Een rondleiders-map!

Vrijdagmiddag en zaterdagmiddag was ik gastvrouw/gids in de Catharinakerk.
Wel drie blogs zou ik daar over kunnen schrijven…… goed idee, doen we niet.
Wat dit jaar nieuw is dat Hidde, (onze coördinator) een rondleidersmap heeft gemaakt.
Alle onderwerpen duidelijk gerangschikt met tabbladen, met mooie duidelijke foto’s die we onze gasten kunnen laten zien bij de verhalen die we vertellen.

Zaterdagmiddag kwam er tot onze grote verrassing een grote groep van 8 jonge mannen de kerk binnenwandelen. Zij hadden op het terras van restaurant Bruut een lunch gegeten (ligt naast de kerk op de Brink) en waren door de borden nieuwsgierig geworden. De heren namen plaats op de eerste rij in het koor en bekeken op hun gemak de dia-presentatie over de geschiedenis en de bezienswaardigheden van de kerk.
Ad van Nes was de vrijwilliger die het orgel bespeelde, maar hij zat nog gezellig bij ons aan de thee toen de groep binnenstiefelde.
Hij vond het leuk dat er publiek was en vertrok naar het Hinszorgel, één verdieping hoger.
Hij zette fors in; de mannen op rij 1 in het koor, in de ban van dia’s over de opgravingen in onze kerk in 2016, schrokken er behoorlijk van….
En wat nooit gebeurt tijdens een openstelling: toen Ad klaar was met zijn stuk kreeg hij van de mannen een oorverdovend applaus mét gejuich en gefluit.
Zo’n gebeurtenis kleurt mijn dag; wát een enthousiasme.

Later die middag bood ik een meneer een pepermuntje aan en hij vertelde dat hij in de Catharinakerk was getrouwd.
O, wanneer dan? Was in 1994.
Toen woonden wij hier ook al, maar ik kende de meneer in kwestie niet.
“Hoorde u toen bij onze gemeente?”
Maar nee. Ze hadden de kerk destijds gekozen vanwege de locatie, maar ze woonden ergens anders.
Meneer woonde nu in Norg, maar kwam oorspronkelijk uit Smilde.
“Jij ook?” vroeg hij “Je komt me zo bekend voor…”
“Hoe heet je dan” vroeg ik.
“Johan; volgens mij hebben we elkaar in de klas gezeten op de HAVO.”

Het was Johan van het klaverjasclubje* van de HAVO in Assen.
Albert uit Geeuwenbrug, Pieter uit Veenhuizen en Johan en ik uit Smilde.
We schakelden gelijk over op de streektaal.
Even later kwam zijn vrouw er ook gezellig bijzitten en moesten we natuurlijk even bijpraten.
Wat doe je nu, spreek je nog wel eens mensen van vroeger, ben je ook familie van, hebben jullie ook kinderen, ga je al gauw met pensioen… we raakten niet uitgepraat.
Hij was in 2023 uit Smilde weggegaan en ik vroeg hem of hij ook heimwee had.
Volmondig zei hij: “Ja.”
Iemand die niet uit Smilde komt begrijpt daar niets van.

Toen Johan en zijn vrouw afscheid namen was ik mijn gids-spullen kwijt.
Mijn pepermuntblikje stond nog naast de stoel waar hij had gezeten en de map van Hidde vond ik terug op een stoel in de rij daarachter.
Helemaal niets heb ik hen verteld over het tongewelf uit de 17e eeuw, de fundamenten van het houten kerkje van voor 1250 en het bijzondere Hinszorgel.
Maar wat een leuk weerzien; ik was weer even 17….

Het klaverjasclubje kwam al eens voorbij in een blog: ‘Hier kom ik weg’ uit 2015.