“Wat zat er in het tweede zakje op 7 december?”
Die vraag stelde ik aan het einde van het blog over het eerste zakje, onderdeel van het Advents-breiproject dat ik als afscheidscadeau van Lentis kreeg; over die moeilijke wanten. Hierbij een link naar dat verhaal.
In dat tweede zakje zat één bol garen en als bonuscadeau een oprolbaar meetbandje.
Via de QR-code kwam ik uit bij het patroon van een bijzondere muts; ze noemden het een balaclava.
Maar dat kwam mij bekend voor! Dat leek op die kaper-muts die ik met schoonzus Ali had gezien in Verhildersum. In het blog dat ik daarover schreef staat:
Ik dacht: o leuk, ga ik maken, ik zoek wel even een patroontje op internet, maar dat viel tegen: ik heb nog niets gevonden.
Weet jij misschien iets? Wordt misschien vervolgd, maar misschien ook niet….
Er kwam op dat blog één reactie dat ik moest zoeken op ‘bivakmuts’, maar dat was toch niet helemaal wat ik bedoelde en nu kreeg ik het patroon en het garen zomaar in de schoot geworpen!

Ook nu was het weer iets waarbij ik dingen moest doen die ik nog nooit had gedaan op handwerkgebied.
Het eerste was ‘kant nu de rand van de muts af met de ‘channel island bind off-methode’.
Dat is een manier van afkanten waarbij je steeds kleine picootjes breit door een afgehaalde steek niet helemaal af te laten gaan, maar opnieuw te breien en dan die twee steken tegelijk af te kanten. De volgende steek haal je dan averecht af en kant je in één keer af, zodat er een rand van bobbeltjes/picootjes ontstaat.
Van zo’n verhaal snap je op voorhand natuurlijk niks, ik niet tenminste, dus ik zocht een filmpje op internet waar een vriendelijke mevrouw in het Engels uitlegt hoe je het moet doen. Daarmee kreeg ik het voor elkaar.
Wil je deze afkantmethode ook eens proberen? Hierbij een link naar dat filmpje.

Het tweede was het breien van een koordje dat door de boord van de muts moet worden gehaald.
‘Brei 3 steken recht – haal die averecht van de naald af (niet breien) – brei 3 steken recht – dit steeds herhalen.’
‘Zo simpel kan het toch niet zijn?’ dacht ik, maar warempel: het werd een koordje.
Wat ontstaat lijkt op klosjebreien/punniken.
Weer wat geleerd.
Maar wel heeeeel saai om te doen: ik moest een meter koordje hebben!

Van te voren had ik mijn twijfels over deze muts. De teamleider van Team290 die dit cadeau had bedacht, had het voor zichzelf en voor haar vriendin ook gekocht. Die twee dames waren veel sneller met het breien van de wanten en de muts en de man van de vriendin had over de balaclava-muts gezegd dat dat ‘het stomste was dat ze ooit gebreid had’.
Maar mijn balaclava is klaar en ik vind dat hij mooi is geworden.
Lekker warm ook; ik draag hem al!

En nu…..? Op naar zakje drie!
Dat mocht ik openmaken op 14 december.
Wordt wederom vervolgd.