De waarde van de dag

Het was 1976, ik was 15 jaar; ik werd door Arend, die ik kende van de club en de zondagsschool, gevraagd om mee te gaan naar een repetitie van gospelgroep ‘The Mountaineers’ in Smilde. Iets meer dan een half jaar heb ik er op gezeten en meegezongen, maar ik voelde me er niet thuis; dat had vooral te maken met de leeftijd van de andere leden, die minstens 3 jaar ouder waren en sommigen waren al begin twintig. Op die leeftijd is dat veel.

Begin dit jaar kreeg ik een mail van Arend: hij nodigde me uit voor de reünie van The Mountaineers.
Dit jaar was het vijftig jaar geleden dat de zanggroep werd opgericht
Even was er twijfel; ik zat er maar zo kort op, ik zong niet mee op de LP die ze maakten, maar ik gaf me toch op.
Gistermiddag om 14.00 uur werden we verwacht in Het Kompas bij de Koepelkerk in Smilde.

De eerste die ik sprak was Han. We liepen samen naar binnen; ik herkende hem wel maar hij mij niet. Toen ik later vertelde dat ik getrouwd was met Gerard Waninge kwam die naam hem wel bekend voor: “Daar heb ik nog mee gevoetbald!”
Binnen was er koffie/thee met ‘smulcake’ en zo’n dertig oud-koorleden.
Het leeftijdsverschil dat in de jaren ’70 zo’n barrière was geweest, viel nu helemaal weg.
Of je nou 65, 70 of 72 bent maakt nu helemaal niks meer uit.
Ook was er nu wél aansluiting met de andere koorleden. Dat kwam omdat er ook veel mensen waren die ik kende vanuit ons kerkelijk netwerk in Hoogersmilde, of die inmiddels familie zijn geworden (schoonzus Lammie) of de zus van een vriendin, of vroegere buurtgenoten, kortom: goed dat ik gegaan ben.

Maar we kwamen niet alleen maar om te kletsen: we gingen ook zingen!
We kregen een boekje met teksten (wij zongen vroeger alleen met teksten, zonder noten!) en Klaas de Jonge (die tegenwoordige Emile heet) nam plaats achter de piano.
Hij was destijds de koorleider en onder zijn bezielende pianospel zongen we een aantal liederen.
Een bijzondere ervaring. Wát een teksten stonden wij daar toen te zingen.
En we wisten het ook zo zeker allemaal wat we de wereld toezongen….
Het koor noemde zichzelf ‘mountaineers’ omdat het dagelijks leven werd gezien als het beklimmen van een berg waarbij je een gids (Jezus) nodig hebt.
Dat stond ook op de LP: ‘Luister naar Hem en laat je leven door hem leiden’.
Na de lunch sloot Lammie de bijeenkomst af met een gedicht waaruit ik deze zin heb onthouden: de echte bergen moesten nog komen.

Herinneringen opgehaald en veel mensen gesproken.
En over die echte bergen: wie ik ook sprak, niemand is ongeschonden door die vijftig jaar gekomen.
Er waren zelfs al een aantal leden overleden.
Ons geloofsleven zag er inmiddels ook heel anders uit dan vijftig jaar geleden; wij zelf ook 😉

Na afloop liep ik nog even naar de oude MAVO en stond te mijmeren op het schoolplein.
Daarna deed ik het boek ‘Smilde’ weer dicht.
Zonder heimwee weer naar Roden.

Vorig jaar kocht ik ‘Toegift’, een boek geschreven door Hotske Postma. Zij was predikant in Roden van 1992 tot 2003.
Voor mij was Hotske een voorganger die veel indruk maakte door wie ze was en hoe ze deed.
Als je benieuwd bent naar de inhoud van het boek, moet je het zelf kopen: op dit blog deel ik wat het met mij deed.
Gerard las het boek eerst en het viel me op dat hij het bijna niet kon wegleggen.
“Het is geschreven door iemand die ik goed gekend heb en als ze schrijft over haar tweede gemeente Roden komt het heel dichtbij.”

Hotske is net als ik 1960 geboren en ze begint met haar jeugd in een hervormd gezin het Friese dorpje Exmorra.
Ik las mijn eigen verhaal. De kleine lagere school, de kerk waar je op zondagmorgen met het hele gezin naar toe gaat, het poesiealbum: ze schetst een prachtig tijdsbeeld.
Ze schrijft dat haar kindertijd doordesemd is van kerk en geloof in een kleine samenleving waarin mannen de dominante rol hebben en bijna alle beslissingen nemen.
Zo herkenbaar!

Ze was de eerste vrouwelijke dominee die ik leerde kennen en ik heb destijds veel van haar geleerd. Wij waren in 1989 in Roden komen wonen en moesten al erg wennen aan het enorme verschil van de Hervormde gemeente vergeleken bij die van Hoogersmilde.
Hotske richtte de Gesprekgroep Jong-volwassenen op en vertelde ons over het evangelie van Maria Magdalena. Dat dat er was, maar dat dat in de door mannen geregisseerde kerkelijke wereld geen plek in de bijbel heeft gekregen.
Zij vroeg mij om ouderling te worden en zij inspireerde mij op meerdere gebieden.
Zij was de eerste dominee die niet ‘boven’ mij stond, maar naast mij.
Als je het niet eens was met wat ze zei, dan kon je dat gewoon zeggen en we konden het op een gelijkwaardige manier over het geloof hebben.
Ze vond dat we in de laatste zin van ‘Geest van hierboven’ niet moesten zingen ‘dat wij Gods zonen zijn’, maar ‘dat wij Gods kind’ren zijn’.
Ze was een enorme verbinder en ze leerde ons met een vorm van bibliodrama dat we ons konden inleven in een figuur uit de bijbel.
Ze liet mij in de huid van Maria kruipen en ik weet nog hoe bijzonder die belevenis was.
Ze organiseerde een soort ‘vijf broden en twee vissen’-picknick na een kerkdienst die in mijn geheugen gegrift staat.
Zij was een frisse wind door mijn geloofsleven en toen….. ging ze weg.

Hoe het voor haar is geweest weet ik nu.
Hoe zij het beleefde, wat er in haar gezin gebeurde en hoe ze worstelde met bepaalde zaken.
Ze kreeg een burn-out, moest met vervroegd emeritaat en is daarna kwetsbaar gebleven.
Ze schrijft dat ze die burn-out lang heeft gezien als een breekpunt in haar leven, maar dat ze er nu naar kijkt als een kantelpunt.
Als iets breekt is het kapot, als het kantelt kun je er anders naar kijken.
Ze heeft veel voor mij betekend: wat een zegen dat ik een klein stukje op haar levensweg met haar heb mogen meewandelen.

Aan  het eind van het 10e Pensionada-blog schreef ik: ‘Misschien binnenkort maar eens op de fiets naar Groningen. Door de Onlanden. Maar niet meer om zeven uur’.
Gisteren kwam het er al van: om 11.00 uur zaten we op de fiets!
Zonnig weer en niet veel wind, we genoten er van. 
Ons doel was het centrum van Groningen, te weten het Forum, waar we de film ‘Boomers’ wilden bekijken. 
Die draaide om 13.15 uur. 
Daaraan vooraf trakteerden we onszelf op een twaalf-uurtje in ‘De Drie Gezusters’.

We nestelden ons na 13.00 uur in de fauteuils in de luxe bioscoopzaal waar Huub Stapel gestalte gaf aan de 65-jarige Bob.
Hij woont in een luxe loft in Amsterdam, hij heeft een veel jongere vriendin en een groep vrienden die hij al meer dan veertig jaar kent. 
Maar Bob wordt ouder….. hij slaapt met een apneu-masker en heeft moeite met plassen.
Zijn vriendin wil dolgraag een kind, iets wat hij helemaal niet ziet zitten en op zijn werk wordt hij aan alle kanten ingehaald door jongere werknemers die willen werken met Instagram, influencers en Tik Tok. En Bob zit niet op Tik Tok.
En dan is hij ook nog nodig bij het verzorgen van zijn moeder die een tia heeft gehad.
Met zijn moeder en zijn zus praat Bob trouwens prachtig Limburgs; zo mooi om te horen.
Rode draad in de film is Odile, een jeugdliefde van Bob die weer in zijn leven opduikt en waar hij behoorlijk van onder de indruk is.

In Boomers zien we hoe mensen worstelen met hun leeftijd en gaan twijfelen aan hun plek in de maatschappij. 
Bob is op een gegeven moment gewoon een oude, chagrijnige man die alleen maar aan zichzelf denkt.
Op een dieptepunt in zijn leven zegt hij: “Ik heb alles verkloot; met mijn moeder, mijn huwelijk en mijn dochters opgescheept met een weekendvader.”
Zijn vriendin noemt zijn vriendengroep ‘een stelletje vervelende boomers’, maar zij blijken toch erg belangrijk te zijn. 

Wat een heerlijke film!
En wat herkenbaar voor mensen van onze leeftijd.
“Waar gingen wij ook maar weer heen, welke band was dat? Ik kom er zo weer op…”
“Fijn dat ik opa wordt, maar ik wil niet zo genoemd worden!”
“Een cruise?!? Dat gaan we toch niet doen!”
Tandenpoetsen op één been om de balans te oefenen. 
“Ik hou tegenwoordig de leuning vast als ik de trap op loop…”
Even ‘voorgenieten’? Hierbij een link naar de trailer. 

Om 17.30 uur waren we weer thuis. 
Een dagje Groningen.
Genieten van het sfeertje in het Forum*: ontmoetingsplek en huiskamer van Groningen. 
Nieuwe oorknopjes gekocht bij ’t Oortje.
Lekker gegeten op de Grote Markt; het was al druk ‘ien Stadt’ en de terrasjes zaten gezellig vol.
Overal perkjes met krokussen en narcissen. 
Op de terugweg een ijsje bij het Hoornse meer. 
En het fijnste: fietsen door de Onlanden. 
Er stonden weer groepjes mensen met enorme telelenzen te koekeloeren over het natuurgebied; ook zonder dat we weten welk bijzonder beest daar nu weer te zien was was het fantastisch om daar na een half jaar weer te fietsen. 

* Meer weten over het Forum? Hierbij een link naar Visit Groningen met heel veel informatie. 

Half februari kregen we een appje van jongste dochter Carlijn met een uitnodiging: ‘Donderdag 5 maart is er een open dag voor vrienden en familie bij NAIS waar ik vrijwilligerswerk doe. Komen jullie ook kijken?’ Tuurlijk.
Even uitleggen: bij NAIS maken ze nieuwe items van bestaande stoffen die zijn binnengekomen bij hun collega’s bij de textielafdeling van GoudGoed, een grote kringloopwinkel in Groningen.
Ze vinden dat tweedehands stoffen en textiel oneindig veel mogelijkheden bieden.
NAIS items zijn daardoor uniek, net als de mensen die ze maken. Want ook zij beschikken over allerlei mogelijkheden die ze bij NAIS kunnen ontdekken en ontwikkelen.
Carlijn liet ons een hoedje zien dat zij gemaakt had: “Kijk, dit was stof van een dekbedovertrek met paarden.”
In de achternaad zie je het labeltje dat ieder item dat bij NAIS gemaakt is siert.

Wij hadden al veel enthousiaste verhalen gehoord over kasten vol gesorteerde lapjes, op kleur gesorteerde klosjes naaigaren, zelfgemaakte tassen, een werkruimte met voor iedereen een naaimachine, een kniptafel en een fijne werksfeer, nu konden we het met eigen ogen aanschouwen.
Op dit moment is er één grote opdracht waar het hele team aan werkt.
Carlijn: “Daar zie je een hele grote stapel waszakken, die jaren zijn gebruikt door een grote zorginstelling. De zakken waren praktisch in gebruik, sterk en onmisbaar achter de schermen. Toen ze hun oorspronkelijke functie verloren, begonnen ze bij ons aan een nieuw hoofdstuk. Samen met de zorginstelling kwamen we tot een nieuw idee voor deze waszakken: strandtassen! Deze tassen worden cadeau gedaan aan het personeel van de zorginstelling. Een dankjewel, gemaakt van iets dat al onderdeel was van hun dagelijks werk. Wat eerst zorg droeg, draagt nu zomerplannen. Een tas met geschiedenis voor mensen die elke dag het verschil maken.”
Op de afbeelding hiernaast (erop klikken voor een vergroting) zie je links de stapels waszakken; op de tafel rechts ligt een strandtas die al klaar is mét zo’n mooi NAIS-labeltje aan het zakje aan de voorkant.

We zagen voorbeelden van verschillende soorten tassen en tasjes, kussens, brillenhoesjes, maar ook meubels die opnieuw bekleed waren.
In één van de kasten langs de wand stond voor iedereen een krat voor eigen projectjes. In Carlijn’s krat zaten een aantal zelf gemaakte artikelen die waren versierd met kleine, geborduurde motiefjes. Een kikkertje, een slakje, een rupsje……. erg lief.
We grapten al over een nieuwe lijn: ‘de Lijn-lijn’!
Dan heb je echt wel iets bijzonders, want Carlijn borduurt die diertjes er met de hand op.
Ze vertelde dat dit een nieuwe collectie wordt met het thema ‘Lente’; het is de bedoeling dat het vanaf april in de verkoop komt.
Wil je zo’n exclusief item? Kan ik voor je doorgeven.
Onderaan dit blog vind je wat details van de borduurwerkjes.

We dronken samen een glas fris, we genoten van de knabbeltjes die op tafel stonden en we kwamen tot de conclusie dat het een aangenaam ‘kijkje’ achter de schermen was.
NAIS mien jong.
Dat was het!

Meer weten? Hierbij een link naar hun website.