Vorige week zag ik in de het Dagblad van het Noorden de overlijdensadvertentie van Geesje Dijksterhuis.
“O, wat hebben we daar veel opgepast!” zei ik tegen Gerard.
Vanaf mijn 16e was ik zondagsschooljuf bij de kerk in Hoogersmilde en o.a. samen met Johan, één van mijn oudste vrienden, verzorgde ik de zondagschool-bijeenkomsten in Oranje.
Jan en Geesje waren destijds ouders van drie jonge kinderen en als zij een feestje hadden paste ik op. Eerst alleen, later samen met Gerard.

Zaterdagmiddag zat ik in de Stefanuskerk in Beilen bij het afscheid.
Een sobere dienst, zelfs zonder In Memoriam, waarin het geloof van Geesje centraal stond.
Met veel oude, vertrouwde liederen en een gezongen geloofsbelijdenis.
Johan was er ook; fijn om daar samen met hem te zijn.
Er waren meer oude bekenden en toen de familie naar het kerkhof in Hoogersmilde ging voor een besloten afscheid was er nog even tijd voor een kop koffie en verkeerde ik even weer in de Hoogersmildiger sfeer van 50 jaar geleden, toen de kerk een groot en vanzelfsprekend onderdeel uitmaakte van mijn leven.
Conservatief, behoudend, maar vertrouwd en warm. Hier kom ik weg.

Gistermorgen was er sprake van een andere ‘oude bekende’, Bart Elbert.
Hij was tot 2018 predikant van onze PKN-gemeente; in het blog ‘Afscheid‘ lees je wat hij destijds voor ons heeft betekend.
Het was fijn om hem weer in ons midden te hebben. Aan het begin van de viering raakte hij ontroerd door de volle kerk en de vele bekende gezichten die hij zag en deelde dat met ons.

Hij nam ons in drie lezingen mee naar verhalen over God, Jezus en de heilige geest; van die drie eenheden is die laatste de meest ongrijpbare.
“Dan krijg je opmerkingen als: Hoe zit dan dan met die heilige geest, daar kan ik altijd zo weinig mee…”
Volgens Bart is het helemaal niet zo moeilijk; we kunnen het allemaal toepassen in ons dagelijks leven want de werking van die geest is samen te vatten in 9 dingen:
liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.
Aan het werk dus!

De zegen die de voorganger aan het eind van de viering uitsprak vatte alles mooi samen: “Dat de liefde van God die hij uitdeelt ons mag sterken in onze liefde voor anderen, dat de zoon die zijn leven uitdeelde ons mag helpen met elkaar te delen en dat de heilige geest die in ons woont ons zo mag bezielen dat wij zelf een zegen zijn.”

Toen ik Bart later aan de koffie sprak vertelde hij dat het weerzien met Roden hem echt iets had gedaan.
“Verhalen vertellen over ‘God en de mensen’ doet iets met me, vooral als ik een geschiedenis heb met de mensen die in de kerk zitten. Het is heel anders dan een preek ergens in het land bij een gemeente die je niet kent.”

Op mijn levensweg heb ik door de kerk veel mensen leren kennen, veel van anderen geleerd en heb me door het delen van lief én leed met hen verbonden gevoeld.
Daarom ga ik, nog steeds, naar de kerk.