De waarde van de dag

“Veur de 46e keer vandage”* zei Johan bij het etentje aan het eind van onze vriendendag.
Riepen we vorig jaar nog optimistisch ‘dan gaan we toch volgend jaar naar Kreta om ons 45-jarig jubileum te vieren’, ook dit jaar kon dat niet doorgaan: Nellie is nog niet genoeg hersteld van de TIA die haar vorig jaar mei trof. Sterker nog: ze kon er donderdag niet de hele dag bij zijn.
We waren te gast bij Taaytje & Bert, die ons verwenden: koffie met een aantal etagères met zoete lekkernijen, een heerlijke lunch met broodjes, kaasplankjes en lekkere hapjes.
“Wat fijn dat we in ieder geval weer met z’n achten aan tafel zitten” en we hieven het glas op ‘ons allen en de 46 jaar’.
Meestal gaan we op zo’n dag met elkaar barbecueën, maar het was gewoon veel te koud: er was gekozen voor een etentje in Assen.

Het eerste dat Sinet ’s morgens bij de koffie uit haar tas haalde was de selfie-stick: voor de jaarlijkse groepsfoto, dat moesten we vooral niet vergeten.
Het kwam goed, al begon het wel net te regenen toen we na lang gedrentel en geroep eindelijk met z’n achten klaar stonden voor de foto.
Ieder jaar weer een bron van vermaak.
We gingen niet alleen in Assen eten, maar we brachten ook een bezoek aan het Drents Museum.
Daar was net de nieuwe tentoonstelling ‘Amrita Sher-Gil’ geopend onder de subtitel ‘Europa is van Picasso, India is van mij’.
Deze expositie zou eigenlijk al op 22 maart van start gaan, maar het vervoer van de stukken werd uitgesteld door het Indiase ministerie van Cultuur vanwege de ‘huidige geopolitieke spanningen’.
Over de opening van de tentoonstelling vond ik dit artikel op de website van de NOS met meer achtergrondinformatie.

Eerlijk gezegd: ik was niet uit mijzelf naar die tentoonstelling toe gegaan.
Ik hou meer van exposities die te maken hebben met geschiedenis/archeologie, schilderkunst heeft niet echt mijn belangstelling.
Toen we aankwamen moest ik me bedapperen om niet richting ‘Labyrintha‘ te lopen…..
Maar het was erg leuk en mooier, interessanter dan ik op voorhand had gedacht.
Amrita Sher-Gil was de dochter van een Hongaars/Joodse opera-zangeres en een Indiase geleerde en ze wordt beschouwd als één van de grootste vrouwelijke avant-gardekunstenaars van het begin van de 20e eeuw; ze was een pionier op het gebied van moderne Indiase kunst.
Dat je haar werken in Assen kunt bewonderen is bijzonder: haar schilderijen gelden als nationaal erfgoed en worden vrijwel nooit uitgeleend aan buitenlandse exposities.
In Inda is ze een icoon; je zou haar positie in de kunst in India kunnen vergelijken met Rembrandt of Van Gogh.
In het museum loop je als het ware langs haar leven: haar jonge jaren, de jaren in Parijs en het laatste stuk: vanaf 1934 werkte ze vanuit India.
De expositie in het Drents Museum is tot en met 20 september te zien: klik hier voor meer informatie.

*In 2015 schreef ik het blog Antiek netwerk & gevulde eieren waarin ik het ontstaan van de Hoogersmildiger Vriendenclub beschrijf en wat we deden op de allereerste vriendendag in 1980.

Woensdagmiddag haalde ik Ilse op van huis: we hadden een kantklosmiddag in Hijken bij Dientje.
Schoonzus Hennie haalden we ook op en na wederzijdse kennismaking gingen Hennie en ik over tot de orde van dag: waar waren we gebleven?
Onze kantkloskussens lagen er nog net zo bij als de vorige keer, dus wij pakten het zo weer op.
Ilse had haar spullen ook mee. Zij heeft vroeger veel kant geklost, maar de specifieke kennis was wat weggezakt; Dientje hielp haar weer op weg.
Dientje en Ilse voerden een onbegrijpelijk gesprek, maar zij begrepen elkaar prima, want Ilse ging aan het werk met blauw garen voor het klossen van een sterrenbeeld: Waterman.

Het begint voor mij al mooi te wennen: woensdagmiddag maakte ik het werkje dat Dientje (een kleine slang) voor ons had opgezet af en leerde ik hoe het moest worden afgehecht.
Daarna moest het worden ‘opgestijfd’. Dientje haalde een bus ‘kantversteviger’ op en begon met een kwastje de slang in te smeren.
Toen het droog was mochten de spelden er uit gehaald worden.
“Waar ligt dat dingetje?” vroeg ik.
Dientje noemde het geen dingetje maar een ‘wupper’: een klein tangetje waarmee je de spelden omhoog drukt.
Als je uit het noorden komt snap je die benaming.

En toen was het slangetje klaar.
Mooi!
Dat ik dat nu kan, hè?
En nu ik het kan wil ik het thuis ook graag gaan doen.
Gerard was al voor mij aan het kijken naar materiaal waar je zo’n kussen van kunt maken, maar Dientje had nog eentje liggen: gevuld met paardenhaar, zoals het eigenlijk hoort.
Die had zij ooit gekregen. “Mensen weten dat ik kant klos” vertelde ze “dus als er iemand komt te overlijden die ook kant heeft geklost, dan denken mensen automatisch aan mij…”
‘Missis Kantklos’ in de omgeving van Hijken.

Ze had nog iets anders: oude multo-map met een een sticker er op: ‘Kantklos Cursus’.
Ook ooit gekregen.
Uit het pré-internet tijdperk; Dientje dacht uit de jaren ’70.
Die map mocht ik ook meenemen en ook de 7 paren = 14 klosjes die ik had gebruikt voor het werkje.
In die map staat het kantklossen beschreven vanaf het allereerste begin: paren klosjes opwinden, spelden neer zetten en ‘hoe te beginnen’.
Dus nu kan ik thuis letterlijk ‘aan de slag’.

We hebben een nieuwe datum geprikt: eind juni ontmoeten we elkaar weer in Hijken.
Twee van die slangetjes heb ik nu gemaakt die door een ander waren opgezet, nu ga ik proberen of ik zelf zo’n slangetje kan opzetten en maken. En dan wil ik de buitenkant groen en de binnenkant geel. Maar dan moet ik wel iemand in de buurt hebben die ik vragen kan stellen, dus Ilse en ik gaan een keer samen koffiedrinken en kantklossen.
En….. de ‘Hieker wichter’ komen in het najaar een keer naar Roden!

Meer weten over deze blogserie? Er zijn al twee delen gepubliceerd: een overzicht vind je onderaan deel 1: Het begin 

Eind april ging ik met Gerard mee naar een ledenvergadering van de VVE van Het Timmerholt.
Meestal kan ik daar onderuit, maar die zaterdag kwam het qua logistiek beter uit dat ik meeging.
Gerard had het in de pauze druk met netwerken, maar ik zat op de 2e rij naast een man die alleen maar op zijn telefoon keek. Aan de andere kant was een rij lege stoelen. Na een minuut of 10 kwam er een mevrouw naast mij zitten. Toen dacht ik nog dat ze even wilde kennismaken, maar ze ging met haar rug naar mij toe zitten om te praten met een mevrouw achter haar.
Dat voelde zo niet goed, dat ik mijn tas pakte en helemaal achterin de zaal ging zitten.
Daar stond een ‘zitje’ ingericht met lage stoelen en een tafeltje waar wat tijdschriften en boeken op lagen.
Als ik dan toch alleen moet zitten, doe ik dat liever op een voor mij aangename manier.

Toen de vergadering na de pauze weer begon ging ik niet meer terug naar de 2e rij, maar bleef lekker met mijn breiwerkje helemaal achter in de zaal zitten. Van daaruit kon ik alles voor zover nodig ook prima volgen en Gerard begreep het wel.
Op de tafel lag het boek ’99+ – Geheim of geluk?’
Het boek bevatte 10 portretten van mensen die 100 jaar of ouder waren.
De schrijvers, huisartsen Hans van Hateren en Nanno Kleefstra hadden zich gebogen over de vraag waarom sommige mensen zo oud worden.
Dit staat er o.a. over op de website Medisch Contact

Ze interviewden vijf mannen en vijf vrouwen en namen fotograaf Ben Vulkers mee, die mooie portretten van hen maakte.

Er is een man bij die een groot deel van zijn leven veel melk en veel wijn heeft gedronken, veel roomboter en vlees heeft gegeten en tot dertig jaar geleden een matige roker was. Een ander blijkt een ‘uitschieter’ in haar familie: niemand werd zo oud als zij; ze was bovendien vaak ziek (depressies, tbc, struma). Het beeld is, zoals verwacht, nogal divers. Beide huisartsen concluderen dan ook dat oud worden vooral een kwestie van geluk is. Maar ze merken ook op dat geen van de eeuwelingen te dik is, en dat ze niet (meer) roken. En dat ze allemaal een jaloersmakende staat van ‘rust en tevredenheid’ hebben bereikt.

Er is dus geen geheim, maar ‘rust en tevredenheid’ is een factor die bij alle tien wordt benoemd. En wat mij opviel: ze praten allemaal met liefde over hun partner en hun ouders.

Ik kreeg niks mee van het financiële overzicht van de VVE.
En ook niet over hoe vaak de waterleidingen gespoeld moeten worden om te voorkomen dat het legionella-virus zich ontwikkelt.
Ik had de rust om een boek te lezen en was tevreden over mijn beslissing om ergens anders te gaan zitten.
Zo word ik wel 100…

Natuurlijk: al die prachtige attracties die ik gisteren* beschreef zijn allemaal pareltjes aan de Efteling-kroon, maar voor mij is de Efteling vooral fijn vanwege het sprookjesbos.
Als kind genoot ik al van de fantasierijke tekeningen van Anton Pieck en keek ik verlekkerd naar reclames voor de Efteling, maar ik moest nog tot mijn 17e wachten tot we daar op Hemelvaartsdag 1978 heen gingen. Toen was het nog lang niet zo groot als nu. Op internet vond ik een artikel over de geschiedenis van de Efteling,

Maandag, na de droomvlucht, zochten we het sprookjesbos op.
We liepen door het kabouterdorp en bezochten enkele huisjes, zagen Doornroosje in haar kasteel slapend wachten op haar prins en zochten in de werkplaats van Gepetto naar Pinokkio.
“Nee, die is niet binnen, die zit daar in de vis!” riepen de twee dames die naast ons door Gepetto’s ramen stonden te koekeloeren.
“En heb je Japie Krekel al gezien? Daar! Op de vensterbank…”

… 2 snoodaards…

Op weg naar de vis hoorden we ineens gebonk en gegniffel uit twee grote vaten en ontwaarden de kat en de vos, de twee snoodaards die Pinokkio op het slechte pad brengen.
Natuurlijk is zo’n visueel spektakel voor ons mooi, maar ik genoot daarnaast intens van 2 kleine kereltjes die de hand van papa en mama heeeeel goed vasthielden en met open mond en grote ogen de gebeurtenissen in zich opnamen.
‘Vis….’ Je zag aan het manneke dat hij het monsterlijke beest dat Pinokkio heeft opgeslokt amper als vis herkende.

Beide vorige keren dat ik in de Efteling was keek en luisterde ik verrukt naar het sprookje van de Indische Waterlelies; ook nu was het weer prachtig.
Bij de grote slapende reus stond een luidsprekertje.
Als je wilt dat Klein Duimpje te voorschijn komt moet je hem roepen.
Een schuchter meisje zei ‘Klein Duimpje….’ maar er gebeurde niks.
“Je moet harder roepen” zei papa en toen tetterde ze in het luidsprekertje de naam nog een keer en daar verscheen Klein Duimpje bij de immense laars van de reus.
Zet mij in zo’n park en ik vind het net zo leuk als de kinderen, voor wie het eigenlijk bedoeld is.

Bij het huisje van het sprookje ‘Het meisje met de zwavelstokjes’ bleef ik staan om het hele sprookje even te bekijken/beluisteren.
Dat meisje gaat toch dood? Hoe zouden ze dat dan verbeelden?
Dat deden ze met geprojecteerde 3D-beelden; het meisje stak een zwavelstokje aan en dan verscheen er een filmpje: een kachel, een gebraden kip, een kerstboom…
Bij het laatste zwavelstokje komt er een wit, lichtgevend hologram van grootmoeder die het meisje (dat als een wit hologram is opgestegen uit haar lichaam) liefdevol met zich meeneemt.
Ontroerend.
Wat mooi in beeld gebracht.
En wat jammer dat lang niet iedereen de tijd neemt om het verhaal even te bekijken.

De dag was eigenlijk te kort.
We moesten namelijk ook tussendoor nog koffiedrinken, een kop soep eten en een patatje verorberen.
We sloten onze Efteling-dag af met een boottocht in de Gondoletta.
Wat heerlijk.
We legden onze vermoeide voeten (18.000 stappen…) op het bankje voor ons en lieten ons door het park varen.
Wát een fijn ‘schoolreisje’!
Nu ben ik toch zo benieuwd wat Carlijn gaat kiezen…..

* deel 1 van de Efteling

Op mijn 65e verjaardag vertelde ik onze dochters dat ik van plan was om, nu ik meer vrije tijd heb, af en toe samen met één van hen iets leuks te doen.
‘Moeder-en-één-dochter-dag’.
“Dan mogen jullie bedenken wat je dan graag zou doen.”
De wensen van oudste dochter Frea waren niet zo groot: lees dit blog maar eens.
Middelste dochter Harriët koos iets geheel anders: ze wilde een dag met mij naar de Efteling.

Twee keer in mijn leven ben ik in de Efteling geweest: in 1978 met mijn ouders en met ons gezin in 2002.
Toen had ik door mijn deelname aan het televisieprogramma ‘Get the picture’
ƒ 170,= gewonnen; dat hebben we die dag verbrast.
Voor iemand die zo van sprookjes houdt als ik is 2x natuurlijk veel te weinig, maar het kwam er niet vaker van.
Harriët had Efteling-punten gespaard bij de AH en zo kregen we twee kaarten met flinke korting; zondagavond ging ik al naar Almelo en gistermorgen rond half 11 zetten we onze auto op de grote ‘oplaad-parkeerplaats’ met de stekker aan een laadpaal.
Toen had ik al twee dagen ‘schoolreisjesgevoel’; dat nam alleen maar toe al naar gelang we dichter bij de ingang kwamen.

We gingen op een dag die als ‘rustig’ stond aangemerkt op de website van de Efteling, maar wij vonden het desondanks best druk.
We namen ons voor om in ieder geval de grote dingen te doen: Dans Macabre, Droomvlucht, Fata Morgana en Symbolica.
Gemiddeld stonden we 20 tot 25 minuten in de rij voor een attractie.
We begonnen met Droomvlucht; we stapten in een gondel en kwamen door vijf feeërieke landschappen, bevolkt door elfjes, faunen en trollen en bewogen langs taferelen met zwevende en bewegende kastelen.
Erg benieuwd was ik naar Danse Macabre. In de wachtrij er naar toen kom je al van alles te weten over wat je te wachten staat. Je gaat naar de ruïne van een oude abdij, waar in 1876 een muziekconcours werd gehouden. Op vrijdag de 13e verdween het volledige orkest van dirigent Joseph Charlatan: het werd op meedogenloze wijze verzwolgen door  ‘Het Onnoembare’, het kwaad dat nog steeds rondwaart in de gedaante van een monsterlijk, katachtig wezen. Je staat in de rij te wachten op een kerkhof. Hier en daar ligt een schedel, je hoort die enge kat en O SCHRIK, ineens begon de grafzerk waar ik tegenaan leunde te praten en viel de deur een beetje open….
Eenmaal binnen stapten we in de abdij in koorbanken en waren getuige van de wederopstanding van het orkest en zijn dirigent; ondertussen onderga je een magistrale uitvoering van het stuk Danse Macabre.
Wat prachtig!

We lieten gisteren de illusie en de betovering hun werk doen: in de Fata Morgana voeren we in een bootje langs scènes uit de Sprookjes van 1001 nacht en in Symbolica gingen we op audiëntie in een betoverend paleis en kwamen door geheime gangen en magische kamers.
Na iedere belevenis kon je een foto kopen van jezelf, maar dat deden we niet; ik denk dat ik op iedere foto stond met wijd-open mond van verbazing en plezier.
En dan heb ik het nog niet over de sprookjes gehad….!
Wordt vervolgd.

Wat hebben we toch een mooie taal en wat wordt die soms fraai gebruikt.
Even weer een aantal voorbeelden van ‘ander’ taalgebruik.

Eerst eentje uit de oude doos: een teamleider bij Lentis vond een relletje op het werk ‘een glas water in de storm‘.

Carlijn is mijn vaste leverancier. Zij luistert veel podcasts en stuurde o.a. deze:
Iemand wil aangeven dat iets duurder uitvalt dan begroot en zegt: “Dat is een rib uit mijn portemonnee.”
In een verhaal over een dochter waar het niet zo goed mee gaat: “Mijn dochter zat op een berg weg te kwijlen….”
Er was een slechte recensie binnengekomen op de website van een B&B.
De eigenaar doet alsof het hem niks doet:  “Die mensen, daar lik ik echt mijn reet mee af!”

Op Radio 5 is een item besproken, maar een luisteraar wil daar iets meer over zeggen dat nóg erger is.
De sidekick van het programma zegt: “Deze luisteraar doet er nog een hoopje bovenop….”

Tijdens de Olympische Spelen was Jorien ter Mors één van de commentatoren.
De tijd moest even worden volgepraat en Jorien kwam met het volgende statement: “De medaillekansen liggen op een zilveren draadje.”

De weer-besprekers van het Journaal moeten ook iedere dag maar weer iets verzinnen bij de weersvoorspelling; in maart hoorde ik zo’n man zeggen ‘We komen in helder vaarwater.‘

In februari hadden we een mini-reünie met een aantal collega’s van Team290.
Margreet vertelde dat haar kleindochter naar kapper ging en dat ze een ander kapsel wilde.
“Ik wil graag een paardje!” Ze bedoelde een pony; dat is immers klein paard.
Een collega die nog werkzaam is bij Lentis had een mail gekregen over de ijzel die er aan zat te komen in februari.
Die mail begon zo: “In verband met de enorme gladde weersvoorspelling….”

In het radioprogramma Bert op 5 ging het over de postbezorging op de eilanden: er konden daar geen kranten meer bezorgd worden.
Iemand vond dat van de gekke en zei dit er over: “Dan rijzen mij de de haren de lucht in!”

Katy meldde zich af voor Holy Stitch en gaf in dezelfde mail een aantal versprekingen door die ze allemaal in tv-programma’s voorbij had zien komen.
Ze hoorde bijvoorbeeld een geheel nieuwe uitdrukking: ‘Wat de toon slaat’.

Afbeelding: Sarahrichterart/Pixaby

Verder wilde iemand ‘haar steentje bij gaan staan’ en waren en planten waarvan werd gezegd: “Die plant weelt tierig.”

In de kerkdienst in Roderwolde met als onderwerp ‘de goede herder’ had de voorganger het over ‘een een schaap met wolfskleren aan‘; de omgekeerde wereld….

In de samenvatting van Koningsdag hoorde ik Maxima zeggen dat ze iets gedaan had ‘met veel hart en ziel!’

Gerard vertelde dat er nog klein aantal oude bewoners van Het Timmerholt lid was van een VVE die los staat van de grotere VVE die later in het leven is geroepen. “Mensen die een huis kopen op het landgoed worden automatisch lid van de nieuwe VVE, dus dat is een uitsterf-constructie“.

Dit blog sluit ik af met Carlijn die iets moet bekennen: “Ik zei vanmiddag dat er geen schip met iemand te bezeilen is.”

Hierbij een link naar Nederlands maar dan anders deel 50 
van daaruit kun je steeds teruglinken naar alle andere delen die in de loop van de jaren gepubliceerd zijn.

Hoor of zie je zelf een leuke NMDA?
Denk aan mij!

Een week voor mijn afscheid bij Team290 (oktober 2025)  liep ik in de gang op mijn werk bijna tegen een psychater op; wij kenden elkaar al vanaf 2008, maar werkten nooit echt samen.
Wij namen als secretariaat van Team290 soms even de telefoon over van onze  collega’s van Ouderenpsychiatrie Ambulant en dan had ik soms met haar te maken.
“Dus je gaat met pensioen; leuk!”
We hadden even een gesprekje en aan het einde wenste ze mij nog veel goede mei-maanden.
“Bij deze geef ik je een gedicht mee als afscheid” zei ze “zoek maar eens op Annie M.G. Schmidt en dan het gedicht Mei”.

Thuis zocht ik het op.
Wat een mooi gedicht en wat een goed idee om een gedicht mee te geven aan iemand die afscheid neemt: bedankt Annemarie!
In deze tweede week van de meimaand van 2026 vormen de woorden geschreven door Annie mijn waarde van de dag.

Mei

Wanneer ik u een goede raad mag geven:
De vlier bloeit, het is Mei. Vooruit, pluk vlier!
Het is niet zo vaak Mei meer in uw leven,
misschien nog dertig keer, misschien nog vier.

U kunt die tijd natuurlijk ook benutten
door de courant te lezen hier op aard.
Er zijn zeer veel couranten hier beneden,
maar zijn ze, achteraf, de moeite waard…

Want als u strakjes binnen wordt gelaten,
daarginder op die ster, in het portiek,
dan zult ergens over moeten praten
en niet zo heel veel over politiek.

Als u de E.E.G. daar gaat bespreken,
dan luisteren ze weliswaar beleefd,
maar ’t zijn daar op die ster volslagen leken,
ze weten echt niet waar u ’t over heeft.

Vertel hun dus maar niets van filmjournalen,
zeg überhaupt maar niets van Polygoon.
Begin maar liever over nachtegalen,
die kennen ze. Vertel hun maar gewoon

hoe lief de merels zijn op deze aarde
in Mei. En hoe ’t met de seringen staat.
Dan strijken ze daar zachtjes langs hun baarden
en zeggen: Ja, zo was het. Inderdaad.

En daarom moet u voor die tijd wel weten
hoe pruimenbloesem ritselt als het waait,
en hoe de vlier bloeit. U moet niet vergeten:
de Meien zijn betrekk’lijk dun gezaaid

Benieuwd naar de andere delen in deze serie?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle tot nu toe gepubliceerde delen.

Huisdieren: wij hebben ze niet. Heeft ook een reden: ik houd er niet van, komt van mijn opvoeding.

Sam was even vergeten dat ik niks met katten heb…

Maar we komen natuurlijk wel met huisdieren in aanraking: afgelopen woensdag nog, toen oud-collega Rudi kwam eten en zijn hondje Luna meenam. En als we bij onze dochters Frea of Carlijn zijn, dan zijn daar altijd hun katten.
Ze schreven met z’n tweeën al eens een gastblog over hun katten in 2021, je vindt een link naar dat verhaal onder aan dit blog.
Maar in 2022 overleed Frits (zie Bij ons in de tuin), in 2025 ging Tobi en begin dit jaar moesten Frea en Jon afscheid nemen van Sam.

Na Frits wilden Carlijn en Wim eerst niet gelijk weer een kat, maar het liep anders.
De zus van Wim had twee katten, maar die zus had inmiddels ook een kindje gekregen en één van de katten, Siepie, kon niet zo goed tegen de aanwezigheid van de baby.
In het begin gaf dat nog niet zoveel problemen; als het kleintje beneden was en niet sliep ging Siep naar boven, om weer naar beneden te komen als het rustig was.
Maar na een jaar zat Siepie bijna de hele dag boven……
“Kunnen jullie haar niet van ons overnemen?” was de logische vraag toen kat Frits er niet meer was.
In eerste instantie niet, te vroeg, maar toen ze even gingen proberen ‘hoe het zou gaan’ ging ze niet meer terug naar huis.

Siep leefde weer helemaal op en had een heerlijk leven met veel aandacht bij Carlijn en Wim.
De eerste keer dat Wims zus met haar kinderen op bezoek kwam was er even blinde paniek bij Siep, maar dat werd in de loop van de jaren ook wel beter.
Het kindje daarentegen vond Siepie heeeeeel lief. Zo lief dat ze een cadeautje had gekocht waar ze samen met mama al weken van te voren geheimzinnig over deed: een beeldje van een poes die sprekend op Siepie leek.

Dit weekend appte Carlijn dat Siepie niet goed at. Ze moesten naar de dierenarts voor een röntgenfoto van de darmen. Twee dagen later werd het spannend: ze moest geopereerd.
Het volgende appje was erg naar: ‘Onze lieve Siep is tijdens de operatie overleden’.
Je kunt zelf niks met dieren hebben en toch verdrietig zijn om het verlies van een huisdier.
Diezelfde avond kwamen Carlijn en Wim langs om hun liefste Siep bij ons in de tuin begraven.
Wat een verdriet. En omdat het zo onverwacht is, is het gemis erg groot.
Het zal slijten.
En er komt vast weer een andere kat, maar nu even niet.

Er komt trouwens binnenkort wel een andere kat bij Frea en Jon: Poewie!
Ze zijn al wezen kennismaken bij de huidige eigenaren, die niet meer voor het beest kunnen zorgen, maar die wel zeker wilden weten dat hun Poewie een goed nieuw thuis kreeg.
Nu zijn we met z’n allen heel benieuwd naar dit nieuwe lid van de familie.
Ja, ik ook.
Er is ook nog zoiets als voortschrijdend inzicht.
En…..ik hengel natuurlijk naar een gastblog 😉

21 februari 2021: Duo-gastblog – Frits, Tobi en Sam

Op de activiteitenmarkt van onze PKN-gemeente had ik twee kavels aangeboden: ‘bewegen op muziek’ en ‘samen musiceren’.
Er waren kennelijk niet veel mensen die zin hadden in bewegen op muziek.
Eigenlijk helemaal niet in bewegen, want Aukje, die ‘bewegen voor ouderen’ had aangeboden had ook maar een handjevol aanmeldingen.
We voegden de twee kavels samen en ik sloot met mijn ene aanmelding (lees Alie) aan bij Aukje.
Om 14.00 uur werden we in Op de Helte verwacht.
De activiteit van Aukje heette voluit: ‘Bewegen voor ouderen met waardeloos materiaal’.

We begonnen met z’n tienen het lopen van een rondje en deden ondertussen oefeningen met armen, benen en wat er nog meer kan bewegen aan je lichaam.
Daar hadden we nog geen waardeloos materiaal bij nodig, maar ik ging me wel afvragen waar dan wel bij?
Het antwoord op die vraag kwam snel genoeg.
In de hal stond een tas met stukjes afvoerbuis en oude tennisballen: we moesten in colonne, zigzaggend om afzetpunten heen, met de tennisbal óp een stukje buis naar de andere kant van de hal brengen.
Daarna kregen we allemaal een klein bloempotje, dat moesten we met onze voeten voor ons uit over de vloer bewegen.
Later moesten ze diezelfde oefening doen, maar dan met een emmertje; eerst afwisselend met je linker- en rechtervoet, later een stuk met alleen je rechter- en daarna je linkervoet.
Dat voel je op den duur wel in je liezen!

Gelukkig had het programma (dat maar liefst twee uur duurde) een pauze: we genoten lekker zittend op een stoel (hè hè..) van een kop hete thee.
Het tweede deel van het programma stond in het teken van ballen.
We kregen allemaal de helft van een doorgezaagde jerry-can. Daarmee gingen we die tennisballen uit de vorige oefening overgooien en die bal moest je dan ook weer in die jerry-can opvangen.
We gooiden met grote ballen, hoepels van tuinslang, zachte ballen (plastic pannensponsjes in een gehaakt netje) en hadden de grootste lol.
En we kregen het er trouwens ook hartstikke warm van…….

Het was een mooie combinatie van Nederland in beweging, Fit & Vitaal (van Dorien) en de inzingoefeningen van Karel bij de cantorij.
Spelende vrouw, wat heb je nu geleerd?
DENK OM JE HOUDING!
Zit niet onderuitgezakt maar rechtop, loop met je schouders naar achteren en je hoofd rechtop en kijk niet steeds naar de grond maar recht voor je uit.
Je rug, benen en armen krijgen dagelijks de meeste beweging, maar denk er vooral om dat je regelmatig oefeningen doet met je nek en je schouders.
Aukje liet ons met de hakken tegen de plint staan “En nu de achterhoofd tegen de muur, je schouders tegen de muur en je kuiten ook.”
Eén van ons piepte ‘dat kan helemaal niet…’ maar volgens Aukje moesten we vooral blijven oefenen.
Gaan we doen.

Aan het eind van de dag zei mijn horloge dat ik meer dan 15.000 stappen gezet, 151 actieve minuten had gehad en meer dan 500 ‘activiteitscalorieën’ had verbrand .
Aukje: dank je wel.
Oeps….bijna vergeten: het geld voor het goede doel is inmiddels overgemaakt.