De waarde van de dag

een alternatief voor 'de waan van de dag'

5 november: Herfst

We hadden een superlange zomer, maar nu is het definitief herfst.
De Lantana, die ik in juni van mijn oud-collega’s kreeg heeft de hele zomer uitbundig gebloeid, maar is nu al helemaal bruin en afgestorven op een paar bloemen na die de plant er nog uitperste. De plant gooide ik weg, maar die paar bloemetjes knipte ik er af.
Die zette ik in de keuken in het theekannetje van mijn overgrootmoeder samen met twee late, witte hortensiabollen die ik mee nam uit Westerbork. Langer dan twee dagen zal het niet staan, maar daarmee koester ik de laatste zomerbloemetjes.

Op de salontafel in de kamer staat sinds dinsdag een herfststuk. Ook daarin iets uit Westerbork: 3 hulsttakken tjokvol rode besjes van een struik die aan de Börkerstroom staat. Daarnaast de dennenappeltjes die uit de moerascypres zijn gevallen en die drie walnoten die ik eerder deze week noemde.
Van Wim en Carlijn kreeg een aantal pompoenen waarmee ze hun trouwzaal hadden versierd op hun herfsthuwelijk. Daarvan gebruikte ik ook één in het stuk en vulde het op met wat blauw/paarse hortensiabollen, een grote dennenappel die ik twee jaar geleden uit Italië meenam en natuurlijk de kleine paarse besjes van de Callicarpa/schoonvruchtstruik.
Tenslotte knipte ik een aantal bottels van onze rozenstruik en een paar stronkjes inmiddels donkerrode sedum.

De andere pompoenen staan op een sier-dienblad met wat dennenappels.
’s Avonds doe ik de waxinelichtjes aan.
Nog geen kerst, maar wel al kaarsjes.
Klik op de afbeeldingen voor een vergroting.

Zomer is fijn.
Maar de herfst is mijn lievelingsseizoen.
Met genoegen heb ik al weer een pan snert gekookt en tijdens het dagelijkse ommetje genoten van de bomen in hun kleurige herfsttooi.
Het maken van zo’n herfststuk is geweldig om te doen.
Het verzamelen van het spul, het bedenken hoe ik het ga doen, het veroorzaken van een enorme rotzooi op het aanrecht en het prikken van de takjes en bloemen in het steekschuim: ik geniet er van. Het wordt ook altijd anders dan ik op voorhand had gedacht.
Kan ook niet mislukken eigenlijk…….

Reageren

4 november: ‘Waaaauuw!’-televisie.

Het gaat op dit blog vaak over de waarde die ik uit mijn dagelijkse leven haal.
Zingen, handwerken, dingen leren, geschiedenis, lezen, iets gezelligs samen met anderen: iedere dag geeft me wel iets waardevols. De laatste weken geniet ik op zondagavond van de televisie-serie ‘Dwars door de Pyreneeën‘. ‘Puntje-van-je-stoel’-televisie. Arnout Houben reist met geluidsman Ruben en cameraman Philippe dwars door de Pyreneeën en doet met de camera op zich gericht verslag van zijn avonturen.

Het gebied waar ze doorheen trekken is mij volslagen onbekend; door dit programma heb ik het idee dat ik het toch een beetje leer kennen, omdat ik met de mannen meereis.
Arnout vertelt over de geschiedenis van de streek waar ze doorheen lopen en lardeert zijn verhalen met gesprekken met mensen die hij onderweg tegenkomt.

Afgelopen zondag, 1 november, was deel 6 van deze serie.
Ze trokken door Andorra. Bij de Mirado Solar de Tristaina, de gigantische metalen zonnewijzer boven op een berg in het skigebied Ordino Arcalis wordt hij herkend door twee Nederlandse vrouwen. Die ontmoeting loopt uit op een overnachting in een hotel met Nederlandse eigenaren met een heel gezellige groep motorrijders.

Een deel van de route leggen ze af in de gele trein. We zien prachtige beelden van die trein vanuit de lucht gemaakt met een drone, maar o jeee……. ze rijden onverwacht een tunnel in en raken de verbinding met de drone kwijt. Paniek!
Ze stoppen bij het eerstvolgende station om te proberen om weer in contact met de drone te komen. Het blijkt een station te zijn waar verder geen dorp bij zit: er woont één meneer en dat is een Engelsman die daar een groot deel van het jaar in  zijn eentje woont.
Geen televisie, alleen een buitenkraantje, een beetje zonne-energie, geen internet en een ‘baksteen’-telefoon uit de vorige eeuw.
Eens per twee weken gaat hij naar het dichtstbijzijnde dorp om zijn mail te bekijken en af en toe vertrekt hij voor een maand naar Engeland om zich even onder te dompelen in de hectiek van de huidige maatschappij. Ongelofelijk, wat een verhaal.
Als ze die drone niet waren kwijtgeraakt hadden ze die hele Brit niet gevonden….

Een stukje verderop komen ze bij een vestingstadje, gebouwd door de zonnekoning Louis XIV, waar een modern opleidingsinstituut in zit voor militairen. Daar mag je eigenlijk niet in, maar het lukt de Belgen en we zagen werkelijk prachtige beelden van de binnenkant van de vesting.
Als de mannen het laatste stukje van de aflevering langs een steile afgrond lopen, krijg ik, zittend op de bank, fysieke symptomen van hoogtevrees. Echt doodeng.

Met zijn charme neemt Arnout de mensen die hij tegenkomt voor zich in en daardoor ontdekt hij heel bijzondere dingen.
In vorige afleveringen zagen we al een grote troep roofvogels die in een mum van tijd het karkas van een schaap verorberden, hoorden we het verhaal van een Joodse baby die tijdens WOII over de bergen het land uit was gesmokkeld en werd verteld hoe het komt dat er weer beren in de Pyreneeën voorkomen.
Het is echt ‘Waaaauw!’-televisie.

Reageren

3 november: Plannen.

In november wordt er in Casa Grada een nieuwe keuken geplaatst. Eigenlijk krijgt de hele benedenverdieping een nieuw, eigentijds jasje: PVC op de vloer in keuken en kamer, een nieuwe bank én een nieuwe eethoek, tv in een andere hoek, een andere kleur op de de muren en nieuwe gordijnen.
We kochten dit huis in 2021, we hebben het nu vijf jaar.
Destijds hebben we het met de hele inrichting en inboedel van de vorige eigenaren overgenomen.
Zij hadden het huis in 2006 nieuw gekocht en naar hun smaak ingericht.
Hun meubels, hun huisraad en hun schilderijtjes aan de muur.
Dat is nu twintig jaar geleden, tijd voor een renovatie met een Waninge-touch.
De laatste week van oktober hadden we het huis voor onszelf gereserveerd; zo konden we de afgelopen week genieten van een late herfstvakantie in Westerbork.

De eerste dagen konden we zelfs nog buiten zitten, we hadden wel geluk met het rustige herfstweer.
De notenboom zorgde voor een kleine verrassing.
Was de oogst vorig jaar nog één enkele walnoot, dit jaar vonden we maar liefst 3 walnoten in het zand onder de boom.
Er zat zowaar een bolster om, ik wist niet dat ze zo aan de boom groeiden.
Aan de moerascypres groeien kennelijk ook vruchtjes, want ik vond een aantal mini dennenappeltjes.
Die ga ik gebruiken in een herfststuk dat ik deze week ga maken.

We fietsten een rondje Zwiggeltersluis en we wandelden rondjes om het Timmerholt- en Drentse Lagunemeer.
We gingen zelfs nog een dag naar de dierentuin in Emmen! Echt even vakantie dus.
Vrijdagmiddag zochten we de woonboulevard in Emmen op: op jacht naar een nieuwe eethoek + stoelen en een nieuwe salontafel.
We slaagden prima en maakten afspraken over levering.
“Dat duurt zo 7 tot 8 weken meneer.”
Maar dan is het al kerst en met Oud&Nieuw is Casa Grada al weer verhuurd…..
De verkoper ging de order direct uitzetten met het predikaat ‘spoed’ en we spraken af dat we de meubels zelf komen ophalen; dan komen ze niet in een schema waardoor het alleen maar later in de tijd wordt. De verkoper stelde ons enigszins gerust door te vertellen dat men de voorraad graag kwijt wil voor 1 januari 2027, dat scheelt een hoop met het balansen aan het eind van het jaar. We hopen er maar het beste van.

En nu verheugen we ons al een beetje op kerst: als het goed is heeft de benedenverdieping dan een metamorfose ondergaan!
Maandagmorgen 2 november hebben we de keukenkastjes en de andere kasten in de kamer alvast leeggepakt. Alles staat nu in de slaapkamer.
Er wordt vandaag een afvalcontainer geplaatst op de oprit van Casa Grada, want de oude keuken wordt er deze week uit gesloopt, eind november wordt de nieuwe geplaatst.
Vind je het leuk om te lezen hoe het ons als kersverse eigenaren van een vakantiehuis verging?
Hierbij een link naar een overzichtspagina met blogs die ik er toen over schreef.
Roners in Westerbork: o.a. over het gezoek naar dingen, de kudde schapen die ineens op onze oprit stond en het lelijke jonge zwaantje.

Reageren

2 november: Gastblog Remmelt – Heliogravure uit een Frans tijdschrift.

Al jaren heb ik een goede relatie met een kunsthandelaar in Zeeland;  die connectie begon met de verkoop van een oude prent uit Dokkum.  Soms kon ik een hele partij in één keer aan hem doorverkopen. “Stuur maar geen foto’s. We spreken een prijs af voor de hele partij. Is de inhoud niet naar wens, dan bellen we voor nader overleg en eventueel geld terug.” Dat laatste is nooit gebeurd. Meestal kreeg ik reacties als ‘Leuke partij!’ of ‘Prima materiaal, heel bruikbaar.’

Ooit kocht ik een kist waar volgens de verkoper minstens duizend prenten in zaten. In de kist zaten veel Engelse prenten van landhuizen, kastelen, kerken, steden, dorpen en landschappen en nog veel meer. Er zat ook een serie bijzondere prenten in, die ik niet kon thuisbrengen.
Voor overleg belde ik de kunsthandelaar in Zeeland.
“Kwaliteit dezelfde als alle vorige zendingen?”
“Veel beter.”
“Geld staat al op je rekening. Stuur maar op.”
Twee dagen later kreeg ik een zeer positieve reactie.

Eén van de door mij verkochte prenten was Charge de Dragons Russes. Dit gaf mij een dubbel gevoel; daarbij denk ik aan de brute inval van Rusland in Oekraïne.
Deze prent is van een ongekende schoonheid, waarbij de paarden op een goede wijze zijn weergegeven. Je hoort als het ware het gedonder van de hoeven van de in volle galop aanstormende paarden. (klik op de afbeelding voor een vergroting).

Ivan Pranishnikoff 1841 – 1909 Charge de Dragons Russes, heliogravure

De de kunsthandelaar uit Zeeland gaf mij wat achtergrondinformatie over deze prent.
Hij is uitgevoerd in een heliogravure techniek en heeft zeer waarschijnlijk in een tijdschrift zoals de ‘Salon Illustre’ gestaan, een Franstalig geïllustreerd tijdschrift en catalogus van de beroemde kunsttentoonstelling ‘Salon de Paris’. In zulke tijdschriften werden jaarlijks afbeeldingen van recente schilderijen in opgenomen. Dit zal rond 1895 geweest zijn.
Het copyright berustte bij tijdschriftuitgevers in Londen (Greig&Co), maar het tijdschrift werd gedrukt in Parijs. (Draeger & Lesieur). In de late 19e eeuw was het een gangbaar verschijnsel om een tijdschrift of een reeks prenten in meerdere landen tegelijk te laten verschijnen. Er was destijds een grote belangstelling voor de hedendaagse kunst en een grote markt voor tijdschriften en sets met reproducties hierover. Aan dit alles kwam met de Eerste Wereldoorlog een einde.

Over de schilder vond ik deze informatie:

Afbeelding: Wikipedia

Ivan Pranishnikoff is in 1841 geboren in de Koersk, een regio in het westen van Rusland. Zijn aristocratische ouders zijn rijk geworden toen Napoleon een blokkade instelde voor de handel van bietsuiker. Zijn familie bezat boerderijen en suikerfabrieken. Na een militaire opleiding volgde hij aan de Saint – Luc Academie in Rome een artistieke opleiding in de schilderkunst.
Hij was een wereldreiziger, die zich uiteindelijk in Frankrijk vestigde. In de jaren 1887 -1894 was hij de officiële schilder van het oorlogsministerie van Alexander de derde, keizer van Rusland, en bezocht hij Rusland elke zomer. In deze periode heeft hij het schilderij Charge de Dragons Russes gemaakt.
Hij overleed in 1909 in Les Saintes in Frankrijk

Toevoeging Ada:
Wikipedia pagina over deze schilder
Artikel over deze schilder op de website ‘Meisterdrücke’:

Remmelt heeft een eigen pagina op deze website onder de titel ‘Remmelts liefde voor de schilderkunst
Op die pagina vind je een overzicht van alle blogs van zijn hand tot nu toe.

Reageren

1 november: De naam en het leven van….

Vanmorgen vierden we in onze PKN-gemeente de gedachteniszondag; dan staan we stil bij dierbaren en vrienden die we het afgelopen kerkelijk jaar hebben verloren. Een druk bezochte en bewogen viering met veel symbolische handelingen en rituelen.

We moesten als cantorij al om 08.15 uur aanwezig zijn; daarbij kwam dat ik uit Westerbork moest komen, want daar waren we de afgelopen week. Toen ik rond 10 over 8 ons huis instapte (moest me nog omkleden en de zangtas ophalen) had ik in no-time een jurk aan en toen…… kon ik mijn cantorijtas niet vinden. Die had ik toch in Roden gelaten? Wat een stress. Ik vond hem niet. Veel te laat, om 08.30 u, nam ik schielijk mijn plaatsje op de altenrij in: Psalm 8 werd al gezongen.

Natuurlijk mocht ik bij Ilse in de map kijken, Betty  had een extra kopie van een moeilijk lied, Jelle draaide nog snel even een kopie van een ander moeilijk lied en zo kwam het toch nog allemaal goed. Maar het duurde even voordat het weer rustig in mij was……
Ook in de kerk was het voor de dienst ‘ruzig’. In de hal zaten al vroeg mensen te wachten tot ze naar binnen konden, er moesten nog dingen worden klaargezet, de drie voorgangers liepen al binnen, waarvan er één zelfs zijn hond had meegenomen, in casu Bas. Die vond het heel gezellig met al die mensen en werd door menigeen even aangehaald.
Karel bleef kalm onder al het gedoe. ‘Cool is the rule’ straalde hij uit.

Het was een volle, lange viering. Veel mooie liederen/teksten en prachtige muziek, met medewerkers als trompettiste Jurrien Pothoven en organist Erwin Wiersinga en Karel die ‘Du bist die Ruh’ van Schubert zong. Als cantorij zongen we een divers repertoire, o.a. de gospel ‘Swing low, sweet chariot’ en een bewerking van Karel van Psalm 8.
Na de zin ‘Wij noemen en gedenken de naam het leven van ….’ werd steeds een naam genoemd van iemand die ons dit jaar ontviel.
Bij het oplezen van de namen noemde ik in gedachten onze tante Trijn.
Trijn Hollander-Vrieswijk. Zij overleed op 7 december*.
In het dankgebed zei Sybrand van Dijk onder anderen dit:

Zoveel namen, zoveel herinneringen.
Wat heb ik veel van je geleerd
wat was ik rijk in jou
wat heb ik veel liefde ontvangen, hoeveel weet ik nu, nu jij er niet meer bent.

Eigenlijk weet ik niet eens of haar naam wordt genoemd in een dienst in Klazienaveen, maar voor mij was dit herdenken vanmorgen erg troostrijk.
Dat ontdekte ik ook, toen wij in grote ontreddering in 2008 een rouwdienst voor mijn plotseling overleden vader moesten voorbereiden.
De liturgie voor de viering is er al, als nabestaanden zoek je voor al die vaste onderdelen een eigen invulling. Een lievelingslied. Een tekst waar je veel aan gehad hebt. Een hoopvol gedicht.
Rituelen en symboliek vormen een bedding waarin de rouw en het verdriet hun weg kunnen vinden.
Voor mij erg waardevol.

Terugluisteren?
Dat kan via Kerkomroep.

* zie het blog over haar uitvaart ‘Minstens honderd van 11 december 2026.

Reageren

31 oktober: Klondike & Knappe Kitty.

In augustus stond er op onze Historische scheurkalender een historisch feitje uit de 19e eeuw.
‘Honderdduizend hoopvolle goudzoekers trekken naar het noorden’.
Het gaat over de goudkoorts die losbarstte in 1896 toen er goud werd gevonden in de buurt van de Klondike-rivier in het Canadese Yukon-gebied.
Bij het woord ‘Klondike’ denk ik aan Dagobert Duck.
Die heeft zijn fortuin o.a. vergaard in Klondike, daar stonden wel eens verhalen over in de Donald Duck.
Niet een heel sympathieke figuur, die Dagobert.

Afbeelding: Duckipedia

In 1947 schreef schreef de Amerikaanse striptekenaar Carl Barks  een Donald Duck-verhaal waarin een rijke oom zijn neven een vakantie in een berghut aanbiedt.
Die oom moest een enorme vrek zijn en omdat in die tijd veel moppen werden verteld waarin mensen uit Schotland gierigaards waren, bedacht Barks dat oom Dagobert dus van Schotse afkomst moest zijn. Barks noemde de gierige grijsaard Scrooge McDuck. Mac is natuurlijk typyisch Schots en Scrooge is de voornaam van de vrek in A Christmas Carol van Charles Dickens.
Hij heet in Nederland Dagobert vanwege de Duitse invloed: toen het Nederlandse weekblad Donald Duck in 1952 begon, namen de eerste Nederlandse vertalers veel namen en gebruiken over uit de al bestaande Duitse uitgaven. De naam Dagobert is in het Duits gekoppeld aan de historische Frankische koning Dagobert I, een fabelachtig rijke en machtige koning.

Al gauw werd Dagobert een vaste figuur in de strips; een schatrijke oom en een straatarme neef, daar waren wel honderden verhalen over te verzinnen.
Er zijn allerlei bijzonderheden rondom Oom Dagobert.
Zo is het eerste dubbeltje dat hij heeft verdiend zijn geluksdubbeltje; Dagobert denkt dat zijn fortuin mede te danken is aan dat kleinood.
Daarom bewaart hij het onder een glazen stolp.
Die staat in het geldpakhuis; Dagobert kan in zijn geld rondduiken als een dolfijn, erin graven als een mol én het op zijn hoofd laten kletteren!
Natuurlijk hebben ongure individuen het op zijn geld voorzien en zo leerden we in de loop der jaren Zwarte Magica, Govert Goudglans en de Zware Jongens kennen. Deze informatie haalde ik van Duckipedia, hierbij een link naar de pagina van Dagobert. 

Wat ik nog niet wist over Dagobert las ik ook op Duckipedia: oom Dagobert is vroeger verliefd geweest!
In 1896 is de jonge Dagobert goud aan het zoeken in Klondike. Als hij na het vinden van een grote klomp goud in het stadje Dawson aankomt, raakt hij betoverd door de zangeres van de Blackjack Saloon. Knappe Kitty wordt ze genoemd, de ster van het noorden. Een knappe verschijning, die met haar “stemmetje zo mooi als het geritsel van verse bankbiljetten” op het podium haar succesnummer Is eenmaal het stervensuur daar ten gehore brengt.
Kitty is ook onder de indruk. Niet van Dagobert, maar van de goudklomp die hij bij zich heeft.
Met een sluwe truc weet ze hem te bedwelmen. Als oom Dagobert de volgende ochtend in de sneeuw wakker wordt, is zijn goudklomp en het geld uit zijn portemonnee verdwenen!
Hoe dit drama afloopt lees je Kitty’s eigen pagina op Duckipedia.

Eén woordje op een scheurkalenderblaadje……

Reageren

30 oktober: Een nieuw concept.

Op onze Historische scheurkalender stond op vrijdag 11 september een geschiedenis-feitje uit de 20e eeuw.
En dan eens geen oorlog of politiek, maar iets alledaags als de geschiedenis van het boodschappen doen.

‘Een nieuw concept verandert boodschappen doen voorgoed’ stond op de voorkant met een plaatje er bij van ‘The Piggly Wiggly’ in 1918.
Wil je die foto ook even zien? Klik dan op deze website Wikimedia.
Hoe ging dat dan toen? Dit stond op de achterkant:

Voordat supermarkten bestonden deden mensen hun boodschappen bij de kruidenier. In de winkel was de keuze beperkt: van elk product was er meestal maar één versie beschikbaar. Zelf door de winkel lopen om iets uit te zoeken was er niet bij. Je gaf je lijstje af aan een klerk achter de toonbank, die alles voor je uit de voorraad haalde.
Daar kwam begin 20e eeuw verandering in. Op 11 september 1916 opende de allereerste supermarkt ter wereld zijn deuren in Memphis in de Verenigde Staten.
In deze nieuwe winkel, The Piggly Wiggly,  kon de klant zelf door de winkel lopen, producten uit de schappen pakken en in een mandje leggen. Pas bij de kassa werd er afgerekend. Dankzij dit zelfbedieningsmodel konden meerdere merken van hetzelfde product worden aangeboden.
Klanten kregen keuzevrijheid en doordat medewerkers overbodig werden, daalden de prijzen. Zo werd boodschappen doen sneller, efficiënter en goedkoper.

Dat was in Amerika.
In Nederland kwam de zelfbediening pas op gang na de 2e Wereldoorlog.
In 1946 begon Chris van Woerkom met een zelfbediening in Nijmegen, al snel gevolgd door Johannes van Uffelen (1947) Utrecht en Dirk van den Broek in Amsterdam (1948).
Begin jaren 50 volgden er veel meer zaken.
Toen in 1961 de Vestigingswet Bedrijven werd vernieuwd ging het hard met de zelfbediening.
Tot die tijd moesten vlees, groenten en brood gescheiden worden verkocht en ging je als huisvrouw voor je boodschappen naar de kruidenier, de slager, de bakker en de groenteman.
In het begin trok een groenteboer of slager dan bij de kruidenier in en bleven nog jaren semi-zelfstandige: een kleine supermarkt was geboren.
Die supermarkt betekende een revolutie voor het boodschappen doen. Je kon nu zelf je boodschappen uitzoeken en hoefde niet meer in zo lang in de rij te staan bij de toonbanken van verschillende aanbieders.
Ook betekende het veel voor het verpakkingsmateriaal. Bij de kruidenier werd vroeger alles afgewogen en in aparte papieren zakken verpakt, in de supermarkt is alles voorverpakt en ligt het zo aantrekkelijk mogelijk uitgestald.

Toen ik kind was had Hoogersmilde (1500 inwoners) twee slagers, een groenteboer, een bakker en twee kruideniers.
De slager en de bakker hadden venters, die wekelijks bij ons aan huis kwamen om de bestelling op te nemen; die werd een dag later bezorgd.
Jannes Meintjes van de VIVO haalde wekelijks het boodschappenboekje op bij mijn moeder en bezorgde alle boodschappen aan huis.
Inmiddels zijn we 55 jaar verder en worden de boodschappen (als je dat wilt) ook door de grootgrutter bij je thuis gebracht.
Zelf heb ik dus al meer dan 60 jaar van de geschiedenis van het boodschappen doen meegekregen!
En het verandert nog steeds……

Leuk in dit verband: op de website desmilde.nl vond ik een uitgave van Levend Verleden. Daarin wordt Jannes Meintjes geïnterviewd en kun je alles lezen over de middenstand in Hoogersmilde in de vorige eeuw. Met mooie foto’s! Je vindt het artikel op pagina 24, even naar beneden scrollen dus.

Reageren

29 oktober: Neie bezzum

Dizze maond kwam der een neie Zinnig (Drents tiedschrift) uut.
Het thema was ‘Nei’ en ik haar een verhaal instuurd met as titel: “Een neie bezzum” met in mien achterheufd het spreekwoord ‘Neie bezzums veegt schoon’.
Die neie bezzum in mien verhaal was Karel Stegeman, de dirigent/cantor van oonze cantorij.
As lezer van mien blog he’j in de loop van de jaoren al best veul over hum kunnen lezen.
Bijveurbeeld over hoe hij veur het eerst veur oons koor stun tiedens een ‘proefdirectie’* in oktober 2019, hoe hij slaagde as dirigent in 2023 en hoe zich ‘versleu’ in 2o24.
En nog veul meer netuurlijk. maor dat kan ik hier  allemaole niet benumen.
A’j met de zoekfunctie van dizze website ‘Karel’ intypt he’j nog mooi wat blogs te lezen…..
Van stukkies uut al die blogs over oonze cantor haar ik een verhaal schreven en instuurd naor de redactie van de Zinnig.

In september kreeg ik bericht dat mien verhaal uutkeuzen was veur publicatie en daor was ik wies met.
In die Zinnig-tekst heb ik Karel een aandere naam geven, de neie dirigent van het koor in het verhaol het Simon.
Het dorp Roden wordt ok niet neumd, dus het kan zich overal in Drenthe ofspeuld hebben.
Bij de Zinnig zörgt ze ok altied veur een mooie ofbielding bij de tekst en dizze keer was het een kleine tekening van een kuukentie met een dirigeerstok.
Dat haar ik namelijk schreven:
Een kuken, mèensen! Met mien negenvieftig lentes was ik destied ien van de jongsten op het koor. Dizze Simon was nog gien dartig. Jonger as oonze jongste dochter.
“Wat ’n jonge vent ja nog! Nou, ’t zal mie nei doun!’”

Op de 2e repetitie van de cantorij much ik ‘Een nei bezzum’ veurlezen en het zörgde veur veul herkenning en veul plezier.
As ik op dizze website wat schrief over Karel, dan stuur ik dat altied naor hum toe.
Hij reageert altied positief en gef daorbij ok an dat het veur hum mooi is um te lezen hoe zien wark ‘van de aandere kaante’ wordt ervaren in het koor.
A’j oonze cantorij allent kent van die keren dat wij metwarkt an een karkdienst, dan zie’j een groep oldere gemienteleden die serieus heur best staot te doen.
Deur mien verhaolen over de repetities ko’j der achter dat het ok gewoon een gezellige groep is die van samen zingen holt. Die plezier hebt met mekaar en die soms hard moet warken, want het komp oons beslist niet anweien. Karel haalt alles der uut wat der inzit en dat zörgt der veur dat der genog uutdaging is.

Nou bi’j netuurlijk beneid naor het verhaol!
Daor heb ik een PDF van maakt: klik hier um het te lezen.

* de proefdirectie – 2 oktober 2019
* slaagd als dirigent – 23 mei 2023
* Ik versla me – 23 april 2024

 

Reageren

28 oktober: Mijn voeten op oude grond (2)

….proza en literatuur…..

Laat ik maar eerlijk zijn: ik vond het best spannend om naar de boekpresentatie ‘Mijn voeten op oude grond‘ te gaan. Mijn naam in verband met ‘proza’ en ‘literatuur’ komt mij altijd wat onwerkelijk voor, vooral omdat mijn schrijverij letterlijk alledaags is.
En de beelden die ik op mijn netvlies heb van een ‘boekenbal’: daar zie ik mijzelf ook niet tussen staan.
Maar zoals zo vaak in dit soort gevallen: het viel mee en het was erg leuk!
Er waren best veel mensen die ik ken; ik woon per slot van rekening al 37 jaar in de gemeente Noordenveld.
Al 12 jaar publiceer ik op deze website dagelijks een blog en tot mijn verrassing staat er een twaalftal schrijvers in dit boek, waar ik in het verleden ook al eens over geblogd heb.

Een ‘Waarde van de dag’-bloemlezing:

Onze oud-voorganger Hotske Postma schreef het boek ‘Toegift’
Breekpunt wordt kantelpunt – maart 2026

Jan Vonk, een middelbare schoolvriend van onze dochter/zoon van de voorzitter van onze cantorij schreef een gastblog over zijn boek ‘Een virus in het zwart’
Gastblog van Jan Vonk – november 2024

PKN-gemeentelid Cor Keers schreef een lijvig boek onder de titel
Geloven van wieg tot graf – februari 2021

Een heel ander boek werd geschreven door ‘meester’ Henk Kouwenberg, die onze dochters alle 3 in de klas heeft gehad: ‘Dricka en de nomaden op de kwelder’.
Hier in Roden. Maar dan 5000 jaar geleden. –  januari 2016 –

Over de boeken van Anne Doornbos heb ik maar liefst vier blogs geschreven; ik ben dan ook een fan van zijn boeken over de Drentse speurder Freek Rossing.
De paddenvanger – januari 2019
De man die Russisch preut – juli 2021
Grafgift – juni 2023
Het offer an de paol -juli 2025
Als je dit rijtje zo bekijkt mogen wij in 2027 weer een nieuwe Rossing’ tegemoet zien….!

Ali Brals-Luinge – mei 2020 – een blog over het boekje ‘En toen… zag ik…’ van haar hand.

Harm Dijkstra is geboren in Norg. Hij verzorgde in 2021 ‘De Preek van de Leek’ in de Catharinakerk.
Harm vertelt, boeit en ontroert – februari 2021

Elly van Pagee woont in Leutingewolde; ik schreef een blog over haar gedicht Sonnet Zo net.
Een tuin, klaprozen en bitterballen – juni 2026

Peter Schaap schreef boeken, maar ik ken hem vooral als van het lied
De hoge heren van het dorp – augustus 2015

En dan tenslotte het clubje schrijvers dat meedoet aan de rubriek ‘Moi Noordenveld’ in De Krant:
Hennie Bouwman-Westerhof schreef over in de put zitten:
Gien populair underwarp – maart 2025

Tea Nijnuis vond dat we wat liever voor elkaar moesten zijn:
Wees ies leif – augustus 2025

Albert Boelen schrijft niet meer voor bovenstaande rubriek, want hij is verhuisd naar Zuidlaren. Hem leerde ik kennen toen hij een gedicht van zijn hand voordroeg tijdens een openluchtconcert in de tuin van Mathilde & Ben.
Olde mannen in Rowol – juli 2017

Deze Albert heeft mij in 2017 gevraagd  of ik ook eens een column wou schrijven voor de rubriek “Moi Noordenveld en zo kwam ik met mijn kop in de krant.

Nu weet je wat ik over deze schrijvers heb geschreven, maar je weet nog niet welke bijdrage van hen in ‘Mijn voeten op oude grond’ staat. Kopen dus dat boek!

Reageren

27 oktober: Naar de zee!

“26 oktober staan jullie in mijn agenda. Eerst koffie bij mij. En zal ik een tafel voor 6 reserveren bij Garnwerd aan Zee?”
Uitstekend idee.
‘Jullie’ is in dit geval het secretaresseclubje van Team290 van vóór 2023 en ‘ik’ is Petronet.

We zaten gelijk weer te kletsen alsof er geen maanden tussen hadden gezeten.
Natuurlijk moesten we het hebben over Team290 dat stopt.
“De meeste casemanagers, artsen en psychologen hebben al een andere baan; er komen geen nieuwe inschrijvingen meer binnen, we doen alleen nog uitschrijvingen” vertelde Renny, de enige van ons die nog bij Lentis werkt.
Niet leuk natuurlijk.
Maar het goede nieuws is dat zij per 1 januari een nieuwe baan heeft binnen Lentis.
“Dan dan kan ik dat ONS (elektronisch patiëntendossier) achter me laten ….. ik ga iets heel anders doen: secretariaat van de geestelijke verzorging!” We feliciteerden haar met haar nieuwe job; fijn dat er iets anders voor haar is gevonden.

We kletsten genoeglijk aan de grote woonkeukentafel van Petronet, die ons trakteerde op zelfgemaakte MonChou-taart en rond half één kletsten we genoeglijk verder aan de 6-persoonstafel in restaurant/evenementenlocatie Garnwerd aan Zee.
Mocht je nu naar aanleiding van de titel van dit blog denken dat Garnwerd aan zee ligt, dan is dat een misverstand. Garnwerd ligt niet aan zee, maar de naam van deze uitspanning is een eerbetoon aan het verleden. Tot 1877 stond het Reitdiep in open verbinding met de Waddenzee en was er sprake van eb en vloed.

Maar daar ging ons geklets natuurlijk niet over.
Eén van ons liep met krukken, want die had een knieoperatie ondergaan. Let wel: een halve! Dat kan kennelijk tegenwoordig.
Op onze leeftijd hebben wij (of onze partners) allemaal last van kleine of grote lichamelijke ongemakken, maar het is zoals mijn tante uit Hoogeveen altijd zegt op mijn vraag hoe het met haar is: “Kind, als ik dat allemaal moet vertellen wordt het niet zo gezellig……” dus het wordt allemaal even benoemd, maar niet gedetailleerd toegelicht.
Eén van ons vond het een deprimerende gedachte dat we in deze levensfase aan ‘het laatste stuk’ zijn begonnen. Dat is inderdaad een reële voorstelling van zaken.
Maar je kunt het ook van de andere kant bekijken.
Wat is het alternatief? Wat is er aan de hand als je NIET ouder wordt? Dan ben je overleden.
Dus: blijf vooral in de zon lopen en laat de schaduwen, die er natuurlijk al lang zijn, je leven niet helemaal verdonkeren.
Na de heerlijke broodjes met van alles en nog wat (kijk maar eens op de kaart, heerlijk allemaal) gingen we nog even naar buiten om een groepsfoto te maken.
Daar stond een NAP-paal, waar op te zien was hoe hoog het zeewater ooit heeft gestaan in Garnwerd. Dat was bij de watersnoodramp in 1825: 3.11 meter boven NAP.

In Garnwerd was ik al eens met Gineke geweest, die had mij meegenomen naar ‘Bij Hamming’.
Dat paste volgens haar beter bij mij.
Hierbij een link naar het blog dat daar toen over schreef: daar vind je ook interessante informatie over de geschiedenis van Garnwerd.

Reageren

Pagina 2 van 428

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén