Als je al je hele leven naar de kerk gaat hoor je natuurlijk wel vaker een preek over dezelfde schriftlezing.
Gistermorgen bijvoorbeeld lazen we de gelijkenis uit Mattheüs 13 waarin Jezus vertelt over een man die goed zaad zaaide; maar ’s nachts kwam er iemand die er onkruid bij zaaide. De eigenaar van de akker wiedde het onkruid er niet gelijk uit, maar scheidde het graan pas van het onkruid bij de oogst.
De verhalen/preken van voorgaande jaren onthoud je niet allemaal, maar wie schrijft, die blijft, dus ik kan soms een viering of een preek terughalen omdat ik er een blog over heb geschreven.
Daarom verwijs ik, als het gaat om de essentie van de overdenking gistermorgen naar het blog ‘Geen boven- en onderkant’ van zes jaar geleden, waar ik een lied van Daniël Lohues bij aanhaalde.
Uit de viering van gistermorgen neem ik het spiegelverhaal mee, dat voorganger Sybrand van Dijk aan het begin van de dienst vertelde.
Een waterdrager in India had twee grote emmers. Elke emmer hing aan één kant van een juk dat hij over zijn schouders droeg. Eén van de emmers had een barst en de andere emmer was in perfecte staat. Terwijl de goede emmer aan het einde van de lange weg tussen de rivier en zijn huis een volle portie water afleverde, was tegen die tijd de gebarsten emmer nog maar halfvol.
De goede emmer was bijzonder trots op zijn prestaties omdat hij perfect voldeed aan het doel waarvoor hij gemaakt was. Maar de arme gebarsten emmer was beschaamd om zijn gebrek en voelde zich ellendig omdat hij maar de helft kon presteren van wat men van hem had mogen verwachten. Op een dag begon de emmer te praten.
“Ik schaam me voor mezelf en ik wil me bij jou verontschuldigen omdat ik steeds maar een halve portie water af kan leveren. Door die barst in mijn zijwand verlies ik voortdurend water onderweg naar huis”.De waterdrager kreeg medelijden met de oude gebarsten emmer. Hij zei: “Als we straks teruggaan naar huis moet je eens goed op de bermen letten.”
Toen ze de heuvel opliepen zag de gebarsten emmer prachtige wilde bloemen langs de kant van de weg. De waterdrager zei: “Die bloemen groeien alleen maar aan jouw kant van de weg, want ik heb daar bloemzaadjes geplant. Elke keer als we terugkwamen van de rivier heb jij ze water gegeven.”
Wij zijn eigenlijk allemaal gebarsten emmers; ieder van ons heeft immers zijn eigen ‘lekken’.
Niemand is perfect en het leven is ook nooit helemaal perfect.
Als we kijken met mensenogen zien we onkruid; wij vinden iets onkruid als het ergens groeit waar wij het niet willen hebben.
Maar een bij ziet geen verschil tussen bloemen en onkruid…….
Geef een reactie