De waarde van de dag

Gisteren las je het eerste deel van de stadswandeling die we deden met Jan en Janny dit weekend.
Na de gezellige, zaterdagmiddag-drukke Vismarkt wandelden we langs het mooie, 14e eeuwse pand aan de Brugstraat nr. 24, het Hoge en Lage der Aa en het Universiteitsgebouw.
Toen was het al weer hoog tijd voor een verfrissing: er was nog een tafeltje vrij bij Mr. Mofongo waar even later vier gevulde glazen en een schaaltje bitterballen op stonden.

We sloten de reis door de tijd af in de Prinsentuin, waar o.a. we de 17e eeuwse zonnewijzer bewonderden, die ons nog iets leerde over de tijd.
De vertaalde, Latijnse tekst luidt:
De verleden tijd is niets
de komende tijd onzeker
de tegenwoordig tijd is instabiel 
zorg dat je jouw eigen tijd niet verkwist.
Onderweg werden er natuurlijk grapjes gemaakt over het volgen van ‘de gids’ en waar mijn vlaggetje was.
Maar ik kreeg wél een welgemeend applaus.
Geen fooi helaas….
Het is voor mij echt een feestje om zo’n zelfbedachte stadswandeling voor te bereiden en te begeleiden.
Van te voren had ik zelfs een tijdschema gemaakt, want er moet ook genoeg tijd overblijven voor een natje, een droogje en misschien af en toe een winkel. We kwamen namelijk ook langs WirWar in de Oude Kijk in ’t Jat straat: daar moest Janny echt even naar binnen!
Toen we de auto weer opzochten was nog niet de helft van de 24 uur om: er wachtte een gedekte tafel op ons ‘Bij Boon’ in Peize.
En we weten allemaal: de tijd vliegt als je het leuk hebt!

Zondagmorgen begonnen we kalm met een kopje thee en een ochtendwandeling door Roden.
Het laatste onderdeel van dit weekend was een uitgebreide brunch, waarbij ik trakteerde op het gerecht waar wij bij het gezinsontbijt op 1 januari mee beginnen: Kaiserschmarr’n.

Zondagavond appten we nog even met elkaar.
Tikkies enzo.
En hoe leuk het was.
Tijdens de wandeling door Roden zondagmorgen had Janny verteld over een natuurgebied bij hen in de buurt (Epe) en heel toevallig was dat gebied het onderwerp van Vroege Vogels.
Daar hebben ze van droge landbouwgrond een natuurgebied gemaakt; sloten werden gedempt waardoor het gebied natter werd. Daardoor ontstond een moeras met veel bloemen en insecten.
De omwonenden zijn daar blij mee, maar maken zich ook zorgen over de knut.
Benieuw naar wat dat voor diertje is?
Je kunt het programnma nog terugkijken: hierbij een link naar Vroege Vogels van 27 september.

We hadden al iets leuks bedacht voor de 24 uur van volgend jaar.
Janny is namelijk gastvrouw op de Cannenburch: een 16e eeuws waterkasteel in Vaassen. Op de vierde zaterdag van september is daar altijd de ‘Gelderse dag’ die in het teken staat van de Gelderse geschiedenis en cultuur.
Maar we moeten iets anders bedenken…… de vierde zaterdag van september 2027 valt in de Rodermarktfeestweek.
Met optocht enzo.
Dan is Aaltje in Roden.

Vorige etmalen met dit stel:

2021 – De 24 uur van 

2022 – Boerderij uit de IJzertijd

2023 – Lebuïnus en de vikingen

2024 –  Een sluis, een zanger en La Cubanita

2025 – Amsterdam en de kikkerkoning

Neef Jan en zijn vrouw Janny zien we door de bank genomen twee keer per jaar. Hij is van de hele grote familie Boelen nog één van de weinigen waar ik regelmatig contact mee heb.
Dit jaar zagen we elkaar veel vaker: dat kwam omdat we alle vier 65 werden en dus regelmatig op elkaars feestje aanwezig waren.
Verder zagen we elkaar onverwacht op de begrafenis van Willem, de zwager van Jan & Janny die in juni plotseling overleed.
Voor de jaarlijkse 24-uurs-sessie waren wij dit jaar aan de beurt. De voorgaande keren hadden we hen uitgenodigd in Casa Grada in Westerbork, deze keer ontvingen we ze in Roden.
“Welkom in B&B Waninge Plaza!” heetten we ze welkom op zaterdagmorgen.
Koffie, lunch en uitgebreid bijkleppen; er was immers weer genoeg gebeurd!

We gingen naar Groningen waar we een wandeling door de stad maakten.
Vrijdag had ik een plattegrondje uitgeprint en 11 dingen bedacht die ik ze graag wilde laten zien.
Geen stadswandeling met droge geschiedenis, maar een ontdekkingsreis.
Die reis begon in de parkeergarage van het UMCG. “Kijk, hier komen we tegenwoordig bijna twee keer in de week door de oogproblemen…”
We waren al blij dat deze 24-uur door konden gaan, het is de laatste tijd nogal eens voorgekomen dat we dingen moesten afblazen.
De Stadsschouwburg, de Martinikerk (waar we helaas niet in konden) en het Pepergasthuis waren de eerste plekjes die we bezochten.
Het Pepergasthuis is één van de mooiste hofjes in Stad. In de middeleeuwen verbleven hier de pelgrims, die van heinde en verre kwamen om de arm van Johannes de Doper te aanschouwen. Die arm werd als relikwie bewaard in de Martinikerk. Meer weten? Lees dan dit artikel. waarin je meer leest over dit prachtige stukje ‘verstopte stad’.

Daarna lieten we ze het Forum zien: wat is het toch altijd een feest om daar te zijn!
We hadden prachtig weer, dus we konden bovenop het gebouw ‘Stad & ommelanden’ goed bekijken.
Gerard probeerde een selfie te maken van ons vieren.
“Beetje naar links…. nee, zo staat Jan voor de toren… o, zo staat de toren er wel op maar Janny niet….”
Een groepje jonge mannen zag het aan en schoot te hulp.
“Zal ik anders even een foto maken van jullie vieren met de toren?”
We konden de gedachten van de man in kwestie haast lezen; iets met boomers.
Maar de foto is prachtig geworden!
Op het dakterras genoten we van een grote beker thee en vervolgden onze weg over de Grote Markt en de Vismarkt, waarbij ik af en toe iets vertelde over de geschiedenis van de stad en hier en daar een bijzonder gebouw aanwees.

In één blog heb ik nog niet een derde van de 24 uur met Jan en Janny beschreven: wordt vervolgd dus!

Na het avondeten lezen Gerard en ik altijd uit een soort dagboekje: de bijbelse dagkalender.  Je leest een paar verzen uit de bijbel en een dominee schrijft daar dan een kleine uitleg of beschouwing bij. Het maakt wel uit welke predikant dat stukje schrijft: om de drie weken is dat iemand anders.
Een paar weken geleden hadden we iemand die het stukje schriftlezing dat we net hadden gelezen in zijn eigen woorden nog eens beschreef en er één zinnetje ‘algemeenheid’ aan toevoegde. Mooi proza, maar daarvoor heb ik niet zo’n dagboekje. Deze weken hebben we als schrijver Judith Bouma; ze werkt als gevangenispredikant en raakt ons met haar schrijfsels.
Afgelopen maandag bijvoorbeeld lazen we uit de bijbel het verhaal dat we zondag de 20e ook al hadden gehoord, over een landheer die arbeiders zoekt voor zijn wijngaard en met hen afspreekt dat ze als loon 1 denarie krijgen. Hij gaat op verschillende tijden van de dag naar de markt om mensen op te halen. Aan het einde van de dag krijgen alle arbeiders 1 denarie, of ze nou een hele dag of 1 uur hebben gewerkt. De werkers die de hele dag in de hitte hebben gewerkt protesteren dan, omdat ze vinden dat ze meer hebben verdiend, maar de eigenaar zegt dat hij dat bedrag met hen had afgesproken en dat hij zelf mag weten wat hij met zijn geld doet.

“Dat hebt wij al heurd’ zeiden we tegen elkaar. Sybrand had daar immers zondag ook over gepreekt.
Maar Judith vertelde over een preek die ze in de gevangenis in een dienst had gehouden over de genade van God.
Toen stond een gedetineerde op en schreeuwde: “Dus dan kan een pedofiel ook in de hemel komen!” en hij stormde de kerkzaal uit. Bij zo’n God wilde hij niet horen.
Terwijl die meneer zelf ook in de gevangenis zat en waarschijnlijk niet omdat hij zijn tanden niet had gepoetst.
Gods liefde is groter dan wij ons kunnen voorstellen.

Een gelijkenis is een verhaal dat Jezus gebruikt om iets uit te leggen over het koninkrijk van God.
Hij begint zo’n verhaal meestal met de zin ‘Het is met het koninkrijk van de hemel als….’ en dan volgt de gelijkenis.
Over dit bovenstaande verhaal schreef Judith: ‘Kunnen we God God laten zijn over zijn koninkrijk? Mag Hij daarin de regels en wetten bepalen en wat eerlijk en rechtvaardig is?
Of menen wij daar nog iets van te moeten vinden.
Kunnen we het oordeel aan Hem laten?
Het is met het koninkrijk van de hemel….. zo anders dan met onze aardse rijken. 
God zij dank wel!’

Gods hart is groter dan ons hart.
Vooral die woorden bleven ons bij in november 2024 bij het afscheid van Gerards broer Henri.
Er waren geen woorden voor wat zijn nabestaanden toen overkwam.
Het is ook niet aan ons om daarover te oordelen.
De overdenking in die viering werd afgesloten met de woorden: hoe je het als mens ook hebt verprutst, Gods hart is altijd groter dan ons hart.

In augustus kregen we een mail van Tjeerd.
Hij is als vrijwilliger werkzaam voor Hematon: dat is de patiëntenvereniging voor mensen met bloedkanker, lymfeklierkanker of andere hemato-oncologische aandoeningen zoals bijvoorbeeld Kahler waar Gerard aan lijdt.
Tjeerd nodigde ons namens Hematon uit voor een ‘lotgenoten-contact’-middag op vrijdag 25 september. Er was een bijeenkomst met een rondvaart over het Nationaal Park Alde Feanen bij Eernewoude.
We gaven ons op en meldden ons gistermiddag aan boord van de Marprinses, het grootste schip van de Rondvaarderij Princehof. 
We hadden prachtig weer.
Strakblauwe lucht, stralend zonnetje.
Het was al even geleden dat we hadden meegedaan aan een Hematon-activiteit, we troffen dus geen bekenden.
Dat is op zich niet erg: je begint eenvoudig een gesprekje door te vragen of men zelf patiënt is of ‘partner van’ en dan praat je zo makkelijk verder.
Niet iedereen heeft hetzelfde ziektebeeld, het verloop van de ziekte is ook bij niemand hetzelfde, maar je hebt allemaal een chronische ziekte en het lotgenotencontact daarover is altijd goed. Het is vooral heel herkenbaar wat je op zo’n middag om je heen hoort.

Maar, wie ons een beetje kent weet dat wij niet drie uur achter elkaar over de ziekte van Kahler praten.
Toen we eenmaal op het bovendek zaten en door het prachtige recreatie/natuurgebied voeren zaten we ontzettend te genieten van de mooie dag die ons zomaar in de schoot werd geworpen. We hebben een pittige periode achter de rug met problemen met Gerards rechteroog (een virus dat de kop opstak door het zwakke immuunsysteem), veel ziekenhuisbezoek en wisselende medicatie. Daar hebben we het de laatste tijd veel over gehad, daarom vonden we het wel lekker om ons even over te geven aan de Friese omgeving.
We zaten mooi in de zon op het achterdek: een glaasje wijn/bier, af en toe een lekker hapje en iemand die ons iets vertelde over Alde Feanen. Hierbij een link naar de website van dit Nationaal Park. Het ligt tussen Leeuwarden, Drachten en Heerenveen in en het is een moerasachtig gebied met open water, rietlanden, petgaten en moerasbossen. Het lijkt wel wat op het Weerribbengebied bij Giethoorn.

Aan het eind van de boottocht kwamen we langs Eernewoude waar we midden in het dorp een kerk zagen staan.
Je raadt het al…. daar wilde ik nog even heen, dus na de boot zochten we een parkeerplaats in het dorp.
We flaneerden langs de jachthaven van Eernewoude, kochten een ijsje en wandelden door steegjes en oude straatjes naar de kerk.
Die was van 1749, gebouwd op de restanten van de kerk die er eerst stond uit de 11e(!) eeuw.
Het restaurant waar we aan het eind van de dag een vissie & patat wilden eten was helaas niet open.
Van maart tot november alleen op zaterdag en zondag open…….en het was nog wel vrijdag-visdag!
Meneer Google gaf ons een alternatief  in  Hurdegaryp; in een kwartiertje reden we naar ’t Fyskhuus.
Iedereen sprak daar alleen maar Fries maar wij konden de bestelling gewoon in het Nederlands doen: twee plates kibbeling.
Wy hawwe der tige fan genoaten!

Eind augustus schreef ik een blog over het lied ‘Nature boy’ dat ik had gehoord bij De Sandwich.
Die dag daarna kreeg ik een app van Carlijn.
‘Wat mooi dat je schrijft over het nummer Nature boy. Is al heel lang een van mijn favoriete nummers, zat in die film Moulin Rouge.
Mijn schooltas had dat stukje tekst er op geschreven.’
Ze had die film al heel vaak gezien en was er helemaal gek van destijds, maar ik had hem nog nooit gezien.
Op één van mijn Spotify afspeellijsten staat ‘El tango de Roxanne’.
Dat nummer staat daarop dankzij Carlijn die mij in die tijd het lied liet horen; daar moest ik toen op z’n minst nogal aan wennen.
Ik kende het nummer alleen in de uitvoering van The Police.
Verder reikte mijn kennis over Moulin Rouge niet.

“Is die film nog ergens te zien?” appte ik Carlijn
Hij stond nog gewoon op Netflix.
“Dan kom ik een avond bij jou, gaan we samen Moulin Rouge kijken.”
Gisteravond was het zover.
Gezellig.
Het was heel anders dan ik had verwacht.
Overweldigend, ontroerend en prachtig.

Het verhaal speelt zich af in 1899, waarin Christian, een arme schrijver, naar Parijs komt en verliefd wordt op courtisane Satine.
Meer ga ik er op dit blog niet over vertellen, want het verhaal is overbekend.
Het is een tragi-komedie, een mooie mix van humor, romantiek en drama en het wordt flitsend en met veel kleur in beeld gebracht.

Waar ik het meest van onder de indruk was, was de muziek.
Alle muziekstijlen en periodes komen voorbij, een feest van herkenning.
The Beatles, Madonna, Elton John, Nirvana: de teksten en de melodielijn zijn hetzelfde maar verder is alles anders.
En dan El tango de Roxanne.
Het lied gaat over rauwe jaloezie, het laat de innerlijke kwelling zien van het hoofdpersonage Christian, terwijl zijn geliefde bij ‘de hertog’  is.
Het begint klein en gesproken, maar het wordt groter en groter en het loopt uit op een schreeuwende smeltkroes van hartstocht en wanhoop.
Zo vaak had ik het nummer voorbij horen komen en vond het mooi.
Maar nu, met het hele verhaal er aan vooraf, de indringende beelden en de opzwepende muziek kwam het intens binnen.
En die tango die zo vol passie wordt gedanst.
Zo mooi in beeld gebracht……

Vanmorgen zocht ik op internet naar het nummer en vond een YouTube-video met ‘El tango de Roxanne’ met beelden uit de film.
En weer raakte ik geëmotioneerd door wat ik zag.
En nee, deze keer geen link naar filmpje, maar een advies: zoek die film op op Netflix of een andere streamingsdienst en ga hem kijken.
Als je, net als ik in de afgelopen jaren, alleen maar naar de muziek van dit nummer luistert en de beelden bekijkt, mis je de hele context en is het ‘over the top’ en te veel.

En wat stond er nou op die schooltas?
De laatste zin van het lied ‘Nature boy’: ‘The greatest thing you’ll ever learn is just to love and be loved in return.’

Deze week was ik op een plek in Roden waar ik al heel vaak langs was gereden, maar nog nooit was geweest.
Gerard kampt al een paar weken met oog-problemen en rijdt daarom liever geen auto, dus ik zit veel achter het stuur.
Niet mijn hobby.
Ik zit liever naast hem: op lange ritten vaak met een handwerkje, maar vooral kijk ik graag naar wat we onderweg allemaal tegenkomen.

“Er moet eigenlijk even wat hout naar het overlaadperron. Wil jij rijden?”
We noemen het nog steeds overlaadperron, maar het heeft inmiddels een andere naam: het grondstoffencentrum.
In januari 2024 werd het geopend. Wil je er meer over weten? Hierbij een link naar een artikel de in De Krant van begin 2024.
In oktober 2025 verscheen in diezelfde Krant een artikel over hoe succesvol het nieuwe grondstoffencentrum was en kregen de inwoners van de gemeente Noordenveld een pluim omdat ze het zo goed deden! Ook lezen? Hierbij een link naar dat artikel Schot in de roos.
De achterbank van onze auto was naar beneden geklapt en de hele auto lag vol met hout.
Oude pallets, latjes, kratjes én…… Gerards oude werkbank. In stukken gezaagd.

Even uitleggen.
Tijdens het ‘Februari-is-stom’-feest hadden we met ons gezin de hele garage leeggehaald, want die werd helemaal geïsoleerd.
Mooi geworden!
Maar al die zooi weer gewoon weer terugzetten, dat moest maar niet.
Er stond een oude metalen kast die nog uit de steenfabriek kwam waar mijn vader vroeger werkte en de werkbank had Gerard zelf gemaakt op de Technische School in Assen in de jaren ’70.
Verder hingen er wat kastjes uit een oude keuken van vroeger, kortom ouwe troep.
Op zijn verjaardag kreeg hij een nieuwe werkbank mét een grote stelling en een bovenkast.
Inmiddels is het helemaal ingericht en het ziet er prachtig en vooral opgeruimd uit.

Terug naar het grondstoffencentrum.
We hebben een pasje, (O? Waar hebben we dat dan? In mijn portemonnee.) daarmee gaat de slagboom open.
Daarna rijd je door naar een verhoging, waar bordjes staan bij enorme containers waar je je spullen in kunt gooien.
Er was een vriendelijke medewerker van de gemeente met zo’n fluoriserend oranje hesje aan die ons de weg wees: wij moesten naar A/B HOUT.
Daar stond al een meneer met een auto+aanhanger enorm in de weg, maar daar konden wij wel omheen.
Het is een heerlijk gevoel om al dat overtollige hout in zo’n kolossale container te gooien.
DENG! Weg ermee!
Gerard had geen nostalgische gevoelens bij de werkbank; hij zat vol houtworm en heeft lang genoeg dienst gedaan. Je kunt tenslotte niet alles bewaren.

‘Wat een avontuur, hééé’ zou Bert Visscher zeggen.
Spelende vrouw, wat heb je nu geleerd?
Je kunt heel veel afval gratis brengen als je het van te voren goed scheidt.
En als je met hout sleept moet je werkhandschoenen aan doen, anders krijg je splinters in je vingers.
Au.

Vanaf afgelopen vrijdag zijn Roden en haar inwoners collectief gegrepen door het Rodermarktvirus: rondom de Rodermarkt op de 4e dinsdag van september is het bijna een week feest in Roden. Het openbare leven ligt even helemaal stil; de Jaarbeurs van het Noorden wordt gehouden, er is een Miss verkiezing, er is iedere avond life – muziek in het centrum van Roden en op woensdag zijn de kortebaandraverijen. (dat heet hier ‘pirdjerenn’n’). Dit alles natuurlijk overgoten met een sausje van ‘hapje en meerdere drankjes’..

Gisteren, zaterdag de 19e was de optocht: de Rodermarktparade.
Het is een begrip in de omgeving. Van heinde en verre komen de toeschouwers op het spektakel af en duizenden mensen staan rijendik langs de route.
De vlag gaat letterlijk uit aan de Boskamp.
De wagens worden gebouwd door buurtgroepen en basisscholen.
Met onze drie dochters hebben we het spektakel zes keer als ‘ouders  van een kind op de wagen’* meegemaakt.

De optocht-zaterdag is in ons gezin een vaste feestdag: ’s morgens rond de koffie verzamelen de gezinsleden zich en we bekijken een aantal keren de parade.
Gistermiddag vertelde ik dat ik natuurlijk voor de wagens naar de optocht ga kijken, maar dat ik de korpsen ook altijd prachtig vind.
Ik hoop altijd dat ze een extra show geven als ze langskomen.
“Korpsen. Dat vind ik altijd een raar Nederlands woord” zei Jon.
Dat begreep ik niet helemaal. “Hoezo?”
“Een ‘corps’ is in het Engels een lijk” legde hij uit.
O ja, dan snap ik het wel.

Na de middagoptocht en de thee was het tijd voor het weggooien van € 20,-, ook een vaste traditie inmiddels.
Maar daarvoor heb je wel meer dan een half uur plezier.
Volgens één van de dochters is dat relatief gezien veel meer dan bij de meeste andere attracties op de kermis.
Ik sta allang niet meer alleen achter het muntjes-schuif-apparaat; gistermiddag stonden we maar liefst met z’n zessen te schuiven!

Toen we gisteravond vlak voor de avondoptocht met de hele club rond de broodtafel zaten realiseerde ik me zo ineens dat ik nog geen blog had.
Te gezellig!
Nu heb ik altijd wel wat op voorraad, dus het vlot van de Médusa bracht uitkomst.
Toen iedereen weg was wat het al bijna 10 uur.
Een gezinsdag van grote waarde!
“Wanneer zien we elkaar weer? Een verjaardag?”
Nee…. de volgende bijeenkomst met ons hele gezin zal in oktober zijn: het huwelijk van Carlijn en Wim.

Wil je weten wie de Parade heeft gewonnen?
Hierbij een link naar een artikel daarover op de website van De Krant.
Onder de tekst staan heel veel mooie foto’s!

* Zie eerdere blogs die ik over dit onderwerp schreef 20 september 2014 en 19 september 2015