Op zaterdag 28 februari pakte ik het tweede deel* van het cadeau uit dat ik kreeg van onze dochters voor mijn 65e verjaardag.
Na het heerlijke eten in Veenendaal zochten we allemaal onze hotelkamer op.
Even contact met het thuisfront en slapen.
Gek hoor; ik was nog nooit alleen in een hotelkamer.
Tot even na twaalven heb ik lekker liggen lezen!
De volgende morgen was ik al rond half 8 wakker.
Ik keek naar buiten en zag mist, maar ik wilde toch graag een wandeling maken, dus om kwart over acht liep ik bij het hotel weg richting Driebergen.
Het was trouwens helemaal niet mistig; de ramen van mijn slaapkamer waren beslagen…..
Liep ik in mijn eentje in de vroege morgen in de bossen op de Utrechtse heuvelrug; daarna was er natuurlijk dat heerlijke ontbijt waar je altijd langs mag schuiven als je in een hotel overnacht.

Bij het cadeau hoorde ook nog een borrelplank; we besloten dat we die in Assen gingen opzoeken. We begonnen in Assen met een bezoek aan de winkel Art & Hobby aan de Vaart ZZ.
Wat een schot in de roos; breigaren, sokkenwol, naaigaren, vouwblaadjes…… we zijn wel een uur binnen geweest.
In 2022 was ik daar al eens geweest: je leest er alles over in dit blog.
Daarna zochten we een plekje in Dinercafé Autentieq in Assen, waar we de XL-plank bestelden.
“Zullen we dan ook nog even naar Het Goed hier in Assen?”
De vraag stellen is haar beantwoorden.
Ook daar vonden we allemaal wel weer iets van onze gading; ik vond een kaarsenstander voor 4 kaarsen die ik aan het eind van dit jaar ga gebruiken voor het adventsbloemstuk.

In de auto op weg naar Roden zag ik de tijd op het dashboard. 17.10 uur.
“Is het nu al tien over vijf?!?” Ik kon het me haast niet voorstellen.
Time flies when you’re having fun.
En fun had ik.  Wat kun je dan genieten van zo’n simpel bezoek aan onze provinciehoofdstad waar ik al zoveel voetstappen heb liggen.
Een handwerkwinkel, een drankje met wat lekkers en een kringloopwinkel in gezelschap van mijn eigen drie gezusters.
Eenmaal thuis in Roden gingen we pannenkoeken eten, dat had ik van te voren beloofd.
Onze mannen hadden die zaterdag ook een gezamenlijk dagje uit.
Gerard bood hen een spel aan in ‘de Postwagen’ in Tolbert, de jail-challenge; hun groep heette ‘Gerard en de kouwe kant’.
Daarna gingen zij met z’n vieren eten bij het FoodCafé in Roden. Toen wij de pannenkoeken ophadden kwamen de heren net weer thuis en dronken we samen nog een kop koffie.

Tante Trijn met onze dochters in 1996

Zaterdag 28 februari stond al vanaf eind 2025 in de agenda’s van mij en de dochters als ‘Derde Oma Dag’**.
Maar onze derde oma is er niet meer.
We haalden natuurlijk nog wat herinneringen aan haar op en benoemden dat het goed was dat we haar de laatste jaren op de laatste zaterdag van februari met z’n vieren hebben bezocht.
Mann verliert niemals die zusammen verbrachte Zeit.
Dit cadeau voor mijn verjaardag bevatte meer dan 28 zusammen verbrachte uren.
Niet spectaculair.
Wel erg waardevol.

* deel 1 gemist? Hierbij een link naar het blog ‘Wàt een cadeau!‘
** Hierbij een link naar het blog over de ‘derde-oma-dag’ van vorig jaar. Van daaruit kun je doorlinken naar de voorgaande jaren.