mocht uitzoeken kreeg je via het emailadres van Lentis, maar daar kon ik niet meer op kijken, want ik kon niet meer inloggen op mijn account.
Maar….. het kwam prima voor elkaar: er werd een link gestuurd naar mijn privé-mailadres, zo kon ik toch nog een mooi cadeau uitzoeken.
Als laatste kerstpakket van Lentis koos ik voor een mooie rugzak; hij werd bezorgd in week 3 van het nieuwe jaar. Wies met!

En o man wat was ik in deze januarimaand blij dat ik niet meer naar Groningen hoefde!
Er was sneeuw, het vroor en het ijzelde zelfs: ik zag mezelf weer om half acht ’s morgens om de auto heen glibberen, de ruiten te krabben en de sneeuw weg te schuiven.
In de wetenschap dat Gerard nog lekker in bed lag en zich nog een keer omdraaide.
Een frustrerende vorm van eenzaamheid.
In week 2 van dit jaar heb ik ook de Lentis-werkdagen uit mijn digitale agenda gehaald, nu komt er geen melding meer dat ik moet werken.

Het jaar begon een beetje vreemd door de ziekenhuisopname van Gerard, maar ook toen prees ik me gelukkig met mijn vervroegde pensioen.
Alhoewel…. in 2015 en 2019 kon ik op werkdagen tussen de middag warm eten in het Heijmanscentrum, dat was toen wel heel handig.
Maar nu kreeg ik van familie en vrienden uitnodigingen om een vorkje mee te prikken en daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt.
Ook in de weken na het ziekenhuisgebeuren was het heerlijk dat ik niet meer naar het werk hoefde.
Gerard had zich die eerste dagen echt niet alleen kunnen redden in huis, ik had niet geweten hoe ik het met het werk had moeten regelen.

Eén van de fijnste dingen is ‘het kwartiertje’ in de morgen: de wekker om 07.55 uur en dan nog even blijven liggen.
Even nieuws luisteren, nog lekker warm onder de dekens, rustig bijkomen en dan de dagelijkse rek- en strekoefeningen.
Alleen op de donderdag staat de wekker eerder, want dan moet ik om 09.00 uur gewassen en gestreken in Roderesch zijn voor de wekelijkse Fit&Vitaal-sessie met Dorien.
Maar als ik dan helemaal opgewarmd en losgemaakt (spieren dan hè) om 10.30 uur thuis ben heb ik nog een hele dag voor me.

Tenslotte: goed nieuws!
Gerard heeft minder last van de botpijn; hij gebruikt al veel minder morfine en het lopen/bewegen gaat steeds wat beter.
Iedere morgen doet hij wat aan fittness op de hometrainer en we proberen iedere dag een wandeling te maken, maar het weer zit niet echt mee de laatste dagen.
We kijken nu samen uit naar het voorjaar: dan breiden we de dagelijkse beweging weer uit met fietstochtjes.
Ik kan die narcissen en krookjes de zwarte grond wel uit kijken!

Benieuwd naar de andere delen in deze serie?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle tot nu toe gepubliceerde delen.

Code Rood.
Vanmorgen om 06.25 u was er een NL-alert.
Mijn telefoon is ook mijn wekker; die ligt op mijn nachtkastje met als gevolg dat ik me op dat tijdstip helemaal wild schrok.

Gisteravond was er al ijzel aangekondigd, maar dat zou pas om 22.00 uur in Roden arriveren.
In de loop van de middag kregen wij een app van onze voorzitter dat de Cantorijrepetitie in verband met de te verwachten weersomstandigheden een half uur eerder zou beginnen: om 19.00 uur werden we in Op de Helte verwacht.
Een aantal mensen had toch afgezegd in verband met de verwachte weersomstandigheden en Karel, die uit Groningen moet komen, vond het ook best spannend.
“Als ik er niet meer door kan heb ik uit voorzorg een paar extra onderbroeken meegenomen” vertrouwde hij ons toe, wat een nuchtere sopraan de opmerking ontlokte ‘dat dat niet veel zou helpen tegen de gladheid…’

Het zingen was, zoals altijd eigenlijk, weer fijn.
We zijn aan het oefenen voor de vesper van 15 februari, waarin we een aantal mooie liederen zingen.
Bij het inzingen gebruikt Karel mooie metaforen om ons beter te laten zingen.
“Je moet in je achterhoofd een luikje opzetten”; enthousiast wijst hij ons aan waar bij hem dat luikje zit.
“Je moet je instrument ‘open’ laten staan”. Het luik niet dicht doen dus…..

Eén van de mooiste liederen vind ik ‘Blijf mij nabij’ dat we in het Engels zingen: ‘Abide with me’.
Karel schreef voor het vijfde couplet een nieuwe zetting, waarbij de sopranen en tenoren de melodielijn zingen, de bassen en de alten zingen een tegenstem.
Gisteravond studeerden we die in. Het lied heeft sowieso al een mooie zetting en de nieuwe zetting bij couplet 5 voegt echt iets toe.
Over onze uitspraak had Karel nog wel een opmerking: in het Engels klinkt nooit een harde G.
‘That Dutch ‘chgg’ sounds like a rake on a tile” heeft een Brit daar ooit over gezegd.
Dat klinkt als een hark over een tegel.
Daar willen wij natuurlijk niet mee vergeleken worden, dus wij mijden bij dat lied de harde G.

Bij een ander lied geeft Karel ons het advies “Anticipeer niet op die L!”
Huh? Anticiperen is het pro-actief vooruitlopen op toekomstige gebeurtenissen, ontwikkelingen of reacties door tijdig actie te ondernemen.
Wij waren ons er niet van bewust dat wij dat deden bij die L, maar wij zouden ons leven beteren.

Happiness is singing in a choir!

Wat fijn is: het gaat met mijn stem echt weer wat beter*.
De C kan ik al weer wat vaker gewoon meezingen en vorige week fluisterde Ilse naast mij: “De D zit er weer op!” toen ik zelfs de hoge D weer even haalde.
Het verhoogt beslist het plezier in het zingen.

Toen wij rond 21.00 uur naar huis gingen was het nog droog, maar wel (nog steeds) snijdend koud.
Inmiddels is het bijna 10 uur en overal ligt een laagje ijs; je kunt bij wijze van spreken op straat schaatsen.
Goed idee.
Doen we niet.
Anderen wel: lees dit artikel op ‘Dit is Roden’ maar eens!

*Lees over de stemproblemen die ontstonden na Corona in het blog ‘Ik was de bas‘ uit 2024

Als er in onze familie een baby’tje wordt geboren, dan gaan wij bij het eerste kindje in dat gezin altijd op kraambezoek.
In 2016 schreef ik daarover al eens twee blogs: deze  Vestjes breien dat gaat  over de gebreide vestjes die ik dan meeneem en een blog over het prentenboek De mooiste vis van de zee dat we destijds meenamen voor Luna.
Het is de bedoeling dat wij dat kraambezoek afleggen in de maanden na de geboorte; wij staan niet als eersten op de stoep, maar na een maand of 4 à 5 gaan wij ‘poppie kiek’n’.
Vroeger was er een paar keer jaar wel zo’n kraambezoek bij een neef of nicht, maar tegenwoordig worden er niet meer zoveel kinderen geboren in de familie Waninge.
Eén van de oudste achter-kleinkinderen van Gerards ouders heeft zélf al een kindje; dat betekent dat onze oudste schoonzus al overgrootmoeder is!
Het zal je dan ook niet verbazen dat wij op de Waninge Familiedag niet meer alle namen van aanhang, kinderen en kleinkinderen kennen.

Zondagmiddag waren we op bezoek bij Luca, de in de oktober geboren zoon van neef Rick en zijn vrouw Anouk.
Bijna 4 maanden was deze jongeman al!
Achter het huis stond nog het bord dat Rick als trotse vader zelf na de geboorte in de tuin had gezet; daar moest ik natuurlijk een foto van maken!
Altijd genieten, zo’n klein wurm.
Alhoewel…… klein was Luca natuurlijk wel, maar zoals het een échte Waninge betaamt steekt hij nu met lengte en gewicht al boven de groei-curves van het consultatiebureau uit.

We nemen naast voornoemd vestje ook altijd een prentenboek mee om uit voor te lezen als het kindje wat groter is.
Deze keer namen we het boek ‘Zo dapper als Daan’* mee, dat is geschreven door nicht Lianne.
Op voorhand had ik er nog niets ingezet; misschien hadden ze het prentenboek al gekregen van een ander familielid?
Maar nee, ze hadden het nog niet, dus wij zetten onze felicitaties in het voorleesboek.

En verder was het vooral leuk.
Het voorzichtige lachje als je tegen zo’n kleintje praat.
De ongecontroleerde bewegingen van de handjes, die het speelgoedje dat daarin geklemd zit per ongeluk tegen zijn eigen hoofdje laten tikken.
De kleine geluidjes die het kindje maakt.
En natuurlijk de opluchting dat jij het kind weer aan papa of mama kan geven omdat het op jouw schoot inmiddels onbedaarlijk is gaan huilen.

Wat een rijkdom; we mochten er even van meegenieten.

* Hierbij een link naar het blog dat ik in 2024 schreef over het boek ‘Zo dapper als Daan’