De waarde van de dag

een alternatief voor 'de waan van de dag'

22 september: Dansen in de kerk.

Dansen in de kerk, dat doen we niet vaak.
Het zit niet zo in ons systeem en in de laatste honderd jaar stonden de voorgangers van de PKN-gemeenten, de gereformeerden en de hervormden, niet bepaald bekend als swingende kerkgemeenschappen.

Afgelopen zondag verraste dominee Walter Meijles ons met een Kyrië, een smeekgebed, dat werd gedanst.
Dat had ik nou nog nooit gezien; wat bijzonder! En wat mooi gedaan ook.
Ik zie het mezelf nog niet doen, maar om naar te kijken was al prachtig.
Ben je benieuwd wat we zagen?
Kijk dan de viering terug op kerkomroep
(zondag 19 september, 10.00 uur, Op de Helte).

Na afloop van die kerkdienst kreeg ik een mailtje van een medegemeentelid:
Het gedanste kyrië van deze zondag bracht me een uitspraak van Wim Kan in herinnering:
Dansen is bidden met de benen, marcheren is vloeken met de voeten.

 

Reageren

21 september: Chansons!

De hele vorige week werd er bij het radio 5 programma ‘Bert op vijf’ iedere dag een beetje reclame gemaakt voor  het programma ‘Chansons!’ van Mathijs van Nieuwkerk en Rob Kemps. Die kleine stukjes promotie waren zo leuk,  dat ik vrijdagavond met hoge verwachtingen voor de televisie zat.  Het voldeed ruimschoots aan die verwachtingen.

Foto: bnn/vara

De mannen presenteerden het programma vanuit Parijs. Aan het begin klonk ‘Il est  cinq  heur,  Paris ’s eveille’  en we zagen beelden van de wereldstad om 5 uur in de ochtend.  Verder hoorden we het levensverhaal van Edith Piaf en zagen we hoe Rob zijn vroegere hospita bezocht.

Het leukst vond ik het stukje waarin men Parijzenaars  liet meezingen met ‘Sous le ciel de Paris’.
Dat is een soort tweede volkslied: iedereen kent het!
Jij niet? Vast wel. Luister maar eens.

‘Chansons!’ wordt uitgezonden op vrijdagavond op NPO.1 rond 21.30 uur.
Nog drie delen te gaan. Mis het niet!

Reageren

20 september: Lezer van de maand.

Hoe kennen wij elkaar?
Vanaf september 2016 ben ik predikant in Roden en omgeving en al snel leerde ik Ada en Gerard kennen.
We hebben samen wel spelletjes gedaan, gekletst, vieringen gehouden en al zo meer.

Waar en wanneer ben je geboren?
In 1974 ben ik geboren te Andijk, Noord-Holland; die streek heet Westfriesland.
In Kampen heb ik gestudeerd en daarna zijn mijn vrouw Tineke Braspenning en ik gaan wonen in Arnhem.
Van Arnhem kwamen wij met onze drie dochters, Mirte, Jasmijn en Merel naar Roden toe.

In welke levensfase zit je nu, hoe vul je je dagen?
Na mijn afstuderen als theoloog ben ik als jeugdwerkadviseur gaan werken voor de landelijke kerk.
Aansluitend heb ik de switch gemaakt naar predikantschap, eerst in Deventer-Colmschate en nu hier.
Dat doe ik fulltime. In mijn vrije tijd lees ik veel, doe aan theater en knutsel fantasy figuren.

 

Wat wil je graag met de lezers delen?

Op zaterdag 14 september hielden we in ons startweekend van de kerk een vossenjacht. Ik was ook een vos en liep als ridder rond.
Niet in een kinderachtig plastic pakje, maar in een replica van een echt harnas met maliënvest eronder, (bot) zwaard op de heup.
Die spullen heb ik namelijk zelf in huis. Ik doe geregeld aan theatrale dingen, zoals live action roleplaying.
Je speelt dan als volwassenen met een groep verklede mensen een bepaald karakter uit.
Allemaal improvisatietoneel, de hele dag door. En ik koos dus gaandeweg voor een volledig bepantserde strijder.

Er zit een symbolische psychologie achter zo’n keus: want in een harnas maak je jezelf ongevoelig en redelijk onkwetsbaar.
Van nature ben ik nogal een gevoelig mens, vandaar dat ik predikant werd.
Dat harnas blokkeert harde meppen, je voelt er echt niks van. Dat heeft iets veiligs en je ziet er imponerend uit ook nog.
Er zijn wel meer gevoelige mensen in de wereld, toch zou ik een harnas niet aanbevelen.

Therapeuten willen je graag uit een dergelijk psychisch ‘harnas’ vandaan hebben zodat je weer voelen kan en vrijer leven.
Want jezelf bepantseren, ongevoelig maken, hard en onaantastbaar heeft een prijs.
Geen pijn voelen omdat je je gevoel blokkeert betekent ook geen vreugde voelen, of liefde.
En een echt harnas toont nog een andere kant van deze psychologische zelfbescherming: het is loodzwaar te dragen.

Mijn harnas weegt met alles bij elkaar een kleine veertig kilo. Heel grappig, maar na een uur rondlopen ben je er wel klaar mee. Iets subtiels doen kun je vergeten met die lompe pantserhandschoenen aan. En je drukt zo iemand anders onderuit als je niet uitkijkt.
Nee, jezelf pantseren om te voorkomen dat je gekwetst wordt, of overweldigd door indrukken is de weg niet. De prijs is te hoog.
Jezelf beschermen is wel verstandig en daar zijn wegen voor, maar niet door jezelf hard als staal te maken.
Als je dat wilt, dan kun je beter af en toe aan toneelspelen gaan doen!

Ds. Walter Meijles

Reageren

19 september: Heet jij ook Waninge?

“Als iedereen van onze familie er zou zijn dan waren we vandaag met 106 mensen!”
Dat zei Gerard’s zus Hennie in haar openingstoespraakje op de familiedag gisteren.  Dat aantal hebben we niet gehaald, maar 90 waren er volgens mij wel.
We waren allemaal welkom op hun camping ‘t Hijkerveld’ aan het Oranjekanaal.

Gerard en ik zochten rond 11.00 uur met onze koelbox, stoelen,  tas met koffie & broodjes ėn breiwerk een plekje in de kring.
Op zo’n dag begin je eerst in je eigen kring bij te praten,  maar al snel begint de grote stoelendans.
“Ik kom eem bij joe zitten. Hoe ist? ”
“Kom hier maor eem bij,  wij maakt de kring wel wat groter… ”
“Is dr ok  een taofeltie veur t klaoverjassen?”
Ondertussen drinkt de familie koffie en verorbert grote hoeveelheden broodjes en koek.
Tijdens die eerste fase zorg ik altijd voor een grote doos chocoladelekkertjes waar ik de hele kring mee rondga.
Dan kan ik ondertussen mooi even informeren naar nieuwe verkeringen en de namen van de jongste kinderen repeteren.

Natuurlijk was er iets georganiseerd, maar er was geen dwingend protocol.
Er was een groot luchtkussen in de vorm van een stormbaan: je moest zo snel mogelijk over hindernissen heen.
Er werd een estafette gehouden waar je je voor kon opgeven.
Van onze generatie waren er geen deelnemers;  we worden allemaal een dagje ouder, wij gingen wel sjoelen.
Bij de stormbaan bleek weer even hoe competitief de familie Waninge is.  Fanatiek besprong men het kussen en sommigen probeerden ondertussen hun tegenstander nog tegen te werken (lees: van het kussen af te duwen), vanaf de zijlijn enthousiast aangemoedigd (lees toegeschreeuwd) door hun gezinsleden.
Ook was er een volleybalcompetitie en koekhappen voor de jongsten waar ook hele groepen langs de kant stonden te roepen en commentaar geven.
De paar overige campinggasten die nog op de camping stonden waren toen al aan het fietsen.
Zoveel Waninge’s: het is ook bijna niet te harden.

Zo’n dag hoef je alleen maar om je heen te kijken en te genieten van wat je ziet en hoort.
Een schoonzus bijvoorbeeld die haar twee grote zonen van achter in de twintig vermanend toesprak: “Niet vechten! Opholl’n! Jullie bint nogal van van Lompestein…. ” Zij zag alweer kneuzingen en builen in het verschiet.
Of  een jongetje van anderhalf dat bij de organisatie van het koekhappen zomaar een grote trommel koek zonder deksel vond en met een plak koek in zijn knuistjes glunderend verder stapte op zijn nog wankele beentjes.

De jongste leden van de familie ontmoeten elkaar….

Rond vijf uur moest het hele circus verhuizen naar het plein voor de kantine voor een mega barbecue.
Onderweg daar naar toe stond er een jongetje op een skelter dat mij vroeg: “Heet jij ook Waninge?”
“Ja. Ada Waninge. Jij ook? ”
“Ja. Liam Waninge.”
Zoveel mensen die bijna allemaal Waninge heten;  voor hem schiep het een band.

Toen ik gisteravond aan Gerard vroeg waar hij het meest van had genoten zei hij: “Twee jaar geleden was ik er niet bij,  want toen lag ik in het ziekenhuis en vorig jaar was het niet vanwege corona.  Ik zag aan de kinderen hoe groot ze allemaal waren geworden en ik zag hoe iedereen genoot van het samenzijn. Het was prachtig weer, het was prima georganiseerd en we hebben heerlijk dom geouwehoerd met elkaar.  Na zo’n pandemie kun je alleen maar constateren:  wat fijn dat het weer kon!”

En? Lekker opgeschoten met het breiwerk?
Nee. Niet één steek gebreid.

Benieuwd naar alle edities van onze familiedagen tot nu toe?
Klik dan hier voor het verslag uit 2014, daar onder vind je een overzicht van alle jaren.

Wil je elke dag een melding als er een nieuw blog verschijnt?
Installeer dan de RSS-feed app op je telefoon of tablet.
Hier lees je hoe dat moet

Reageren

18 september: Gotland 8 – Torentje

Op zaterdag 21 augustus zochten we het zuiden van Gotland op.

Bootgraf

Op de weg daarnaar toe wilde ik graag een bootgraf bezoeken; we vonden het in een weiland naast de weg.
Dit graf uit de oudheid had dezelfde  functie als een hunebed: er werden urnen in bijgezet met de overblijfselen van een overledene die gecremeerd was. Daarvan hadden we al voorbeelden gezien in Gotlands Museum. Soms waren dit soort graven net als een hunebed met een zandheuvel bedekt. Er zijn nog veel van deze graven op het eiland bewaard gebleven.
Als je op de foto hiernaast klikt zie je een vergroting; dan zie je ook in de zee even verderop een klein eilandje liggen.

…metershoge kliffen….

We besloten de zuidkust van Gotland op eenzelfde manier te verkennen als Faro.
Eerst zochten we de westkant op. Toen we de auto op een parkeerplaats neerzetten zagen we de eerste uitstekende rotsformaties al. Daarna begonnen we aan één van de spectaculairste wandelingen die ik ooit in mijn leven heb gemaakt. Eerst ontdekten we een grot waar je in kon lopen, we klommen op metershoge kliffen, waar vanaf  ik met mijn hoogtevrees maar amper naar beneden durfde te kijken. We hadden prachtig uitzicht over land, kust en zee.
Daarna daalden we af en liepen (lees: klauterden) over het steenachtige strand tot we door een enorm rotsblok niet verder konden.  Daar gingen we zitten op een soort rotsbankje, deden onze schoenen uit en staken onze blote voeten in de Baltische zee.

“Mooier wordt het niet” constateerden we.
Gerard had in zijn rugzak nog een pak frisdrank en zo zaten we even later met een plastic bekertje mangosap op het zuidelijkste puntje van Gotland.

“We kunnen wel zo’n torentje maken van platte stenen als een soort markeerpunt van onze reis.” Wat een goed idee.  We verzamelden platte stenen in verschillende groottes en bouwden een torentje van een halve meter.

We maakten mooie foto’s en daarna lieten we ons torentje achter op het rotsbankje.
Zou het er nog staan?

Benieuwd naar al onze belevenissen op Gotland?
Klik dan hier naar deel 1, daar vind je een overzicht van alle gepubliceerde delen: Afstudeervakantie van onze jongste

Reageren

17 september: De toversokken van Kolletje

Er is tegenwoordig een kinderboekenserie met Kolletje als hoofdrolspeelster.
Dit staat er over Kolletje op de website van de Kinderboekenwinkel:

Kolletje is een vrolijk en eigenwijs meisje dat eigenlijk de veel te lange naam Katharina Orselia Laetitia heeft.
Als Kolletje vier wordt, krijgt ze van haar tante een wel heel bijzonder cadeau: een paar toversokken.
Wanneer ze die aantrekt en ‘Katharina Orselia Laetitia’ zegt, krijgt ze op slag speciale krachten waardoor de wonderlijkste dingen een makkie voor haar worden. Als ze bijvoorbeeld haar eten niet lust, laat ze het simpelweg verdwijnen!
De boeken over Kolletje worden geschreven door Pieter Feller en geïllustreerd door Natascha Stenvert. 

Het dochtertje van een vriendin van Frea is fan van de boekjes van Kolletje en ze was gisteren jarig; haar moeder wilde haar graag verrassen met net zulke sokken als haar boekenheldin: rood met witte toversokken. Of ik die kon breien….

Ja, dat dacht ik wel; ik kan immers ook gewone sokken breien. Bij Jeanet van ‘Blij dat ik brei’ in Arnemuiden kocht ik heel dun garen en rekende met de bijgeleverde matentabel uit hoeveel steken ik moest opzetten (48) en begon op heel dunne pennen (2.5) de sokken te breien.

Wat een gepriegel.
Vooral het begin was heel lastig… de pennen gleden weg als ik de steken over de drie naalden wilde verdelen. Toen ik eenmaal op gang was moest ik wel erg wennen: ministeekjes!  Wat een verschil met die pen 4 en grote-mensen-sokkenwol waar ik anders sokken mee brei. Maar het ging al snel steeds gemakkelijker en toen ik voor de tweede keer met rood begon was ik al weer lekker ontspannen aan het breien.

Inmiddels zijn ze klaar en zijn ze als cadeautje ingepakt.
Toversokken.
Nou hoop ik dat het meisje niet denkt dat ze echt kan toveren met die sokken; toverstof heb ik niet meegebreid.
Dat was nergens meer te koop…..

Vanmorgen kreeg ik een appje van mama: de sokken passen perfect. Maar ze wil ze niet aan.
De sokken zijn van Kolletje en als iemand anders dan Kolletje ze aantrekt en gebruikt gaan ze heel erg stinken.
Hilarisch vind ik het!  Als je vier jaar bent ga je nog helemaal op in fantasie; vooral van genieten vind ik.
De werkelijkheid van de ‘grote-mensen-wereld’ komt immers snel genoeg.
De sokken worden nu geknuffeld; ook prima!
Op foto de kersverse vier-jarige met de sokken én haar toverstokje.

Deze toversokken ook breien?
Ga dan naar het blog  ‘Sokken breien en mannenhumor’  uit 2020.
Daarop vind je een link naar een matentabel en link naar en PDF met de beschrijving van het breien van een sok.
Ik zette 48 steken op, het patroon heeft het over 56.
Het patroon moet je dus steeds een beetje aanpassen aan jouw aantal steken.
In het begin wordt dat dan 1 naald van 20 steken en 2 van 14= samen 48.
Ook de lengte van de sok hangt natuurlijk af van de leeftijd van het kind voor wie je ze breit.

Reageren

16 september: Gotland 7 – Gotland Museum in Visby.

Carlijn vindt mij een ‘history-nerd’; dat schreef ze tenminste in de google-review over Gotland Museum,  het oudste cultuurhistorische museum van Gotland.
Gelukkig gebruikte ze in de review de meervoudsvorm, dat impliceert dat ik niet de enige ben.

Met z’n tweeën (Gerard ging niet mee deze keer) stapten Carlijn en ik op donderdag 20 augustus rond 14.00 uur het gebouw met de naam ‘Fornsal’ in; ‘de oude zaal’ betekent dat.
In het museum wordt een mooi beeld gegeven van de geschiedenis van het eiland en het wordt overzichtelijk en chronologisch opgebouwd.
We begonnen in de préhistorie; toen woonden er al mensen op Gotland en overal op het eiland vind je hun sporen nog.
In de eerste zaal maakten we kennis met de oeroude beeldstenen,  bildsten  in het Zweeds.
Ze zien er uit als grote grafzerken en ze waren bedoeld om iets te herinneren of te gedenken, zoals oorlogen of belangrijke gebeurtenissen.

In het museum leerden we over het ontstaan van het eiland en hoe het komt dat er zoveel fossielen gevonden worden op Gotland.
Verder zagen we de verschillende vormen van het begraven van mensen o.a. het egelmeisje, waarvan het skelet mét de skeletjes van egeltjes was tentoongesteld in één van de zalen.
Veel informatie over de vroege bewoning van Gotland haalde men uit grafgiften die meebegraven werden als iemand was overleden.

Als we het in de Nederlandse geschiedenis hebben over de Gouden Eeuw, dan is dat de 17e eeuw.
Gotlands Gouden Eeuw was drie eeuwen eerder: van de 12e tot de 14e eeuw was Visby het centrum van de wereldhandel, een Hanzestad  van zeer grote importantie.
Toen Visby zich aansloot bij het Hanzeverbond had dat grote gevolgen voor de handel op Gotland: ineens moesten de boeren en burgers een vorm van belasting betalen over hun handelswaar.
De plattelanders voelden zich genaaid door de stadjers en begonnen een bloedige burgeroorlog,  waarin ze jammerlijk het onderspit moesten delven.
In het museum had men een aantal gruwelijke overblijfselen uit een massagraf uit die tijd uitgestald,  o.a. een schedel, nog in een malienkolder waar een pijl uitstak….

We zagen de ontstellende rijkdom van Gotland in die tijd: vitrines vol zilveren armbanden, munten en opgegraven schatten.
We zagen hoe de rijke stad tenslotte ten onder ging door de pest, door piraterij en doordat het eiland onophoudelijk werd bevochten door Zweden en Denemarken.
Na de 15e eeuw verviel Visby tot bittere armoede. Omdat er vanaf toen bijna geen stadsontwikkeling meer plaats vond bleef de oude binnenstad volledig intact.
Al in de 19e eeuw ontdekten kunstenaars van het vasteland van Zweden de middeleeuwse stad en beschreven haar als ‘romantisch en authentiek’, zodat Visby toen al als ‘nationaal monument’ werd uitgeroepen.

Wij gingen na ons museumbezoek in dat ‘nationale monument’ eerst Gerard opzoeken en daarna een terrasje.
Even later keken we met een consumptie voor onze neus uit op het plein tegenover de kerkruïne van Sint Katharina.
History-nerds moeten ook gewoon uitrusten en bijkletsen.

Benieuwd naar al onze belevenissen op Gotland?
Klik dan hier naar deel 1, daar vind je een overzicht van alle gepubliceerde delen: Afstudeervakantie van onze jongste

Reageren

15 september: Wij hebben Duitsland.

De Rodermarkt komt er weer aan!
Tenminste: dat wat er door mag gaan van de Rodermarkt komt er aan.
Rodermarkt in sterk afgeslankte vorm.
Er is kermis in het dorp die week en aan de Rodermarktparade mogen alleen de scholen meedoen; de optocht is alleen ’s middags en sterk ingekort.
Geen paarden- en warenmarkt, geen beursterrein, geen ‘pirdjerennen’, geen feest dus.

Wat wel door mag gaan is het versieren van je straat.
De commissie die dat bij ons in de Boskamp regelt heeft dit jaar bedacht dat ‘we’ zelf iets gaan maken.
Wij beelden met onze straat verschillende Europese landen uit; de straat wordt opgedeeld in blokken van 8 huizen en met die groep geef je vorm aan jouw stukje van de straat.
‘Wij’ hebben Duitsland.
Zaterdag kregen we een groot canvasdoek dat we zelf moeten versieren’.
“Om dit tot een gevarieerd geheel te maken qua materialen en opdrukken is het wellicht leuk om in overleg te gaan met je buren om zo samen tot een kleurrijk eindresultaat te komen.”
Goed idee!

Wij vormen met 3 huizen naast ons en 4 huizen tegenover ons een blok.
Gerard opperde dat we iedereen wel bij ons in de kapschuur konden uitnodigen voor een kop koffie en een korte brainstorm met als werktitel “Wat gaan we doen?”
Vanuit de buurt-appgroep maakte ik een nieuwe appgroep aan en nodigde iedereen uit.
Bij buurman op de hoek moest ik even langs: hij heeft geen smartphone…..
Gisteravond rond half acht kwam het clubje langs.
Beetje onwennig; twee relatief nieuwe buurmannen hebben we nog niet vaak gesproken. Koffie/thee en bastognekoeken en het ijs was gebroken. Overbuurman had een notitieblokje mee en maakte notulen van de ideeën  waar men mee kwam.  “Bierstube! Oktoberfest! Biergarten!”
Eehm…..we moeten wel een beetje om onze reputatie  denken.
“Wintersport met apres-ski, Weihnachtsmarkt!”
Ook allemaal dingen waarbij de alcohol rijkelijk vloeit……
Maar gelukkig werden er nog meer onderwerpen genoemd.
Bratwurst, BMW,  Volkswagen,  er kwam nog van alles voorbij.
Gerard noemde alleen maar één jaartal: 1974. “Wat heeft dat met Duitsland te maken?” Deze buurman is geboren in 1975….die heeft dat trauma dus niet meegemaakt.
We maakten een verdeling van de onderwerpen en er werden al concrete plannen gesmeed.
Buurman zonder smartphone krijgt een regenton van onze buren in de tuin.
Een wijnvat. Met lege flessen erbij.  Ik vrees dat de toon al is gezet.
Wij gaan op zoek naar een voetbaldoel.

Volgende week donderdagavond moet het klaar zijn.
Woon je in de buurt?
Kom dan even kijken!

Reageren

14 september: Verjaardag vergeten.

Vergeet ik de verjaardag…..
Niet mijn levensjaren maar de jaren van mijn website.
Op 11 augustus 2014 schreef ik het eerste blog voor deze website; ieder jaar in augustus besteed ik even aandacht aan de verjaardag: een korte evaluatie van de blogs van het jaar dat wordt afgesloten.
Vorig jaar, toen ik 60 werd en ‘de Waarde van de dag’ 6 jaar bestond heb ik ter gelegenheid daar van een digitaal boek gemaakt.
(zie 1960-2020 – Zestig jaar Aaltje en zes jaar Waarde van de dag)

Dit jaar die hele verjaardag vergeten.
In augustus werd ik helemaal in beslag genomen door Gotland zullen we maar zeggen.
7 jaar Waarde van de dag al weer.
Time flies when you’re having fun.
En ‘fun’ heb ik met deze website, dat kan ik je verzekeren; anders hou je het ook niet vol.

De oude jas.

In oktober kreeg deze website een nieuwe jas én een eigen Instagram account.
Als je de foto in de header regelmatig goed bekijkt, heb je gezien dat de afbeelding van de zonnewijzer in onze tuin met de seizoenen meekleurt.
In oktober zal de header er weer herfstig uitzien.

In het voorjaar maakte ik wat nieuwe items in de de categorie ‘Lezen’ (zie menubalk): een verzamelpagina van blogseries, een aparte pagina over ‘de Zeven zussen’-serie van Lucinda Riley en een nieuwe blogserie met de titel ‘Blogbouwstenen’. Ook introduceerde ik twee nieuwe gastbloggers: schoonzus Hennie Waninge en vriend Hans Ponne.

Verder was het een jaar waarin we met ons gezin bijna niets gezamenlijk konden vieren zoals wij gewend waren te doen.
Geen Sinterklaasfeest bijvoorbeeld. Dat werd uitgesteld naar Kerst,  maar dat vierden we ook met de stellen apart. “Sinterklaas doen we dan wel bij het ‘Februari-is-stom-feest’. Maar hoe stom februari ook was: het feest ging niet door.  Sinter-Paasfeest dan?  Ook toen mochten we nog niet met z’n achten bij elkaar komen; tenslotte hebben we de suikerbeesten en pepernoten in het 1e weekend van augustus maar opgegeten. Dit hoopvolle uitstelgedrag is exemplarisch voor hoe wij de hele coronapandemie hebben beleefd: zo lang zal het toch niet meer duren? Dán zullen we toch wel weer kunnen afspreken?

… we gingen naar een drive-by-feestje…..

We zochten alternatieven.  We organiseerden met z’n achten een wijnproeverij, een proeverij der onbekende dingen en een bier- en kaasproeverij, allemaal digitaal vanuit onze eigen woonkamers.  We maakten met deze en gene mooie wandelingen,  al dan niet met een kofferbak-picknick en we gingen naar een drive-by feestje. We downloadden de ommetjesapp van Erik Scherder en probeerden iedere dag 10.000 stappen te zetten.

We planden in de rustige coronaperiode  regelmatig een weekendje weg in een B&B (Egmond, Ruinen,  Enkhuizen), wat resulteerde in een aantal nieuwe blogseries en we kochten een vakantiehuisje in Westerbork.
Inmiddels  hebben we allebei twee prikken gehad en pakken we zo langzamerhand het gewone leven weer op.

Sinds twee weken heb ik een beugelbekkie; bij de achtste verjaardag van deze website hoef ik nog maar 6 weken….

Het komende jaar hoop ik weer te kunnen schrijven over bijeenkomsten van de kerk, cantorijrepetities, FysiYoLates-lessen, feestjes met familie en vrienden en concerten die hopelijk weer door mogen gaan en die zo vaak de waarde van mijn dag bepalen.

Wil je de blogs/evaluaties van de vorige verjaardagen lezen?
Klik dan hier op het allereerste blog uit 2014, daar onder vind je een overzicht.

Reageren

13 september: Zooitje ongeregeld.

Als Cantorij Roden staan we altijd vrij serieus mee te werken in kerkdiensten.
Des te leuker is het dan als het wat minder ernstig mag; zaterdagavond gaven we als piratenkoor acte de presence op de bonte avond van onze PKN-gemeente.
We stonden op het programma  als ‘Shantykoor de club van Karel’.

Een van de leukste dingen van zo’n optreden is de bijbehorende verkleedpartij.
Bij kledingverhuurbedrijf Willy Luinge was er piratenkleding gehuurd en iedereen mocht zich naar hartenlust uitdossen.
Hoeden met doodskoppen, jassen met borduursel, sjaals: wat een lol!
Zelf mocht ik piratenkleding lenen van schoonzoon Jon: een door hem zelf gemaakte leren hoed, een blauwe hes en een echte floret.
Toen we werden aangekondigd stond er een mooi zooitje ongeregeld in de hal.

Terwijl we stampend opkwamen zongen we a capella: “Dit zooitje hier is een shantykoor,  normaal staat Karel Piraat hier voor……”
Eenmaal op het podium zongen we een eigen tekst op ‘No nay never’, de klassieker van The Dubliners.

Bij dit soort gelegenheden sta ik eigenlijk altijd met een gitaar om m’n nek,  maar bij een shantykoor hoort een accordeon.
Met mijn eigen accordeon heb ik nog nooit voor publiek gespeeld,  dus ik vond het allemaal best spannend.
De hele week heb ik me suf geoefend, want ik wilde het refrein meespelen op het klavier (de witte en zwarte toetsen) maar dat oefenen had ik niet hoeven doen.
Ik was zo nerveus  dat ik door het trillen van mijn vingers het knopje van de E-bas niet kon vinden.  Zwaiten dokter.
Maar ik kwam op gang en we zongen.
Gitaarspelen en zingen gaat op de automatische piloot, accordeonspelen en zingen tegelijk gaat niet.
Ik begeleidde alleen met de bas-toetsen en zong enthousiast  mee.

Gerard heeft twee filmpjes gemaakt: een van het stamplied ‘Dit zooitje hier….’ op de  melodie van The Wellermansong en een van ‘Deze clan van Karel’
Ze gaan als bonus bij dit blog vandaag.
We hebben er met elkaar erg van genoten om eens op zo’n andere manier voor het voetlicht te treden.
Han Post heeft van de avond prachtige foto’s gemaakt (2 zie je op dit blog, bedankt Han!). Je kunt alle foto’s bekijken op de website van de kerk.
Wordt vervolgd dus.
Heb jij een leuke foto gemaakt en wil je die met ons delen dan hoor ik het graag.

Hieronder de bonus-video’s.

Dit zooitje hier

Clan van Karel

Wil je elke dag een melding als er een nieuw blog verschijnt?
Installeer dan de RSS-feed app op je telefoon of tablet.
Hier lees je hoe dat moet.

Reageren

Pagina 1 van 248

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén