De waarde van de dag

Als je al 10 jaar lang iedere dag een blog schrijft en al sinds je 16e notulen maakt van vergaderingen, dan kun je wel schrijven .
Toen ik mij tijdens Buitenkunst opgaf voor de schrijf-workshop ‘In de duisternis kijken’ was ik dan ook benieuwd of het mij tot andere inzichten zou brengen.

De aankondiging van Lena’s workshop

Workshopdocent Lena nam ons mee in haar doos met boeken: over volksverhalen, heksen, duivels, tovenaars. We kregen de tijd om een aantal van die boeken in te zien, stukjes te lezen en plaatjes te kijken.
“Pak nu papier en pen en schrijf eerst eens alles op wat in je opkomt over dit onderwerp.”
O ja…. dat leerden we op de HAVO ook. Voor bijvoorbeeld een opstel moest je dat doen: thema kiezen, woorden/zinnen verzamelen, markeren wat je wilt gaan gebruiken en dat  samenbrengen en ordenen in een stramien voor een verhaal. Ik zag mezelf weer zitten in Assen aan de Selma Lagerlöflaan in het lokaal van Nederlands bij meneer Brouwer.
Na anderhalf uur had ik 2 A4-tjes helemaal volgeschreven.

Na de middagpauze gingen we met ons eigen verhaal aan de gang.
Na de hele morgen associëren en verzamelen had ik al een verhaallijn in mijn hoofd, dus ik ging aan de slag met de volgende vragen:
– wie vertelt het verhaal?
– laat ik het in het verleden afspelen of in het nu?
– uit hoeveel delen bestaat het verhaal?
– kan ik nog iets ‘lenen’ van een legende of een ander verhaal?
– Op welk punt stap je in het verhaal?

Het was die dag heel warm, maar dat ik een hoofd had als een boei kwam niet door de warmte, maar door het verhaal dat me helemaal in beslag nam.
Wat voor mij nieuw was, is dat je met ‘magisch realistisch’ schrijven niet vastzit aan de werkelijkheid.
Op mijn blog beschrijf ik dagelijks wat er is gebeurd in mijn leven, wat dat met mij heeft gedaan en hoe ik het heb beleefd, maar nu had ik zelf helemaal niets beleefd; ik kon op papier iets laten gebeuren wat in het dagelijks leven niet mogelijk is. Of niet heel logisch. Bovenmenselijk. Iets met geesten? Doden die misschien toch niet dood zijn? Heksen?
Nu snap je dat rode hoofd vast ook wel.
Koortsachtig zat ik alle woorden en zinnen die in mijn hoofd opkwamen op te pennen.
Soms moest er nog een zin tussen wat ik al had geschreven, die frommelde ik er maar wat boven of onder.

Het is een griezelig en spannend verhaal geworden en het is nog niet klaar, maar de basis ligt al wel vast in 4 volgemaggelde papieren.
Na deze workshop volgden er twee dagen met workshops klassieke muziek die me zo in beslag namen dat er geen ruimte overbleef om aan dit verhaal te werken.
De komende maanden ga ik het verhaal afschrijven en publiceren op dit blog als een feuilleton in meerdere delen.
Het begint met een reünie van een jaarclub van een universiteit; twee van de mannelijke leden zijn onder raadselachtige omstandigheden overleden en wat is er toch gebeurd met Barbara…….

Meer weten over deze blogserie? Er zijn al twee delen gepubliceerd: een overzicht vind je onderaan deel 1

“Heb je belangstelling voor een schilderij van Schiermonnikoog?” vroeg Frank mij.
“Dat heb ik zeker!” was mijn reactie. “Dan kom ik er mee bij jou!” was zijn antwoord.

Frank kende ik al jaren. Hij was ook een liefhebber en verzamelaar van schilderijen.
Hij was een prettig mens en een verfijnd liefhebber van kunst; de schilderijen van de Groninger Ploeg hadden vooral zijn belangstelling.
Als ik een Ploegschilderij op Marktplaats te koop had belde Frank mij direct: dat hij belangstelling had en binnenkort langs zou komen.
Dan haalde ik het schilderij van Marktplaats en werd het later door Frank gekocht.
Vaak belde hij of hij even langs kon komen; hij liet dan trots zijn jongste aankopen zien en vertelde (wat nog belangrijker was..) de bijbehorende verhalen.
Dat waren aangename middagen: om zo de liefde voor de kunst en schilderijen met elkaar te delen.
Het gaat om mensen en hun verhalen die het schilderijen verzamelen zo boeiend maken.
En je weet nooit wat je elke dag weer tegenkomt, dat maakt het zo spannend.

Wij kwamen elkaar vaak tegen op rommel- en boekenmarkten.
Op de boekenmarkt in Roden vertelde hij mij: “Ik heb een schitterend schilderij gekocht van Jan Toorop. Een topper, een schilderij van hoog niveau. Het komt uit een collectie van een verzamelaar uit Surhuisterveen. Ik zal je straks het hele verhaal vertellen. De collectie staat daar te koop in een grote hal. Daar zitten voor jou zeker ook een aantal prachtige schilderijen tussen. Ik zal de verkoper bellen en vragen of jij ook langs kunt komen.”
Een tijdje later kreeg ik het telefoonnummer van de verkoper en het adres.
Zo heb ik via Frank daar een aantal schilderijen kunnen kopen; hij gunde een ander zijn geluk.

Op een morgen kwam Frank met dit schilderij van Schiermonnikoog bij mij langs. Na wat gesproken te hebben over allerlei zaken kwam de afhandeling.
Het is een schitterend aquarel met een voor Schiermonnikoog zo kenmerkend huisje met het opengeklapte hekje. Het is volop zomer. De schaduwen van de bomen geven het huisje een veelheid van rode kleuren, evenals de groene kleuren van de tuin en de beplanting rondom de tuin.

Erasmus Herman van Dulmen Krumpelman
Huisje op Schiermonnikoog – Aquarel

De Drentse kunstenaar Erasmus Herman van Dulmen Krumpelman* (Vries 1925 – 2000 Rolde) heeft er een kleurig schilderij van gemaakt.
Frank vroeg voor dit schilderij een symbolisch bedrag.
“Maar Frank, dat kan niet” zei ik.
“Vind je het schilderij mooi?” vroeg Frank.
“Prachtig!” zei ik. “Dan doen wij het zo” zei Frank.
Dat ontroerde mij; maar ik begreep het niet.

Het antwoord kwam een paar weken later.
Telefoon van Frank: “Remmelt, ik heb slecht nieuws. Je zult mij niet weer tegenkomen. Ik heb een week in het ziekenhuis gelegen en ik ben terminaal. Dit wil ik je zelf vertellen. Wij hebben jaren zakengedaan met onze schilderijen hobby en ik was erg op jou gesteld”.
Dan wordt het stil en rest het om elkaar sterkte toe te wensen.
Frank overleed kort daarna op 2 april 2026.
Wat een verdriet voor zijn levensgezel, zijn kinderen en familie leden.
Maar ook voor ons, zijn ‘schilderijen’-vrienden; we hebben een vriend verloren.

Meer weten over deze schilder? Hierbij een link naar ‘Het geheugen van Drenthe‘

Remmelt heeft een eigen pagina op deze website onder de titel ‘Remmelts liefde voor de schilderkunst.’
Op die pagina vind je een overzicht van alle blogs van zijn hand tot nu toe.

Vorige week zag ik in de het Dagblad van het Noorden de overlijdensadvertentie van Geesje Dijksterhuis.
“O, wat hebben we daar veel opgepast!” zei ik tegen Gerard.
Vanaf mijn 16e was ik zondagsschooljuf bij de kerk in Hoogersmilde en o.a. samen met Johan, één van mijn oudste vrienden, verzorgde ik de zondagschool-bijeenkomsten in Oranje.
Jan en Geesje waren destijds ouders van drie jonge kinderen en als zij een feestje hadden paste ik op. Eerst alleen, later samen met Gerard.

Zaterdagmiddag zat ik in de Stefanuskerk in Beilen bij het afscheid.
Een sobere dienst, zelfs zonder In Memoriam, waarin het geloof van Geesje centraal stond.
Met veel oude, vertrouwde liederen en een gezongen geloofsbelijdenis.
Johan was er ook; fijn om daar samen met hem te zijn.
Er waren meer oude bekenden en toen de familie naar het kerkhof in Hoogersmilde ging voor een besloten afscheid was er nog even tijd voor een kop koffie en verkeerde ik even weer in de Hoogersmildiger sfeer van 50 jaar geleden, toen de kerk een groot en vanzelfsprekend onderdeel uitmaakte van mijn leven.
Conservatief, behoudend, maar vertrouwd en warm. Hier kom ik weg.

Gistermorgen was er sprake van een andere ‘oude bekende’, Bart Elbert.
Hij was tot 2018 predikant van onze PKN-gemeente; in het blog ‘Afscheid‘ lees je wat hij destijds voor ons heeft betekend.
Het was fijn om hem weer in ons midden te hebben. Aan het begin van de viering raakte hij ontroerd door de volle kerk en de vele bekende gezichten die hij zag en deelde dat met ons.

Hij nam ons in drie lezingen mee naar verhalen over God, Jezus en de heilige geest; van die drie eenheden is die laatste de meest ongrijpbare.
“Dan krijg je opmerkingen als: Hoe zit dan dan met die heilige geest, daar kan ik altijd zo weinig mee…”
Volgens Bart is het helemaal niet zo moeilijk; we kunnen het allemaal toepassen in ons dagelijks leven want de werking van die geest is samen te vatten in 9 dingen:
liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.
Aan het werk dus!

De zegen die de voorganger aan het eind van de viering uitsprak vatte alles mooi samen: “Dat de liefde van God die hij uitdeelt ons mag sterken in onze liefde voor anderen, dat de zoon die zijn leven uitdeelde ons mag helpen met elkaar te delen en dat de heilige geest die in ons woont ons zo mag bezielen dat wij zelf een zegen zijn.”

Toen ik Bart later aan de koffie sprak vertelde hij dat het weerzien met Roden hem echt iets had gedaan.
“Verhalen vertellen over ‘God en de mensen’ doet iets met me, vooral als ik een geschiedenis heb met de mensen die in de kerk zitten. Het is heel anders dan een preek ergens in het land bij een gemeente die je niet kent.”

Op mijn levensweg heb ik door de kerk veel mensen leren kennen, veel van anderen geleerd en heb me door het delen van lief én leed met hen verbonden gevoeld.
Daarom ga ik, nog steeds, naar de kerk.

Sinds jaar en dag zwaaien wij onze kinderen uit als ze naar Buitenkunst vertrekken: dat is een combinatie van kamperen in de natuur (in de bossen tussen Elp en Schoonoord) en creatieve workshops. Onder begeleiding van professionele kunstenaars neem je deel aan uiteenlopende disciplines zoals theater, dans, muziek, schilderen, fotografie, video en schrijven.
Maar ik heb geen zin meer in kamperen.
Toen werd er een oplossing bedacht zodat ik toch mee kon: we schreven ons met ons hele gezin in voor het Buitenkunst Pinksterkamp. Ik sliep in Casa Grada en fietste ’s morgens (25 minuten) naar het kamp.

Dat had ik misschien wel eens eerder moeten doen, want het was een fantastische ervaring: het was een unplugged mini-vakantie (er is geen wifi en geen stroom), drie dagen zat ik in een creatieve bubbel.
Het ‘Uteringskamp’ van Staatsbosbeheer staat helemaal vol met kleine tentjes en caravans, er zijn tarps opgehangen en tussen bomen zijn hangmatten gespannen. .
Je kiest een workshop uit één van de 5 disciplines en verbindt je voor één dag aan een docent.
Je stapt allemaal blanco zo’n workshop in: je ziet wel wat de dag brengt.

Het is niet bedoeling dat er video’s of foto’s worden gemaakt van de workshops, want men wil de Buitenkunst ervaring graag exclusief houden. Er zijn voorstellingen en uitvoeringen, maar die worden niet gedeeld via de media, hooguit worden ze onderling gedeeld.

Er kwam in die paar dagen een bijzonder soort rust over mij.
Eind vorige week had ik een time out genomen van mijn dagelijkse blog en in de bossen van Elp zat ik in een compleet andere sociale omgeving. Geen kerk, geen sociaal netwerk en geen verwachtingen.
Ik kon bijvoorbeeld gewoon met de tenoren meezingen bij een zang-workshop, want niemand wist dat ik altijd alt heb gezongen.
Op weg met je groepje naar de plek waar de workshop wordt gehouden maak je gemakkelijk een praatje met mensen. “Was je al eens eerder op Buitenkunst? Welke workshop heb jij gisteren gedaan?”
Je gaat gesprekken aan met mensen die je helemaal niet kent waarin je behoorlijk de diepte in kunt gaan. En wat je bespreekt blijft daar; grote kans dat je elkaar niet terugziet, want er doen maar liefst 1100 mensen mee aan Buitenkunst.
In de laatste workshop stond ik uit volle borst lage alt/tenor te zingen naast een mevrouw die als ze lachte sprekend leek op Bert, die ik ken van de kerk.
Toen ik dat zei en zij zijn naam hoorde zei ze: “Dat is mijn broer…”
Ongelooflijk.

Op 2e Pinksterdag werd het Buitenkunst-kamp weer afgebroken en sloten we het Pinksterweekend met ons gezin af in de zon bij Casa Grada met een Ma-Mi-Bo* met chips en een ‘dikke plank’.
Rond 20.00 u zwaaiden we iedereen uit en toen was het even heel leeg.
Maar mijn hoofd zat nog vól met opgedane ervaringen.
Die ‘bijzonder soort rust’ is me wel heel goed bevallen.
En moeilijke klassieke muziek als tenor zingen ook.
Evenals ‘magisch realistisch’ schrijven.
Het dagelijkse blog was even héél ver weg, daarom duurde de time-out iets langer dan gepland.
Wordt vervolgd……

*Maandag Middag Borrel

Overzicht van de hele serie blogs over Buitenkunst:

31 mei: Ga nou eens mee, mama!
3 juni: In de duisternis kijken
* Libera me
* Een canon van Sweelinck
* Buiten de vissenkom

Het wordt mooi weer en we gaan leuke dingen doen in dat mooie weer.
Ergo……. even geen tijd om te bloggen, daarom neem ik een time-out van mijn dagelijkse blog.
Naast fietsen, wandelen, lezen en handwerken ga ik wat blogs schrijven voor mijn voorraad, want daar ben ik bijna doorheen.
Dat betekent: minstens een week geen dagelijks blog van mijn hand.

Maar een blog van een andere hand is altijd welkom!
Wil je de leegte de komende dagen een keer vullen?
Hobby’s, mooie verhalen, recepten, streektaal, ontroerende muziek, een brei- of haakpatroon, jouw familiegeschiedenis of zomaar IETS LEUKS: stuur maar op! Maak gebruik van ‘het podium’ dat ik je bied: een blog van ongeveer 500 woorden.

Hoe komt jouw blog bij mij?
Als je deel uitmaakt van mijn netwerk heb je mijn emailadres en/of telefoonnummer.
Zo niet, plaats dan een reactie via de knop ‘Reageren’ die onder ieder blog op mijn website staat.
Voordat je je reactie intypt moet je de getallen die er in letters staan in het onderstaande vak typen in cijfers.
Dus als er ’twee vier zeven’ staat moet je  ‘2 4 7’ intypen.
(Dit is om te voorkomen dat er computerrobots gaan reageren, waardoor mijn mailbox helemaal volloopt met spam)
Daarna typ je in het volgende vak je reactie.
Die komt binnen via mijn email; die publiceer ik dan niet bij de reacties in de rechterkantlijn, maar ik neem contact met je op zodat je je blog naar mij kunt mailen.  Ik ben benieuwd!

In ieder geval duik ik nu eerst onder tot eind mei; tot dan!

Hoe zal ik de Oranjerie in Zeijen (zie deel 1) eens beschrijven?
Dan begin ik met de betekenis van drie woorden die daarmee te maken hebben.

Brocante – is het Franse woord voor vlooienmarkt of 2e hands.
Het verwijst naar oude, doorleefde spullen met een romantische, landelijke uitstraling.
Het zijn objecten met een verhaal, denk aan sierlijke meubels, emaille servies en sfeervolle woonaccessoires.

Curiosa – dat zijn vreemde, wonderlijke of zeldzame voorwerpen die iemand de moeite waard vindt om te bewaren.
De meeste musea zijn zo begonnen: als een verzameling van kunstzinnige rariteiten.

Vintage – is een term die wordt gebruikt voor producten en kleding uit een specifiek tijdperk; de objecten zijn meestal tussen de 20 en 100 jaar oud. Ze zijn representatief voor die periode en zijn nog van goede kwaliteit.

De Oranjerie is een winkel vol met woon- en tuinaccessoires en cadeau-artikelen. Het is een mooie combinatie van de bovenbeschreven woorden: brocante, curiosa en vintage. Er is een basisverkooptentoonstelling van servies, glaswerk en woonaccessoires; die wordt een aantal keren per jaar getransformeerd: van 28 april tm 5 juli kun je naar de tentoonstelling ‘Maandag  Wasdag – Oud textiel’.
Het wordt een nostalgische verkooptentoonstelling genoemd en als handwerkliefhebber kom je ogen te kort: een spekkie voor ons ‘Holy Stitch’-bekkie dus.
De afzonderlijke ruimtes staan heel vol en je valt van de ene verbazing in de andere; als je de winkel drie keer rond bent geweest zie je nog steeds weer nieuwe dingen.
In de folder vond ik een mooie beschrijving van wat er zoal te zien is: oude boven- en onderkleding, bandjes en kant, grote sortering oude stoffen, naaigerei, schortjes, mutsjes, oud geruit beddengoed, schoolhandwerkjes en oude kinderkleding enz. En voor dat ‘enz.’ moet je daar gewoon zelf heen.

De spullen in het winkeltje zijn afgestaan door musea en particulieren, omdat men een goede bestemming zocht.
Geke vertelde dat ze ook nogal wat van die voor haar waardevolle spullen had.
De mevrouw van De Oranjerie zei dat ze die dan maar beter zelf kon weggeven aan mensen die het op waarde schatten, want “als mensen tegenwoordig het huis van hun ouders opruimen/leeghalen worden een heleboel spullen onder de noemer ‘oude meuk’ gewoon in een container gekieperd.”

De afbeeldingen geven een beeld van wat je kunt verwachten.
Bij bijna alles wat ik zag moest ik aan mijn oma Vrieswijk denken.
De mooie, oude kopjes en de lepeltjes, zes stuks in een doosje.
De talloze handwerkjes: gebreide kindersokjes, jurkjes met hand-smokwerk, geborduurde kleedjes, gehaakte spreien…….. alles ademde de sfeer die altijd om oma heen hing.

Je kunt in de Oranjerie ook koffie/thee drinken.
Dinsdagmiddag deden we dat buiten (want het was eindelijk mooi weer); als je binnen van een consumptie geniet bungelen er tientallen theekopjes aan het plafond.

Deze verkooptentoonstelling loopt nog tm 5 juli.
Hierbij een link naar hun website: bekijk dan ook vooral even het filmpje!
Wil je de afbeeldingen wat beter bekijken? Klik er op, dan krijg je een vergroting.

De derde dinsdag van de maand is Holy Stitch-dag. We komen niet meer bij elkaar in de handwerkkring, dat is pas in september weer, maar we doen wel andere dingen.
Deze 19e mei gingen we met een aantal steeksters naar Zeijen, naar de Oranjerie.
Op de weg er naar toe zei Katy: “Als we in Zeijen zijn wil ik eerst even naar de warme bakker die daar zit,  daar hebben ze zulk lekker brood!”
Een warme bakker? In ZEIJEN?
Dat is echt een heel klein dorpje onder de rook van Assen; ik kon me haast niet voorstellen dat daar nog een bakkerij zat.

Was wel zo.
We stapten uit bij Bakkerij Fleddérus aan de Brinkstraat.
Met schappen vol vers brood en gebak.
Het winkeltje is ingericht met oude bussen, blikken en andere attributen uit de goede, oude tijd.
De indruk wordt gewekt dat het een klein winkeltje is, maar schijn bedriegt: het is één van de vijf filialen van De Echte Bakker Fleddérus in Assen. Deze winkel in Zeijen is de oudste.
In 1899 begon J. Fleddérus in 1899 aan de Brinkstraat met dit bakkersbedrijf. Hij was boer, veehandelaar én bakker;  hij ventte ’s morgens zijn vers gebakken producten uit. De zaken gingen goed en in 1907 werd het huidige pand, een boerderij annex bakkerij, gebouwd.
In de winkel wordt één wand gevuld met drie foto’s van grootvader, vader en zoon: de huidige eigenaar.

Inmiddels heeft de bakkerij in Zeijen 4 filialen in Assen
Hierbij een link naar hun website, waar de geschiedenis van de bakkerij uit de doeken wordt gedaan.
Katy sloeg in en nam een tas vol brood mee; dat werkte aanstekelijk, dus de anderen kochten ook wat. Ik kocht een halfje fijn volkoren en voelde het knapperige kapje al door het plastic zakje heen.

We liepen van de bakkerij naar de Oranjerie door het dorp Zeijen.
Veel oude boerderijen en hoge bomen; het straalde een weldadige rust uit, wat één van ons de opmerking ontlokte: “Hier heerst nog rust.”
Relatieve rust natuurlijk, want wij liepen daar op moment gezellig te beppen….
Meer weten over Zeijen? Hierbij een link naar de website ‘Geheugen van Drenthe’.

In december 2018 was ik ook al eens bij de Oranjerie geweest; dat was tijdens de Victorian Christmas Fayre*; het koor Bathroom Scenario, waar Carlijn en Jon destijds in zongen, trad toen op. Toen ben ik wel binnen geweest, maar het was zo ontzettend druk, dat ik al snel weer buiten stond; daar was ook genoeg te beleven. De tegenstelling kon niet groter zijn: nu waren wij de enige bezoekers. De parkeerplaats was helemaal leeg.

Wat er allemaal te zien was lees je morgen in deel 2 van ‘De derde dinsdag’.

* Dit blog nog eens lezen? Klik hier. 

Op mijn afscheidsfeestje bij Lentis waren alleen mijn toenmalige collega’s aanwezig. De oud-collega’s van daarvoor had ik daarbij niet uitgenodigd, die wilde ik graag een keer apart zien.
Dan spreek je elkaar tenminste: op zo’n afscheidsfeestje komt het daar vaak niet van.
Ik had de dames van het ‘vroege’ secretariaat van Team290  gistermiddag bij mij thuis uitgenodigd voor een gezellige lunch en een ‘bijpraatsessie’. Moest nodig weer.
Rond twaalven stonden er al twee voor de voordeur met een enorme hangplant.
“Van ons allemaal!”
Voor mij als gastvrouw. Leuk ja!
Later zocht ik op hoe de plant heet: het is een Lantana; hangt nu al op een mooi plekje op Waninge Plaza bij ons achter in de tuin.

Voor de lunch had ik twee soorten soep gemaakt en een hartige taart gebakken.
Een warm broodje er bij, wat dipjes: lekker.
Het was erg leuk om elkaar weer even te spreken. Jammer was dat Margreet er niet bij was, die was ziek geworden en moest zich afmelden.
Van ons clubje werkt alleen Renny nog bij Team290 en die wordt natuurlijk uitgehoord over de huidige situatie.
“Werkt die arts er nog? O, en die teamleider is weg? Gerda ook? Joh!”
Het boek dat ik had gekregen bij mijn afscheid met bijdrages van alle collega’s door de jaren heen ging van hand tot hand, waarna er natuurlijk weer herinneringen werden opgehaald.

We wandelden na het eten naar het centrum van Roden.
“O, we kunnen zo door de HEMA heen!”
Altijd weer leuk om je eigen dorp te bekijken door de ogen van een ander.
Een zoon van een van dames was op zoek naar een woning; zij vertelde dat het stel zocht in een straal van zo’n 25 kilometer rondom Groningen. Hij vond Roden ‘eigenlijk best een leuk dorpje’, maar de huizen zijn tegenwoordig zo duur. Ja, ook in Roden….. we kwamen op onze wandeling nog twee huizen tegen met een ‘Te koop’ bord in de tuin, maar toen we op Funda hadden gekeken wat die moesten opbrengen lagen die prijzen inderdaad boven de begroting.
‘En dan te bedenken’ memoreerde ze ‘dat wij ons huis destijds hebben gekocht voor 175.000.
GULDEN hè? Vonden wij toen ook heeeel erg veel geld.”
Ja. Wij ook. Mijn ouders moesten überhaupt erg wennen aan het idee dat wij een huis gingen kopen.
Hoe oud waren we nou helemaal. 25! En huizen kopen dat deed OSM* niet.
Heerlijk, zulke gesprekken over herkenbare situaties..

Ze gingen naar huis met een klein afscheidscadeautje: een petunia-plantje met het briefje er aan dat ik in oktober aan de collega’s had gegeven bij het Lentis-afscheid. 
Gisteravond appten we nog wat heen en weer zoals dat gaat als je elkaar weer uitgebreid hebt gesproken.
Renny stuurde ons een filmpje dat alle oude mensen (zoals wij) zouden moeten zien.
Erg grappig.
Ook even lachen? Klik hier
Vooral afkijken tot het laatst.

* OSM = ons soort mensen.