Een PKN-kerk in een naburig dorp houdt jaarlijks een grote rommelmarkt, waarvan de opbrengst bestemd is voor goede doelen. Het aanbod is ieder jaar groot en van goede kwaliteit. De organisatie is perfect en de sfeer altijd gemoedelijk. Hierdoor komen er veel bezoekers, die soms al een uur voor de officiële opening voor het afgesloten hek staan. Zodra het hek opengaat, rennen deze mensen naar de plek waar ze hun verzamelwoede kunnen uitleven. Het is bijzonder om op enige afstand te kunnen waarnemen, hoe de menselijke waardigheid even ontbreekt.
Er blijven altijd genoeg pareltjes over om in alle rust te kopen. Zo werd mijn aandacht getrokken door dit bloemstilleven, waaraan iedereen voorbijliep.

Het schilderij was gesigneerd. Uit nader onderzoek bleek, dat het gaat om de kunstenaar Jacobus Kloppenburg.
Wie Jacobus Kloppenburg opzoekt op internet, kan wel een hele avond lezen. Welke weg dit schilderij is gegaan is niet meer te achterhalen, maar het verhaal van de kunstenaar is heel bijzonder.

Jacobus Kloppenburg 1930 Bloemstilleven Olieverf op paneel.

Jacobus Kloppenburg is in 1930 geboren in het centrum van Amsterdam. Na de oorlog besluit hij kunstenaar te worden. Hij schildert ‘vrijheid’, zoals iedereen die na de oorlog kunstenaar werd en ontwerpt kleding en gebouwen. Een rode draad in zijn materiaal is afval. Kleren, schroot, kranten, flyers, jampotjes worden verwerkt in assemblages.
Bijna veertig jaar combineert hij zo tekeningen, ontwerpschetsen, schilderijen en objecten tot zijn levenswerk. Deze werken vullen de drie etages van zijn woonhuis aan de Lauriergracht te Amsterdam. Dit alles onder de toepasselijke naam: Archief van de toekomst. Jacobus Kloppenburg wilde zijn hele oeuvre bijeenhouden, hij wilde nooit verkopen. Zijn  archief voor de toekomst groeide daardoor uit zijn jasje.

In 1997 werd het atelier en de woning van Jacobus Kloppenburg op last van de gemeente Amsterdam haastig ontruimd wegens brandgevaar.
De complete inventaris werd opgeslagen in containers en vervolgens wist niemand meer wat ermee moest gebeuren.
Na elf jaar juridisch touwtrekken en 500.000 euro aan opslagkosten werd het archief van de toekomst op 6 mei 2008 verbrand.
Er was veel media-aandacht voor dit gebeuren.
Wat de zaak extra bijzonder maakte was dat een projectontwikkelaar luxe appartementen wilde bouwen op de plaats van zijn woning.
Met een ambtenaar van de gemeente Amsterdam bedacht deze projectontwikkelaar de gekozen oplossing, brandgevaar en daardoor een ontruiming.
De gemeente legt bij de kunstenaar een claim neer inzake de kosten van het opruimbedrijf en de containerhuur.
De kunstenaar met vrienden doen hetzelfde om de schade aan zijn kunstwerken te claimen bij de gemeente Amsterdam.

De kunstmecenas Geert Verbeke uit België, las een artikel over de opgeslagen containers met de Kloppenburg kunst en dat prikkelde zijn verbeelding.
Hij bezat een transport- en containeroverslagbedrijf in Antwerpen, maar had zijn bedrijf verkocht om een kunstmuseum te beginnen.
De inhoud van de kunstcontainers zou een perfecte bestemming zijn voor dit museum.
Geert Verbeke probeerde in contact te komen met Jacobus Kloppenburg, maar hij was te laat.
De verantwoordelijke ambtenaar had de inhoud van de containers inmiddels laten vernietigen.
Geert Verbeke heeft nog kleine delen van de Kloppenburg collectie kunnen redden en ondergebracht in zijn Verbeke Foundation, een museum in de Vlaamse gemeente Kemzeke, welke zijn private kunstverzameling beheert.

Gezien het bijzondere verhaal van deze kunstenaar (die tevens filosoof is) én het bijzondere kleurenpalet blijft het schilderij vooralsnog in mijn collectie.

Toevoeging Ada – nog wat interessante links over deze kunstenaar:

– website van de  Verbeke Foundation
– Mislukte kunstenaar?
– Het vernietigde oeuvre van Jacobus Kloppenburg

Remmelt heeft een eigen pagina op deze website onder de titel ‘Remmelts liefde voor de schilderkunst.’
Op die pagina vind je een overzicht van alle blogs van zijn hand tot nu toe.