Vandaag het verhaal dat Frea schreef dat hoort bij het blog van gisteren.

De thee is eigenlijk nog te heet. Naomi blaast nog maar eens en probeert het nog een keer. Nee, heet. Ze houdt het glas met beide handen vast en ergens in haar achterhoofd vraagt ze zich af of het zo hoort te voelen, dit.

De man tegenover haar- nee, haar vader, kijkt uit het raam naar voorbijlopende dagjesmensen, terwijl hij een suikerzakje vakkundig om zeep helpt. Precies zoals haar broer dat doet als hij nerveus is. 

Ze roert haar thee nog een keer en zakt wat meer weg in de grote leren fauteuil.  Het lepeltje maakt echt onnodig veel herrie in het café, bijna alsof ze een ongemakkelijke speech gaat maken.

Dat is het, denkt ze, ongemakkelijk. Theedrinken met je eigen vader en dan is het ongemakkelijk. Niet wat ze verwacht had. Misschien had ze op minder moeten rekenen, dat gaat haar normaal gesproken prima af.

Het suikerzakje, inmiddels in snippers, wordt op de grond geveegd. “Dus,” haar vader schraapt zijn keel en glimlacht nerveus, zijn ogen net niet helemaal op die van haar gericht, “hoe is het?”. 

Naomi glimlacht terug, ze doet haar mond open en dan komen haar hersenen piepend en krakend tot stilstand. Wat vertelt ze dan nu. Dat ze met Joris naar de dierenarts moest vanochtend en dat hij de hele wachtkamer om z’n pootje wond? Hij heeft nog nooit een foto van die hele Joris gezien! 

“Ehm,” ze blaast op haar thee. Nee. Nog steeds te heet. 

Vertelt ze dat ze wacht op het telefoontje over een nieuwe studio? Hij heeft helemaal de context niet, van de zoektocht, het jongleren van werk en privé en de reeks klussen die hebben gezorgd dat ze een vaste plek kan huren voor haar shoots. God, hij weet niet eens dat ze fotografeert! 

“Ja,” knikt ze, “goed.”

Haar vader knikt enthousiast, een nieuw suikerzakje tussen zijn vingers, “Mooi! Mooi, goed.” Zijn glimlach wordt breder. “Okay, hoe eh, wat is er allemaal,” hij gebaart vaagjes naar Naomi, “heb je eh, kinderen?” Zijn hoopvolle blik is bijna aandoenlijk. 

Ze weet niet waarom ze dat niet had verwacht als vraag. Ze had gehoopt op iets anders, maar misschien had ze minder moeten hopen. Wat gaat ze nu zeggen dan, dat ze het niet kon? Dat het idee alleen al haar buikpijn bezorgd? Dat ze weet dat ’t haar aan zou vliegen en dat ze er een zootje van zou maken? In plaats daarvan schudt ze alleen haar hoofd, “Nee.” 

“Oh,” haar vader knikt, wenkbrauwen omhoog en het is alsof ze in een spiegel kijkt zoveel lijkt ze op hem, “en….wel een partner?”. 

Fantastisch. Geweldig. De vraag die elke single vrouw van 35 wil horen. Naomi staart haar vader ongelovig aan. Wat gaat ze zeggen dan! Dat ze het heeft geprobeerd? Dat het met iedereen stuk liep vlak voor het samenwonen? Dat ze jong genoeg heeft geleerd dat mensen weggaan en dat ze vooral niet teveel moet verwachten? In plaats daarvan zet ze haar tanden op elkaar en ademt ze rustig door haar neus in “Nee.” 

Haar vader knikt nog steeds, maar er speelt nu een frons rond zijn wenkbrauwen, “Oh, oké,”

“Ik woon met vrienden,” gooit ze er uit, terwijl ze zich afvraagt waarom ze zich wil verdedigen, “in een woongroep, in de Kolenkitbuurt.” Haar vader blijft stil. “We denken er over om met z’n vieren te kopen in de toekomst.”

Haar vader glimlacht weer, maar is gelukkig gestopt met knikken, “Dat- dat klinkt goed! En wat doe je? Je was altijd zo goed in leren, ben je ook arts geworden zoals je wilde?” 

Naomi vraagt zich af of hij bewust heeft gekozen voor de Greatest Hits Voor Het Teleurstellen Van Je Ouders, en neemt een slok thee. Perfecte temperatuur. 

Ze gaat hem niet vertellen over de lage cijfers, over de mentor gesprekken, de ‘heeft zoveel potentie’ en ‘problemen met autoriteit’ en ‘storende factor’. 

“Nee,” zegt ze, “ik ben fotograaf.”

Haar vader knikt en kijkt naar de tafel. “Wauw, dat is- dat is bijzonder!” 

Ze is halverwege een tweede slok thee als hij eraan toevoegt “en kun je daar je geld mee verdienen?” 

Oké. 

Ze zet het theekopje neer en legt het theelepeltje er met een luide rinkel naast. Ze weet niet wat ze zou moeten zeggen, dus ze zegt niets. Ze leunt naar voren in de stoel, ellebogen op haar bovenbenen en kijkt haar vader aan, wenkbrauwen omhoog. 

Het duurt een paar seconden en dan ziet ze het kwartje vallen. “Oh”, zegt haar vader. De glimlach glijdt van zijn gezicht, het suikerzakje valt stil, “Oh dat was – ik –”. Hij was al ongemakkelijk, maar het is goed om te weten dat het erger kan. Zijn nek kleurt rood en zijn been wiebelt tegen de tafel. “Sorry, dat was niet- oh man” Hij haalt zijn hand door zijn haar en kijkt haar eindelijk aan. 

“Dat was een slecht begin zeker?”

Naomi knikt “Heel.”

Haar vader reikt naar een derde suikerzakje, maar bedenkt zich. “Kunnen- kan dit opnieuw?” Zijn stem schiet een stukje uit. 

Naomi knikt en leunt weer achterover in de zachte bruine stoel. Waarom niet. Erger kan het niet worden, en ze heeft jong genoeg geleerd niet te veel te verwachten. Ze neemt nog een slok thee. Lauw. 

Haar vader haalt zichtbaar opgelucht adem. Hij wijst naar haar mok: “Nog een doen?” 

Ze trekt haar wenkbrauwen omhoog, “Als ik nu zeg dat er met fotografie niets te verdienen is, betaal jij dan straks?” 

Haar vader lacht. Hardop, een echte lach. Ze kan zich niet herinneren dat ze die ooit eerder gehoord heeft. Hij hijst zich uit zijn stoel en loopt richting de toonbank.

“Met een citroen muffin!” roept ze hem achterna.

Naschrift Ada:
Wát een andere invalshoek en wat een andere invulling dan de vorige drie verhalen!
Teleurstelling, verwachting, verdriet en pijn uit het verleden samengevat in een tenenkrommend gesprek.
En een mooie opening voor de toekomst.
Frea: bedankt voor jouw bijdrage!

Heb jij nou ineens ook inspiratie voor een verhaal?
Wat zou er gebeurd kunnen zijn volgens jou?
Je hoeft daarbij helemaal geen rekening te houden met wat er al is geschreven over de andere hoofdpersonen: voel je vrij om een heel nieuw verhaal te schrijven.