In augustus 2025 las ik deel 3 van de Waddenthriller-reeks van Mathijs Deen uit en deel 4 hadden we toen ook al in huis.
Maar ik wilde dat vervolg er niet direct achteraan lezen, dus ik legde het even weg, maar inmiddels is ‘De loods’ ook uit.

De Nederlandse, Duitse en Deens grenswachten bij Helgoland houden een gezamenlijke oefening.
Ze zijn nog maar net begonnen, of er komt een noodoproep binnen van een Amerikaans onderzoeksschip, de ‘Anthropocene’.
Het schip is van Groenland onderweg naar Kiel en de weterschapper Iona Tauber, die op het schip meevoer is vermist. Er wordt een zoektocht opgestart door de redders van Helgoland en een helikopter van de kustwacht, maar zonder resultaat. De Bundespolizei See komt aan boord van de Anthropocene, ondervraagt de betrokkenen, maar er blijft heel veel onduidelijk.
Heeft Iona zelfmoord gepleegd? Ze had wel al jaren te kampen met depressies.
De Anthropocene vaart door richting Hamburg, maar ze hebben op de Elbe een loods nodig om bij de sluis van het Kieler Kanaal bij Brunsbüttel te komen.
Die loods, Anne Kat, heeft maar een heel klein rolletje in dit boek, maar haar rol is cruciaal.
Halverwege het boek worden er delen van het stoffelijk overschot van Iona gevonden, maar ondertussen wordt ook langzaam duidelijk dat het geen zelfmoord was.
In dit boek groeit Xander Rimbach, in het eerste deel nog een dounanebeamte in Bunde, uit tot een verdienstelijk rechercheur.
Liewe Cupido is nog steeds dezelfde nurkse man als in de vorige delen van deze serie, soms bij het onbeschofte af.

Gerard had dit boek ook al gelezen en het is leuk dat je het er samen even over kunt hebben.
We kwamen allebei tot dezelfde conclusie: dit deel ‘pakte’ ons minder dan de vorige drie.
Het duurde heel lang voordat ik begreep wat er allemaal gebeurde; je leest een heleboel on-affe stukjes van het hele verhaal.
Een telefoongesprek bijvoorbeeld dat het slachtoffer opvangt een dag voor haar overlijden; het gesprek is heel bepalend voor wat er gaat gebeuren, zij komt daardoor tot een belangrijk inzicht, maar als lezer heb je geen idee waar het gesprek over gaat en wie aan de andere kant van de lijn is.
Verder weet ik heel weinig van de wereld van de wetenschap. En niet over klimaatonderzoek en ook niet over poolgebieden.
Het wordt allemaal wel beschreven, je krijgt heel veel informatie, maar ik kon de verschillende passages eerst niet goed met elkaar verbinden.
Wat ik anders altijd heb met zo’n politieroman: je denkt na over wie het gedaan zou kunnen hebben, maar dit verhaal was te ondoorzichtelijk voor mij.

Vond ik het geen leuk boek?
Zeker wel! Want ook al duurde het even: de verbindingen tussen de afzonderlijke verhaallijnen kwamen in de laatste hoofdstukken mooi bij elkaar.
Je blijft achter met de gedachte dat het achter de schermen in  de wereld van de wetenschap ‘krabben, bijten en schoppen’ is.

Inmiddels hebben we het 5e en tevens laatste deel  ‘De visser’ ook al in huis: wordt vervolgd
Benieuwd naar de blog over de vorige delen?

Deel 1 De Hollander

Deel 2 De duiker

Deel 3 De redder