Wat bepaalt de waarde van een dag?
Als je daar al tien jaar bijna iedere dag over nadenkt wordt dat een gewoonte.
Soms ben ik ergens en weet ik al wat ik ga schrijven over die dagelijkse waarde; gisteren was dat een begrafenis.
Anderhalve week geleden schreef ik het blog ‘Van alles. En nog wat. En te veel.’
Daarin vertelde ik o.a. over de verjaardag van neef Jan die 65 werd:

We zaten aan tafel met Jans zus en haar gezin; gezellig bijgepraat en ondertussen genoten van voorbijkomende bitterballen, gerookte zalm en heel veel ander lekkers!
Even weer een stukje ‘familie Boelen’ met elkaar gedeeld.

Jans zus is getrouwd met Willem: die middag vertelde hij honderduit over zijn werk (71 jaar maar still going strong), over het nieuwe huis dat ze samen hadden gekocht (we gaan kleiner wonen, het is toch fijn als je die stap samen kunt zetten) en een vakantie met twee andere nichten en hun aanhang in het verschiet.
Maandagmorgen kreeg hij een hartstilstand, donderdag werd de apparatuur in het ziekenhuis uitgezet omdat er geen hersenactiviteit meer was.

Gisteren zagen we elkaar dus al weer om een stukje ‘familie Boelen’ met elkaar te delen, maar deze keer met een verdrietige reden.
Met z’n twaalven zaten we aan tafel aan de koffie met broodjes: er is nog één tante en er waren een aantal nichten en neven. De afvaardiging van de Boelen-familie (waarmee wij vroeger moeiteloos een aantal rijen vulden) is een klein clubje geworden.
Het gekke is: er gingen jaren voorbij dat wij Willem en Hilda niet zagen, dus bij ons is er geen sprake van diepe rouw, maar omdat wij die zaterdagmiddag 3 uren naast elkaar hadden doorgebracht waren we weer even helemaal op de hoogte van elkaars wel en wee.

Ontroerend was de aanwezigheid van de hond van Hilda en Willem, Bikkel.
Toen de familie ging zitten op de eerste rij liep Bikkel linea recta naar de kist en ging daar onder liggen. En bleef daar een uur liggen. Bij de baas.

Willem zal ontzettend worden gemist in zijn sociale kringen.
Het appartementencomplex moet het doen zonder VVE-commissielid ‘Willem de Handige Harry”.
Het monteursbedrijf waar hij werkte heeft geen ‘concierge’ meer die de meest uiteenlopende klusjes deed op de werkvloer, die zich opwierp als stage-begeleider en ‘hoofd-airfryer’ was.
Maar het moeilijkst wordt het voor zijn gezin dat afscheid heeft moeten nemen van hun man, vader en opa.

Zo’n plotseling overlijden brengt mij altijd weer terug naar 2008, toen mijn vader plotseling overleed.
En naar het besef dat het zomaar over kan zijn.
Dit blog sluit ik daarom af met dit toepasselijke gedicht van Merel Morre:

 

Uitgezwaaid

We zwaaien mensen uit
ons leven
zonder het vooraf te weten.

‘Was gezellig!”
“Zie je gauw.”
“Welterusten.”
“Ik hou van jou.”

En wat voelde als een komma
werd uiteindelijk een punt.

We zwaaien uit
zonder te weten;
omdat je soms
niet weten kunt.

Merel Morre