De waarde van de dag

Vanaf afgelopen vrijdag zijn Roden en haar inwoners collectief gegrepen door het Rodermarktvirus: rondom de Rodermarkt op de 4e dinsdag van september is het bijna een week feest in Roden. Het openbare leven ligt even helemaal stil; de Jaarbeurs van het Noorden wordt gehouden, er is een Miss verkiezing, er is iedere avond life – muziek in het centrum van Roden en op woensdag zijn de kortebaandraverijen. (dat heet hier ‘pirdjerenn’n’). Dit alles natuurlijk overgoten met een sausje van ‘hapje en meerdere drankjes’..

Gisteren, zaterdag de 19e was de optocht: de Rodermarktparade.
Het is een begrip in de omgeving. Van heinde en verre komen de toeschouwers op het spektakel af en duizenden mensen staan rijendik langs de route.
De vlag gaat letterlijk uit aan de Boskamp.
De wagens worden gebouwd door buurtgroepen en basisscholen.
Met onze drie dochters hebben we het spektakel zes keer als ‘ouders  van een kind op de wagen’* meegemaakt.

De optocht-zaterdag is in ons gezin een vaste feestdag: ’s morgens rond de koffie verzamelen de gezinsleden zich en we bekijken een aantal keren de parade.
Gistermiddag vertelde ik dat ik natuurlijk voor de wagens naar de optocht ga kijken, maar dat ik de korpsen ook altijd prachtig vind.
Ik hoop altijd dat ze een extra show geven als ze langskomen.
“Korpsen. Dat vind ik altijd een raar Nederlands woord” zei Jon.
Dat begreep ik niet helemaal. “Hoezo?”
“Een ‘corps’ is in het Engels een lijk” legde hij uit.
O ja, dan snap ik het wel.

Na de middagoptocht en de thee was het tijd voor het weggooien van € 20,-, ook een vaste traditie inmiddels.
Maar daarvoor heb je wel meer dan een half uur plezier.
Volgens één van de dochters is dat relatief gezien veel meer dan bij de meeste andere attracties op de kermis.
Ik sta allang niet meer alleen achter het muntjes-schuif-apparaat; gistermiddag stonden we maar liefst met z’n zessen te schuiven!

Toen we gisteravond vlak voor de avondoptocht met de hele club rond de broodtafel zaten realiseerde ik me zo ineens dat ik nog geen blog had.
Te gezellig!
Nu heb ik altijd wel wat op voorraad, dus het vlot van de Médusa bracht uitkomst.
Toen iedereen weg was wat het al bijna 10 uur.
Een gezinsdag van grote waarde!
“Wanneer zien we elkaar weer? Een verjaardag?”
Nee…. de volgende bijeenkomst met ons hele gezin zal in oktober zijn: het huwelijk van Carlijn en Wim.

Wil je weten wie de Parade heeft gewonnen?
Hierbij een link naar een artikel daarover op de website van De Krant.
Onder de tekst staan heel veel mooie foto’s!

* Zie eerdere blogs die ik over dit onderwerp schreef 20 september 2014 en 19 september 2015

Wat vul jij aan bij de woorden in de titel van dit blog?
‘En langs…..’
Bij mij gaat het automatisch over in ‘…. het tuinpad van mijn vader’.
Bij Gerard ook en die heeft dit jaar ons onderwerp van de straatversiering tijdens de Rodermarktfeestweek bedacht: Het dorp van Wim Sonneveld.
Het algemene thema deze week is ‘Cultuur door de jaren heen’; wat de wagenbouwers daar dit jaar van gemaakt hebben gaan we zaterdag zien tijdens de Rodermarktparade.
In de Boskamp kregen we dit jaar het thema ‘Muziek’ door van de organisatie.

Wij zochten bij al die zinnen die Wim Sonneveld zingt in het overbekende lied foto’s van Roden van vroeger. Een kroeg, een juffrouw op de fiets. Ik zag hun moeders touwtje springen. Boerenbloemen en een heg. De boerenkinderen in de klas. Een kar met paard…
Fokke printte voor ons de foto’s uit en heeft ze voor ons gelamineerd.

Gerard maakte een een kartonnen boog en markeerde ons tuinpad met lampjes; de boog hingen we vol met de oude beelden en op de open plekken prikten we hortensia-bollen. Boerenbloemen.
De heg staat een stukje verderop achter ons huis.

Woensdagavond waren de buren om ons heen al druk met het inrichten van hun tuin, maar toen waren wij nog niet zo ver. Donderdagavond wel, maar toen was het pokkenweer. ’s Middags hadden we zo goed en kwaad als dat ging de boog neergezet en de afbeeldingen er op geplakt, tussen 19.00 en 20.00 uur prikten we er de hortensiabollen op, brachten de lampjes aan en probeerden de muziek uit. Een half uur later stonden we mistroostig voor het raam te kijken naar de regen die met bakken uit de lucht kwam.
Gerard had weliswaar de parasol boven de boog gezet, maar die maatregel was niet helemaal afdoende……
We lieten het los en gingen ook niet meer kijken.

Toen we vanmorgen buiten gingen kijken viel de schade nog alleszins mee!
We plakten hier en daar nog een hortensiabol vast en zetten op de andere hoek van onze tuin een bordje met een foto van de boerderij die hier stond voordat ons huis werd gebouwd.
Die foto hoort bij de zin ‘dat dorp van toen, het is voorbij…’

De straat ziet er weer fantastisch uit, vooral ’s avonds als het donker wordt.
Het thema ‘muziek’ komt in vele verschijningsvormen voorbij.
Hazes is de basis, Discofever, Jazz, Bob Marley, een draaiorgel, een jukebox, Elvis Presley, Woodstock, Rock & Roll en dan heb ik nog lang alles niet genoemd.

De buren van drie huizen verderop stuurden een filmpje, gemaakt door Nils.
Ook even kijken? Dan weet je gelijk wat hun onderwerp is.

Eerlijk gezegd vrees ik voor een kakofonie aan geluid als iedereen de muziek die bij zijn/haar tuin hoort aan zet…..
Woon je in de buurt? Kom dan even kijken en wandel/fiets/rijd ook even door de andere versierde straten: ’t is feest in ’t dörp.
Gerard maakte vanavond een kleine sfeerimpressie van ons tuinpad:

“Het is vandaag zeker ‘hoe-plaag-ik-Iejoor’-dag”
Dat is een gezins-uitspraak van Iejoor, de zielige ezel uit de verhalen van Winnie de Poeh.

Zondag 9 september wilde Gerard de auto opladen aan een laadpaal op het park.
Vervelend: de slagboom ging niet open op kentekenherkenning, hij moest tot drie keer toe naar de receptie om te vragen of ze die open wilden doen.
De laadpalen op het park konden niet gekoppeld worden, er was een storing.
Bij de receptie hadden ze ook geen idee hoe dat kon.
“Misschien bij het park hiernaast?”
Eerst weer slagboom-gedoe.
Vervolgens kon hij die laadpaal niet vinden (stond achter bosjes), maar eenmaal gekoppeld gaf die laadpaal gaf ook storing.
Na anderhalf uur kwam hij gefrustreerd weer bij het chalet.
Het is vandaag zeker ‘Hoe plaag ik Gerard-dag…’
We dronken koffie, maar het zat allemaal niet mee.
Gerard wilde één zoetje in mijn koffie doen, maar gooide het hele busje erin…

Dan maar proberen een openbare laadpaal te zoeken in de buurt, niet op een park.
Die vonden we in Well en tot ons grote geluk werd het lampje blauw: hij begon te laden.
We haalden onze fietsten van de auto af en begonnen onze fietstocht langs de Maas richting Arcen.
Eenmaal in Arcen wilden we thee met een punt echte Limburgse kersenvlaai.
Het terras waar we op zaten, voor een bakkerij, zat al bijna helemaal vol, we konden nog net een tafeltje met twee stoelen bemachtigen.
Maar er kwam maar geen ober.
Toen we gingen informeren of we het misschien zelf moesten halen bleek dat er niets meer werd geserveerd: alle vlaaien waren op en de bakkerij ging over 5 minuten sluiten.
We vonden een ander terras, waar we 2 rooibosthee bestelden. “Mogen we er een punt Limburgse kersenvlaai bij?”

….toch nog slagroom….

“Er is nog maar één soort, alleen abrikoos.”
“Prima. Mogen we daar ook slagroom op?”
Natuurlijk. De thee kwam met de vlaaien, maar er zat geen slagroom op.
“Het is vandaag zeker….”

Na Arcen wilden we met het fiets-voetveer de Maas oversteken, maar we konden het nergens vinden.
We kwamen er achter dat de hele promenade langs de Maas was afgesloten en dat het fiets-voetveer tijdelijk uit de vaart genomen was.
We wilden al bijna dezelfde weg weer terugfietsen, toen we op het kaartje zagen dat een paar kilometer verder nóg een veerverbinding naar de andere kant van de Maas was.
Toen we richting knooppunt 9 fietsten zagen we in de verte dat weg geblokkeerd was: wegwerkzaamheden.
Nee hè.  “Het is vandaag zeker…..”
Maar vlak voor de schrikhekken stond het knooppuntbordje: we moesten naar rechts en konden dus gelukkig doorfietsen.
Daar ben je op zo’n dag al blij mee!
In Well wilden we nog een terrasje met iets van bitterballen of zo, maar op het terras dat wij vonden verkochten ze alleen maar ijs enzo.
Geen borrels en bitterballen.
Zo’n dag.

‘Hoe-plaag-ik-Gerard’-plank…..

De auto moest nog 30% laden, dus we besloten die in Well te laten, die haalden we maandag wel op.
We fietsten naar ons chaletje, schonken een borrel in en maakten zelf een plank.
We proostten op de ‘Hoe-plaag-ik-Gerard-dag’ dag en vonden dat we er ondanks het gedoe toch een leuke dag van hadden gemaakt.

Andere delen van deze serie lezen?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle delen.

Na de eerste fietstocht langs de Maas door o.a. Geijsteren en Well gingen we die zaterdagavond naar Venray voor een etentje.
In maart was ik al eens door onze dochters meegenomen naar ’t Zusje in Veenendaal.
Dat is een populaire restaurantketen met tientallen vestigingen In Nederland.
Je bestelt de hele avond door kleine, versbereide koude en warme gerechtjes voor een vaste prijs en er is geen tijdslimiet.
Vlees, vegetarisch, vis en heel veel andere tapasgerechtjes kun je bestellen.
De formule is opgericht door een ondernemer uit Uden. De naam ontstond doordat de tweede vestiging van zijn bedrijf, restaurant De Baron, ‘het zusje’ werd genoemd.

Deze keten kiest er bewust voor om al haar restaurants te vestigen in unieke, karakteristieke en vaak monumentale panden.
Elk Zusje-restaurant heeft een eigen geschiedenis, variërend van oude herenhuizen en voormalige postkantoren tot historische rentenierswoningen of zelfs panden met een eeuwenoude achtergrond. In Venray is het gevestigd in het oude raadhuis uit 1884.
Drie uren hebben we met z’n tweeën heerlijk zitten tafelen. Een cadeautje voor onszelf.
Aanrader. Er is ook vast een Zusje bij jou in de buurt, kijk maar eens op deze website.

De volgende dag maakten we weer een fietstocht langs de Maas: nu fietsten we vanaf de brug in Well naar het zuiden.
De bedoeling was: helemaal doorfietsen naar Arcen, daar met een voet&fietsveer over de Maas naar Lottum en dan weer naar boven. En ergens een punt Limburgse vlaai scoren.
Dat is ook grotendeels gelukt.
Oorspronkelijk zouden we maar tot 93 gaan, in een volgend blog lees je waarom we door moesten naar 92.

Onderweg vonden we een bankje vlak bij de Maas.
Pauze aan de rivier; na de jus d’orange uit een plastic ‘onderweg-bekertje’ fietsten we langs de Maas naar het zuiden.
Arcen is een mooi, oud stadje, natuurlijk vooral bekend van het kasteel en de tuinen, maar ook van de Hertog Jan Bierbrouwerij, waar we langs fietsten.
Op het plein was een fototentoonstelling over de overstromingen van 1993 en 1995.
Dat hoor en zie je in Drenthe natuurlijk op het nieuws en je denkt: “Nou, nou, wat een gedoe, het zal je maar gebeuren…” maar nu zagen wat die overstromingen destijds hebben aangericht en welke maatregelen er daarna zijn getroffen om te voorkomen dat het water weer zo hoog komt.
We verorberden op datzelfde plein een heerlijke punt Limburgse abrikozen vlaai en zochten het kasteel op.
Ook hier weer een geschiedenis van belegering en verwoesting; het huidige kasteel is gebouwd in 1653, daarvoor hadden er al twee of drie anderen gestaan.
We kwamen weer uit in Well waar we nu wel even konden kijken bij de Sint Vitus kapel.
Tijdens de zaterdagse fietstocht waren we daar ook langs gekomen, maar toen stonden er drommen mensen: er werden filmopnames gemaakt van de geschiedenis van Well.

Als je dit verslag van deze zondag de 6e september zo leest is die vrij probleemloos verlopen, maar Gerard verzuchtte al “Het is vandaag zeker ‘hoe-plaag-ik-Gerard’-dag toen de dag nog niet half om was. Waarom hij dat dacht lees je in deel 4 van deze serie!

Andere delen van deze serie lezen?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle delen.

“Komen jullie nog eens bij mij eten?”
Die vraag stelde Renny een paar weken geleden.
Gerard en Renny zaten een paar jaar samen in de kerkenraad en wij kennen elkaar al heel lang, omdat zij de kleuterjuf was van onze dochters.
Zij eet al jaren vegetarisch en ook vrijdagavond verraste ze ons weer met een lekker etentje.
We begonnen met een champignonsoepje en daarna zette ze een ovenschaal op tafel met gevulde punt-paprika’s.
Daar werden allerlei kleine gerechtjes bij geserveerd: rijst, een salade, een rode saus, guacamole en dorito-chips.
“Hoe kom je aan dit recept?”
“Van Teunie! Die van de website ‘Eenvoudig leven’.”

Die volg ik ook al jaren.
In 2015 schreef ik daar al eens een blog over onder de titel ‘Eenvoudig leven van Teunie’.
Teunie blijft volledig zichzelf in een razendsnel veranderende wereld en schrijft over haar leven als moeder van 10 kinderen op de bible-belt in de Alblasserwaard.
Ze staat ’s morgens om 5 uur op, heeft een ijzeren discipline en trakteert zichzelf soms op een bijeenkomst in een kerk waar psalmen op hele noten worden gezongen.
Ze is huisvrouw en webwinkelier. Dit zegt ze zelf over haar eenvoudige leven: Jarenlang was consuminderen noodzaak, later werd het meer een vrije keuze. Inmiddels is “eenvoudig leven” mijn lifestyle geworden. Ik zou niet anders meer kunnen en ook niet anders meer willen.
Wil je ook meelezen met Teunie? Hierbij een link naar Eenvoudig leven.
Maar deze Teunie heeft dus ook een kookboek uitgegeven, dat heet ‘Eenvoudig lekker’.
Ik mocht het even inzien en maakte een foto van bladzijde 99, daar stond beschreven hoe die heerlijke puntpaprika’s maakt.

We zitten op zo’n avond nooit zonder gespreksonderwerpen en natuurlijk gaat het dan ook altijd even over de kerk.
Renny is als vrijwilliger actief voor de groep vluchtelingen die in 2022 in de oude pastorie van de voormalig Gereformeerde kerk van Roden gehuisvest werden.
Bijna alle gasten hebben inmiddels een plekje kunnen vinden, maar er zijn nog twee Somalische vrouwen die nog wachten op plaatsing.
Eén van hen had niet mee kunnen komen met de taallessen Nederlands die door de vrijwilligers werden aangeboden, maar dat had een reden: ze was analfabeet. In het land van herkomst had ze niet leren lezen en schrijven en dan lukt het aanleren van een andere taal helemaal niet. Maar nu is er veel meer één op één aandacht en lukt het wel.
Renny was daar opgetogen over. “Ze kan nu boekjes lezen die aan kinderen van groep 3 en 4 worden aangeboden!”
Deze vrijwilligersgroep verdient een enorm compliment voor alle energie die is gestopt in het begeleiden van de groep vluchtelingen.
Daarvoor is naast voornoemde energie ook tact, uithoudingsvermogen en geduld nodig.
En dan mag je tijdens het verorberen van puntpaprika’s natuurlijk enthousiast zijn over het verbeterde leesniveau van één van je leerlingen na vier jaar…..
Hier past maar een woord: HULDE!

In de laatste maand dat ik bij Team290 werkte had ik mijn toenmalige collega’s al uitgenodigd om met dat clubje nog een keer bij mij te komen in de zomer van 2026.
“Dan zorg ik voor soep met een broodje” had ik beloofd.
Eind augustus kreeg ik een berichtje: “Zullen we een datum prikken? Gooi jij maar wat data in de groep, dan kijken wij wanneer iedereen er bij kan zijn.”
Het werd donderdag 10 september.

Rond de klok van vijf stond de eerste collega al voor de deur.
We begonnen met een drankje en een hapje.
De secretaresseclub die ik verliet in 2025 zal niet lang meer bestaan, want Lentis heeft besloten om te stoppen met Team290.
Wil je daar meer over weten? Lees dat dit nieuwsbericht van 11 september 2026.
Twee van hen werken inmiddels voor een andere afdeling, de anderen weten nog niet wat er gaat gebeuren.
Er was donderdagmiddag een overleg over dat hete hangijzer geweest en daar moesten we het natuurlijk wel even over hebben.
Ik proefde de onzekerheid tussen de zinnen door.
Wat ontzettend naar. En voor sommigen voelt het ook echt niet goed.
Ze weten niet waar ze terecht zullen komen.
“En mogen we eigenlijk wel weigeren als ze een plek voor ons vinden waar we helemaal niet heen willen?”

Onder het eten kwamen naast de soep, broodjes en hartige taart de gewone onderwerpen op tafel en hadden we het gezellig met zijn vijven; we wisselden van alles uit over o.a. een verhuizing, het oma-schap, de kinderen en natuurlijk: de gezondheid.
We haalden herinneringen op aan toen ik er nog werkte en we moesten het natuurlijk ook hebben over de andere collega’s.
Het is verbazingwekkend hoe snel namen en functies wegzakken in je brein als je niet meer op een afdeling werkt.
Na drie uur zat ik er weer helemaal in, maar ik merkte ook dat het enigszins langs me heen ging.
Het zijn niet meer mijn aapjes, het is niet meer mijn circus en ik kreeg door deze bijeenkomst nogmaals de bevestiging dat ik een goede keuze heb gemaakt door twee jaar eerder met mijn werk te stoppen.

Toen ik de dames uitzwaaide merkte iemand op dat ik nog niet weer op het werk was geweest was voor een kop cappuccino.
Destijds had ik daarover gezegd: “Dat is het enige dat ik echt zal missen van het werk: die heerlijke cappuccino om 10.00 uur ’s morgens.”
Eerlijk gezegd was ik dat al weer vergeten.
En ik weet hoe het gaat als je terugkomt op je werk: iedereen is druk met van alles, de telefoon gaat regelmatig en niemand zit echt te wachten op een oud-collega die al bijna een jaar weg is.
Maar ik ga het wel doen; misschien spreek ik nog wel een paar mensen bij de koffieautomaat. En anders geniet ik gewoon nog één keer van die heerlijke cappuccino…

Benieuwd naar de andere delen in deze serie?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle tot nu toe gepubliceerde delen.

Woensdagmorgen zat ik in de spreekkamer bij de assistente van de huisarts.
APK-keuring.
Naast haar bureau was een tekst op de muur geplakt: ‘Het beste moment om te ontspannen is als je er geen tijd voor hebt.’
Ze liep even weg om een uitslag op te halen en ik dacht na over die tekst.
Van mijn lichaam met bijhorende hartklachten heb ik in de loop van de jaren geleerd dat ik het overdag langer volhoud als ik na een klus niet gelijk aan de volgende begin, maar even ga zitten.
Soms dacht ik dat ik daar met mijn volle dagschema eigenlijk geen tijd voor had, maar de praktijk is dat lichaam en geest even weer opladen als je ze rust geeft.
Even zitten vogels kijken. Een mooi stuk van Mozart beluisteren terwijl je op de bank ligt. Een tijdschrift doorbladeren of gewoon even niks.

Gistermorgen tijdens de Fit & Vitaal-les zei Dorien om 09.15 uur al: “De rest van de les mag je op het matje liggen”.
Dat klinkt erg ontspannen, maar ‘op het matje liggen’ betekent niet ‘stil op het matje liggen’.
Benen omhoog, linkerbeen naar beneden, rechterbeen naar beneden, bekken omhoog duwen, knieën links of rechts laten vallen, armen omhoog of opzij bewegen terwijl je je benen omhoog hebt in een hoek van 90 graden, op je onderarm op je zij liggen en je heup omhoog brengen……. en dan heb ik nog niet de helft benoemd van wat we allemaal deden gistermorgen.
Goed bezig, dat zeker.

De titel van dit blog is een zin uit het liedje ‘Beneden alle peil’ van Boudewijn de Groot.
‘….. je ogen hoeven niet zo hard te staan, ontspan die harde lijnen om je kaken, je lichaam, lief, is zacht, om aan te raken…..
Die zin schoot me te binnen, toen we met het laatste stukje van de les bezig waren, de ontspanning.
We lagen al op het matje en Dorien ging ons hele lichaam bij langs: voeten ontspannen, benen, armen, alles werd even benoemd.
“Je gezicht, je kaken, alles ontspannen…”
Op dat moment kwam ik tot de conclusie dat ik mijn kiezen nog op elkaar geklemd had.
Waarom?
Wat is dat voor rare gewoonte?
En ik dacht dat dat juist wat beter ging?
In november was ik voor pijn in mijn kaken naar een kaak-fysiotherapeut* geweest.
Daar had ik veel geleerd, ik had oefeningen gedaan en de kaakpijn is inmiddels over.
Maar onbewust klem ik dus toch die kaken weer op elkaar.

Vandaag heb ik weer gedaan aan bewustwording: af en toe stond ik even stil bij mijn mondstand.
Ontspan die harde lijnen om je kaken.
En daarom had ik de hele dag dat prachtige liedje van Boudewijn de Groot in mijn hoofd.
Eén van zijn mooisten.
Ook even luisteren? Klik hier.

* Meer weten over die kaakfysiotherapeut?
Lees dan dit blog ‘Tandengeknars‘ uit november 2025.