Onze dagen en avonden verlopen heel rustig.
Voor ons ongewoon rustig, maar we kunnen ons er prima aan overgeven.
Donderdagavond keken we naar ‘Dial of Destiny’, de laatste film in de Indiana Jones-reeks.
Hij kwam uit in 2023, maar wij hadden hem nog niet gezien.
Waar gaat het over?
In een race tegen de klok moet Indiana Jones een legendarische wijzerplaat vinden die de loop van de geschiedenis kan veranderen.
Al snel komt hij tegenover Jürgen Voller te staan, een voormalige nazi die voor NASA werkt.
Klik hier om de trailer te bekijken.

Het was spannend en onzinnig tegelijk, maar we hebben er van genoten.
Voor mij zijn de geschiedenis-aspecten in deze reeks het leukst.
Aan het begin zat ik al op mijn telefoon te zoeken naar de ‘Speer* van Longinus’, het wapen waarmee een Romeinse soldaat die Longinus zou heten in de zijde van Jezus had gestoken.
Die kwam voorbij omdat de Duitsers die voor Hitler wilden bemachtigen.
Maar het ging in deze film over een archeologisch voorwerp uit de Griekse oudheid: de Antikythera.
Hierbij een link  naar een artikel over ‘de oudste analoge computer ter wereld’: het bevat op elkaar afgestemde tandwielen die gezamenlijk een mechanische weergave van de toen bekende hemel vormen.
In de film kunnen ze met dat ding door de tijd reizen en willen ze ermee terug naar augustus 1939, maar ze komen in 212 voor Christus terecht, midden in het Beleg van Syracuse.

Door de tijd reizen.
Sinds ik het fantastische boek van Thea Beckman  ‘Kruistocht in spijkerbroek’ las in de jaren ’70 heeft me dat gefascineerd.
Dat was al begonnen met verhalen in de Donald Duck, want ook daarin kwamen regelmatig tijdmachines voorbij, uitgevonden door Willy Wortel, waardoor Donald en de neefjes de wonderlijkste avonturen beleefden in een oud kasteel in de middeleeuwen in Schotland, bij de Inca-stad Machu Picchu of bij Archimedes aan de tekentafel.
In de Indiana Jones-film zitten de hoofdrolspelers in 212 voor Christus midden in een oorlog, het wemelt van de Romeinse soldaten en aan de rand van de belegerde stad Syracuse hebben ze een ontmoeting met Archimedes, de uitvinder van de Antikythera.
Stel je nou toch eens voor dat dat zou kunnen!
Toen ik in Oostenrijk over de eeuwenoude noordgrens van de Romeinse limes**  fietste bedacht ik: ‘Hoe zou het het hier toen hebben uitgezien? O, wat zou ik graag even om het hoekje van de tijd kijken….”
En die gedachte heb ik ook bij hunebedden, ruïnes en oude kerken.

Maar goed dat het niet kan.
Want wat moest je dan kiezen?
Jan Rot zong over dit gegeven ooit het prachtige lied ‘Stel dat het zou kunnen’; daarover schreef ik in 2016 dit blog
De essentie van dat lied is: geniet van en investeer in je naasten zo lang ze er nog zijn.
De geschiedenis kun je niet meer veranderen, maar je hebt wel invloed op je herinneringen aan gebeurtenissen die nu nog toekomst zijn.
Maak ze.

* Lees hier meer informatie over de zogenaamde Heilige Lans.
** Het hele verhaal over de Romeinse weg langs de Donau vind je in dit blog uit 2023.