De waarde van de dag

een alternatief voor 'de waan van de dag'

18 juli: Blijf in contact met de sukkel in jezelf.

“Wie gebruikt  het woord genade nog?” vroeg de voorganger  vanmorgen in de kerk.
Niemand.  Genade is een ouderwets woord.
Maar het was wel het thema van de viering vanmorgen.

Dominee Sijbrand van Dijk schetste een beeld van de ‘afreken-cultuur’ die op internet is ontstaan.
Iemand heeft iets fout gedaan en wordt publiekelijk aan de schandpaal genageld. FOUT! SCHANDE!
Degene die dat roept hoort zelf bij ‘de goeden’ en meent het recht te hebben de ander te veroordelen en te straffen.
Maar, hield de predikant ons voor, er zijn niet alleen maar ‘goeden’ of alleen maar ‘kwaden’. Als je iets fout hebt gedaan betekent dat niet dat je ook fout bent.

Genade is dat je altijd opnieuw mag beginnen.
Als voorbeeld hoorden we het verhaal van de schrijver van het lied ‘Amazing grace’ , John Newton (1725-1807).
Hij kwam uit Londen en voelde zich niet aangetrokken tot kerk en geloof.
Hij werkte in de slavenhandel, in de 18e eeuw een normale baan. In die tijd was slavenhandel heel gewoon, het werd zelfs vanuit de bijbel goedgepraat door de kerkelijke en politieke elite.
Toen het slavenschip waarop hij kapitein was bijna verging en hij de ramp overleefde, bekeerde hij zich en nam afstand van de slavenhandel.
Later werd hij zelfs één van de voorvechters van de afschaffing van de slavernij.
Hij werd predikant en schreef het lied “Amazing grace” in voorbereiding op een kerstdienst.
Bij “Amazing grace, that saved a wretch like me”, kijk je dus in de ziel van John.
Een man met bloed aan zijn handen, maar die door de ontmoeting met Jezus compleet omdraaide.

Eenzelfde verhaal als van Paulus, de man die de brief schreef die vanmorgen als schriftlezing werd gelezen.
Wij zongen na de preek een vertaling van het lied; na zo’n uitleg komt het extra binnen.

Wat ik zal onthouden uit deze bijeenkomst is deze zin: ‘Blijf altijd in contact met de  sukkel in jezelf’.
Die zit in ons allemaal.
Dan kijk je namelijk milder naar de ander.
Dan zie je in de ander geen ‘domme looser’,  maar iemand die pech had met de plaats waar zijn wiegje stond.
Iemand die een verkeerde beslissing nam met verstrekkende gevolgen of in een verkeerde vriendenclub verzeild raakte.
Of iemand die tot het uiterste getergd is en van zich afslaat.

Je kunt altijd opnieuw beginnen.

We zaten met zo’n 60 mensen in Op de Helte en na afloop was er voor wie dat wilde een kop koffie; we hebben in de hal ruimte genoeg.
Gerard vertelde dat er in zijn groepje nog uitgebreid was nagepraat over de viering.
Sommigen vonden het best een moeilijke boodschap. “En Hitler dan….?”
Wat fijn dat we weer kunnen napraten. Vragen stellen en ervaringen delen. Elkaar ontmoeten.
Een essentieel onderdeel van ‘PKN-gemeente zijn.
Wat hebben we het gemist.

Als bonus bij dit blog een uitvoering van ‘Amazing grace’ van het Soweto Gospel Choir. 

Reageren

17 juli: Geen boek? Dan een deken.

Jaren  trokken we als duo-baan collega’s  samen op (vanaf 2009) . Jacquelien en ik vormden een goed stel en samen ‘runden’ we het management van de afdeling  Ouderenpsychiatrie. Als het aan ons had gelegen was dat zo gebleven,  maar ons werd niets gevraagd en op een gegeven moment hoefden we het fort niet meer te verdedigen.

Zij ging met haar uren naar de Opnamekliniek in Zuidlaren en ik ging deel uitmaken van het secretariaat van Team290.
In het begin belden we elkaar nog minstens één keer in de week. In de laatste fase van onze samenwerking was dat nog werkoverleg: hoe doen we dit, wat gaat daarmee gebeuren, maar toen ik bij de kliniek in Groningen ging werken werd dat al minder en belden we om de twee weken. Sinds ik bij Team290 werk hebben we qua werk helemaal niets meer met elkaar te maken, dus bellen we op momenten dat we allebei vrij zijn.

Toen we vorig jaar juli ons officiële afscheidsetentje hadden met z’n tweeën kreeg ik van haar een prachtig boek, net iets voor mij!
(Weten welk boek? Lees dan het blog ‘Samenwerkschap’ van juli 2020.)
Destijds had ik haar een exemplaar van mijn boek beloofd dat uit zou komen rond mijn 60e verjaardag, maar dat kwam er niet….(zie TBONTB)
Dus ik bedacht iets anders.

Het werd een zelfgemaakt buitendekentje voor frisse momenten.
Zo’n dekentje dat tegenwoordig in de HoReCa op elk terras ligt om over je benen te gooien.
Stiekem overlegde ik met Jacquelien’s zus. “Wat vindt ze mooie kleuren?”
Van Jacqueliens bijdrage als Lezer van de maand weten we dat ze weg is van Griekenland, dus het werd een dekentje van twee kleuren blauw en wit.
Op internet vond ik ‘de dekensteek’; als je die haakt ontstaan er allemaal kleine golfjes, wat weer doet denken aan de Griekse zee.
Hierbij een link naar de website ‘de Breiclub’, waar de dekensteek duidelijk wordt beschreven met een teltekening én een instructiefilmpje.
9 bollen garen voor haaknaald 5 bestelde ik op internet en ik begon met de deken.
Ik begon met één vierkantje wit, en in ruitvorm haakte aan dat vierkantje twee donkerblauwe vierkantjes vast.
Aan die twee vierkantjes haakte ik drie lichtblauwe vierkantjes vast en vervolgens ging ik weer over op wit: 4 vierkantjes.
Toen ik 6 vierkantjes op een rij had minderde ik weer rij voor rij naar één vierkantje: toen was het dekentje klaar.
Misschien vraag je je af waarom er knoopjes aan het dekentje zitten? Daarover meer in een volgend blog onder de titel ‘Hoe een dekentje kussen werd’.

Reageren

16 juli: Roos.

Het nieuws dat de laatste dagen tot ons komt houdt me meer dan anders bezig.
De beelden die ik zie, de reportages die ik hoor.
Het verwoestende water, zoveel doden in Duitsland en België, het overlijden van Peter R. de Vries die op klaarlichte dag op straat werd neergeschoten, de verontrustende berichten over het coronavirus.
Het spookt al maar door mijn hoofd, het wakkert angst en onzekerheid aan en ik voel me machteloos.

Nee, ik heb geen roos op straat gelegd vandaag.
Ik zet een foto van een roos die in onze tuin staat te pronken op mijn blog.
Een roos van onmacht.

Reageren

15 juli: Thuredrith 3 – Op bezoek bij Jeanet.

Al jaren ben ik trouw lezer/volger van het blog  ‘Blij dat ik brei’  van Jeanet Jaffari-Schroevers.
Zij is de eigenaresse van een wolwinkeltje in Arnemuiden.  Ik was al heel lang van plan om haar eens op te zoeken,  maar het is zo ontzettend ver weg als je in Roden woont.
Een dagje heen en weer vond ik geen optie.
“Kunnen we vanuit Dordrecht niet één dagje naar  Zeeland?  Dan combineren we dat met een paar uur aan het Noordzeestrand” opperde ik voor onze vakantie; Gerard vond dat een prima idee.

Vorige week woensdag 7 juli liepen we om 10.30 u op de Markt in Arnemuiden en zag ik het overbekende geveltje dat op de voorpagina van de website staat.
Eenmaal binnen was het een feest van herkenning: sjaaltjes, knuffeltjes,  dekentjes,  boekjes,  wolletjes: alles had ik al eens voorbij zien komen op de website.
Jeanet zelf stond gezellig in het Zeeuws te babbelen met een klant en ik kon op m’n gemakje rondkijken in de winkel.
Toen zag ik ook gelijk al wat ze bedoelde met “ik heb eigenlijk veel te veel garen voor de ruimte die ik tot mijn beschikking heb…”.
Dan schrijft ze over dozen vol nieuwe bestellingen die binnen komen en dat ze soms niet weet waar ze er mee heen moet.

“Als ik u ergens mee kan helpen, dan zegt u het wel,  hè?”
Natuurlijk  kon ze me helpen.
Maar eerst wilde ik gewoon even met haar praten.

Over het schrijven en bijhouden van een blog.
Over haar werk in de zorg en het hoofd boven water houden in coronatijd.
Over mijn bewondering voor haar tomeloze energie en haar creativiteit.
Over breiclubjes, workshops en natuurlijk over het plezier in het delen van patroontjes,  steken en handwerkervaringen.
(klik op de foto voor een vergroting)

En natuurlijk kon ze me helpen.
Een vriendin van Frea heeft een dochtertje van bijna twee die helemaal fan is van Kolletje.
Weet je niet wie Kolletje is? Hierbij een link naar de website van de Kinderboekwinkel.
Kolletje heeft toversokken; rood wit gestreepte kniekousen.
Kon ik een paar breien als cadeautje?
In Arnemuiden kocht ik twee bolletjes fijne wol,  een rode en een witte en kreeg daarbij een matentabelletje.
Dat is het grote voordeel van een betrokken verkoopster in een handwerkwinkel: je koopt garen en je krijgt er advies bij.
In een eerder blog over Jeanet schreef ik dat ze even heeeel erg boos was; o.a. over mensen die wol kopen bij de Zeeman en bij haar advies komen vragen en een gratis patroontje willen.
Benieuwd naar wat ze toen schreef? Hierbij een link naar mijn blog onder de titel ‘Jeanet was boos’, daar vind je een link naar haar boze verhaal.

Binnenkort een verslag van mijn inspanningen voor de toversokken
Verder kocht ik nog twee mooie bollen sokkenwol voor een babyvestje.
Wat een bijzonder bezoekje en wat leuk om Jeanet te ontmoeten!
Natuurlijk: Biesbosch was mooi, Dordrecht is prachtig, maar deze ontmoeting was voor mij het hoogtepunt van onze vakantie.

Hieronder een overzicht van alle tot nu toe gepubliceerde delen in deze serie:
1. EuroParcs Resort Biesbosch  – Wetenswaardigheden over het park, de A16, een stukje geschiedenis en dieren.
2. Oude stad – Twee stadswandelingen in het stadshart van Dordrecht.
3. Op bezoek bij Jeanet – Een dagje Zeeland: eindelijk naar het wolwinkeltje van Jeanet van ‘Blij dat ik brei’!
4. De sleutel van Loevestein – Ons bezoek aan het kasteel waaruit Hugo de Groot ontsnapte in een boekenkist en waar wij werden ondergedompeld in een stukje vaderlandse geschiedenis.
5. Molens en veel water – Fietsen langs de wereldberoemde molens in Kinderdijk en langs het riviertje de Alblas.

 

Reageren

14 juli: Thuredrith 2 – Oude stad.

Als wij aan anderen vertelden dat we naar Dordrecht gingen op vakantie was de reactie vaak: “Mooie stad!” En dat is het ook.
Twee dagen bezochten we Dordrecht, beide keren gingen we er op de fiets naar toe; een mooi tochtje van ongeveer 13 kilometer.
De eerste keer fietsten we ‘linksom’, langs de Dordtse Kil en het industriegebied. Dat was wel de kortste weg maar ook de drukste qua overig verkeer.
De terugweg maakten we ‘rechtsom’, door parken en buitenwijken, een stuk aangenamer voor fietsers.

De eerste dag zetten we de fietsen midden in het centrum en deden de ‘Stadswandeling Leermomenten’: een wandeling langs monumenten in de stad, met een korte beschrijving van het gebouw, wat er in de loop van de tijd mee gebeurd is, wat er in het verleden geleerd is en wat we er nu van kunnen leren.
Een andere benadering dan in de meeste andere oude steden.
Eén voorbeeld licht ik toe: de Groothoofdspoort. Een heel mooi bewaard gebleven stadspoort.
Dit stond in het foldertje: “Deze plek was het voornaamste havenhoofd. Dordtse burgers, vreemdelingen, maar ook keizers en koningen kwamen er aan land. De grootse entree paste bij hun status. De laatste vorst die per schip arriveerde was in 2015 koning Willem Alexander met koningin Maxima.
Als je je omdraaide stond je aan de kade en klotste het water van drie rivieren tegen de trap omhoog.
Dit was de bijbehorende tekst:
Dit is Dordrechts minst tastbare, maar misschien wel belangrijkste monument. Het is helemaal opgetrokken uit Licht Lucht en Water.
Hier ervaar je de stad op een eiland. In een groots gebaar komen op het Drierivierenpunt de rivieren Merwede, Noord en Oude Maas samen.

Wat een mooie benadering van de toerist.
Geschiedenis is mooi maar geniet ook van wat er nog meer te zien is.
In de oude havens zie je nog dat er in Dordrecht altijd hard gewerkt is.

De tweede stadswandeling heette ‘de Hofjesroute’.
Je kent het vast wel: je loopt in een straat, dan is er een deur met poortje erboven en als je die opent sta je in een prachtige binnentuin omzoomd door petieterige huisjes waar vroeger arme oude vrouwen of mannen woonden.
Ook nu was de wandeling weer anders dan anders.
We kwamen natuurlijk langs een paar bovenbeschreven hofjes, maar de bijzonderheid zat hem in volkshuisvesting van latere datum.
De Clara en Mariahof bijvoorbeeld, in 1880 gesticht door koekbakker Kemp voor weduwen en wezen die geen eigen huis konden betalen.
Of De Hallinckhof uit 1864. Dit was het eerste woningbouwproject van de half kapitalistische, half idealistische Vereniging tot Verbetering der Huisvesting van de Arbeidende Klassen.
Het nieuwste hofje stamde uit 1926: De Wilhelminastichting. Alleen bestemd voor ouden van dagen behorende tot een protestants kerkgenootschap, van den vrouwelijke kunne, uit den arbeidersstand of kleine middenstand. De gevelversiering was veelzeggend: de vier stadia van een vrouwenleven werden uitgebeeld.

Dit staat er onder:
Ontbloeiend aan de moederschoot, wordt ’t kind in ’s levensopgang groot.
Na jaren vol van arbeidslust breng’ ouderdom verdiende rust. 

We spraken een mevrouw van wie daar nu een vriendin woont.
“Het is wel klein hoor. En de trapopgang naar de slaapkamer deel je met de buren.”
‘En je kunt je auto niet kwijt…’ dachten wij er achteraan.

Nu heb ik nog maar een fractie benoemd van wat we hebben gezien in Dordrecht.
Advies: ga zelf eens kijken!

Hieronder een overzicht van alle tot nu toe gepubliceerde delen in deze serie:
1. EuroParcs Resort Biesbosch  – Wetenswaardigheden over het park, de A16, een stukje geschiedenis en dieren.
2. Oude stad – Twee stadswandelingen in het stadshart van Dordrecht.
3. Op bezoek bij Jeanet – Een dagje Zeeland: eindelijk naar het wolwinkeltje van Jeanet van ‘Blij dat ik brei’!
4. De sleutel van Loevestein – Ons bezoek aan het kasteel waaruit Hugo de Groot ontsnapte in een boekenkist en waar wij werden ondergedompeld in een stukje vaderlandse geschiedenis.
5. Molens en veel water – Fietsen langs de wereldberoemde molens in Kinderdijk en langs het riviertje de Alblas.

Reageren

13 juli: Eén artikel is niet gescand!

Een nachtmerrie wil ik het niet noemen, maar vervelend is het wel.
Weet je nog dat ik vorig jaar in juni schreef over de ‘boodschappenscanners’ bij de Jumbo?
Over mijn eerste gehannes met het moderne apparaat kun je lezen in ‘Modern‘.
Na een jaar loop ik geroutineerd met de scanner, het boodschappenbriefje, de pen en de boodschappenkar door de Jumbo.
De boodschappen doe ik alvast in twee tassen die precies in mijn fietstassen passen, zodat ik ze na het betalen gelijk over kan pakken op de fiets.

Af en toe word je onderworpen aan een steekproef. Dan komt een medewerkster je boodschappen controleren.
In het begin vond ik dat het spannendste moment, maar het was altijd allemaal prima voor elkaar.
Je krijgt bij een goede controle een sticker om op een spaarkaartje te plakken: bij 6 stickers krijg je een pak stroopwafels.
Ook vanmorgen was ik aan de beurt voor een steekproef en ik zag het met vertrouwen tegemoet; ik pakte mijn spaarkaartje er alvast bij, ik moet er nog twee voor de stroopwafels.
Helaas.
De scanner lichtte rood op.
“Er is een artikel niet gescand!” klonk het streng.
“We kunnen niet achterhalen wat het precies is, u moet even langs de kassa.”
Bij de kassa ontdekte ik dat ‘even langs de kassa’ betekende dat ik alle boodschappen op de band moest leggen.
Dan weet je gelijk hoeveel tijd scannen scheelt.

Wat is er gebeurd?
Niet goed opgelet na het gezellige gesprekje met Lammert?
Beetje in de war na de opmerking van de medewerker van de Groente&Fruit die zei dat hij met zijn goddelijk lichaam in de weg stond? (Ha, ha…)
Iets vergeten na de babbel met Aukje?
Mensen, ik weet het niet.
Wat ik wel weet dat ik in mijn eigen dorp niet zo bij de kassa wil staan.
In een ander dorp trouwens ook niet.
Dus niet meer scannen?
Tuurlijk wel.
Goed blijven opletten en gewoon weer gaan met die banaan.
In een jaar heb ik al tien stickers verzameld en ik ben te goeder trouw.
Toch zal ik iets kleins nog veranderen: de eerstvolgende keer doe ik eerst niets in de tassen, het artikel gaat pas in de tas als het gescand is.

De zelfscanner brengt voor beide partijen risico mee.
Voor de Jumbo is het risico dat mensen zonder steekproef afrekenen en niet alles hebben betaald.
Voor de klant is het risico dat je voor het oog van volk en vaderland in de schijnwerpers staat met een beschuldigende steekproef.

Schielijk stopte ik vanmorgen het stroopwafelkaartje weer in mijn portemonnee.
Geen sticker deze keer……
Nog twee steekproeven te gaan.

Reageren

12 juli: Een symbolische zoen.

Zondagavond 21.30 uur.
De GWP (Grote Waninge Partytent) is weer opgeruimd, de vaatwasser draait een programma en Gerard zit Engeland-Italië te kijken.
Een beetje soezerig zit ik achter het scherm dit blog te typen.
Wát een leuke middag.
Wat heerlijk om onze hele club bij elkaar te hebben: dochters met aanhang, broers, (schoon)zussen en zwagers, de vrienden én tante Trijn.

“Mag ik je een zoen aanbieden?”

Met een groep van 30 mensen zaten we aan een lange rij tafels bij ons in de tuin; het leek wel wat op zo’n Italiaanse familie uit de Bertoli-reclame, maar dan in Drenthe.
Vrijdagmiddag vreesden we nog wel de persconferentie; zouden we het weer af moeten blazen?
Maar gelukkig; het mocht doorgaan.
Wat scheelt is dat bijna iedereen al twee vaccinaties heeft gehad en onze kinderen hadden een test gedaan: allemaal negatief.
Maar we blijven natuurlijk wel voorzichtig.
Wij heetten onze gasten allemaal van harte welkom door ze een ‘chocolade-feestzoen’ aan te bieden op een spatel: “Mag ik je deze symbolische zoen aanbieden?”
Dat werd erg gewaardeerd (bijna iedereen vindt zo’n zoen lekker) en er werd niet geknuffeld en gekust.

Onze kapschuur fungeerde op een gegeven moment als ‘mancave’: daar verzamelde zich een aantal mannen.
Verder mengt de groep zich gemakkelijk omdat men elkaar nog kent van vroeger in Hoogersmilde of doordat men al heel lang deel uit maakt van ons netwerk.
Toen iedereen er was hebben we met de hele groep het glas geheven (een mooie foto vind je op het Instagramaccount van deze website) en benoemd dat we dankbaar zijn voor de 2x 60 jaar die ons gegeven zijn en dat we het fantastisch vonden dat we dit met al onze gasten in gezamenlijkheid kunnen vieren.
Zie je me zitten met m’n glaasje zoete witte wijn?
Beppen en kleppen met iedereen, even bij de schoonzussen, even bij de vriendinnen…..

Om vier uur werd er een heerlijk warm & koud buffet gebracht.
Een kwartier later was het vergeleken met de uren daarvoor verdacht stil: schnitzels, saté, aardappelgratin, nasi, kip en een aantal salades met stokbrood waren de oorzaak.

Nog weer een uur later werd het druk voor de ‘mancave’: Gerard bracht het spiekerhouwen in stelling. Een mannenspel met een dikke boomstam, een hamer en een dikke spijker.
Geen idee? Lees dan het blog ‘Spiekerhouw’n uit 2017.
Er waren net zoveel ‘kijkers’ als ‘houwers’.
Met af en toe heel veel lawaai. Sorry, buren…..

We kunnen er niet heel lang van nagenieten, want vanmorgen stond de wekker om 06.30 uur.
Nu gaat het leven na een vakantie van twee weken weer zijn gewone gang.
Ook dat heeft zijn charme.
Vanmorgen op de fiets naar mijn werk realiseerde ik me dat mijn werkdag begint met wat ik in de vakantie het liefste doe: fietsen.
En als je in zo’n mooie omgeving woont hoef je eigenlijk helemaal niet naar de Biesbosch.
Twee reeën grazend tegen de bosrand aan.
Een starende buizerd op een paaltje.
Uitbundig bloeiende bermen met geurende bloemen en grassen.
En in de Onlanden zwommen ma Meerkoet en haar kuiken weer gelijk weg toen ik van de fiets afstapte voor een foto.
Afbeelding links: uitzicht over de Onlanden vanaf het fietsbruggetje. Afbeelding rechts: een uitsnede van de afbeelding links met moeder en kind Meerkoet.

Reageren

11 juli: Een wonder.

De waarde van de dag wordt soms bepaald door kleine dingen.
Een situatieschets: Gerard ging vanmorgen naar de kerk, ik bleef thuis, want het werd een drukke dag.
Vanmiddag vieren we met ons gezin, familie en vrienden het feit dat we samen 60 zijn geworden; Gerard en Ada 120.
Het eerste bezoek zou al rond de middag komen.
Soep koken, wat opruimen, wat kleine voorbereidingen en nog even de stofzuiger erdoor.
Om half 10 zette ik de kerkdienst op de oortjes (via kerkomroep) en al doende luisterde ik naar de viering vanuit de Catharinakerk.

Lezing uit de brief van Paulus aan de Efeziërs, een preek over ‘wie ben je’ en na de preek een nieuw onderdeel: vrije ruimte.
In die ruimte kunnen aanwezigen reageren op de overdenking, mag van alles zijn.

De microfoon gaat als eerste naar Gerard. Mijn Gerard. Hij vertelt dat hij zestig is geworden en dat je in zestig jaar als mens verandert.
Dat wij vanmiddag dat feest gaan vieren en dat wij dat doen in grote dankbaarheid met in ons achterhoofd onze kwetsbare gezondheid.
Ik hoor de emotie in zijn stem.
Stond ik met de stofzuiger in het achterhuis; op de grond drupten mijn tranen.

Later werden wij aangehaald in het gebed en werd het wonder van 2x zestig nogmaals benoemd.
Op het moment dat ik dit schrijf weet ik niet hoe het feest vanmiddag gaat worden.
Maar het zal dit moment van grote waarde niet overtreffen.
Het slotlied was ‘Zolang wij ademhalen.’
Toepasselijker kan niet.

Zolang wij ademhalen,
schept Gij in ons de kracht.
Om zingend te vertalen
waartoe wij zijn gedacht:
elkaar zijn wij gegeven
tot kleur en samenklank.
De lofzang om het leven
geeft stem aan onze dank.

Het donker kan verbleken
door psalmen in de nacht.
De muren kunnen vallen:
zing dan uit alle macht!
God, laat het nooit ontbreken
aan hemelhoog gezang,
waarvan de wijs ons tekent
dit lieve leven lang.

Ons lied wordt steeds gedragen
door vleugels van de hoop,
het stijgt de angst te boven,
om leven dat verloopt.
Het zingt van vergezichten,
het ademt van uw Geest.
In ons gezang mag lichten
het komend bruiloftsfeest.

Reageren

10 juli: Thuredrith 1 – EuroParcs Resort Biesbosch

Van 1 tm 8 juli verbleven wij in een vakantiehuisje op EuroParcs Resort Biesbosch bij Dordrecht; we hadden een vier persoons chalet gehuurd.
Toen we aankwamen  was het wel even schrikken: we zaten achter op het park aan het Hollands Diep vlak bij de Moerdijkbrug.
Op zich een mooie plek zo vlak bij het water,  maar over die brug loopt  de A16  (Rotterdam – Breda).

….uitzicht….

In het begin had ik daar last van,  maar het is bijzonder hoe snel je went aan omgevingsgeluid.
In Smilde woonden we ook vlakbij de Rijksweg en dat geluid hoorden we op den duur niet meer.

Die A16 had ook z’n voordelen. Toen we voor het boodschappen doen in de auto stapten hoorden we dat de buren hun muziek eigenlijk best hard aan hadden staan. Hadden wij  op ons terras nog niet gehoord. Ook het waarschuwende gerommel van een onweersbui hadden we gemist. ‘Wat wordt ’t ja donker’ dacht ik en toen vielen de eerste druppen ook al.
Misschien was het slim geweest om van te voren wat reviews over het park te lezen; toen ik ze achteraf las viel het bij ons erg mee.
Ja,  het park ligt wat ver van de bewoonde wereld, maar wij hebben een auto, twee fietsen en een fietsenrek tot onze beschikking.
En ja, sommige delen van het park hebben wel iets van een woonwagenkamp, maar ons deel niet, dus wij ervoeren geen overlast.

Het huisje was ruim genoeg,  we hadden een mooi terras, aten op een druilerige avond een heerlijke patat met met berehap  in de snackbar van het park en verder waren we gewoon heel veel weg: fietsen, wandelen, dagje Biesbosch, dagje Zeeland, dagje Dordt en nog veel meer. Je begrijpt het al: dit is deel 1 van de nieuwe blogserie ‘Thuredrith’.
De Thuredrith was een deels uitgegraven riviertje dat de rivieren  de Dubbel en de Merwede met elkaar verbond.
De nederzetting die aan dat verbindingsriviertje ontstond werd in 1120 voor het eerst Thuredrith (trekvaart, doortocht) genoemd, in de loop van de eeuwen verbasterd tot Dordrecht.
Tot zover Dordrecht, binnenkort een blog over deze stad.

In het vijvertje naast ons huisje woonde de familie Meerkoet. Die wandelden rustig het terras op met hun  5 kuikens. En wij moesten ons vooral niet te veel verbeelden, want 1 stap richting de kuikens voor een mooie foto leverde fel geblaas op van een van de ouders.  Een vervreemdende ervaring: de meerkoetjes die ik in mijn leven heb gezien zwommen al weg als ik alleen maar van de fiets afstapte.
Er waren nog meer dieren in de directe omgeving van ons vakantieverblijf. Eksters, merels, eenden, kikkers, muggen, mieren en een vis.  Door Gerard hoogstpersoonlijk  gevangen met een spiksplinternieuwe visakte op zak. Eén diertje zag ik maar een keer en die had ik liever niet gezien: op de eerste avond scharrelde er een rat door onze tuin.
Gek toch dat we eekhoorntjes, konijntjes, marters en vossen bijzonder vinden om te zien,  maar dat we collectief een hekel aan ratten hebben…..

 

 

Hieronder een overzicht van alle tot nu toe gepubliceerde delen in deze serie:
1. EuroParcs Resort Biesbosch  – Wetenswaardigheden over het park, de A16, een stukje geschiedenis en dieren.
2. Oude stad – Twee stadswandelingen in het stadshart van Dordrecht.
3. Op bezoek bij Jeanet – Een dagje Zeeland: eindelijk naar het wolwinkeltje van Jeanet van ‘Blij dat ik brei’!
4. De sleutel van Loevestein – Ons bezoek aan het kasteel waaruit Hugo de Groot ontsnapte in een boekenkist en waar wij werden ondergedompeld in een stukje vaderlandse geschiedenis.
5. Molens en veel water – Fietsen langs de wereldberoemde molens in Kinderdijk en langs het riviertje de Alblas.

 

Reageren

9 juli: Zusje – Rosamund Lupton

Vorig jaar kocht ik bij Daan Nijman het boek ‘Zusje’ van de schrijfster Rosamund Lupton in de maand van het spannende boek.
Drie keer ben ik er in begonnen en twee keer legde ik het weer weg.
De derde keer kreeg het boek mij te pakken en las ik het uit.
Dat is ook gelijk het probleem met dit boek: het gegeven is spannend en maakt nieuwsgierig, maar het duurt allemaal te lang.

Dit is wat je weet als je begint met lezen.
Beatrice hoort dat haar zus wordt vermist en vliegt van New York naar haar geboortestad Londen.
Daar gaat ze op onderzoek uit en ze graaft steeds dieper in het leven van zus Tess.
Wat is er de laatste maanden gebeurd met haar? Met wie ging ze om? Waarom zocht ze geen hulp?
Ze stuit op een geraffineerd en griezelig complot en dreigt daar zelf ook slachtoffer van te worden.

In het boek zijn verschillende ‘vertellijnen’ door elkaar heen gevlochten.
De eerste lijn is de brief die Beatrice aan haar zusje schrijft. Die begint met “Lieve Tess. Ik zou er echt alles voor over hebben om nu, op dit moment, bij je te zijn…….” en ze beschrijft voor haar zusje hoe de journalisten hijgerig bij haar appartement staan om maar niets te missen van dit sappige verhaal. In deze brief lezen we ook allerlei details over hun jeugd en het gezin waarin ze opgroeiden.
Daarnaast er is het verhaal in de huidige tijd: wat gebeurt er en wie zijn er bij betrokken?
De derde vertellijn speelt na de climax: er staat een rechtzaak op de rol en Beatrice voert gesprekken met haar advocaat waarin ze nauwgezet vertelt wat er is gebeurd en wie ze allemaal verdacht. Tussendoor maakt Beatrice ook nog een enorme ontwikkeling door en gaat ze steeds meer op haar jongere zus lijken.

Beatrice is een vasthoudend type.
Ze is er van overtuigd dat de vermissing niet is wat het lijkt en dat er sinistere motieven een rol spelen.
Als lezer ben je getuige van de miskenning van Beatrice en er waren momenten waarop ik dacht: “Is dit nou wel reëel? Ga je niet te ver in je verdenkingen?”
Daar komt bij dat de verdenking steeds op iemand anders komt te liggen, zodat bijna iedereen in de omgeving van Tess de mogelijke dader kan zijn.

De drie verschillende vertellijnen in het boek worden langdurig uitgesponnen en maken het boek onnodig ingewikkeld.
Verder gebruikt de schrijfster prachtige volzinnen en mooie stijlvormen, vandaar het predikaat ‘literaire thriller’.
Maar bij een spannend boek zit mij dat soms in de weg.
Dan wil ik gewoon weten hoe het zit en hoe het afloopt.
En dat is in dit boek het meest vervelende: JE WEET NIET HOE HET AFLOOPT!
Dan voel ik me gewoon bekocht: koop je een spannend boek, lees je een verhaal van 350 pagina’s en dan weet je niet hoe het afloopt.
Hou je van literatuur, mooie woorden en prachtige zinnen: koop dit boek (of leen het van mij) en geniet.
Wil je een detective lezen en weten wie het heeft gedaan?
Lees dan gewoon een ‘whodunnit’; bijvoorbeeld een boek van Peter Robinson over DCI Banks. (zie 18 april 2015).

Reageren

Pagina 2 van 242

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén