‘Een praatje maakt je dag’: zo heet de nieuwe campagne van Sire.
‘Veel mensen hebben behoefte aan een praatje, maar op straat of bij de bushalte blijft het vaak stil. We zijn bang voor afwijzing of denken dat de ander er niet op zit te wachten. Ten onrechte, want ……’
Wil je meer weten over deze nieuwe campagne? Hierbij een link naar de website van SIRE.

Zo’n campagne wordt landelijk uitgezet, maar ik denk dat het nogal wat uitmaakt waar je woont.
In een dorp als Roden worden nog ontzettend veel praatjes gemaakt; kijk maar eens in de gangpaden van de plaatselijke Jumbo.
Je moet soms vragen of je er even bij mag, zo gezellig staan mensen te kletsen. Maar dat zijn mensen die elkaar kennen en in de winkel zijn tegengekomen en dat is één kant van het verhaal. De andere kant is dat een oude mevrouw bij mij in de wijk vertelde dat de kassajuffrouw bij de supermarkt de enige was met wie zij de die dag een praatje had gemaakt. Dat ze van te voren kiest bij welke kassa ze gaat staan. “Want soms zitten daar van die jonge gasten die je niet eens aankijken. “Dat is dan 9 euro 45! Dankuwel. Fijne avond!” En weer door….
Mensen die mij kennen weten dat ik erg van de praatjes ben, maar als ik zit te wachten bij een bushalte en naast mij zit iemand met koptelefoon op die op zijn telefoon zit te scrollen, dan doe ik niet eens poging. Sterker nog: als mensen zich zo overduidelijk afsluiten de buitenwereld groet ik niet eens.

Vroeger in Hoogersmilde groette je iedereen. Mensen die je goed kende noemde je bij de naam en alle anderen werden begroet met ‘moi’.
Die neiging heb ik eigenlijk nog steeds; ik vind het horen bij menselijk contact. Daarom begroet ik mensen: als ik in een wachtkamer binnenkom,  als ik in een bus stap of als ik tijdens een wandeling iemand tegenkom. Ik zeg ook nog steeds ‘moi’; per slot van rekening ben ik een Drent en woon ik in Drenthe.
Meestal groet men ook vriendelijk terug,  soms blijft iemand stoïcijns voor zich uit kijken.
Eén keer ontmoette ik een mevrouw bij de voordeur van de huisarts, zij kwam naar buiten, ik ging naar binnen en ik wenste haar goedemorgen. Op hoge toon vroeg ze “Ken ik u?!” Daar schrok ik gewoon van. “Nee, maar ik wens u een goedemorgen…. ” Verder geen reactie. Andere wachtenden, die het hadden gadegeslagen, riepen in koor goedemorgen toen ik binnenkwam. Gelukkig; had ik net even nodig.

Groeten, een praatje maken: vroeger was het vanzelfsprekend.
Dat er een SIRE-campagne voor nodig is om mensen te bewegen om af en toe een praatje te maken zegt iets over onze huidige samenleving.
Een interessant artikel over ‘praatjes maken met vreemden’ vond ik op de website ‘Schrijfvis’; hierbij een link naar dat artikel.

Even voor de leuk: het woord praatjesmaker kent 16 synoniemen.
1) Snoever  2) Opschepper 3) Bluffer 4 Kletskous 5) Kapsonesmaker 6) Kakelaar 7) Druktemaker 8) Kletsmeier 9) Kalefakker 10) Grootspreker 11) Zwetser 12) Spekkoper 13) Branieschopper 14) Branie 15) Rabbelaar 16) Fraseur
Niet overdrijven dus.