Al vanaf dat Gerard en ik getrouwd zijn spreken we ieder jaar af met mijn neef Jan en zijn vrouw Janny. Dat is dus al vanaf 1983 en we kwamen altijd bij elkaar op een zondag.
“Waarom spreken we eigenlijk niet op een zaterdag af?” vroeg Janny de laatste keer dat we elkaar zagen “dan kunnen we ’s middags even het dorp in, dan neem ik je mee naar de handwerkwinkel.”
Dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Zeg ‘handwerkwinkel’ en ik ben al onderweg.
Gistermorgen, zaterdag 21 maart,  zaten wij al om 09.00 uur in de auto richting Epe.

Wat weer een genoeglijke dag.
Eigenlijk deden we hetzelfde als wat we anders op een zondag doen (koffie, borrel, eten, foto’s kijken en oeverloos kleppen), maar nu vertrokken de dames rond half 3 richting het dorpscentrum. Op weg naar de handwerkwinkel kwamen we nog van alles tegen waar ik graag nog even wilde kijken, zoals een HEMA, een boekwinkel, kledingwinkels, kringloopwinkels én…… een kerk! Daar wilde ik ook in, maar die zat op slot. Jammer ja.
Op het info-bordje bij de deur stond wat summiere informatie o.a. dat de kerk stamde uit de 12e eeuw. Het gebouw was gewijd aan de heilige sint Maarten en sinds de reformatie in de 16e eeuw een Hervormde kerk. Meer weten? Hierbij een link  naar een artikel over deze kerk op Wikipedia.

Voor de kerk stond nog een ander informatiepaneel dat mijn aandacht trok, dat ging over een grafheuvelrij. Daar wilde ik meer van weten, dus eenmaal thuis zocht ik het op: op ‘Mijn Gelderland’ vond ik een duidelijk verhaal. In de gemeente Epe liggen zo’n 150 grafheuvels. Ongeveer 50 daarvan liggen in één rechte lijn tussen Niersen en Epe. Vanaf de Nieuwe Steentijd (± 5300 tot 2000 voor Christus) tot aan het begin van onze jaartelling vormden deze heuvels de laatste rustplaats voor de prehistorische bewoners van Epe.
Maar eigenlijk waren we op weg naar de handwerkwinkel…..

Toen we  eenmaal bij Singer Kreatief waren vergat ik op slag de kerk en de grafheuvelrij: wat een walhalla voor een liefhebber van handwerken!
Borduren, haken, breien, kleinvak en stoffen: ze zijn van alle handwerkmarkten thuis, ik keek er mijn ogen uit.
Ik was op zoek naar een bolletje garen van een specifieke kleur en een specifieke dikte (hierover in een volgend blog meer) en ik liep er zo naar toe. Verder was er een ontstellende hoeveelheid knopen, garen, band, kant, gespen: je kunt het zo gek niet bedenken of ze hadden het.
Hierbij een link naar hun website.

Aan het eind van de middag hadden we een date.
Janny en ik zaten om 17.00 uur in Casa Sarda in Epe, waar een vriendelijke ober vroeg: “Dames! Wat willen jullie drinken?”
“Wij wachten nog even”; onze date was er namelijk nog niet.
Ze zouden toch wel komen…?
Maar na 43 jaar weten wij dat wel zeker: na vijf minuten voegden onze mannen zich bij ons en we sloten de gezamenlijke dag af met een heerlijke pizza.
In mijn geval nummer 44, de pizza Caravaggio met o.a. gorgonzola, spek, ui, salami.
Heerlijk gegeten, aangenaam gezelschap: waardevolle dag!