In het Dagblad van het Noorden lees ik met veel plezier de zomerrubriek ‘En daarom hou ik zo van ….’ Daarin schrijven verslaggevers van de krant over belevenissen in binnen- en buitenland. In de aflevering van afgelopen zaterdag was het woord aan Herman Sandman. Hij houdt van Bratwurst mit Senf.
Toen ik begon te lezen herkende ik bijna alles wat hij schreef.
Herman ging met zijn ouders in de jaren ’70 op vakantie naar Duitsland.
‘Het arbeidersgezin waarin ik opgroeide bracht zomers door aan de Weser, in Sauerland, de Eifel, de Harz, aan stuwmeren als de Sorpesee en de Edersee en later in Oostenrijk. De oorlog en de WK finale van 1974 lagen nog vers in het geheugen en veel Nederlanders hadden een hekel aan Duitsers, ‘moffen’, maar wij totaal niet. Leuke campings, mooie natuur, vriendelijke lui en écht buitenland’. Alles was er anders. Huizen, omgeving, op de de camping. Tandenpoetsen, toilet, douchen voor alles moest je het terrein over. Mijn moeder kookte in rare pannetjes, mokken en borden waren van plastic, mijn ouders hadden nieuwe aardappels mee, vlees uit blik, knakworstjes en gedroogde soep en in de voortent rook het ’s avonds naar oploskoffie.
Echt alles wat Herman schrijft in bovenstaande alinea had ik kunnen schrijven, behalve de oploskoffie. Mijn ouders zetten échte koffie met een plastic koffiefilter boven een thermoskan. Die namen we namelijk ook mee voor ‘onderweg’: terrasjes waren toen nog niet aan de orde.
Die rare pannetjes, dat waren van die aluminium pannetjes zonder handgrepen, die je met een speciaal klemmetje dat precies om de rand paste van het campinggasstelletje kon halen.
En die camping-borden…….. wat gooooor was dat! Vooral als je daar van die ‘gedroogde soep’ uit at met aluminium campingbestek.
Met de slechte herinneringen aan het eten, kwam er ook een golf van goede herinneringen bij mij boven boven bij het verhaal van Herman.
Het plezier dat we als gezin hadden op die vakanties. De ontelbare potjes klaverjas die we met z’n vieren deden. De lol die we beleefden aan de loodzware rubberen kano waarmee we op meren en rivieren voeren. Het spelenderwijs Duits, geschiedenis en kaartlezen leren, de geheimzinnigheid van de kastelen die we bezochten en het onverwoestbare positivisme van mijn vader als het ging over het weer: “Ik zie daor al weer een stukkie blauwe lucht….!”
Het water liep me in de mond toen Herman het eten van een Bratwurst beschreef.
‘Een dikke worst, krom of recht, van stevig rozewit vlees, aan één kant een donkerbruin velletje, wat een beetje knapte als je er in beet…’
O mann. Mir läuft das Wasser im Mund zusammen.
Het krantenartikel heb ik bewaard.
Moet ik het nog met mijn broer over hebben!

Janny
Oh, wat klinken die kampeerverhalen bekend. Wij kampeerden in Nederland, maar de pannetjes en het klungelen met plastic borden komt allemaal weer terug. Ik geniet weer even na!