Tijdens de openstelling van de Catharinakerk mag ik af toe gastvrouw zijn en dat is mij een groot genoegen.
De gebeurtenissen in dit blog speelden zich af in juli vorig jaar.
Op donderdagmiddag was er een echtpaar uit Zuid Drenthe, waarvan de vrouw stil bleef staan bij de ‘hengel-collectezakken’ die nooit meer worden gebruikt en als een soort museumstuk nog aan de muur bij de zijdeur hangen.
De vrouw vertelde: “Mijn moeder was de eerste vrouwelijke diaken in Zwolle. Dat was wat in die tijd! Als ze collecteerde met zo’n hengelzak had ze altijd een deftige handschoen aan. Door die handschoen werd er een enorme afstand gecreëerd tussen mij en mijn moeder. Als kind beleefde ik dat als heel apart: alsof die arm met die handschoen niet van mijn moeder was, maar hoorde bij het instituut kerk.” Door die stokken met de collectezak er aan kwamen bij haar ineens weer allerlei herinneringen aan vroeger naar boven.
Twee dagen later, op zaterdagmiddag kwam er een echtpaar waarvan de vrouw geïnteresseerd bij de informatieborden langs liep; de man zat in de kerk te genieten van het orgelspel van Ad van Nes, orgelvrijwilliger van die middag. “Kijk jij rustig rond, laat mij hier maar even zitten.”
Maar even later haalde zijn vrouw hem toch uit zijn rust: “Je moet wel even meekomen, Jans. Daarachter kun je een stukje van een gemetselde crypte zien waar die bewoners van de havezathe zijn begraven, dat vind jij vast ook interessant.”
Jans liep mee en inderdaad: we hadden nog een heel gesprek over begraven in de kerk en Coenraad Wolter & Gesina.
Toen we terugliepen naar het schip viel Jans’ oog op de hengelcollectezakken.
“Kijk nou, daar hangen nog van die ouderwetse collectezakken. Toen mijn vader ouderling was moest hij daarmee collecteren, die stok zo voor de mensen langshouden……”
Ondertussen hield hij bij het praten een denkbeeldige stok in zijn handen en deed voor hoe dat destijds ging.
“….. en dan hoorden daar ook van die handschoenen bij, want als die stok zo door je handen gleed (weer wat bijpassende gebaren) kon er wel een eens een splintertje in je vingers komen en met die handschoenen gleed je gemakkelijker over die stok heen. Mijn vader was boer en die had hele grote handen. Die zat altijd ontzettend te prutsen om die kolenschoppen in die handschoenen te wurmen!”
Jans was in zijn enthousiasme het hele orgel vergeten; sorry Ad….
Het is altijd weer mooi om te zien wat het ophalen van zulke herinneringen met mensen doet; ze gaan een beetje stralen.
“Mijn vader……” “Vroeger bij ons thuis…..”
Wat ook wel vaak weer bovenkomt in de kerk zijn de herinneringen aan de lange preken.
Aan weinig vreugdevolle uren met moeilijke woorden en voor een kind onbegrijpelijke psalmen.
En aan het kattenkwaad dat werd uitgehaald: Jans uit bovenstaande alinea vertelde nog dat zij als kinderen altijd probeerden om de collectezak vast te houden, zodat het hengelen voor de betreffende diaken een stuk moeilijker werd.
Natuurlijk, bij de openstelling van de Catharinakerk gaat het in eerste instantie om het gebouw, maar voor mij zijn de gasten die binnenkomen en die hun herinneringen met mij delen minstens zo
interessant.
A.s. vrijdag en zaterdagmiddag draai ik weer mijn 1e ’toeristendiensten’ van dit jaar!
Komt je dit blog bekend voor? Klopt: stond in het Drents in de rubriek ‘Moi Noordenveld” begin juni.
(klik op de afbeelding voor een vergroting)
Geef een reactie