De waarde van de dag

De afgelopen drie weken hebben twee schilders ons hele huis onder handen genomen.
Dat betekent steigers, trapjes, lege verfblikken, schuurpapier en penetrante verflucht.
Gebanjer door je huis heen, wc-gebruik door meer dan twee mensen en constant 2 busjes op de stoep.
Maar  gelukkig, en wat was ik daar BLIJ mee: géén schetterende radio met bouwvakkersmuziek.
Verder moet je dan de hele dag door zorgen voor koffie/thee/drinken/koek voor de mannen.
Ze waren er ’s morgens om 07.45 uur al, dus dat was voor ons (lees: Gerard) wekker om 07.00 uur.
Gerard zorgde dat hij altijd in de buurt was voor overleg en hand- en spandiensten, ik kon redelijk mijn eigen gang gaan.
Het is prachtig geworden en we kunnen er qua schilderwerk weer jaren tegen!

Gistermorgen konden we voor het eerst weer uitslapen; wat kun je dat dan waarderen.
Met z’n tweeën wandelen was er ook een paar weken niet van gekomen, want Gerard had ‘de piepe wel uut’ aan het einde van dag.
Maar gistermiddag kon het weer: we pakten de fiets en zetten die bij het voetbalveld van VVV Roden neer.
Het was mooi weer, zon en strakblauwe lucht, maar wel een koude noordenwind.
We liepen het Mensingebos in langs de restanten van de Oude Vaart. Deze waterweg zou volgens de plannen uit 1845 de verbinding zou gaan vormen tussen Assen en Groningen.
Ben je een beetje bekend in Drenthe? Die Oude Vaart zou de ontbrekende schakel worden tussen de Norgervaart en het Leekstermeer; dat had namelijk al een verbinding met Groningen.
In 1845 begonnen de broers Balkema uit het Groningse Delfzijl vol enthousiasme aan deze enorme klus, maar de uitvoering van het plan stierf in schoonheid.
Als je het naadje van de kous wilt weten: hierbij een link naar een artikel in De Krant van juni 2014.

We liepen om het bosvennetje heen; dat blijkt ook een oude pingo-ruïne te zijn, een overblijfsel uit de ijstijd, net als ‘het Vagevuur’ bij Nietap.
Daarover schreef ik in 2016 al eens blog, klik hier voor een link naar dat verhaal.
Maar we gingen natuurlijk niet naar het bos voor de geschiedenis.
In dit deel van het jaar komen er weer nieuwe blaadjes aan de bomen en zie je talloze schakeringen groen om je heen.
En als de zon er dan zo mooi doorheen schijnt…..

“Dinsdag ben ik er niet bij…”
“Helaas, ik heb iets anders.”
9 afmeldingen kreeg ik begin deze week voor de laatste Holy Stitch-bijeenkomst van dit seizoen.
‘Straks zitten we met z’n vieren te prikken’ dacht ik bij de zoveelste afmelding, maar gelijk daarna dacht ik ‘Nou en? Dan zitten we met z’n vieren te prikken. Ook gezellig.’
Uiteindelijk zaten we nog met 11 steeksters om de tafel.
Zwanny was bezig met haken van gelukswormpjes. Wat is dat dan? Ik zocht het op: ‘een gelukswormpje (of worry worm) is een klein, met de hand gehaakt wormvormig figuurtje, vaak met kraaloogjes, dat als een ‘Random Act of Kindness’ wordt achtergelaten voor een vinder. Het dient als een gebaar van troost, geluk, hoop of een simpele glimlach. Ze worden vaak door vrijwilligers gemaakt en op publieke plaatsen gelegd.
Je leest er alles over op deze website ‘Gek op haken’.

Janneke vertelde dat ze met Aly een afspraak had gemaakt voor ‘woldagje’.
Beide dames kunnen spinnen en hadden besloten om dit een keer samen te gaan doen; spinnewiel onder de arm en samen spinnen en kaarden.
Leuk! Misschien kunnen ze in het volgende seizoen ons wat van deze technieken laten zien? Ik leg het bij deze even ‘in de week’.

Geke was bezig met het haken van een sjaal met de corner-to-corner-techniek.
Wil je die steek ook uitproberen?
Hierbij een link naar een beschrijving van deze steek, ook op ‘Gek op haken’.
Tussen neus en lippen door vertelde ze dat er dit jaar ook weer een Kleintje Roderboekenmarkt is op 9 en 10 mei.
Meer weten? Klik dan hier.
Er werden sokken gebreid, een kindertruitje en Joke haakte bloemen, die ze aan elkaar wilde zetten.
“Wat wordt het dan?”
“Dat weet ik nog niet….”
Er werd gehaakt aan een wijze (een onderdeel van een kerststal) en er werd gehaakt aan gele onderzetters.
“Voor Pasen was de bedoeling, maar dat wordt dan volgend jaar.”

Aukje vertelde dat ze blij was dat datgene waar ze mee aan het breien was bijna klaar was “want dan kan ik weer met iets nieuws beginnen, daar kijk ik altijd naar uit!” Dat vond ik heel herkenbaar; ik moet me er zelf altijd erg toe zetten dat ik eerst iets afmaak, want anders zou ik talloze onafgemaakte handwerkdingen hebben liggen. Tiny daarentegen vond het altijd jammer als iets klaar is “Dan moet ik weer met iets nieuws beginnen, uitzoeken welk garen, welke pennen, welk patroon….” Zwanny (van de gelukswormpjes) vertelde dat ze fase voor een nieuw project altijd ‘broeden’ noemt.
We genieten van het handwerken, maar ieder doet het op zijn eigen unieke manier.

We hebben er nu 5 jaar Holy Stitch op zitten. De eerste bijeenkomst was in oktober 2020*. Dat eerste seizoen mislukte trouwens jammerlijk…. dat kwam niet door de handwerksters maar door corona. De Taakgroep Vorming en Toerusting ( waar Nettie gisteren al over schreef) vroeg of we volgend jaar ook door gaan met ons handwerkclubje op de derde dinsdag van de maand.
De leden (die er waren) stemden voor.
Unaniem.

* Holy Stitch – 6 oktober 2020

We waren er al eens langs gefietst daar in Schipborg en ook al eens gewandeld.
Toen stond het leeg.
“Dat ze hier nou niks mee doen… zo’n mooie plek!” zeiden we tegen elkaar, maar gingen over tot de orde van de dag.

afbeelding: website Schipborg – Vroeger en nu

Vorige week kregen we een app van Johan, van onze oude vriendengroep.
Hij was jarig geweest en nodigde ons uit voor een High tea.
“Jullie zijn zondag van 13.30 uur welkom aan de Ruiterweg 2 in Schipborg.”
Gezellig ja!
Wij stelden de TomTom in op bovengenoemd adres; toen we nog één kilometer moesten was de weg er naar toe al verworden tot een hobbelige zandweg.
“Waar komen we nu toch terecht..?” maar het kwam allemaal goed: we namen na de hartelijke begroeting plaats aan een tafel in de uitspanning ‘De Drentsche Aa‘. Het ligt idyllisch naast een bruggetje over het riviertje en er komen verschillende fietspaden op uit.

Toen Nelly en Johan deze bijeenkomst wilden reserveren (drie weken geleden) wilden ze ook even een kop koffie drinken, maar dat kon niet: de zalen én het terras zaten mudjevol!
Wat een prima manier om je verjaardag te vieren trouwens: er stonden al enorme potten met heet water klaar voor thee en we werden verwend met diverse soorten sandwiches, zoete lekkertjes (zoals bonbons, macarons en slagroomsoesjes), fruitsalades en scones: ja, met clotted cream en Engelse marmelade.
Het was al even geleden dat we elkaar hadden gezien en gesproken, dus er werd weer van alles gedeeld.
Gezondheid, kinderen, vakantieplannen: gespreksonderwerpen genoeg!
Bij het afscheid kwam de vraag: “Wanneer zien we elkaar weer?”
Dat is natuurlijk op Hemelvaartsdag; al 46 jaar onze vriendendag.

Gerard en ik wilden niet over die hobbelige zandweg terug, maar gewoon over het asfalt. Maar ik ging niet links maar rechts…… en we kwamen uit in Anloo. Niet dat dat erg was hoor, het gebied waar we doorheen reden, het stroomdallandschap van de Drentse Aa, is namelijk prachtig!
Eenmaal thuis wilde ik weten hoe het nou zat met die uitspanning?
Waarom stond het jaren geleden leeg?
Na enig speurwerk kwam ik er achter dat het restaurant een turbulente periode achter de rug heeft.
Na een brand in 2022 en een veroordeling van de voormalige eigenaren in 2023 wegens grootschalige belastingfraude en zwartbetaling, is het restaurant onder nieuwe leiding gekomen.
Op de website ‘Schipborg – Vroeger en nu’ kwam ik trouwens nog een leuk artikel tegen over de geschiedenis van het café De Drentsche Aa: het pand wordt in 1929 gekocht door Jan Klein uit Zuidlaren. Hij bouwde hier een uitspanning met de naam “Klein Scheveningen” en verhuurde onder meer kano’s. Je vind het artikel hier. Daar vind je ook meerdere foto’s van hoe het er toen uit zag.

Heb je een fietsenrek op de auto?
Zet je auto dan eens neer in Schipborg en verken op de fiets de omgeving.
Zo mooi…..
Wil je dan ook naar ‘De Drentsche Aa’?
Wel even reserveren!

‘Heimwee is de weg weten in een huis dat niet meer bestaat’ schreef de Nederlandse schrijver Rudy Kousbroek ooit.
Vorige week deed ik de rouwkaart van tante Trijn in ons adresboek bij haar naam en adresgegevens; ik kon hem nog niet weggooien.
Die kaart stond sinds 9 december op een plank bij onze computer en ze keek me als ik achter het scherm zat vanaf de voorkant stralend aan.
Door die kaart werd ik regelmatig herinnerd aan haar overlijden, nu meer dan 4 maanden geleden.
Na Pasen ruimde ik het huis op en vond dat die kaart nu ook maar uit zicht moest.
Daarbij moest ik denken aan het lied van Freddy Quinn ‘Vergangen, vergessen, vorüber’, daarover schreef begin 2025 dit blog.
Afgelopen, voorbij.

Het huis dat niet meer bestaat is de generatie vóór mij; mijn opa’s  en oma’s, mijn ouders en hun broers en zussen.
‘Die Zeit deckt den Mantel darüber’.
Er staat inmiddels een foto in de kamer op het bovenste plankje van de boekenkast.
Die foto kreeg ik van de vader van Wim, die foto’s had gemaakt toen Frea en Jon trouwden.
Tante Trijn is met de taxi aangekomen op de trouwlocatie en ik heb haar opgehaald: we lopen samen naar het feestterrein.
De heimwee zal blijven, maar zal minder worden.
Dat weet ik uit ervaring; mijn vader overleed in 2008 en mijn moeder in 2017 en het verdriet om hun overlijden is gesleten.

Gisteren had ik een afspraak met nicht Anja in Hengelo.
Omdat ik geen zussen heb, zijn er nogal wat vrouwen in mijn leven die een ‘stukje zus’ voor mij zijn.
Tante Trijn was mijn grote zus* en Anja is het ‘familie-stukje’ zus: wij lijken qua uiterlijk niet veel op elkaar, maar we hebben voor een deel wel dezelfde genen.
We zagen elkaar voor het laatst op de afscheidsplechtigheid van tante Trijn en spraken af dat er nu weliswaar geen tante-nichten-dag** meer zou zijn, maar dat wij elkaar jaarlijks zouden opzoeken.
We deelden het gemis van onze lieve tante Trijn en ze kwam dan ook regelmatig voorbij; een lach en een traan, net als toen ze er nog gewoon bij was.
Maar we hadden het natuurlijk ook over onze dochters (zij heeft er ook drie), over ons geloof, over het werk, dat ik niet meer heb en zij nog wel en over bloemen, vogels en de 1001 anderen onderwerpen waar we het nodig over moesten hebben.
En ondertussen genoten we van een heerlijk gebakje bij de koffie en een lekkere lunch bij Van der Valk Hengelo.

Anja’s vader en mijn vader waren broers; de heimwee uit de bovenste alinea sijpelt tussen de gesprekken door.
Anja en ik weten samen voor een deel nog de weg in het familiehuis dat niet meer bestaat.
Vandaag deel ik op dit blog de laatste foto die van ons drieën is gemaakt op 3 oktober 2025 tijdens de lunch in Klazienaveen.

*Grote zus een blog uit 2018
**Hierbij een link naar het blog over de laatste tante-nichten-dag in oktober 2025: Nee, geen koffie uit 2025
van daaruit kun je doorklikken naar voorgaande jaren.

Vanmorgen zat ik om 08.30 uur op de fiets naar Roderesch, naar de wekelijkse ‘Fit&Vitaal’-bijeenkomst; de laatste van dit seizoen.
Dan hebben we al weer 14 lessen van Dorien gehad!
In januari moesten we eerst nog aan elkaar wennen, want Dorien deed de dingen wel anders dan Trijntje.
Dingen die we eerst een beetje raar vonden, de Chinese tap-massage bijvoorbeeld, doen we nu geroutineerd met Dorien mee.
“Uitademen door je neus, schouders  laten hangen, de armen laten bungelen en een beetje hangzakkerig op en neer bewegen met je lichaam…….’ we staan bewegend in de kring alsof we nooit iets anders gedaan hebben.

Elastiek om de schouders

“Nou! Laatste keer, apekooi zeker!” riepen een paar enthousiastelingen.
Brrrrr.
Ik hoopte van niet.
Was ook niet zo.
Maar waarom stond er een doos met Duplo-blokjes?
Eerst gingen we badmintonnen. Heerlijk. Dat heb ik vroeger op de camping met mijn broer en later met onze dochters erg veel gedaan.
Daarna gingen we in tweetallen het spel ‘de grote roof’ doen en daar hadden we die duploblokjes bij nodig.
Ieder duo kreeg een pion; je moest zoveel mogelijk blokjes verzamelen en bij je pion leggen.
Die blokjes kon je verdienen als je een oefening had gedaan.
Bijvoorbeeld:
5 x een bal in een korf gooien.
10 x armen strekken met een elastiek om je schouders.
5x een ‘wallsitt’ (muurzitten voor sterke beenspieren)
5x opdrukken tegen de muur
5 lunges (uitvalspas) met daarna been naar voren schoppen
En dit is nog maar een deel van alle oefeningen die we moesten doen.
Madeleine en ik werkten rustig alle opdrachtjes af. Bij sommige onderdelen waren we al weer vergeten wat we moesten doen, maar dat hoort bij onze leeftijd.
Senioren-moment, hebben we allemaal wel eens.
Toen de tijd om was gingen we alle blokjes tellen; wij hadden er 12!
Er waren duo’s die al gezellig met z’n tweeën op de grond te zaten om iets moois te bouwen van de verzamelde Duplo-blokjes, maar dat was niet helemaal de bedoeling.
Helemaal niet eigenlijk.

Toen gingen we nog volleyballen. Daar was ik nooit heel erg goed in, maar ik vond het altijd wel leuk.
Dat was nog steeds zo.
We hadden geen net: de pionnen van daarnet vormden het denkbeeldige net.
Maar we willen nog wel steeds allemaal winnen.
“UIT!”
“TWEE KEER!”
“Niet over het NET!”
Echt waar.
Bij een net dat er niet is.

……. ontspannen in de zon…..

Het laatste stukje van de les is altijd ontspanning; ik zocht een plekje achterin de zaal waar de zon heerlijk naar binnen scheen en liet me ‘wegzakken in het matje’.
Armen, benen, hoofd: alles ontspannen en rustig ademhalen.
Dorien had gelukkig andere begeleidingsmuziek dan de vorige keer; toen kon ik me niet ontspannen omdat de muziek me irriteerde.
Nu wel.
Weldadige rust, welverdiend.

En nu is het seizoen afgelopen.
We zien elkaar weer in september.
IJs en weder dienende.
Dat soort ijs is hopelijk vooreerst niet aan de orde: eerst komt de zomer met ijsjes!

Eerdere blogs over mijn avonturen met Dorien:
9 januari 2026 – ‘Bewegen met aandacht’.
30 januari 2026 – Een circuit!