De waarde van de dag

een alternatief voor 'de waan van de dag'

15 november: Rouwborden en grafroof.

Weet je nog dat ik schreef over de grote rouwborden van de familie die op Harstastate woonde in de kerk van Hegebeintum?
In dat blog stelde ik mezelf deze vraag: ‘Nu ik dit zit schrijven vraag ik me af: waar zijn de rouwborden van de familie die op Mensinge in Roden woonden eigenlijk gebleven?
Ze hangen niet in de Catharinakerk, waar sommige familieleden wel begraven liggen.
Ga ik navraag naar doen.’

Bij de presentatie van ‘De tijdscapsule van Van Ewsum‘ zag ik mijn kans schoon en vroeg aan een paar mensen met verstand van zaken of zij antwoord op die vraag hadden. Uit wat zij

Havezathe Mensinge – Roden

vertelden distilleerde ik de volgende antwoorden.
Niemand wist met zekerheid te zeggen of die rouwborden hebben bestaan.
De traditie van rouwborden was in de provincie Drenthe veel minder sterk dan bijvoorbeeld Groningen of Friesland. Ook zijn er veel van dit soort rouwborden verloren gegaan rond 1798, ten tijde van de Bataafse Republiek. Toen werden de adel en de feodale priveleges afgeschaft en zijn in veel kerken de adellijke wapens en rouwborden weggehaald of vernietigd.
Gerrit Schoonman vertelde dat de verhouding tussen de familie die op de Mensinge woonde en het kerkbestuur ernstig verstoord was. Toch werden de adellijke personen nog wel in de kerk begraven: het koor inclusief grafkelders was immers hun eigendom.
Bij één van die bijzettingen liet de familie de grafkelder met opzet open/niet afgewerkt, waardoor het in de kerk erg stonk en er anderhalf jaar geen gebruik kon worden gemaakt van het koor voor het avondmaal.

Nee.
Het is niet waarschijnlijk dat er adellijke rouwborden in de Catharinakerk hebben gehangen.
Mensinge was voor de Van Ewsums meer een zomerverblijf en de familie had de beschikking over meer kerken, zoals de Hypolytuskerk in Middelstum en de kerk in Midwolde waar zich het praalgraf voor Anna van Ewsum bevindt.

Tijdens de rondleiding door de Mensinge ter gelegenheid van de presentatie van de tijdscapsule van Van Ewsum las ik een ander bijzonder verhaal dat was ontdekt en dat ook te maken heeft met begraven in de kerk.

Onno van Ewsum erft de Mensinge van zijn vader Relof, maar Onno sterft kinderloos in 1537.
Zijn weduwe benoemt hij als zijn erfgenaam, maar die erfenis wordt betwist door Beetke van Rasquert, de weduwe van de oudere broer van Onno, Wigbold.
Beetke vond dat haar kinderen recht hadden op de havezathe in Roden. Ze erkende het testament van haar zwager niet en misgunde haar schoonzus de Mensinge.
Haar zonen Johan en Hidde stalen het opgebaarde lichaam van Onno brutaalweg uit de kerk van Roden.
Ze laadden het riekende lijk op een wagen, vervoerden het naar Middelstum en begroeven het daar; ‘de aanwezigen moesten welriekende kruiden in hun neus stoppen….’
Na de bijzetting liet Beetke gelijk van de kansel afkondigen dat de familie Van Ewsum Onno’s testament als ongeldig verwierp en zijn goederen naar zichzelf toe trok.

Lekker stel.
Je zal zo’n schoonzus hebben….

Reageren

14 november: Theezakje.

Vanmorgen stond mijn wekker op 07.30 uur. Vroeger dan anders, want ik had om 08.30 uur met Carlijn afgesproken op de carpool-parkeerplaats bij Hoogkerk.
Eerst een sudoku-puzzel, een appel en een kop thee.
De theezakjes vraag was: ‘Wat maakt een dag waardevol voor jou?’.
Daar schrijf ik iedere dag over op deze website.
Wat maakt een dag voor mij waardevol?

Zaterdag 14 november.
Deze stond in mijn agenda als 09.30 – 14.00 uur: Groot Samenspel, de activiteit die Karel (cantor cantorij) had aangeboden dit najaar.
Een ad-hoc koor met musici. Samen iets instuderen en uitvoeren in de dienst van zondag 15 november.
Donderdag kreeg ik een mail. Karel moest de activiteit afblazen, want er waren te weinig deelnemers.
Flut ja. Gat, wat was ik daar flauw van.
Vrijdagavond vroeg Carlijn aan Gerard of zij de auto mee naar Emmen mocht, want ze had een kastje gekocht.
Ze gaf de maten door en Gerard zei: “O ja, dat past wel.”
Toen we het er samen over hadden (Gaat ze dan alleen? Kan ze zich wel redden met dat kastje) bedachten we dat ik toch niks had vandaag en dat ik wel met haar mee kon.
Gezellig.

Op weg naar Groningen genoot ik van de zonsopkomst met de Onlanden als decor en bedacht hoe vaak ik dat vroeger ‘live’ had gezien.
Eenmaal in Emmen paste het kastje niet in onze auto. Het zou er qua volume wel ingepast hebben, maar de opening van de achterklep was smaller dan de breedte van onze auto.
Flut ja.  ‘Wat waren we daar flauw van’ is een understatement.
We bedachten nog allerlei noodoplossingen, maar er zat maar één ding op: terug naar Groningen.
Gerard voelde zich ondertussen schuldig omdat hij het niet had nagemeten en regelde een aanhangwagen.
Morgen gaat hij met Carlijn het kastje ophalen.
“Ach ja. Ze hef zich der zo op verheugd. En ik meet ja het ok niet nao of zo….”
Vaders en dochters.

Vanmiddag liep ik even het dorp in voor nieuwe ragers voor mijn gebit.
Viel ik me daar toch met de neus in de boter, want …. Sinterklaas kwam in Roden.
Op weg naar de winkel zag al veel vaders en moeders met van die kleine smurfjes met Pieten-mutsen op. O JA! Dat is vandaag!
Een Pietenorkest met veel glitter, glim en ta ra ra boem dieee en Sinterklaas in een prachtige open koets met twee zwarte paarden er voor.

Vroeger leefden we met ons gezin weken naar deze dag toe, nu was ik het vergeten, al moet ik eerlijk bekennen dat ik deze week al wel een aflevering van het Sinterklaasjournaal heb gezien.
Op de terugweg nam ik een zak pepernoten mee en bedacht dat we over twee weken al Sinterklaasavond vieren met ons gezin.
Wat heeft mijn PERSOON eigenlijk op het verlanglijstje staan?

Wat maakt deze dag waardevol?
Zonsopgang.
De vader en z’n dochter.
Het opgewonden, immense plezier van een dorpse Sinterklaasintocht.
Een goed gelukte bechamelsaus voor de lasagne van morgen.
Zoveel.
Niks is meer weerd as vandage, maor je moe’n maor net eem zien.*

* Tekst van Daniël Lohues.
Meer weten?
Lees dan dit blog uit november 2015.

Reageren

13 november: Beladen huis.

De figuurlijke betekenis van het woord ‘beladen’ is ‘Gevoelig of lastig. Een onderwerp waar veel spanning, emoties, onderliggende bijbedoelingen of moeilijke herinneringen aan kleven.’
In het Nederlands wordt het vaak gebruikt voor onderwerpen waar men niet gemakkelijk over praat.
Toen ik voor het eerst de titel van het boek ‘Beladen huis’ van Christien Brinkgreve hoorde vond ik die woordcombinatie prachtig.
Met die twee woorden is al duidelijk waar het boek over gaat.
Mijn kennismaking met het boek was in de Saar-podcast waar de schrijfster te gast was.
Dat was vorig jaar.
Toen wilde ik het boek al kopen, maar ik vergat het weer.
Maar steeds werd het boek genoemd. Op de radio, in een praatprogramma op tv en in gesprekken die ik voerde met mensen in mijn omgeving.
“Heb je dat boek al gelezen? Vind jij vast ook interessant”.
Met de boekenbon die ik van Gineke kreeg bij mijn afscheid van Lentis kocht ik het.
Wat is het voor boek?
Christien was 40 jaar getrouwd met Arend Jan Heerma van Voss en zij beschrijft die ingewikkelde relatie.
Je vind op internet genoeg reviews en samenvattingen, dat ga ik niet nog eens allemaal herhalen.
Op de website ‘Boekenkrant’ vond ik dit artikel met een aantal reacties daaronder, dan krijg je een goed beeld van het boek.

Waarom gaat het zo vaak over dit boek in de media?
Omdat het heel herkenbaar is wat ze schrijft.
Over dat vrouwen vaak meer gericht zijn op de stemmingen, het welzijn en het geluk van hun man dan andersom.
Dat ‘gewone’ conversatie moeilijk kan zijn in een relatie.
Dat oeroude patriarchale verhoudingen (man is de baas en verdient de kost, vrouw zorgt) ook in moderne relaties nog doorwerken.
Het boek vond ik indrukwekkend, eerlijk en verhelderend, maar het zette me vooral aan het denken.

Al lezend in de zielenroerselen van Christien bedacht ik: stel je voor dat mijn moeder zo’n boek had geschreven na de dood van mijn vader.
Een verpletterende gedachte. Moet ik niet aan denken.

In één van de Margrieten die ik kreeg van zwemvriendin Ans stond een oproepje: ‘Werk mee aan het nieuwe boek van Christien Brinkgreve.’
Christien publiceerde bijna vijftig jaar geleden het boek ‘Margriet weet raad’: gevoel, gedrag, moraal in Nederland 1938-1978.
Nu is ze bezig met een vervolg op dat boek. Ze vraagt zich af wat er sinds 1978 is veranderd in ons gedrag, gevoel en onze moraal.
Daarvoor wil ze opnieuw weten wat de lezeressen van Margriet denken, voelen en vinden: ze is benieuwd hoe de lezers van Margriet naar hun levenspad kijken.
Waar droomde je als klein meisje van?
Zijn die dromen uitgekomen?
Heb je keuzes gemaakt waar je nog altijd achter staat?
Ben je tevreden met je huidige leven?

Vorige week heb ik de vragenlijst ingevuld.
Het kostte mij bijna een uur; dat kwam met name omdat ik zoveel moest nadenken.
Maakte ik de goede keuzes?
Had ik iets anders gewild?
En jij?

Wil je ook meedoen?
Hierbij een link naar de pagina op de website van Margriet.

Reageren

12 november: Stipjes!

Gisteren was het de 11e van de 11e: in Roden krijg je dan groepjes kinderen aan de deur met een lampion en een liedje.
Met de voorbereiding van dat feest was ik wel een uurtje zoet.
Vroeger mochten de kinderen altijd een choco-lekkertje kiezen, maar ik doe al jaren iets anders.
Vorig jaar mochten de kinderen grabbelen en vonden ze een pakje met een klein cadeautje; daar had ik nog wat pakjes van over, die gebruikte ik dit jaar voor ‘het zakje’.
In het zakje zat een klein cadeautje én een narcisbolletje.
Er zat ook een briefje bij in waar op stond wat ze moesten doen met dat bolletje.

Het portaal bij de voordeur bracht ik in Sint Maartensfeer door wat pompoenen en lantaarns neer te zetten en de trap in onze hal zette ik vol lichtjes.
Rond 17.15 u belden de eerste kinderen al aan.
Twee heel kleine humpen stonden bedremmeld bij onze voordeur, maar toen mama even hielp kwam er toch een mooi liedje uit. Ik bewonderde hun lampion en vroeg wat ze gemaakt hadden. Het antwoord zou volgens mij moeten zijn ‘een paddenstoel’ maar het peutertje zei trots: “Stipjes!”
Tuurlijk. Zij had de stipjes op die paddenstoel gemaakt.

Toen de bel weer ging stond er een volwassen jonge man voor onze deur.
“Goedenavond mevrouw. U verwachtte vast iets anders!”.
Hij had een lichtje zonder lampion in zijn hand en vertelde dat hij kwam namens Kika.
Stichting Kinderen Kankervrij.
Op zich een goed doel, maar ik heb hem verteld dat de avond van Sint Maarten niet bedoeld is om te collecteren.
Als ik chocolekkertjes had gehad, had hij er één gekregen, maar zo’n zakje met een roltoeter en een narcisbolletje vond ik voor hem niet geschikt. En hij had immers ook geen liedje gezongen…..

Sint Maarten-zakjes

Er kwamen ook een broertje en een zusje, waarvan het zusje erg van zingen hield, maar de woorden kennelijk niet zo goed kon onthouden. Het broertje stond er wat ongemakkelijk bij, maar vulde hier en daar de hiaten wat aan. Toen ik ‘het zakje’ had gegeven waren ze erg enthousiast en het meisje wilde graag nóg een liedje zingen.
“Weet je wat? Dan haal ik even mijn gitaar op, dan gaan we dat liedje samen zingen.” Even later zat ik op mijn hurken bij onze voordeur ‘Eééélf november is de dag.. ‘ te zingen.
Het meisje zong uit volle borst mee, haar broertje stond met open mond alleen maar naar de gitaar te kijken.

Twee stoere jongens begonnen met Sint Maarten, Sint Maarten, maar daarna week de tekst nogal af van het origineel.
Iets met twee tomaten? En een kale kop?
Bij het laatste groepje van vier kinderen was er één jongetje dat zich zorgen maakte om het bloembolletje.
“Maar zit daar dan ook een potje bij? En grond?”
Ik vertelde dat mama dat vast wel had.
Even later rende hij naar mama die even verderop stond.
“Mama! Ik heb een bloemetje! Heb jij wel een potje?”
Mama zal zich er wel mee redden.

Vorige Sint Maarten-blogs:

2025 Grabbelen met Sint Martinus
2023 Een Romein.
2022 Drie kleine kleutertjes
2019 Nee joh…!
2018 Liedjes
2016 Lichtjes
2014 Sint Martinus bisschop

Reageren

11 november: Gastblog Gerrit Alssema – Even terug in de tijd met ‘Het noorden in woord en beeld’.

Vandaag een gastblog van Gerrit Alssema; die heb je als lezer van dit blog al eens voorbij zien komen.
Niet? Lees dan ‘Hier stonden ze…‘ uit juli 2025.
Van Essina kreeg ik deze zomer vier reproducties van ‘Het Noorden in woord en beeld’ met heel veel oude foto’s van de stad Groningen.
Die had ik naar Gerrit gebracht om even in te zien: “Dit vind jij vast ook leuk!”
Dit zegt Gerrit er zelf over:

Soms komt er zomaar iets bijzonders op je pad. Iets waarvan je meteen weet: dit wil ik niet aan me voorbij laten gaan.
Zo werd ik onlangs door Ada benaderd met de vraag of ik vier oude weekbladen van Het Noorden in woord en beeld wilde inzien. Nu hebben wij beide een passie voor het oude Groningen een grote liefde voor alles wat met de geschiedenis van deze mooie stad te maken heeft. Dus over het antwoord hoefde ik niet lang na te denken.

Het gaat om vier speciale uitgaven uit 1978, met reproducties van pagina’s uit het Geïllustreerde Familie Weekblad voor Groningen en Noord-Drenthe: Het Noorden in woord en beeld.
Eenmaal in mijn handen kon ik het natuurlijk niet laten om meteen alle vier de uitgaven door te bladeren.
Wat een genot! Oude kiekjes van de stad Groningen, bekende straten, pleinen en gebouwen, maar dan in een heel ander tijdsgewricht.
Je herkent de plekken, maar tegelijkertijd zie je een wereld die allang verdwenen is. Juist dat maakt zulke oude beelden voor mij zo bijzonder.

Mijn aandacht bleef al snel hangen bij een voorpagina met een prachtige winterse voorstelling. (klik op de afbeelding voor een vergroting)
Onder de illustratie stond de volgende tekst:
“Naar een oude tekening in ’t Museum. Een wintergezicht uit den verre ouden tijd: schaatsen rijden op de breede grachten, vlak aan de voet van ’t Kleine Poortje.”
En dan volgt een beschrijving die mij misschien nog wel meer raakte:
“De kleeding veranderde, maar de zwier en de zwaai bleef; ook de baanveger en het tafeltje met zoete, warme ‘zoopjes’ hielden stand, al is van de Poort geen steen meer over. En …. de Martini overschouwt ook nu nog het steeds wisselende geheel!”

Wat een heerlijke manier van schrijven.
Je ziet het tafereel bijna voor je.
De schaatsers die over het ijs zwieren, de baanveger die zijn werk doet en ergens langs de kant een warm drankje om de kou te verdrijven. Het Groningen van lang geleden komt even tot leven.

Maar vooral die laatste zin bleef bij mij hangen. De stad verandert voortdurend. Poorten verdwijnen, grachten krijgen een andere bestemming en generaties komen en gaan. Toch zijn er herkenningspunten die de eeuwen lijken te trotseren. Zoals onze Martinitoren, die nog altijd over de stad uitkijkt.
Misschien is dat wel precies waarom oude foto’s, tekeningen en verhalen mij zo aanspreken. Ze laten zien hoeveel er veranderd is, maar ook hoeveel er eigenlijk hetzelfde bleef. Achter iedere afbeelding schuilt een verhaal, en achter ieder verhaal een stukje Groningen.

En te bedenken dat dit nog maar de eerste voorpagina was die mijn aandacht trok. Er valt in deze vier bijzondere uitgaven nog heel wat te ontdekken.
Mijn dank aan Ada én Essina, die deze kleine tijdreis mogelijk maakten.
Want soms hoef je helemaal niet ver weg om even terug te gaan in de tijd. Een paar oude weekbladen zijn al voldoende.

Reageren

10 november: Vrieswijken.

In het voorjaar stuurde ik deze app aan mijn nicht en neven van de Vrieswijk-kant:
‘Deze app-groep leidt een slapend bestaan, maar ik maak hem even wakker. Bij het afscheid van tante Trijn constateerden we dat we elkaar nu niet meer regelmatig zouden zien. We spraken toen af dat ik initiatief zou nemen voor het plannen van een neven&nichten-ontmoeting. Hierbij nodigen Gerard en ik jullie uit voor een gezellig samenzijn bij ons in Roden.’

Op de foto hiernaast zie je het gezin van mijn grootouders rond 1950.
Met het overlijden van tante Trijn in december vorig jaar is er niemand meer van in leven.
Hun kinderen zijn nu de volgende generatie.
Wij dus.
Zondagmiddag zaten we met z’n tienen in de kring in onze kamer.
Koffie/thee met een mini-high-tea en erg gezellig. We zagen foto’s van hun gezinnen, kinderen, soms al kleinkinderen en we vertelden elkaar hoe het nu met ons ging.

Van te voren had ik familiefoto’s uitgezocht om te laten zien. Tegenwoordig kun je die dan in een mapje op je telefoon zetten en vervolgens afspelen op de televisie. Verder had ik ooit nog video-opnames gemaakt van een super-8 film van ome Jo; die wou ik ook graag laten zien. Dat klinkt als een peulenschil, maar voor mij is het dat niet.
Vrijdagmiddag had ik één en ander al voorbereid. Waar was die afstandsbediening van de videorecorder ook maar weer? En hoe werkt dat met het afspelen, welk programma moet ik dan hebben? En hoe zit dat met die foto’s. Iets met chrome? Of casten? En moet dat op de telefoon of op de televisie worden ingesteld?
Een stumper ben ik op dat gebied. Maar samen met Gerard lukte het allemaal goed en zondagmiddag heb ik de vruchten geplukt van alle energie die ik er in gestoken had.
Bij de foto’s kwamen de herinneringen boven en die werden uitgebreid gedeeld.
Over opa en oma aan de Herderstraat in Klazienaveen, dat de hele familie daar samen kwam.
Het leeftijdsverschil maakte dat de herinneringen ook beslist niet hetzelfde waren.
Opa Vrieswijk bijvoorbeeld was na het vroege overlijden van oma in 1970 opnieuw getrouwd met een andere vrouw, Fenna Ringenier uit Hardenberg.
Voor mijn broer en mij oma Ringenier, voor de kinderen van ome Henk ’tante Fenna, want ‘ze was immers niet onze oma’ en voor de kinderen van tante Trijn amper bekend.
“Ik was toen ook nog maar 4 of 5 of zo…”

Na de thee hieven we het glas op onze familiebanden. “Zum Wohl!”
Ondertussen kwam er zo’n 40 jaar aan foto’s voorbij en we zagen onszelf als babies, peuters, kleuters, pubers en volwassen.
Ook het filmpje uit 1968 bracht veel herinneringen naar boven aan ons gezamenlijk verleden.
En wat doen Vrieswijken gewoonlijk als ze allemaal bij elkaar zijn?
Lekker eten. Dat hadden we op die oude video ook gezien!
Bij  wokrestaurant Jasmijn Garden in Assen had ik een tafel gereserveerd voor 10 personen.

Zondagavond verstuurde ik weer een app in de groep.
‘Fijn dat jullie er allemaal waren vanmiddag; de middag verliep precies zoals ik had gehoopt!
We koesteren onze herinneringen.’
Wat een waardevolle dag.

Reageren

9 november: Een moderne heilige.

Op de afbeelding hiernaast zie je de voorkant van de orde van dienst van gistermorgen.
Een regenboogdienst, die in het teken stond van de Harvey Milk-cantate.
Wie was Harvey Milk?
Hij was één van de eerste openlijk homosexuele stadsbestuurders in de VS. In 1977 werd hij gekozen in de gemeenteraad van San Francisco.  Hij werd in het stadhuis, samen met burgemeester George Moscone, doodgeschoten door het afgetreden gemeenteraadslid Dan White, een man met homofobe opvattingen.
Harvey Milk werd door deze gebeurtenissen een icoon voor de burgerrechtenbeweging en de gelijkberechtiging van homoseksuelen in de Verenigde Staten, maar ook daarbuiten. Dit is een verkorte versie; het hele verhaal lees je in dit artikel op de website ‘Is Geschiedenis’.

De Harvey Milk-cantate is een koorwerk uit 2012 van componist J.C. Dubowsky, gebaseerd op niet-gepubliceerde teksten van Milk.
Dit stuk werd in onze PKN-viering uitgevoerd door ‘Diverdaotsie’.
Dat is een gemengd projectkoor uit Groningen, waarbij iedereen die affiniteit heeft met de LHBTI+-gemeenschap van harte welkom is.
Het koor staat onder leiding van Cobien Nieuwpoort en heeft ongeveer 50 zangers.
Ze zingen muziek met een regenboogtint, liederen waarin vrijheid en opkomen voor een minderheid een thema kunnen zijn.
Leuk detail: de manager waar ik bij Lentis 10 jaar secretaresse voor was zingt ook in dat koor en zij is dan weer getrouwd met Erica, de cantrix van de Catharinacantorij tot 2017.
Zo leuk om hen beiden na de viering even weer te spreken!

De kerkdienst was in meerdere opzichten indrukwekkend.
De cantate werd in zijn geheel uitgevoerd na de overdenking, waarin voorganger Sybrand van Dijk al vooruitblikte op de cantate.
Hij belichtte de figuur Milk en schetste hoe wij in onze maatschappij omgaan met minderheden.
Dat bracht mij terug naar het dorp van mijn  jeugd en hoe onze ouders toen aankeken tegen homosexualiteit.
Toen was heel duidelijk ‘hoe het hoort’ en vooral ook ‘hoe het niet hoort’.
Die oude karresporen zijn nog steeds voelbaar, ook in de tegenwoordige tijd. Wij kregen dan ook de opdracht om ons uit te spreken tegen buitensluiten van mensen en groeperingen.
Je kunt de dienst helemaal beluisteren via deze link
Het is wel fijn als je daar deze orde van dienst bij hebt, vooral bij de Engelse teksten van de cantate.

Voordat we naar huis gingen kregen we de regenboogzegen mee; daarmee sluit ik dit blog af.

Ik zegen je met rood van de passie, waardoor je voelt dat bloed door je aderen stroomt, dat je leeft.
Ik zegen je met oranje van de ondergaande zon, waarin jij je kan hullen als een deken van troost.
Ik zegen je met geel van narcissen, zodat je blijft geloven in opstaan uit de dood.
Ik zegen je met groen van het gras, zodat je weet dat er grond onder je voeten is, een weg om te gaan.
Ik zegen je met blauw van water, om af te spoelen wat er mis gaat  en waar je op stukloopt in het leven
Ik zegen je met paars, dat als een mantel van waardigheid om je heen geslagen ligt.
Ik zegen jou met Gods licht, waarin alle kleuren samensmelten en wij thuiskomen in wie wij zijn.

Reageren

8 november: Werkstuk vergeten…!

In de zomer hadden we als MAVO-vriendinnenclubje een datum gepland voor een ontmoeting in november.
Gistermorgen zaten we bij Ellen bij het haardvuur en genoten van koffie met zelfgemaakte appelkoeken met kaneelsuiker.
“Heb je daar een recept van?”
Kennelijk had ze al rekening gehouden met die vraag, want in no-time had ik een pagina uit een tijdschrift voor mijn neus. “Maak maar even een foto.”
De dames kennen mij al heel lang; die weten dat zoiets lekkers dat zelf bereid is altijd een plaatsje krijgt op dit blog.
Dit recept heeft het predikaat ‘eenvoudig’.
“Maar” zei Ellen “aan die 20 minuten bereidingstijd heb ik nooit genoeg, het duurt bij mij altijd langer.”
Het was heerlijk! Ga ik binnenkort ook maken.
Jij ook? Hierbij een link naar het recept.
We zitten op zo’n mini-reünie nooit om onderwerpen verlegen.
Nu ging het o.a. over hoe het vroeger bij ons thuis was.
Was je vader de baas? Of je moeder? Waren de taken gelijkwaardig verdeeld? En hoe is dat voor ons zelf?
Die vraag stelde ik omdat ik de afgelopen week een boek las dat me aan het denken zetten over de man-vrouw verhoudingen; een blog hierover verschijnt binnenkort.
Wij kwamen natuurlijk in de MAVO-tijd ook bij elkaar over de vloer en ontdekten dat de ‘normale’ omstandigheden die wij thuis hadden niet overal hetzelfde waren.

Na de lunch gingen we naar Diever; daar bezochten we o.a. het wol-winkeltje ‘D’Olde Wiba’.
Dan komt onmiddellijk de vraag in mij op: ‘Wat is een Wiba’?
De mevrouw achter de toonbank legde dat gelijk maar even uit.
Het winkeltje heet zo omdat het vernoemd is naar de historische dorpswinkel ‘De Wiba’ van de familie Brugging. In 1934 openden Jan Brugging en Griet Oost een algemene winkel aan de Hoofdstraat in Diever, door de dorpsbewoners al snel ‘de wiba’ genoemd. Toen de huidige eigenaresse Hilje de Geus een nostalgische wol- en cadeauwinkel op dezelfde plek begon, koos zij voor de naam D’Olde Wiba als eerbetoon aan deze oude dorpszaak.

Ze verkoopt in dat winkeltje van alles wat hobbymatig met wol en andere natuurlijk vezels te maken heeft. Van wol tot handgesponnen garen en aanverwante vintage cadeauartikelen.
Ze verkocht ook iets waar ik als doorgewinterde Drent nog nooit van had gehoord: Drentse loopwol. Dat is een natuurlijk en ecologisch anti-druk hulpmiddel gemaakt van schapenwol. Je gebruikt het in je schoenen om blaren, drukplekken en wrijving te voorkomen tijdens het wandelen, sporten of werken.
Meer weten? Hierbij een link naar website van deze wolwinkel.

Op de terugweg deden we nog wat winkeltjes aan.
Zoveel spullen. We herinnerden elkaar er aan dat we zoveel spullen in huis hebben, dat we beter niets nieuws kunnen kopen, maar eerst thuis eens wat moeten opruimen…… maar het is wel heel verleidelijk als het allemaal zo prachtig ligt uitgestald, soms zelfs al in kerstsfeer.

Op de terugweg liepen we langs door het natuurgebied ‘Het Drents-Friese Wold’ weer naar Ellens’ huis.
Volgende keer bij Gea.
We spraken bij het afscheid nemen af dat we dan allemaal ons werkstuk over Het Zwin uit 1975 meenemen; dat waren we dit jaar een beetje vergeten…..

Reageren

7 november: Wát leuk!

Tijdens ons weekje vakantie in Casa Grada zouden we eigenlijk niet veel bijzonders doen.
Fietsen, bloggen, handwerken, lezen. Fluiten misschien; dat was het wel.
Donderdag de 29e oktober zat ik ’s morgens te bedenken dat de horren er maar eens weer uit moesten. Toen vroeg Gerard rond 09.00 uur “Zullen we vandaag naar Wildlands?”
Stel mij zo’n vraag en ik zeg altijd ‘Jah!’
Het was prachtig weer voor de tijd van het jaar (15 graden en droog) en ik heb mijn hart opgehaald aan deze onverwachte dierentuin-dag.

Het was heel rustig in  het park en dat zorgde er voor dat we niet alleen alle diersoorten die in het park wonen hebben gezien, maar we konden ook ‘overal in’, zoals in de vrachtwagen op safari in Serenga en in een bootje over de rivier in Jungola.

…. in de bus…

De vorige keren dat wij in Wildlands waren lukte dat safari-ritje niet altijd. Meestal stonden er lange rijen wachtenden, dat vonden we zonde van de tijd. Een beetje afgunstig zagen we dan de volle vrachtwagen-bus met zijn assen door het water rijden en vlak langs de giraffen en neushoorns rijden.
Nu konden we na een paar minuten wachten al in de bus stappen. Wát leuk!
En wat is zo’n neushoorn groot…!

Er was ook iets nieuws: de Tweestryd in Serenga. Dat is een sensationele achtbaan-rit in een mijnkar door een oude mijn. Hier was niet eens een rij, we konden zo doorlopen.
Zaten we met z’n tweeën in een achtbaan. Maar dat was lang geleden!
Achter ons zei een moeder tegen haar zoontje die het spannend vond: “A joh, het duurt maar één minuut!” en dat was ook zo. Best hoog en best eng, maar ook nu weer: wát leuk!

In Nortica was ook iets dat we de vorige keren niet gezien hadden: een V-ride met de naam Arctic 1. Dat is een 4-dimensionale simulator-attractie. Je krijgt allemaal een zwarte 4-D bril en daarmee stap je in een experimenteel onderzoeksvoertuig dat kan vliegen, duiken en glijden. Daarmee maak je een virtuele reis door het poolgebied. Deze attractie is er al 10 jaar! Hebben wij de vorige keren dus niet gezien.
Je beweegt met stoel en al op en neer, je voelt de koude wind, de klamme mist en eeeh…. voelde ik nou een rattenstaart onder tegen mijn been tikken?

Als een kind loop ik ontzettend te genieten in zo’n park.
Zie griezelend een enorme vleerhond aan het plafond in Jungola.
Geniet van het gevlooi, geschreeuw en het achter elkaar aanrennen van de bavianen.
Eet zonder schuldgevoel een broodje frikandel en sta tijden bij het otterverblijf waar de otters als pubers spelen in, op en langs het water.
Verbaas me over hoe groot bevers eigenlijk zijn.
En maak veel te veel foto’s van de olifanten omdat die zo mooi afsteken tegen die prachtige herfstkleuren.

Dit dagje uit geeft extra glans aan ons verder rustige relaxte week in Casa Grada; die horren doen we wel een andere keer.

Eerdere blogs over Wildlands:
Kinderdag – 2 augustus 2020
Ladies day – 30 januari 2022
Geen vergissing, wel voordeel van 23 oktober 2023

Reageren

6 november: Aan de slag (6) – Een hantam en een ooievaartje.

Afkanten op de Brugse manier

Het leren van de kantklostechnieken vordert gestaag.
In dit 6e deel van de serie kan ik melden dat ik het kerstboompje waar ik de vorige keer mee begon inmiddels klaar heb en dat ik er nóg één heb geklost mét ballen er in.
Die tweede heb ik ook helemaal zelf voorbereid: patroon vastgezet, hoeveelheid garen afgemeten, 1 loperpaar en 4 staander-paren klosjes omwonden met garen en spelden voor het begin neergezet.
Hennie kon deze keer niet meedoen, Ilse wel en zo zaten we gistermorgen rond tien uur aan de koffie bij Dientje.

Het kerstboompje had ik al bijna klaar, ik moest het alleen nog afkanten. Bij het eerste boompje had ik dat gedaan met de feston-steek, maar Dientje vond dat dat beter op de Brugse-afkantmanier kon. Ze deed het gelijk voor: met ieder klosje maak je een knoopje met het klosje er naast en als je bij het laatste klosje bent doe hetzelfde nog een keer de andere kant op.

een ooievaartje

“Nu kun je het gewoon afknippen, het zit zo vast als wat.”
Voor dat afknippen moet je een speciaal schaartje gebruiken, waarbij je met de punt kunt knippen, een soort borduurschaartje. “Dat heet een ‘ooievaartje’ of een ‘uivertje’.”
Wat een leuk dingetje!
En die zijn nog gewoon verkrijgbaar; ik zet het ooievaartje op mijn Sinterklaasverlanglijstje.
Als het werkje klaar is moet je het nog verstevigen. Dat kan met haarlak, maar Dientje heeft een bus met sterk spul, Appret Durex, dat ze met een kwastje aanbracht op mijn kerstboompje.
Als het is opgedroogd kun je de spelden verwijderen.

Het slangetje en het kerstboompje had ik gemaakt met de linnenslag, gisteren leerde ik de netslag.
Op de afbeelding hiernaast zie je het verschillende resultaat in één werkje.
In het bovenste gedeelte zie je de linnenslag, het onderste deel de netslag.
Dat beeld verklaart ook gelijk de naam: met de netslag krijg je een netwerk.
Inmiddels heb ik thuis ook zo’n netslag-werkje opgezet. ‘Veel oefenen’ is het devies. Ga ik doen.

En waarom staat die hantam in de titel van dit blog?
Daar hadden we het tijdens de koffie over.
“Die vrouw was nogal een hantam” zei ik en Dientje wist gelijk wat ik bedoelde. “O, dat is nog een oud woord” wist ze.
Dat Groningse woord ken ik uit mijn familie; bij ons betekent het bazige, betweterige vrouw die zich overal mee bemoeit.
We noemen natuurlijk geen namen……

Meer weten over deze blogserie? Er zijn al vijf delen gepubliceerd, een overzicht vind je onderaan deel 1: Het begin 

Reageren

Pagina 1 van 428

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén