De waarde van de dag – een alternatief voor 'de waan van de dag'

6 mei: Lady Godiva

Door Ada

Op 6 mei 2026

Maandagmorgen werd ‘Lady Godiva’ gedraaid in de ochtendshow van Bert Haandrikman.
Je kent het vast wel, ‘her long blonde hair….’
Niet? Klik hier om het te beluisteren.
Peter & Gordon zingen het.
Wat zou er bedoeld worden met ‘Her long blonde hair lyin’ on the barber’s floor’ vroeg ik me af.
Knipte ze haar lange blonde haar af? Waarom?
Ik zocht het op.
En kwam er achter dat ‘Lady Godiva’ een Engelse legende is.

Lady Godiva
afbeelding: Wikipedia

Lady Godiva of Coventry was een dame uit adellijke kringen, die volgens een legende naakt door de straten van Coventry reed.
Ze was de mooie echtgenote van Leofric, graaf van Mercia en heer van Coventry (968 – 1057).
De bevolking was arm en leed ernstig onder de belastingdruk die Leofric hen oplegde.
Godiva vroeg haar man meerdere keren om de belastingen te verlagen, maar deze weigerde steeds.
Op den duur werd hij flauw van haar gezeur en zei schertsend dat hij de belastingen zou verlagen als zij, op een paard, zonder kleren aan door de stad zou rijden.
Lady Godiva ging dit vervolgens daadwerkelijk doen; haar lichaam werd bedekt door haar lange haren.
Volgens bronnen in de 16e eeuw werd er vooraf een proclamatie uitgevaardigd dat iedereen binnen moest blijven en de luiken moest sluiten, waarop zij door de straten reed.
Toch was er iemand, een kleermaker met de naam Tom, die geen weerstand kon bieden aan de verleiding. Hij maakte een gaatje in zijn luik waar hij doorheen kon gluren.
Leofric hield zich aan zijn woord en maakte een eind aan de hoge belastingen.
Het verhaal kreeg voor Tom nog een staartje: hij zou voor zijn daad met blindheid zijn gestraft.
Tegenwoordig is Peeping Tom in het Engels een synoniem voor gluurder of voyeur.

Maar…… het liedje van Peter & Gordon mag dan Lady Godiva als titel hebben: het gaat niet over de vrouw uit de vroege middeleeuwen.
Het gaat over een danseres/stripteaseuse met prachtig lang haar, die zonder gêne carrière maakte in de filmindustrie met rollen van bedenkelijk allooi.
De muzikanten gebruikten dus wel het beeld van de legende van Godiva, maar maakten er een eigentijdse versie van.
Ze knipte haar haar af: ze had het niet meer nodig om haar vrouwelijk schoon te bedekken. Ze verdiende nu immers genoeg om kleren te kunnen kopen…..
Het was een hit in 1966. De burgemeester van Coventry maakte destijds bezwaar tegen het nummer: hij vond de tekst obsceen en deed afbreuk aan ‘hun’ Lady Godiva.
Het lied mocht in Coventry dan ook niet ten gehore worden gebracht.

Meer weten over Godiva?
Hierbij een link naar een artikel over haar op Wikipedia.

Reageren

5 mei: De ‘licht dwingende’ cadeaus van Sinterklaas.

Door Ada

Op 5 mei 2026

In Lezen

Op het Sinterklaasfeest dat wij vierden in december kreeg ik heel veel cadeautjes.
Veel meer dan het budget van de goedheiligman toestaat, maar dat kwam omdat Frea in de loop van het jaar een aantal dingen had gekocht waarvan ze vond dat ik ze nodig had.
Zoals het garen én het patroon voor een sjaal (lees daarbij dit blog) en de moeilijke Drenthe-puzzel die ik wel MOEST maken omdat ik geen cultuurbarbaar wilde zijn.
Maar ik kreeg ook een boek dat ik niet gevraagd had: ‘De zeven echtgenoten van Evelyn Hugo’.
“Die moet je gewoon gelezen hebben, mama en we zijn ook erg benieuwd wat je er van vindt!”
En inderdaad: als ik alleen de achterflap had gelezen, had ik het niet meegenomen van de Roderboekenmarkt.
Ik citeer: ‘Hollywoodfilm-icoon Evelyn Hugo is 79 als ze besluit om na jaren van stilte eindelijk de waarheid te vertellen over haar glamoureuze, maar door schandalen geteisterde leven. Wanneer ze hiervoor de onbekende reporter Monique Grant benadert, is niemand zo verbaasd als Monique zelf.’

Maar het boek ‘pakte’ me wel; de schrijfster heeft een fijne schrijfstijl. Je leert Evelyn én de journaliste Monique kennen omdat tussen de hoofdstukken door (er wordt steeds 1 man/1 huwelijk beschreven) gesprekken worden gevoerd tussen de twee dames. Al vanaf het begin vraag je je af waarom Evelyn voor de relatief onbekende Monique Grant heeft gekozen voor het op schrift stellen van haar memoires. Verder geeft Evelyn aan dat er in haar leven maar één echte grote liefde is geweest, maar wie dat is blijft in eerste instantie in nevelen gehuld.

Het boek schetst een mooi tijdsbeeld. Het begint in de jaren ’50. Denk aan beroemdheden als Elizabeth Taylor en Clark Gable en je weet waar het over gaat.
Je leest over de toen nog patriarchale wereld waarin een vrouw niets te zeggen had en zich had te voegen naar de wensen/grillen van haar man.
Evelyn is daar de dupe van, maar ze vecht zich uit lastige situaties op haar eigen manier.
Ze liegt, bedriegt, manipuleert, verdraait de feiten en maakt daarbij handig gebruik van haar fantastische looks en haar pronte boezem.
Alles voor het succes, alles voor het mooie plaatje voor de buitenwereld.
Naarmate de jaren vorderen ontstaat er voor Evelyn steeds een nieuwe werkelijkheid, waarbij ze ook weer een andere man aan haar zijde krijgt.
De reden waarom Evelyn voor Monique heeft gekozen laat je verbijsterd de pagina’s omslaan.

Er zijn heel veel vormen van liefde en ze komen in dit boek ook bijna allemaal voorbij, maar sommige passages uit dit boek hebben met liefde niks te maken.
Angst en eigenbelang zijn veelal de drijfveren in de wereld van filmsterren en hun entourage, waarbij het alleen maar draait om de buitenkant.
Wat je leert van dit boek is dat ‘wat je ziet’ soms iets heel anders is dan ‘wat het is’ en dat je moet oppassen met je oordeel op basis van ‘hoe het er uit ziet’.
Dank Frea!

Reageren

4 mei: Hoe meer je schreeuwt, hoe meer je verliest.

Door Ada

Op 4 mei 2026

In Kerk & gemeente

‘Gelukkig is het land dat God de Heer beschermt’.
Een lied dat wij als kinderen vroeger veel zongen: op de zondagsschool, op de basisschool en in de kerk. Het werd altijd gezongen in de meidagen als het einde van de 2e wereldoorlog werd herdacht. Het lied heeft een mooie melodie die gemakkelijk mee wordt gezongen.
Het komt uit de bundel ‘Nederlantsche Gedenck Clanck’* van Adriaan Valerius. Het kwam uit in 1626 en je zingt zinnen waar woorden als ’t Spaanse boos gebroed en gekwels in voorkomen.
Dan gaat het natuurlijk over de 80-jarige oorlog tegen de Spanjaarden.
In de kerkdienst gistermorgen zongen we het lied weer eens; de komende week herdenken we de gebeurtenissen van 1940-1945.

Voorganger Sybrand van Dijk vertelde ons in zijn overdenking gistermorgen twee verhalen uit die oorlog.
Verhalen van gewone burgers uit Noordenveld die oorlogsslachtoffer werden: Tiem van Bergen en Evert Reinder Aukema.
Over Tiem van Bergen vond ik een artikel op de website ‘Oorlogsgravenstichting‘, het verhaal van Aukema is vastgelegd in een YouTube-filmpje, hierbij een link.
Daarin vertelt de zoon van Aukema wat er is gebeurd met zijn vader, wat dat voor hen als gezin heeft betekend en over het briefje dat zijn vader had geschreven toen hij al in het Huis van Bewaring in Assen zat. Daarin schrijft hij o.a. “God heeft het leven van ons allen in zijn hand en dus kan ons zonder zijn wil niets overkomen”
‘Als je dat op zo’n moment kunt schrijven, dan ben je echt vrij’ zei de dominee daar vanmorgen over.
Want vrijheid betekent niet dat alles van jou is, dat je alles kan en mag doen wat je wilt.

Hij gaf daarbij als voorbeeld een baby, die in eerste instantie denkt dat de wereld om hem draait, maar die na een aantal maanden ontdekt dat er anderen zijn waar je rekening mee moet houden.
“Hoeveel oudste kinderen zijn er niet, die na een paar dagen na de geboorte van het 2e kind in het gezin vragen wanneer dat nieuwe kind weer weg gaat?”
Gegniffel in de kerkzaal.
Herkenbaar voor velen.

Hoe meer je schreeuwt….
afb: Alexa/Pixaby

De voorganger ging verder: “En veel moeders zullen tegen hun oudste gezegd hebben: je moet je leven delen, dan is er plek voor jullie allebei. Als je deelt dan krijg je veel meer terug. En dat is gelijk het geheim van het leven, want als je alles voor jezelf wilt houden, dan wordt het leven steeds kleiner, angstiger en bozer. ‘Ik harnas mijzelf en ik draag wapens en ik schreeuw alles van mij af.’
Maar hoe meer je schreeuwt, hoe meer je verliest, terwijl als je durft te geven en te delen dan is er ruimte genoeg.
Niet: alles is voor mij, maar: ik kan mij geven voor alles.”

Wat ontroerde mij?
Sonate nr. 3 Andante tranquillo** van Mendelssohn, voor de overdenking gespeeld door Arjan Schippers.
Terugkijken/terugluisteren?
Ka via Kerkomroep en via het You Tube-kanaal van onze kerk.

* Meer weten over dit stukje literatuurgeschiedenis? Hierbij een link naar artikel daarover.
** Hierbij een link naar het stuk op Spotify

Reageren

3 mei: Ik kon het niet….

Door Ada

Op 3 mei 2026

In Alledag, Borduren

Weet je nog?
Carlijn had een tablethoes gemaakt van een merklap van Jansje*; onderaan het blog dat ik daarover schreef vertelde ik dat er nog twee prachtig geborduurde schilderijen met een historisch onderwerp (nog niet ingelijst) over waren van de erfenis van Jansje. Ik vroeg wie er belang bij had: “Komt er geen reactie, dan breng ik ze na de Holy Stitch van de maand maart naar de kringloop.”
Maar eind maart kon ik het niet, die dingen wegbrengen naar Het Goed.
Met Carlijn kwam ik aan het fantaseren.
“Als we er nou een strandtas van kunnen maken……bij NAIS maken we immers ook van die tassen van die waszakken. Kun je van die twee borduurwerken één tas maken? Of zelf een tas bedenken?”
Ik liet het maar even los en liet Carlijn broeden.

Twee weken geleden kreeg ik de vraag: “Wat voor voering zal ik er in doen? Zeegroen of zandgeel?”
Zeegroen vond ik de beste optie.
Vorige week kwamen er nog wat vragen.
Eén hengsel of twee?
Zijvakje? Binnenvak?
Moet de tas dicht kunnen? Gewone knoop, drukknoop, magneetknoop?

Zaterdagmorgen hoorde ik Gerard bellen met iemand terwijl ik nog boven was.
“Carlijn komt vanmiddag theedrinken!”
Oe, gezellig ja.
Kon ze gelijk het mutsje meenemen dat ik voor haar had gebreid.
Maar zij had een verrassing voor mij: de strandtas was klaar!
En kijk nou hoe mooi!!!!!

De tas is helemaal gevoerd en de borduurwerken ‘versieren’ als het ware de buitenkant.
De onderkant van de tas is breder dan de bovenkant; aan de zijkant loopt het taps toe.
Op afbeelding rechts ligt de tas op het aanrecht, daar kun je dat goed zien.
De bodem is verstevigd zodat de tas goed blijft staan.
En er kan heel veel in!
Om de tas uit te proberen deed ik er 3 badhanddoeken, een zwempak, een zwembroek, een tijdschrift, een laptop en een portemonnee in; meer heb je immers niet nodig op het strand.
Op de afbeelding hiernaast zie je hoe dat er uit ziet.
In de twee zijvakken zie je het tijdschrift en de laptop en in het kleine zijvakje (met ritsje) zit de portemonnee en daar kan de telefoon ook nog bij in. De bovenkant van de tas gaat dicht met een magneetknoop.

De ‘Romeinse’ kant is de voorkant; dat was een ‘horizontaal’ borduurwerk.
Het groen van rondom het hoofd komt mooi terug in het zeegroen van de tas.
Het ‘Griekse’ borduurwerk was verticaal; dat vormt de achterkant van de tas, maar als je dat goed wilt bekijken moet je de tas op zijn kant zetten.
Nu ben ik natuurlijk apetrots op zo’n unieke strandtas die niemand heeft!
En ja: het is borduurwerk, gemaakt om in te lijsten en aan de muur te hangen en niet om te ‘dragen’. We zullen moeten afwachten hoe het werk zich houdt als ik de tas ga gebruiken.
Dit blog sluit ik af met een detail-foto van de rand; zo mooi.
Als je klikt op de foto’s, dan komen ze groter in beeld.

* 3 maart 2026: Merklap wordt tablethoes Daar vind je ook de foto’s van de Romeinse en Griekse borduurwerken.

Reageren

2 mei: Gewoon naar Groningen.

Door Ada

Op 2 mei 2026

In Alledag

“Ik wil wel eens gewoon naar Groningen” zei mijn broer toen we het hadden over onze jaarlijkse Brus-dag.
Gisteren ontmoetten we elkaar om 10.00 uur bij het hoofdstation.
Zou eigenlijk in november vorig jaar, maar toen was het pokkenweer.
Toen zou het in januari dit jaar, maar toen was Gerard ziek en moesten we het wederom afblazen.
En nu…….. hadden we een fantastische dag met prachtig weer!

We gingen de Hanze Stadswandeling doen; in mijn kaarten- en folderstas had ik nog een beschrijving van die wandeling met een plattegrondje erbij, daar zouden wij ons prima mee redden.
Eerst koffie.
“Ben je al eens in het Forum geweest?” vroeg ik Henk toen we richting de binnenstad liepen.
Niet.
Hoe is het mogelijk.
Wat is het dan leuk om iemand dat Forum te laten zien!
We eindigden helemaal bovenop het gebouw, van waaruit je de hele stad kunt overzien en met het mooie weer kun je ook nog eens heel ver kijken.
(klik op de afbeelding voor een vergroting)

Na ons bezoek aan dit supermoderne gebouw begonnen we aan onze wandeling die ons terugbracht naar de tijden van het Hanzeverbond.
In de 15e eeuw was Groningen een welvarende stad en zelfs tegenwoordig zijn daar nog sporen van te vinden.
De wandeling begon bij de Martinikerk, waar we even om heen liepen; op een informatiebordje aan de buitenkant lazen we dat deze kerk in de Hanzetijd een bedevaartsoord was.
Men bewaarde in de kerk namelijk de arm van Johannes de Doper.
Daarover vond ik een mooi verhaal op de website ‘Met Sanne Meijer onderweg‘, die haarfijn uit de doeken doet hoe het zit met die arm.
Op onze stadswandeling kwamen we er achter dat de Grote Markt vroeger ‘De Breede Markt’ werd genoemd, dat de Vismarkt in het jaar 1000 al bestond en dat het Hanzehuis, dat volgens de

…..oud foldertje…..

folder aan de Aa-kerk vastzat, er helemaal niet meer was. Achteraf sinds 2017 al niet meer……. echt een oud foldertje dus.
En het het Scheepvaartmuseum was er ook niet meer: dat was gesloten onder de titel “Werk in uitvoering”.
Het wordt een geheel nieuw museum: Museum aan de A, van, door en over alle Groningers.
Op de website ‘De verhalen van Groningen’ vond ik een interessant artikel over Groningen als Hanzestad, daarin lees je alles over het Hanzeverbond.

Het fijne van zo’n ‘papieren wandeling’ dat je niet op tijd staat. We genoten tussendoor van een terrasje en toen we langs het universiteitsmuseum kwamen gingen we daar even naar binnen. Er was een mooie tentoonstelling, ‘Masterminds’, daarin maakten we maakten kennis met acht boegbeelden uit de geschiedenis van de universiteit, zoals o.a. Aletta Jacobs, Frits Zernike en Ben Feringa.

We sloten onze Brusdag af met een etentje in ‘Ugly Duck’.
Want we houden allebei van geschiedenis, maar ook van lekker eten.
Een hele dag herinneringen opgehaald, ervaringen gedeeld en geconstateerd dat we ondanks de vele verschillen ook veel overeenkomsten hebben.
Kortom: lekker gebrusd!

Vorige ‘brus-dagen’:
2019: Catharijneconvent Utrecht
2020: niet ivm corona
2021: Gorssel en Zutphen
2022: Kampen
2023: Deventer
2024: Ter Apel & Helmantel
2025: niet ivm slecht weer

Reageren

1 mei: Gastblog Remmelt – André Winkel, bloemenschilder bij uitstek

Door Ada

Op 1 mei 2026

In Alledag

Tijdens een fietstocht, kwamen wij in een antiek- en curiosazaak.
Desgevraagd vertelde de eigenaresse, dat ze enkele schilderijen te koop had. Het geeft voldoening om de signatuur ‘André’ op een schilderij te herkennen.
Een prachtige aanvulling op onze schilderijencollectie.
Het schilderij was gemaakt door André Winkel; hij ondertekende zijn schilderijen alleen met zijn voornaam, naar voorbeeld van één van zijn inspirators Vincent van Gogh.

Na zijn maatschappelijke loopbaan als directeur van modewinkels in Den Haag heeft André zich weer toegelegd op zijn eigenlijke professie, de kunst.
Hij had niet voor niets de Academie des Beaux Arts in Genève doorlopen.
Het werk van Winkel bestaat grotendeels uit olieverfdoeken met composities van bloemen.
De tuin, de berm, de sloot en de natuur in het algemeen vormen zijn grote inspiratiebron.

André Winkel 1916 – 2011
Bloemstilleven, olieverf.

Na zijn pensionering is André Winkel samen met zijn vrouw Tine gaan wonen in Leggelo, in de voormalige gemeente Dwingeloo; in Leggeloo kon hij meer tijd besteden aan zijn hobby’s schilderen en tuinieren.
Hier kwam hij in contact met de dynamische zakenman Jan Wiechers van Wiechers Woonoase te Dwingeloo. Het klikte tussen de begaafde kunstenaar en Jan Wiechers, wat uitmondde in een jarenlange samenwerking van 1981 tot 1999. In de zomermaanden waren er in de zaak te Dwingeloo, grote tentoonstellingen van André Winkel. Het interieur dichter bij de kunst brengen en omgekeerd. Schilderijen kwamen terecht bij klanten en een deel van de opbrengst ging naar goede doelen, zoals Foster Parents.
Kortom: een geweldige pr-formule, die bij Jan Wiechers altijd in goede handen was.

In de Tweede Wereldoorlog zijn André en zijn vrouw gevlucht voor de Duitse bezetter; zijn naam was voor de oorlog Cohen.
Tijdens die vlucht legde André alle gebeurtenissen vast in een getekend dagboek.
Hun zoon, Bau Winkel zocht in 2012 (samen met regisseur Ger Poppelaars) in hun voetsporen de plekken op die zijn vader onderweg in zijn oorlogskroniek vol mooie tekeningen, memorabilia en treinkaartjes heeft beschreven.
Die documentaire is in mei 2013 uitgezonden onder de titel ‘Vlucht uit Holland’ *
In deze zoektocht herbeleven we door de ogen van hun zoon, hoe een jong stel lopend of met de trein, hun weg naar het beloofde land, Zwitserland, probeerde te vinden.
Na de oorlog heeft André zijn naam veranderd van Cohen in Winkel.
Hij heeft tijdens zijn leven in Leggeloo nooit gesproken over zijn oorlogservaringen en zijn spectaculaire vlucht naar Zwitserland.
Goede vrienden van hem en Tine in Dwingeloo hebben met stijgende verwondering naar de documentaire gekeken; hij had met hen nooit over de oorlog gesproken.

Toen André Winkel en zijn vrouw vanuit Zuid-Frankrijk met de trein richting Zwitserland reden was het volop voorjaar en reden door een met bloemen bezaaid landschap.
André Winkel heeft toen gezegd: “Als wij hier doorheen komen, wil ik eenzelfde bloemenparadijs maken als wij nu zien en die schilderen.”
In Leggeloo, nabij Dwingeloo heeft hij zijn droom kunnen verwezenlijken, door rondom zijn boerderijtje een bloemenparadijs te creëren en te schilderen.
Jenny zei tijdens de uitzending: “Remmelt, je moet een schilderij kopen van die kunstenaar!”
Maar het kwartje was bij mij toen al al gevallen en ik zei: “Hebben wij al….”

* Op internet vond ik een video van 4 minuten met een trailer van documentaire, hierbij een link.
Heb je tijd, dan kun je ook de hele documentaire bekijken, klik dan hier.

Remmelt heeft een eigen pagina op deze website onder de titel ‘Remmelts liefde voor de schilderkunst.’
Op die pagina vind je een overzicht van alle blogs van zijn hand tot nu toe.

Reageren

30 april: Marchinus Elting en de lege kaomer.

Door Ada

Op 30 april 2026

In Streektaol

In het blog over de Taal an Taofel-bijienkomst van 12 april beloofde ik um een apart blog te wijden an de aandere metwarkers an die mörgen: vandage wil ik het hebben over Marchinus Elting
Toen ik zag dat hij der die zundagmörgen ok zol wezen dacht ik: ‘Daor heb ik toch al ies over schreven?’
Was ok zo. Dat was in de tied dat mien schoonmoeder nog leefde en op een gesleuten ofdieling in Smilde zat.
Wij gungen daor toen regelmaotig hen en in ien van de blogs die ik toen schreef haar ik het gedicht ‘Naozummer’ van Marchinus publiceerd.
Een mooi gedicht over uutkieken naor je pensioen en dan tröffen worden deur Alzheimer.
Wo’j ’t nog eem truggelezen? Klik dan hier

Marchienus woont in Odoorn is een veulziedig man. Hij schref in zien streektaol en leg op basis van gesprekken met bewoners in zorgcentrum De Paasbergen olle gebruken en tradities vaste; ok hef e underzuuk daon naor veld- en straotnamen in zien umgeving.
Met het gedicht ‘onzichtbaore muren'(over dementie) wun e in 2008 de eerste pries bij een schriefwedstried van het Huus van de Taol.
Wo’j dat gedicht eem lezen? Klik hier .
In 2010 kwam zien dichtbundel ‘An de aovend’ uut; de thematiek in dizze bundel hef alles te maken met het wark dat Marchinus jaorenlang daon hef in een instelling veur mèensen met een verstandelijke beparking en met ervaringen in zien persoonlijke leven.

Op die 12e april las Marchinus een aantal van zien gedichten veur.
Der was der iene bij waorbij ontroering zöch van mij meester maakte; het gung over het leeghaolen van een kamer van ien van de cliënten in de instelling waoras hij toen warkte.
Der was gien familie um daormet te helpen (die was der wel, maor wol gien bemuienis meer met die cliënt)
Marchinus stuurde mij het gedicht toe en ik mag het vandaag met zien toestemming publiceren:

kaomer ontrumen

een week nao dat hij oet de tied kommen is
stao wij met twie linkerhanden in zien kaomer
alles nog onbereurd zoas het heurt
en mot het ontrumen nog anvangen.

zunder femilie die zuch niet an hum steurden
wordt al zien gerak* wegdaon; femiliefoto’s
die iens bij hum heurden, vindt nou heur weg
in ofvalputen, veur aaltied alles boetensluten.

olde geldkist met een foto van een jongeman,
ien die alles an kan, kek met een jong wicht de wiede wereld in,
allennig nog onwetend, dat laoter bij zien
iegen volk daor veur hum gien stee meer was.

zien bij ‘nkander vergaorde spullegies wordt bracht
naor een inbrengwinkel, waor de kopers al wacht;
een olde, zwarte lerenjas, goed underholden, gaf
hum de warmte zoas het tehoes waor hij in woonde.

diegienen die hum nao stunden en hum goeie
jaoren schunken, vuult zuch bij dit alles – as zie
dit leven veurbij ziet gaon – onwennig, onthaand,
umdat hij, die an heur toevertrouwd was, nou vort is.

lege kaomer, onttaokeld, kaol in ien vömmerdag,
reert** in stilte um wat hij iens vergaord had.

…. in ofvalputen…..

*gereedschap, spullen, voorzieningen die men nodig heeft.

** huilt

Deur het taolgebruuk van de dichter zie j’ het veur joen ogen gebeuren.

Reageren

29 april: Aan de slag (2)

Door Ada

Op 29 april 2026

In Handwerken

In april schreef ik dat ik met schoonzus Hennie mijn eerste schreden op het kantklospad heb gezet bij Dientje in Hijken in het eerste deel van de blogserie ‘Aan de slag‘
Die slag had ik na die middag nog niet helemaal te pakken, dus we spraken een tweede bijeenkomst af die we planden in mei.
Dan zou ook Ilse mee (alt van de Cantorij Roden), want die kantklost al jaren, maar die had wat specifieke vragen voor Dientje en vond een middag gezellig met z’n vieren kantklossen een goed idee.
“Kan ik dan niet van te voren een middag bij jou langskomen om nog eens de beginselen van het kantklossen doornemen?” vroeg ik aan haar.
Die beginselen waren de vorige keer namelijk best wel lastig en ik wilde graag nog wat oefenen. Want oefening baart kunst.
En zo zat ik woensdagmiddag bij Ilse aan de thee met weer zo’n beginnerswerkje dat zij voor mij had opgezet.
Deze keer zaten er geen gele draadjes om de lopers, maar waren de loper-klosjes anders (smaller en langwerpigere) dan de andere klosjes.
Heel handig.

Ook nu duurde het weer even voor ik de slag te pakken had, maar na een tijdje lukte het.
De vorige keer bij Dientje zaten de oogjes van het slangetje dat we maken er al in, maar gistermiddag leerde Ilse mij hoe dat moest.
Daarvoor moest je een piepklein kraaltje op een haaknaald 0.60 doen en zo de draad er door halen.
Ondertussen realiseerde ik me dat dit dus het allerleukste is van met pensioen zijn, dat je tijd kunt vrijmaken voor het aanleren van nieuwe technieken.
“Als je het onder de knie hebt ga je als je aan het werk bent ‘kantklos-geluiden’ produceren” vertelde Ilse.
Ze bedoelde tegen elkaar klikkende en schuivende klosjes.
Dan moet ik gelijk aan de Dik-voor-mekaar-show’ van André van Duin denken.
Als hij tijdens zijn radioshow (waarin altijd alles mislukte) de suggestie wilde wekken dat hij bijvoorbeeld in een bos was, dan riep hij “De Groot! Bosgeluiden!”
Ik hoorde in mijn hoofd Van Duin al schreeuwen: “De Groot! Kantklosgeluiden!” en dat zei ik hardop.
Gelukkig kent Ilse mij al een beetje…..

Die kantklosgeluiden hebben we die middag trouwens nog niet gehoord, want ik moet nog heel erg nadenken hoe ik de klosjes over elkaar heen moet bewegen.
“Wil je dit mee naar huis?” was de vraag aan het einde van de middag.
Nou, wel graag, ik wil ook thuis graag ‘aan de slag’.
Ik kreeg het mee in een enorme tas (want het hele kussen moest er in) en nu ligt het dus bij mij op de keukentafel.
Kan ik rustig oefenen.
De eerste avond ging er gelijk al iets verkeerd, maar wat ik toen leerde was het ’terug-klossen’.
Daardoor heb ik nu wat meer inzicht in wat ik aan het doen ben: ik leer hoe de draadjes lopen en wat er gebeurt als je bijvoorbeeld de lopers om elkaar heen draait.
Maar Aaltje moet nog heel veel oefenen; nog geen kantklosgeluiden gehoord.

Reageren

28 april: Drentse tulpen

Door Ada

Op 28 april 2026

In Alledag

Afgelopen weekend hebben we nogal wat kilometers afgelegd door onze provincie.
Zaterdagmiddag was er een ledenvergadering in Westerbork van de VVE van Het Timmerholt, waar Casa Grada staat.
Als je mij een beetje kent weet je dat ik dat soort bijeenkomsten verschrikkelijk vind, maar aan het eind van die middag hadden we een etentje met de familie bij Hui Mao in Dieverbrug, dus het was handiger dat ik meeging naar Westerbork.
Tussen de vergadering en het etentje was er nog zo’n anderhalf uur ruimte; die vulden wij met een dorpswandeling in het idyllische Dwingeloo.
Aanrader.

Toen we ’s avonds wegreden bij het restaurant (waar we overigens heerlijk hebben gegeten) reden er nogal wat traktoren over de rotonde.
“Die zijn natuurlijk allemaal al op weg naar ‘Tulpenpracht bij nacht'” zei schoonzus Ali.
Wij wisten al wel dat er in Drenthe veel tulpen worden verbouwd en dat er zelfs tulpenroute’s voor auto’s en fietsers zijn uitgezet, maar bij nacht…?
Alie wist te vertellen dat die vrijdag en zaterdagavond de Drentse tulpenvelden op een bijzondere manier in de schijnwerpers werden gezet door de koplampen van traktoren.
Langs een speciale autoroute bewonder je de prachtig verlichte velden. Meer weten? Hierbij een link naar de website van Joling BV.

Zondagmiddag vroeg ik aan Gerard: “Zullen we gaan wandelen of fietsen?”
Maar die had een ander idee: “Ik zou wel graag een tulpenroute gaan rijden met de auto.”
We downloadden de route en begonnen bij Zwiggelte.
We waren beslist niet de enigen die de route reden; op sommige landweggetjes tussen de weilanden door reed je soms met 3 á 4 auto’s achter elkaar aan en als je in de buurt kwam van een tulpenveld kon je al zien waar het zich bevond omdat er geparkeerde auto’s aan de kant van de weg stonden en er allemaal mensen foto’s stonden te maken.
Op de afbeelding hiernaast zie je een tulpenveld aan het Oranjekanaal in Hoogersmilde met de televisietoren op de achtergrond.

Het laatste tulpenveldje was bij de tulpenpluktuin in Brunsting.
Daar waren wij in 2022 ook al geweest* maar toen hadden we geen tulpen geplukt, dat wilde ik nu wel doen.
Je krijgt een emmertje mee om de tulpen in te doen; iedere tulp die je plukt kost 0,50 cent, dus voor 5 euro heb je een mooi bosje van 10 tulpen.
Ook daar was het trouwens een drukte van belang! Kennelijk is het hip om op instagram foto’s en of filmpjes van jezelf ‘in de tulpen’ te delen.
Wat een leuke invulling van een zonnige zondagmiddag; je hoeft dus echt niet helemaal naar Noord Holland om van de typisch Nederlandse tulpenvelden te genieten.

*In 2022 hadden we aantal van deze tulpenvelden ook al gezien: toen deden we de Drentse Tulpen Fietstocht.
Daarover schreef ik toen het blog ‘Kroketten of een gebakken ei’.

Reageren

27 april: Niet naar de ‘verlepte-4-uur-vrijmarkt’.

Door Ada

Op 27 april 2026

In Alledag

….. mijn boeken in de mini-bieb……

“Wie komt er eigenlijk naar Roden dit jaar op Koningsdag?”
Eerlijk gezegd waren we die dag een beetje vergeten in de planning van de bijeenkomsten van ons gezin…. maar vorige week druppelden de aanmeldingen binnen: we konden rekenen op 5 personen voor het traditionele eten op deze dag, namelijk oranje wortelstamppot.
Vanmorgen voor 9 uur deed ik al de boodschappen voor vandaag.
Toen zag ik dat het boekenkastje (de mini-bieb) bij Jumbo bijna leeg was en bedacht: daar kan ik vandaag die boeken wel inzetten die ik allemaal kreeg nadat tante Trijn overleed.
Die boeken hadden de andere Royalty-gezusters ook al gezien en een mens kan niet alles bewaren.

Harriët had één specifieke wens.
“Dan moeten we wel wat eerder naar het dorp dan vorig jaar, want toen kwamen we aan op de ‘verlepte-4-uur-vrijmarkt’; toen was iedereen al aan het inpakken.”
Ja, daar had ze wel een punt, dus na de koffie met tompoezen togen we met elkaar naar het centrum van Roden.

Halverwege de morgen had ik een app gekregen van Mathilde van de cantorij.
Ze had een filmpje opgestuurd met de bijgaande tekst: “De volgende generatie zangers!”
Even luisteren.
Je zag een groepje zingende meisjes van de ‘Roden Girl Choristers’ die geld aan het inzamelen waren voor hun reis naar York.
Hierbij een link naar dat filmpje: luister en geniet.
Dat wilde ik natuurlijk ook zien, dus we zochten ze vanmiddag op.
Die meiden stonden zo dapper te zingen; complimenten!

Ot & Sien waren helemaal in de stemming; we wandelden nog even de nieuwe Daan Nijman boekwinkel binnen (voor een Vorsten en een Royalty), kochten hier en daar wat kleine snuisterijen, genoten van het heerlijke sfeertje en zagen de vreemdste oranje uitdossingen voorbij komen.
Ook dit jaar kreeg ik weer helemaal niks mee van de avonturen van onze koning en zijn gezin in Dokkum, we hadden het weer veel te gezellig in ons eigen dorp met ons gezin. De Royalty-gezusters stuurden appjes met oranje tompoezen en televisiebeelden uit Friesland, maar ik kijk die beelden liever vanavond tijdens de samenvatting.
Na de middag ging een deel van het bezoek weer naar huis, maar er bleven nog een paar deelnemers hangen voor het doen van een spelletje en het verorberen van een speciale oranje-editie van een borrelplank.

Toen ik vanmiddag nog even langs de mini-bieb in de Jumbo ging waren al mijn boeken weg.

Lees hier onze belevenissen op Koningsdag in voorgaande jaren.
2015 Tompoucen met een vorkje?
2016 Wortelstamppot & Klaverjassen.
2017 Géén oranje tompoezen?
2018 Koningsdag in Enschede
2019 Koningsdag & wortelstamppot
2020 Willem-Alex-Anders-dag.
2021 Vlag. Maar niet zoals het hoort te zijn.
2022 Koningsdag in Westerbork
2023 Eén dag eensgezind. (lees bij dat blog ook nog even de reacties die er onder staan…..dan weet je ook gelijk hoe mijn broer over mij denkt als het om het koningshuis gaat)
2024: Moi Majesteit!
2025: Heel Doetinchem vergeten!

Reageren