De waarde van de dag

Half mei kreeg ik een app van Gerard Smit, hulpkoster bij de Catharinakerk.
“20 mei ga ik met een paar mensen naar de zolder van de kerk in het kader van de activiteitenmarkt. Wil je nog mee? Daarvoor in ruil vraag ik een bijdrage voor Father Pedru in Moldavië.”
Was ik direct voor; we moesten er om 19.00 uur zijn.
Mijn Gerard ging ook mee.
Het was op de donderdagavond voor Pinksteren, dus vlak voor onze Pinkstervakantie in Westerbork.

Loopbrug over het tongewelf

Al jaren vertel ik als gastvrouw/gids in de Catharinakerk wetenswaardigheden over het oude gebouw; de rondleiding van Gerard was een mooie aanvulling,  ik leerde er die avond weer van alles bij.
We begonnen bij het orgel, waar we de registers bekeken (die je allemaal kunt opentrekken) en we zagen ook de enorme blaasbalgen, de ‘longen’ van het orgel.
Tegenwoordig wordt daar lucht in geblazen door een elektrisch knopje in te drukken, maar vroeger moest men het orgel ’treden’: dan moest je op het uiteinde van die balg gaan staan om er lucht in te krijgen.

Kijkje op het koor door het luik….

Daarna klommen we door de andere opening in de toren naar boven.
Dat klinkt eenvoudiger dan het was.
De toren is oud, het zijn smalle doorgangen en de verschillende hoger gelegen gedeelten van de toren moet je beklimmen met een ladder.
Eerlijk gezegd: het viel me niet mee.
Maar ik liet me niet kennen.
We liepen eerst óver het tongewelf (over een soort houten hangbrug) boven het schip naar de zolder boven het koor.
In de vloer van de zolder zat een luik, waardoor je in het koor van de kerk kunt kijken: daar zitten wij ’s zondags!

Vanaf de zolder liepen we weer terug naar de toren om die verder te beklimmen.
Op weg naar de bovenste verdieping passeerden we steeds de schacht waar het tegengewicht van de klok naar beneden hangt.
Onderaan dit blog vind je twee afbeeldingen hiervan.
Omdat het uurwerk al zo oud is, loopt het niet meer helemaal op tijd: in de loop van één week loopt hij een kwartier achter.
Daarom moet de klok iedere week worden bijgezet door een ambtenaar van de gemeente; die klimt dus wekelijks die toren in voor dit klusje!
Een mooi artikel over dit onderwerp vond ik op de website van RTV Drenthe: daarin komt koster Gerard uitgebreid aan het woord over het uurwerk én de toren.

Bij het laatste deel van de rondleiding stonden we met z’n vijven rondom de eeuwenoude klok (J. Borchhardt, 1746) met een diameter van meer dan één meter.
De afbeelding hiernaast heb ik gemaakt vanuit uit bovenste raampje op het zuiden van de toren; er vliegt net een kraai voorbij.
De kuikens van deze vogel zagen wij aan de binnenkant van de toren in hun nestje zitten.
Gerard bedankt!

In de maand juni kun je op alle zaterdagen (6, 13, 20 en 27 juni) meedoen aan ‘Kerkenpad’; fietsen langs de kerken in Noordenveld.
Je leest er alles over op de PKN-website: klik hier voor de flyer met informatie over de gebouwen én de fietsknooppunten.

De schacht….

….. en het gewicht.

Gisteren trouwde neef Bart, (zoon van Roelof en Ali) met zijn Lisanne.
Wij waren uitgenodigd voor de huwelijksceremonie, dus wij trokken onze mooiste kleren aan en stonden rond een uur of drie met de familie op het feestterrein (het ouderlijk huis van de bruid) te wachten op het koetsje dat het bruidspaar zou brengen. Ze hadden foto’s gemaakt op Landgoed Oldengaerde  en ze waren iets langer onderweg dan gepland.

Vorig jaar op deze zaterdag (toen was het 5 juni) trouwde* de broer van van de bruidegom, Rick; toen hadden wij de plechtigheid gemist vanwege een begrafenis** op diezelfde dag, maar nu konden we er gelukkig bij zijn.
En wat kan ik dan genieten van de feestelijkheden en alles wat er bij zo’n huwelijk komt kijken.
Toen we op het bruidspaar wachtten hing er een wat zenuwachtige spanning: ‘Houden we het wel droog..?’, want de plechtigheid was buiten.
Maar we hielden het droog en ook weer niet.
Toen de trotse vader met zijn prachtige dochter naar de wachtende bruidegom liep had menigeen al een zakdoekje nodig.
En toen het bruidspaar elkaar vertelde waarom ze voor elkaar gekozen hadden werden diezelfde zakdoekjes openlijk aan elkaar doorgegeven.
Luca, het zoontje van Rick & Anouk, 8 maanden inmiddels, had een belangrijke rol: hij mocht de ringen brengen.
Hij zat in een klein trekkertje dat door papa naar het bruidspaar werd gebracht; toen hij het doosje in zijn handjes kreeg ging het linea recta naar zijn mondje, want dat doen kindjes van die leeftijd. Maar gelukkig: hij deed afstand van het doosje en toen kon de ringwisseling plaatsvinden.

Eén van de leukste onderdelen van de plechtigheid vond ik de vraag die de ambtenaar van de burgelijke stand stelde aan de ouders van het bruidspaar. Beide echtparen hebben een langdurige en stabiele relatie en haar vraag was: wat is het geheim?
Ali zei maar 4 woorden: “Geef elkaar veel ruimte.”
De moeder van Lisanne had dat ook willen zeggen (dus dat is erg belangrijk voor een goede relatie) maar zij vulde nog aan dat de nadruk van hoe je met elkaar omgaat moet liggen op de sterke punten van je partner en niet op de tekortkomingen. “Benut elkaars goede eigenschappen!”

Er was een werkelijk voortreffelijke bruidstaart die officieel werd aangesneden en ik had het ondertussen supergezellig met mijn ‘schone zussen’ en de familie van Alie.
We hadden ook weer genoeg om te bespreken, zoals het bijzondere gilet van de bruidegom en de mooie bruidsjurk.
En de knoopjes aan de achterkant.
En het ingewikkelde ‘Maxima-kapsel’.

En dat het zo’n knap stel is en hoe anders het tegenwoordig gaat ‘dan bij ons vroeger’…
Maar ja, dat is ook al weer meer dan 40 jaar geleden.
Wij zijn nu de ooms en tantes die vinden dat de muziek zo hard staat.
En we kunnen niet meer zo goed tegen drank.
Wij sloten de feestelijkheden met het bruidspaar af met het heffen van het glas en spraken een gelukwens voor hen uit.
Het feest in de avonduren lieten wij aan ons voorbijgaan; dat is waarschijnlijk zonder ons ook wel een knalfeest geworden….

*6 juni 2025 – Dansen en drinken
**5 juni 2025 – Kom nou maar gewoon…

Toen we in Roden kwamen wonen werd ik lid van een koor* dat klassieke muziek zong.
Later ging ik bij de Catharinacantorij en weer later bij de Cantorij Roden; we zingen wel eens een klassiek stuk (van Bach of zo) maar meestal zingen we kerkmuziek.
Op Buitenkunst deed ik mee aan twee workshops klassieke muziek en toen wist ik weer hoe ontzettend leuk ik dat vind.

Op 1e Pinksterdag sloot ik mij aan bij de workshop Libera me van Christina.
Met 40 mensen stonden we midden in het bos in te zingen, te bewegen en rare geluiden te maken.
Libera Me is een deel uit het Requiem van Fauré en wij zongen eigenlijk maar één stukje daarvan.
’s Morgens gingen we het stuk instuderen, ’s middags gingen we in groepjes uit elkaar om uit te zoeken wat we er nog bij konden doen; een rap bijvoorbeeld, of een drum er onder, of iets met een vertaling van het Latijn naar het Nederlands?

Dit was helemaal nieuw voor mij. Een klassiek stuk wordt uitgevoerd zoals het op papier staat en er wordt niet van alles bij verzonnen. Punt.
Het was dan ook een grote verrassing voor mij wat er allemaal gebeurde.
Er was een groepje dat had uitgeprobeerd of je het stuk ook in canon kon zingen. Tot een bepaald punt kon dat!
Er werd een rap gemaakt van de vertaling van de 1e regel: Bevrijd mij Heer van de eeuwige dood, bang ben ik geworden en ik vrees! Dit werd uitgevoerd met twee trommels er bij.
Mijn groepje bedacht dat je een soort ‘ondertoon’ kon zingen met de ‘d’ en de ‘a’ dat als een soort basis onder het stuk werd gezet.
Drie jonge, geweldig zingende sopranen zongen voor het stuk aan één regel van het Requiem van Verdi en de vertaalde tekst werd in het Nederlands voorgedragen.
Luid, duidelijk en gedragen. Zoals een dominee zou doen.

Dit alles werd in een soort volgorde gezet en die avond gingen we het opvoeren voor publiek.
SUPERSPANNEND! Die ‘dominee-tekst’ mocht ik voordragen samen met Jan, maar dat moest uit het hoofd, net als de Latijnse tekst van het Requiem.
Op de fiets terug na het middagprogramma heb ik alles uit mijn hoofd geleerd.
Net als vroeger toen ik naar de HAVO fietste met een woordjes-briefje Frans: het ouderwetse stampwerk.

Het was geweldig. Wát een ervaring om zo klassieke muziek te beleven.
Met een koor van 40 mensen ’s avonds om 21.30 uur voor een volle tribune in de buitenlucht zo’n spectaculair optreden verzorgen.
Kippenvel.

En nu ken ik het ‘ Libera me’ uit mijn hoofd.
Het duikt steeds weer op.
Het zoemt als een mantra in mijn hersenen; zodra er even niets is zing ik het in mijn gedachten.
Tijdens het stofzuigen. Het wandelen. Het handwerken.
Libera me, Domine, de morte aeterna, de die ila tremenda, de die ila….
Bevrijd mij, Heer, van de eeuwige dood, op die verschrikkelijke dag….
Geen vrolijke tekst, maar wát een fijne herinnering!

Meer weten over mijn jaren het Roden Christelijk Gemengd Koor?
Lees dan nog eens het blog ‘Theresiënmesse‘ uit 2014.

Alle delen lezen van deze blogserie? Er zijn al twee gepubliceerd: een overzicht vind je onderaan deel 1

Als je al 10 jaar lang iedere dag een blog schrijft en al sinds je 16e notulen maakt van vergaderingen, dan kun je wel schrijven .
Toen ik mij tijdens Buitenkunst opgaf voor de schrijf-workshop ‘In de duisternis kijken’ was ik dan ook benieuwd of het mij tot andere inzichten zou brengen.

De aankondiging van Lena’s workshop

Workshopdocent Lena nam ons mee in haar doos met boeken: over volksverhalen, heksen, duivels, tovenaars. We kregen de tijd om een aantal van die boeken in te zien, stukjes te lezen en plaatjes te kijken.
“Pak nu papier en pen en schrijf eerst eens alles op wat in je opkomt over dit onderwerp.”
O ja…. dat leerden we op de HAVO ook. Voor bijvoorbeeld een opstel moest je dat doen: thema kiezen, woorden/zinnen verzamelen, markeren wat je wilt gaan gebruiken en dat  samenbrengen en ordenen in een stramien voor een verhaal. Ik zag mezelf weer zitten in Assen aan de Selma Lagerlöflaan in het lokaal van Nederlands bij meneer Brouwer.
Na anderhalf uur had ik 2 A4-tjes helemaal volgeschreven.

Na de middagpauze gingen we met ons eigen verhaal aan de gang.
Na de hele morgen associëren en verzamelen had ik al een verhaallijn in mijn hoofd, dus ik ging aan de slag met de volgende vragen:
– wie vertelt het verhaal?
– laat ik het in het verleden afspelen of in het nu?
– uit hoeveel delen bestaat het verhaal?
– kan ik nog iets ‘lenen’ van een legende of een ander verhaal?
– Op welk punt stap je in het verhaal?

Het was die dag heel warm, maar dat ik een hoofd had als een boei kwam niet door de warmte, maar door het verhaal dat me helemaal in beslag nam.
Wat voor mij nieuw was, is dat je met ‘magisch realistisch’ schrijven niet vastzit aan de werkelijkheid.
Op mijn blog beschrijf ik dagelijks wat er is gebeurd in mijn leven, wat dat met mij heeft gedaan en hoe ik het heb beleefd, maar nu had ik zelf helemaal niets beleefd; ik kon op papier iets laten gebeuren wat in het dagelijks leven niet mogelijk is. Of niet heel logisch. Bovenmenselijk. Iets met geesten? Doden die misschien toch niet dood zijn? Heksen?
Nu snap je dat rode hoofd vast ook wel.
Koortsachtig zat ik alle woorden en zinnen die in mijn hoofd opkwamen op te pennen.
Soms moest er nog een zin tussen wat ik al had geschreven, die frommelde ik er maar wat boven of onder.

Het is een griezelig en spannend verhaal geworden en het is nog niet klaar, maar de basis ligt al wel vast in 4 volgemaggelde papieren.
Na deze workshop volgden er twee dagen met workshops klassieke muziek die me zo in beslag namen dat er geen ruimte overbleef om aan dit verhaal te werken.
De komende maanden ga ik het verhaal afschrijven en publiceren op dit blog als een feuilleton in meerdere delen.
Het begint met een reünie van een jaarclub van een universiteit; twee van de mannelijke leden zijn onder raadselachtige omstandigheden overleden en wat is er toch gebeurd met Barbara…….

Meer weten over deze blogserie? Er zijn al twee delen gepubliceerd: een overzicht vind je onderaan deel 1

“Heb je belangstelling voor een schilderij van Schiermonnikoog?” vroeg Frank mij.
“Dat heb ik zeker!” was mijn reactie. “Dan kom ik er mee bij jou!” was zijn antwoord.

Frank kende ik al jaren. Hij was ook een liefhebber en verzamelaar van schilderijen.
Hij was een prettig mens en een verfijnd liefhebber van kunst; de schilderijen van de Groninger Ploeg hadden vooral zijn belangstelling.
Als ik een Ploegschilderij op Marktplaats te koop had belde Frank mij direct: dat hij belangstelling had en binnenkort langs zou komen.
Dan haalde ik het schilderij van Marktplaats en werd het later door Frank gekocht.
Vaak belde hij of hij even langs kon komen; hij liet dan trots zijn jongste aankopen zien en vertelde (wat nog belangrijker was..) de bijbehorende verhalen.
Dat waren aangename middagen: om zo de liefde voor de kunst en schilderijen met elkaar te delen.
Het gaat om mensen en hun verhalen die het schilderijen verzamelen zo boeiend maken.
En je weet nooit wat je elke dag weer tegenkomt, dat maakt het zo spannend.

Wij kwamen elkaar vaak tegen op rommel- en boekenmarkten.
Op de boekenmarkt in Roden vertelde hij mij: “Ik heb een schitterend schilderij gekocht van Jan Toorop. Een topper, een schilderij van hoog niveau. Het komt uit een collectie van een verzamelaar uit Surhuisterveen. Ik zal je straks het hele verhaal vertellen. De collectie staat daar te koop in een grote hal. Daar zitten voor jou zeker ook een aantal prachtige schilderijen tussen. Ik zal de verkoper bellen en vragen of jij ook langs kunt komen.”
Een tijdje later kreeg ik het telefoonnummer van de verkoper en het adres.
Zo heb ik via Frank daar een aantal schilderijen kunnen kopen; hij gunde een ander zijn geluk.

Op een morgen kwam Frank met dit schilderij van Schiermonnikoog bij mij langs. Na wat gesproken te hebben over allerlei zaken kwam de afhandeling.
Het is een schitterend aquarel met een voor Schiermonnikoog zo kenmerkend huisje met het opengeklapte hekje. Het is volop zomer. De schaduwen van de bomen geven het huisje een veelheid van rode kleuren, evenals de groene kleuren van de tuin en de beplanting rondom de tuin.

Erasmus Herman van Dulmen Krumpelman
Huisje op Schiermonnikoog – Aquarel

De Drentse kunstenaar Erasmus Herman van Dulmen Krumpelman* (Vries 1925 – 2000 Rolde) heeft er een kleurig schilderij van gemaakt.
Frank vroeg voor dit schilderij een symbolisch bedrag.
“Maar Frank, dat kan niet” zei ik.
“Vind je het schilderij mooi?” vroeg Frank.
“Prachtig!” zei ik. “Dan doen wij het zo” zei Frank.
Dat ontroerde mij; maar ik begreep het niet.

Het antwoord kwam een paar weken later.
Telefoon van Frank: “Remmelt, ik heb slecht nieuws. Je zult mij niet weer tegenkomen. Ik heb een week in het ziekenhuis gelegen en ik ben terminaal. Dit wil ik je zelf vertellen. Wij hebben jaren zakengedaan met onze schilderijen hobby en ik was erg op jou gesteld”.
Dan wordt het stil en rest het om elkaar sterkte toe te wensen.
Frank overleed kort daarna op 2 april 2026.
Wat een verdriet voor zijn levensgezel, zijn kinderen en familie leden.
Maar ook voor ons, zijn ‘schilderijen’-vrienden; we hebben een vriend verloren.

Meer weten over deze schilder? Hierbij een link naar ‘Het geheugen van Drenthe‘

Remmelt heeft een eigen pagina op deze website onder de titel ‘Remmelts liefde voor de schilderkunst.’
Op die pagina vind je een overzicht van alle blogs van zijn hand tot nu toe.

Vorige week zag ik in de het Dagblad van het Noorden de overlijdensadvertentie van Geesje Dijksterhuis.
“O, wat hebben we daar veel opgepast!” zei ik tegen Gerard.
Vanaf mijn 16e was ik zondagsschooljuf bij de kerk in Hoogersmilde en o.a. samen met Johan, één van mijn oudste vrienden, verzorgde ik de zondagschool-bijeenkomsten in Oranje.
Jan en Geesje waren destijds ouders van drie jonge kinderen en als zij een feestje hadden paste ik op. Eerst alleen, later samen met Gerard.

Zaterdagmiddag zat ik in de Stefanuskerk in Beilen bij het afscheid.
Een sobere dienst, zelfs zonder In Memoriam, waarin het geloof van Geesje centraal stond.
Met veel oude, vertrouwde liederen en een gezongen geloofsbelijdenis.
Johan was er ook; fijn om daar samen met hem te zijn.
Er waren meer oude bekenden en toen de familie naar het kerkhof in Hoogersmilde ging voor een besloten afscheid was er nog even tijd voor een kop koffie en verkeerde ik even weer in de Hoogersmildiger sfeer van 50 jaar geleden, toen de kerk een groot en vanzelfsprekend onderdeel uitmaakte van mijn leven.
Conservatief, behoudend, maar vertrouwd en warm. Hier kom ik weg.

Gistermorgen was er sprake van een andere ‘oude bekende’, Bart Elbert.
Hij was tot 2018 predikant van onze PKN-gemeente; in het blog ‘Afscheid‘ lees je wat hij destijds voor ons heeft betekend.
Het was fijn om hem weer in ons midden te hebben. Aan het begin van de viering raakte hij ontroerd door de volle kerk en de vele bekende gezichten die hij zag en deelde dat met ons.

Hij nam ons in drie lezingen mee naar verhalen over God, Jezus en de heilige geest; van die drie eenheden is die laatste de meest ongrijpbare.
“Dan krijg je opmerkingen als: Hoe zit dan dan met die heilige geest, daar kan ik altijd zo weinig mee…”
Volgens Bart is het helemaal niet zo moeilijk; we kunnen het allemaal toepassen in ons dagelijks leven want de werking van die geest is samen te vatten in 9 dingen:
liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.
Aan het werk dus!

De zegen die de voorganger aan het eind van de viering uitsprak vatte alles mooi samen: “Dat de liefde van God die hij uitdeelt ons mag sterken in onze liefde voor anderen, dat de zoon die zijn leven uitdeelde ons mag helpen met elkaar te delen en dat de heilige geest die in ons woont ons zo mag bezielen dat wij zelf een zegen zijn.”

Toen ik Bart later aan de koffie sprak vertelde hij dat het weerzien met Roden hem echt iets had gedaan.
“Verhalen vertellen over ‘God en de mensen’ doet iets met me, vooral als ik een geschiedenis heb met de mensen die in de kerk zitten. Het is heel anders dan een preek ergens in het land bij een gemeente die je niet kent.”

Op mijn levensweg heb ik door de kerk veel mensen leren kennen, veel van anderen geleerd en heb me door het delen van lief én leed met hen verbonden gevoeld.
Daarom ga ik, nog steeds, naar de kerk.

Sinds jaar en dag zwaaien wij onze kinderen uit als ze naar Buitenkunst vertrekken: dat is een combinatie van kamperen in de natuur (in de bossen tussen Elp en Schoonoord) en creatieve workshops. Onder begeleiding van professionele kunstenaars neem je deel aan uiteenlopende disciplines zoals theater, dans, muziek, schilderen, fotografie, video en schrijven.
Maar ik heb geen zin meer in kamperen.
Toen werd er een oplossing bedacht zodat ik toch mee kon: we schreven ons met ons hele gezin in voor het Buitenkunst Pinksterkamp. Ik sliep in Casa Grada en fietste ’s morgens (25 minuten) naar het kamp.

Dat had ik misschien wel eens eerder moeten doen, want het was een fantastische ervaring: het was een unplugged mini-vakantie (er is geen wifi en geen stroom), drie dagen zat ik in een creatieve bubbel.
Het ‘Uteringskamp’ van Staatsbosbeheer staat helemaal vol met kleine tentjes en caravans, er zijn tarps opgehangen en tussen bomen zijn hangmatten gespannen. .
Je kiest een workshop uit één van de 5 disciplines en verbindt je voor één dag aan een docent.
Je stapt allemaal blanco zo’n workshop in: je ziet wel wat de dag brengt.

Het is niet bedoeling dat er video’s of foto’s worden gemaakt van de workshops, want men wil de Buitenkunst ervaring graag exclusief houden. Er zijn voorstellingen en uitvoeringen, maar die worden niet gedeeld via de media, hooguit worden ze onderling gedeeld.

Er kwam in die paar dagen een bijzonder soort rust over mij.
Eind vorige week had ik een time out genomen van mijn dagelijkse blog en in de bossen van Elp zat ik in een compleet andere sociale omgeving. Geen kerk, geen sociaal netwerk en geen verwachtingen.
Ik kon bijvoorbeeld gewoon met de tenoren meezingen bij een zang-workshop, want niemand wist dat ik altijd alt heb gezongen.
Op weg met je groepje naar de plek waar de workshop wordt gehouden maak je gemakkelijk een praatje met mensen. “Was je al eens eerder op Buitenkunst? Welke workshop heb jij gisteren gedaan?”
Je gaat gesprekken aan met mensen die je helemaal niet kent waarin je behoorlijk de diepte in kunt gaan. En wat je bespreekt blijft daar; grote kans dat je elkaar niet terugziet, want er doen maar liefst 1100 mensen mee aan Buitenkunst.
In de laatste workshop stond ik uit volle borst lage alt/tenor te zingen naast een mevrouw die als ze lachte sprekend leek op Bert, die ik ken van de kerk.
Toen ik dat zei en zij zijn naam hoorde zei ze: “Dat is mijn broer…”
Ongelooflijk.

Op 2e Pinksterdag werd het Buitenkunst-kamp weer afgebroken en sloten we het Pinksterweekend met ons gezin af in de zon bij Casa Grada met een Ma-Mi-Bo* met chips en een ‘dikke plank’.
Rond 20.00 u zwaaiden we iedereen uit en toen was het even heel leeg.
Maar mijn hoofd zat nog vól met opgedane ervaringen.
Die ‘bijzonder soort rust’ is me wel heel goed bevallen.
En moeilijke klassieke muziek als tenor zingen ook.
Evenals ‘magisch realistisch’ schrijven.
Het dagelijkse blog was even héél ver weg, daarom duurde de time-out iets langer dan gepland.
Wordt vervolgd……

*Maandag Middag Borrel

Overzicht van de hele serie blogs over Buitenkunst:

31 mei: Ga nou eens mee, mama!
3 juni: In de duisternis kijken
6 juni: Libera me
* Een canon van Sweelinck
* Buiten de vissenkom

Het wordt mooi weer en we gaan leuke dingen doen in dat mooie weer.
Ergo……. even geen tijd om te bloggen, daarom neem ik een time-out van mijn dagelijkse blog.
Naast fietsen, wandelen, lezen en handwerken ga ik wat blogs schrijven voor mijn voorraad, want daar ben ik bijna doorheen.
Dat betekent: minstens een week geen dagelijks blog van mijn hand.

Maar een blog van een andere hand is altijd welkom!
Wil je de leegte de komende dagen een keer vullen?
Hobby’s, mooie verhalen, recepten, streektaal, ontroerende muziek, een brei- of haakpatroon, jouw familiegeschiedenis of zomaar IETS LEUKS: stuur maar op! Maak gebruik van ‘het podium’ dat ik je bied: een blog van ongeveer 500 woorden.

Hoe komt jouw blog bij mij?
Als je deel uitmaakt van mijn netwerk heb je mijn emailadres en/of telefoonnummer.
Zo niet, plaats dan een reactie via de knop ‘Reageren’ die onder ieder blog op mijn website staat.
Voordat je je reactie intypt moet je de getallen die er in letters staan in het onderstaande vak typen in cijfers.
Dus als er ’twee vier zeven’ staat moet je  ‘2 4 7’ intypen.
(Dit is om te voorkomen dat er computerrobots gaan reageren, waardoor mijn mailbox helemaal volloopt met spam)
Daarna typ je in het volgende vak je reactie.
Die komt binnen via mijn email; die publiceer ik dan niet bij de reacties in de rechterkantlijn, maar ik neem contact met je op zodat je je blog naar mij kunt mailen.  Ik ben benieuwd!

In ieder geval duik ik nu eerst onder tot eind mei; tot dan!