28 juni: 65!

Gisteren, zaterdag de 27e, vierden we met kinderen, familie en vrienden Gerards verjaardag: afgelopen donderdag werd hij 65. Dat deden we met een gezellig feest bij ons in de tuin.
De weersvoorspellingen waren zodanig, dat we de aanvangstijd al hadden verzet van 16.00 uur naar 17.30 uur: dan was er in ieder geval meer schaduw achter het huis.
En ondanks het mooie weer hadden we ook binnen tafels en stoelen neergezet, want wij hebben in de keuken én in de kamer airconditioning.
Op voorhand dacht ik: “Er gaat geen hond buiten zitten met die extreme hitte”, maar halverwege de middag stak er een fijn briesje op, zodat het wel warm was, maar ook goed te doen.

Wat zal ik vertellen?
Het was een feest zoals Gerard het graag ziet: achter ons huis in de tuin waar hij altijd zoveel aandacht aan besteedt met de mensen die ons lief en dierbaar zijn.
Met een gezamenlijke toast op zijn 65e, met een terugblik op zijn werkzame leven, met een vooruitblik op de komende jaren, leuke, originele cadeautjes (o.a. een broodbak-workshop met de drie dochters) en voldoende eten en drinken: een Waninge-feest in de ware zin des woords.
We hoefden het niet allemaal alleen te regelen: de kinderen namen hapjes en smeersels mee en hielpen met hand- en spandiensten.

Was het allemaal glorie-halleluja?
Nee….. de airco’s in de kamer en de keuken begonnen te lekken toen het feest net begon.
Onhandig en gedoe, want op dat moment kun je net niks.
We zetten de dingen uit, zetten er emmertjes onder met handdoeken er om heen: later maar even naar kijken.
En iedereen zat immers toch buiten…… geen probleem van gemaakt.
Toen de meeste gasten weg waren gingen Gerard en Cees nog even ‘onder het aanrecht’ om de waterafvoer van de airco’s te fixen.
Na het uitzwaaien van de kinderen was ons batterijtje wel leeg.

Maar toen kwam er nog een nacht.
Nou, lekker toch? zou je denken, maar dat was het niet.
Het flitste en het donderde dat het een aard had.
Verder was het nog best warm en konden we de slaap niet vatten omdat het gewoon te druk was geweest.
Mijn moeder zei dan altijd: “Dan bi’j deur de slaop hen….”
Afzien dus.
Maar we lagen gelukkig niet in een tentje op de TT-camping in Assen; alles is relatief.
Vanmorgen waren we allebei zo brak als pudding…. we hebben de kerkdienst digitaal bekeken.
Mijn servieskast bood vanmorgen een lege aanblik; bijna alle borden, kopjes en bekers waren gebruikt.
De vaatwasmachine had al één ronde klaar, de volgende zette ik vanmorgen aan de de laatste glazen wassen we we even met hand af en de rest: maandag zien we we weer!

Tijdens de voorbereidingen voor mijn toast-toespraak zocht ik naar een mooi lied over de liefde: van die 65 jaar hebben we er meer dan 45 jaar samen doorgebracht.
Deze  van Daniël Lohues is het geworden.
Liefste, lieve lief, laot mij van joe hollen asjeblieft.