De waarde van de dag

Op de ochtend van onze royalty-dag naar paleis Soestdijk vertrokken we ruim op tijd naar het midden van het land, maar we hadden totaal geen oponthoud: om 10.35 uur reden we de nog bijna lege parkeerplaats bij het paleis op. Drie Drentse vrouwen en het was al 10.00 uur geweest: “Ik hoop dat we daar al wel vast ergens koffie kunnen drinken….”
Maar gelukkig: we konden al wel een kaartje kopen.
We kregen alleen geen kaartje, maar een muntje: dat moesten we inleveren als we bij het Paleis naar binnen gingen.

Maar wij moesten eerst koffie.
We liepen richting ‘De Oranjerie‘ en die was gelukkig al open.
“Willen we er ook iets bij?”
De vraag stellen is haar beantwoorden, dus even laten stonden we likkebaardend voor een vitrine met gebak: chocoladetaart, appelgebak of een soort soes.
De ‘soes’ was heerlijk.
Je hoeft maar naar de afbeeldingen hiernaast te kijken en je snapt wat ik bedoel.

Later tijdens de tentoonstelling kwamen we het verhaal achter het lekkere gebakje tegen.
Toen bleek dat wij toch wel provinciaaltjes zijn; het was geen soes, het was geen gebakje, maar een TAARTJE!
Het blijkt dat men in adellijke kringen spreekt van een taartje. Gebakje is voor het gewone volk.
Meer weten over dit fenomeen? Hierbij een link naar een artikel daarover op de website van ‘Onze Taal’.

Links zie je een afbeelding van (een deel van) het informatiebord over dit bijzondere taartje dat Robèrt van Beckhoven maakte voor deze tentoonstelling.
Daarin wordt uitgelegd hoe het kwam dat Willem de Zwijger vorst werd van het prinsdom Orange.
Het Huis van Oranje is aan de titel ‘Oranje’ gekomen, omdat Willem op 11-jarige leeftijd de bezittingen en titels erfde van zijn kinderloze neef, René van Chalon.
Dat behelsde ondermeer het Prinsdom Orange: een klein, onafhankelijk gebied nabij de stad Orange in Zuid-Frankrijk.
Door deze erfenis werd ‘de vader des vaderlands’ de nieuwe prins van Oranje; hij voegde de titel toe aan zijn familienaam Nassau. Vanaf toen werd hij Willem van Oranje-Nassau genoemd.

De koffie met taartje was ons zo goed bevallen dat we  ook voor de lunch naar ‘De Oranjerie’ gingen.
Daarvoor moesten we het paleis even verlaten; voor de terugkeer kreeg je een stempel op je hand.
Het leek wel een disco uit de jaren ’70; muntjes, stempels, het stond in schril contrast met de chique uitstraling die men in Baarn graag wilde oproepen.
Daar bestel je voor je lunch niet zomaar een kroketje, maar ‘een ambachtelijke pie’, een ‘quiche mediterranee’ en een ‘bouchee à la reine’.

Na de tentoonstelling liepen we om het paleis heen, bekeken de beelden in de tuin, maakten wat foto’s op het bruggetje en bedachten dat in die tuin heel wat iconische foto’s zijn gemaakt.
We sloten ons bezoek af met een kop thee in de Oranjerie.
“Zullen we nog zo’n ……”
Het werd een schoteltje met een proeverijtje van Robèrt.
Met goud en zilver.
Drie mini-gebakjes.
O nee, taartjes.
Verrukkelijk.

Benieuwd naar de andere blogs over Soestdijk?
Hierbij een link naar deel 1, onder aan dat blog vind je een overzicht.

Vorige week stuurde ik de dames van de Holy Stitch-kring een mail met de uitnodiging voor de bijeenkomst van gistermiddag én een vraag over ‘het mysterie van het gehaakte hartje’.
Wat was er dan aan de hand met dat hartje?

In de week daarvoor had ik van Dea een mail gekregen.
Ze maakte me attent op dit Facebookbericht waarop deze video te zien is met als onderwerp ‘Dolle Mina’s breien tegen geweld.
Bij het Facebookbericht stond een foto van een gehaakt hartje en een haak-telpatroon met de oproep: ‘Zullen we samen wat extra hartjes de wereld in sturen?”
Dea vond het kennelijk wel wat voor mij.
Leuk item, leuk idee.

Maar.
Als je kijkt naar het hartje op de afbeelding (op klikken voor een vergroting) hiernaast en je kijkt naar het haak-telpatroon dan is dat niet hetzelfde.
Tenminste: ik zie stokjes op de tekening en ik zie geen stokjes op het voorbeeldhartje.
Een sterretje is een vaste, maar in het patroon komt niet één sterretje voor.
En wat betekenen die cijfers naast het hart?
Een mysterie.
Dit probleem stuurde ik mee met de uitnodigingsmail voor Holy Stitch. 

Gistermiddag bogen we ons met meer dan twintig ervaren steeksters over het mysterie van het gehaakte hartje.
Ilse had op de website van Durable een mooie omschrijving gevonden van een gehaakt hartje met stokjes.
Ze had er ook al één gehaakt: hierbij een link naar een PDF met een patroon van het hartje
Zwanny had ook een hartje gehaakt. Dat was wat kleiner en dat had ze gelijk al op een kaart geplakt met een pakkende tekst. Daarnaast had ze ook een paar exemplaren gemaakt met de amigurumi-techniek: dat is een Japanse handwerktechniek voor het haken van kleine, opgevulde figuurtjes. “Die kun je ’s zomers vullen met lavendel” vertelde ze er bij. Vorige week kreeg ik daarover al een app van Sijcolien met een link naar de website DIYFluffies van Mariska Vos met een video van het maken van het hartje op de afbeelding.

Wat was nou het mysterie?
Volgens dochter Frea was het een afbeelding die gemaakt was met AI.
Dat plukt alle gegevens die er zijn van ‘gehaakt hartje’ van internet en maakt er dan zelf wat van.
Meestal komt er uit die brij van gegevens wel iets bruikbaars, maar in dit geval kun je er niks mee.
Vanmorgen stelde ik aan AI de vraag: ‘Wat is het voordeel van zelf doen vergeleken met AI?” en ik kreeg een goed onderbouwd antwoord.
Benieuwd? Klik hier.
De eindconclusie is: ‘In veel gevallen is de ideale situatie een combinatie, waarbij AI wordt gebruikt voor routinetaken (data-analyse, opzetjes) en de mens de regie houdt voor creativiteit en eindredactie.’
Menselijke creativiteit blijkt een factor te zijn die AI niet kan nabootsen.
Aan het eind van onze bijeenkomst las ik een blog voor dat ik schreef ik 2023 in de serie ‘Blogbouwstenen’ onder de titel ‘Klein-motorische activiteiten.
Maarten van Rossem vond dat handwerken altijd ‘iets lulligs’ had; klik hier om dat blog nog eens te lezen.
Liever lullig bezig dan computergestuurd.

Over een maand mogen we naar de stembus voor de gemeenteraadsverkiezingen.
Wij gaan hier in Roden stemmen voor raad van de gemeente Noordenveld, maar als ik in Assen zou wonen dan ging mijn stem naar een familielid: Cor Vrieswijk, de zoon van mijn broer en schoonzus.
Cor staat als nummer 7 op de lijst van het CDA Assen; twee weken geleden kreeg ik van hem een folder (zie afbeelding onderaan dit blog) die hij gebruikt bij het flyeren als ze op verkiezingscampagne gaan.

Cor treedt in de voetsporen van zijn opa’s: de vader van mijn schoonzus was Tieme Meints, een markante persoonlijkheid in Assen. Hij zat jaren als vertegenwoordiger van het CDA in de gemeenteraad van de Drentse hoofdstad en schreef regelmatig brieven naar de krant omdat hij het ergens niet mee eens was.
De andere opa was mijn vader. Voordat het CDA ontstond was hij actief voor de CHU. Cor heeft ontdekt dat deze opa zelfs nog op de kieslijst heeft gestaan voor die partij in Oldenzaal waar mijn ouders tot 1962 woonden. Als je op de afbeelding hiernaast klikt, zie je dat C. Vrieswijk op de 9e plaats staat van de Protestantse Groepering. Er was voor die gemeenteraadsverkiezingen in Oldenzaal een nieuwe protestantse lijst samengesteld, waaraan werd deelgenomen door VVD, CHU, AR en GPV.
Een gezamenlijke lijst met VVD en kleine christelijke partijen: daar kun je je heden ten dage toch helemaal niets meer bij voorstellen?!
Je moet dan wel weten dat Oldenzaal in die tijd een katholiek bolwerk* was, waar de protestanten veruit in de minderheid waren.
Het bijzondere is dat ik mijn vader nooit heb gesproken over zijn activiteiten voor de gemeentepolitiek. Zelf denk ik dat zijn deelname te maken had met de directeur van de textielfabriek Gelderman (waar mijn vader destijds werkte) die op de eerste plek stond van de protestantse lijst.
De voetsporen in de gemeentepolitiek van opa Meints zijn dus veel groter en talrijker dan die van opa Vrieswijk, maar beiden hadden trots naast hun schoenen gelopen bij de zevende plek in 2026 van hun gezamenlijke kleinzoon.

Cor is in januari 22 jaar geworden en studeert geschiedenis aan de universiteit in Groningen; het is niet waarschijnlijk dat hij daadwerkelijk in de gemeenteraad zal komen.
Mijn broer en schoonzus vinden: ‘Eerst maar eens die studie afmaken en dan zien we wel weer.”
Zo ist.
Maar wel leuk, dat enthousiaste Vrieswijk-hoofd in de CDA-gelederen Assen.
Ben je benieuwd naar Cor’s profiel bij het CDA?
Hierbij een link naar zijn eigen pagina op de website van het CDA Assen.

* Hoe het voor mijn gereformeerde opa was in dat katholieke Oldenzaal lees je in het blog dat ik schreef toen ik met tante Trijn een dagje in Oldenzaal was en we daar Plechelmus basiliek bezochten.

Eén à twee keer per jaar spreken we af met het secretaresseclubje van Team290 dat er werkte toen ik er kwam in 2021.
In 2023 was er ineens een heel grote verschuiving op personeelsgebied en bleven alleen Renny en ik over van het oude team.
We hadden elkaar natuurlijk wel gezien op het 25-jarig Lentis-jubileum van Renny, maar niet echt veel gesproken, dus we hadden er zin in!
Mooi was dat ook Petronet er nu bij kon zijn: zij was er de vorige keer niet bij vanwege ziekte.

We spraken af bij het Bospaviljoen Norgerberg: 10.30 uur ontmoeting bij koffie & gebak.
Margreet, die vanaf 2023 op een andere afdeling binnen Lentis werkte, is inmiddels ook met pensioen, Renny is de enige van ons die nog bij Lentis werkt.
Wat is het dan leuk om elkaar weer te spreken: we waren compleet, met z’n zessen deze keer!
En wat was er al weer veel gebeurd. Renny was oma geworden; natuurlijk kregen we foto’s te zien van ‘de wolk van een baby’ en daarna gingen de kleinkinderen van de andere oma’s ook even de kring rond.
Maar er waren ook minder leuke dingen.
Nare ziektes en gedoe, waarvan mensen dan zeggen ‘En dan nét nu je met pensioen bent….!’
Maar (en nu spreek ik even voor mezelf) juist nu ik met pensioen ben heb ik tijd om te mantelzorgen en hoef ik me geen zorgen te maken over het al dan niet opnemen van zorgverlof. En heb ik veel minder stress, omdat ‘het werk’ niet meer steeds in mijn achterhoofd zit.

De niet-meer-werkenden hebben dan in principe niet veel meer met Lentis te maken, maar we waren wel razend benieuwd naar hoe het nu gaat op de afdeling.
Zijn er al nieuwe secretaresses? En hoe gaat het met ze, liggen ze een beetje goed in de groep? En hoorden we nou dat er artsen en casemanagers weg gingen? En hoe moet dat dan nu met dat team?
En dan komt er natuurlijk altijd een moment waarop we zeggen: ‘Nou…. blij dat ik niet meer hoef.’
We zouden eigenlijk na de koffie een wandeling maken en daarna gezamenlijk gaan lunchen, maar één van ons had last van haar been en kon niet goed lopen.
We besloten toen om het koffiemoment te laten overlopen in het lunchmoment, dan konden we na de lunch die wandeling nog wel maken.

Tijdens de wandeling kregen we het nog even over vrijwilligerswerk.
Marja was aan het inwerken bij het klooster van Aduard: daar wordt zij rondleider.
Twee keer ben ik daar geweest* en beide keren dacht ik: ‘OEH! Je zal hier vrijwilliger zijn!”
Corry deed iets heel anders: zij was vrijwilliger geworden bij de Zadenbieb Noordenveld en vertelde enthousiast over haar werkzaamheden bij de Natuurplaats Noordscheveld.
De volgende bijeenkomst is bij mij: misschien neem ik ze wel mee naar mijn vrijwilligerswerk!

Meer weten over dit clubje oud-collega’s?
Lees dan Vijf is één te weinig uit juni 2025
Onderaan dat blog vind je een overzicht van vorige bijeenkomsten.

* Het klooster van Aduard uit 2016 en Meraokels houkje uit 2019.

Op dit blog lees je eigenlijk nooit iets over Valentijnsdag; toen ik met de zoekfunctie van deze website het woord ‘Valentijn’ intypte kreeg ik 4 blogs. Er was o.a. een verhaal over een spelletjesavond* met de vrienden, waar Valentijn nog even om de hoek kwam kijken en één blog** dat specifiek over deze 14e februari ging.
Wij doen niet aan Valentijnsdag.
In onze jeugd was er geen speciale aandacht voor. Ja, mijn schoonmoeder was jarig op de 14e februari, dus wij vierden sowieso al feest op die dag.
Gerard en ik sturen elkaar geen kaartjes, geven elkaar ook niets. Niet zo romantisch, nee.
Als ik er eens niet op mijn voordeligst uitzie roep ik wel eens schertsend: “Gelukkig heb ik al verkering…”; mijn verkering en ik weten inmiddels al dat je geluk niet afhangt van Valentijnsdag.

Gisteravond kregen we een app van Lianne, dochter van Gerards broer Jan die in 2019 is overleden.
‘Zijn jullie thuis? Danyan (10) wil graag iets komen brengen.”
Even later zaten ze met z’n tweeën bij ons op de bank.
Een beetje schuchter zat Danyan met een papiertje in zijn hand.
“Wij hebben op school iets gemaakt omdat het Valentijnsdag is en ik heb het voor jou gemaakt.”
Het was een papieren hart dat je kon openvouwen.
In het hart zat een brief verborgen.

Gerard las het hardop voor en schoot vol.
Wat een ontroerend, lief gebaar. Lees even mee:

Lieve ome gerard
Ik geef je deze brief omdat ik je veel beterschap Jammer genoeg mag je niet naar buiten want anders wordt je ziek en je mag dan nog niet meer ziek worden. ik hoop dat God je helpt. Zorg goed voor jezelf.
Ik hou van je.
Liefs, Danyan. ♥

Er zijn veel verschillende soorten liefde.
Op Valentijnsdag gaat het vaak over je geliefde, degene met wie je je leven deelt of graag wil delen.
Bij dit papieren, zelfgemaakte hart gaat het om de liefde van een achterneefje voor de broer van zijn opa Jan die hij al zo lang moet missen.
Voor ons de waarde van de dag.

Voor de liefhebbers nog wat informatie over de heilige Valentijn waar het allemaal mee begon: dat was de priester Sint Valentijn uit Rome, die leefde in de 3e eeuw na Christus.
In die tijd was er een keizerlijke wet die het soldaten verbood om te trouwen; vrijgezellen waren volgens de toenmalige wetgevers eerder bereid om te sterven op het slagveld.
Maar Valentijn zou  in het geheim toch soldaten hebben gehuwd, omdat hij van mening was dat liefde alles overwon.
Keizer Claudius II (268-270) ontdekte deze priesterlijke ongehoorzaamheid en hij liet hij de geestelijke op 14 februari 269 executeren.
Zo werd Valentijn een martelaar voor de liefde.  We vieren Valentijnsdag dus niet op zijn geboortedag, maar op zijn sterfdag.
Vandaag 1757 jaar geleden.

* Ik hou van Holland. En van de vrienden.
** ‘Liefde & cadeau’s’.

Geschiedenis ligt soms niet zo heel ver weg in de tijd.
Afgelopen weekend stond er een verhaaltje op onze historische scheurkalender over reclame op de televisie.
Je kunt er tegenwoordig helemaal niet meer omheen: waar je ook kijkt of klikt, men doet zijn uiterste best om jou iets te verkopen.
Levengrote, knipperende billboards langs de snelweg, reclameborden langs de voetbalvelden, bij filmpjes op YouTube, in de krant, de tv-gids, op de radio: overal!
Dat is natuurlijk altijd al zo geweest.
In de Catharinakerk vroeg ooit een dominee of er in de kerk ook reclame was te zien.
Nee, de kinderen zagen niks.
Maar de rijke Kymmel-familie had hun wapen op een prominente plek laten aanbrengen op hun herenbank en mevrouw Hoppinck, die het orgel had betaald, werd met naam en toenaam genoemd op de borden bij dat orgel.  Reclame is van alle tijden.

De televisie bracht weer een scala aan nieuwe commerciële mogelijkheden voor de reclame-jongens. Dit stond op het kalenderblaadje:

“De jaren ’70 waren de beginjaren van de televisiereclame. Aanvankelijk scheidde de Ster, die de reclames verzorgde, elk spotje met een beeld van golvend water. Dat moest de kijkers duidelijk maken dat het om een andere commercial ging.

Afbeelding: Televizier.nl

Poppenfilm-producent Joop Geesink vond dit beeld maar saai en bedacht een alternatief.
Een dier lag voor de hand, daar waren de tv-kijkers dol op en voor de Nederlandse televisie moest dat natuurlijk een leeuw zijn. Loeki de Leeuw werd geboren, als verbastering van het Engelse woord ’to look’ (want je kijkt naar reclame). Hoewel de reclamewereld niet zat te wachten op Geesinks fimpjes – ze zouden de tv-kijkers namelijk afleiden van de boodschap – werd het Nederlandse publiek massaal verliefd op de leeuw, die in 2004 van de buis verdween, maar in 2021 weer terugkeerde.

afbeelding: website ZDF.de

Wat ik nog weet van het begin van die eerste Loeki-tijd is dat mijn broer en ik helemaal niet verliefd waren op Loeki. Sterker nog: wij vonden het niks.
Wij keken bij ons thuis in die tijd heel veel naar de Duitse televisie en bij de ZDF hadden we de Mainzelmännchen!
Zes grappige tekenfilmfiguurtjes die al vanaf 1963 de Duitse reclameboodschappen opleukten; die waren veel leuker dan die ietwat suffe en brave (vonden wij) Loeki de Leeuw.
Weet je niet wie de Maizelmännchen zijn? Hierbij een link naar een artikel  over deze Duitse reclamepoppetjes.

Volgens mij waren de reclames vroeger veel leuker dan nu.
Om je geheugen even wat op te frissen heb er een paar opgediept.

Ruben van der Meer in de soepreclame: ‘NU EVEN NIET!’
Peer Mancini die bekakt de koeien bewierookt: ‘Geen bommetje!’
Johnny Kraaykamp die het lied ‘Daar was een wuf dat spon‘ niet wil zingen
De aandoenlijke Pietertje in een reclame voor pindakaas.
De zompige Zwitserse geitenhoeder Rudi die transformeert bij het eerste vlokje sneeuw. ‘BIERTJA!
De olifant met het ijzersterke geheugen die het nog niet vergeten was.
“NEE, natuurlijk niet, OEN!’ de zin die in ons gezin nog regelmatig voorbijkomt.
En natuurlijk het rennende muisje in de commercial ‘Er gaat altijd meer in dan je denkt….’

En bij ieder filmpje heb je eerst…….reclame!

Af en toe ga ik met één van de dochters naar ‘Het Goed’ in Roden.
Begin december, op jacht naar 2e hands kerstballen/versieringen zag ik in de boekenhoek twee Linda-achtige glossy’s met de naam OMG liggen.
OMG? Dan denk ik gelijk aan ‘Oh my God’, afgekort tot OMG* dat tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt wordt. 
De tijdschriften kostten maar € 1,- dus ik nam ze allebei mee. 

OMG staat voor ‘Others, Me & God’.
Het gaat over onze relaties met anderen, over onszelf en over God; wat ik had gekocht waren de eerste twee nummers van tet blad.  
In het voorwoord schreef oprichtster Marina de Kort-de Wolde: 
In deze editie vind je een mix van onderwerpen over Other, Me & God, de drie pijlers van dit magazine. 
We willen zo laten zien dat je met beide benen op de grond kunt staan en toch bezig kunt zijn met het hogere en de grote levensvragen. En dat je de ander nodig hebt om gelukkig te zijn en je levensdoel te vervullen. in OMG komen hemel en aard samen. Ik wens je veel leesplezier en inspiratie toe.
Dit eerste nummer (zie afbeelding) kwam uit in het voorjaar van 2021. 
Er stonden leuke artikelen in: over de dynamiek tussen broers en zussen, over de vraag ‘Wanneer ben je klaar met je leven en wie bepaalt dat?’, over het eeuwenoude ritueel van labyrint lopen en over mystieke ervaringen onder de titel ‘Meer tussen hemel en aarde’ en nog véél meer. 
Toen ik beide bladen uithad dacht ik: “Leuk tijdschrift! Kan ik een abonnement hierop nemen?” maar dat kon niet meer. 

Het was helaas niet zo goed gegaan met dit nieuwe blad: vanwege corona zat alles ontzettend tegen.  
Er zijn in totaal maar 5 edities uitgebracht: halverwege 2022 moesten ze de stekker er al weer uittrekken. 
Een grote teleurstelling voor de mensen die zich met hart en ziel hadden ingezet voor dit blad en natuurlijk vooral voor Marina.

Maar tot mijn grote genoegen is er inmiddels een doorstart: deze maand verscheen er een nieuwe OMG online.
In afgeslankte vorm, met minder bijdragen van anderen, maar wel met dezelfde basisgedachte: het gaat over leven met betekenis en bezieling.

De verwachting is dat OMG Magazine in online vorm zes keer per jaar gratis wordt uitgebracht. 
Daarnaast is het de bedoeling dat inspiratie gedeeld wordt op Facebook en Instagram en via de website van OMG.
In haar voorwoord in het nieuwe nummer vraagt Marina “Wil jij mij helpen OMG Magazine te laten groeien? Je kunt dit doen door zoveel mogelijk personen met OMG bekend te maken.”

Dat wil ik eigenlijk wel. 
Ik heb dan wel geen Facebook- en Instagramaccounts, maar ik heb wel mijn eigen website met best al veel lezers. 
Daarom geef ik Marina vandaag een podium en deel ik een link naar het online Magazine OMG.
Vandaaruit kun je het PDF met het nieuwe nummer downloaden. 
Met een mooi artikel over de kracht van kwetsbaarheid. 
En prachtige dierenfoto’s met een link naar het verhaal van Noach. 
En het verhaal van een ‘schijn-student’.  
Veel leesplezier! 

* in februari 2016 schreef ik al eens blog over die OMG-trend onder de titel  Ook met u…..