Twee dagen Noordzeestrand breng je overwegend zelfstandig door, maar je hebt wel regelmatig andere mensen nodig voor hun diensten, bijvoorbeeld de receptioniste bij het hotel voor het inchecken en de sleutel. Op onze hotelkamer konden we nog geen kopje thee zetten, dus voor iedere kop koffie/thee of andere consumptie heb je iemand nodig om je te helpen.
Wij werden overal erg vriendelijk te woord gestaan en bijna overal in het Nederlands.
In strandpaviljoen ‘De Stern” waar we woensdag rond 20.30 uur een kopje koffie wilden drinken was het zo druk, dat we in eerste instantie niet eens een plekje voor ons tweeën konden vinden. Het personeel liep zich ‘het gat uut de hakken’ en het was nog 29 graden. Je hebt er vast wel een beeld bij.
Er waren drie vrolijke en schijnbaar onvermoeibare Spaans-talige jongeren (ingevlogen vakantiekrachten denken wij) die onderling Spaans praatten, maar aan de gasten in prachtig Engels vroegen: “My friend, can I help you?”
Een vraag die vergezeld ging van een parelwitte glimlach en stralende bruine ogen.
Het was die dag kennelijk heel erg druk geweest; de mensen aan het tafeltje naast ons wilden nog wat eten maar “no choice, mister, we only have saté or schnitzel!”

Tijdens onze fietstocht op donderdag wilden we ergens een blikje drinken kopen; ‘we komen vast wel ergens een supermarktje tegen of zo…’
Maar nee.
Toen we het dorpje Sint Maarten in reden vonden we tot ons grote geluk een buurt-winkeltje waar een super-enthousiaste vrijwilliger mij deed denken aan de conference ‘De man achter het loket’  van Wim Sonneveld*. Wij hoefden alleen maar een blikje Sinas Zero en een flesje water, maar hij noemde alles op wat hij ons nog meer kon verkopen, “aarrappels, groente, eiere, melk, wasmiddele…” hij bleef maar boodschappen roepen. Die we niet nodig hadden…..

Bij een ijssalon in Callantsoog hadden ze een manier bedacht om tijdens de zomerdrukte grote drommen mensen voor de vitrine te voorkomen: er stond een lange rij voor de kassa, want je moest eerst betalen voor de hoeveelheid ijs die je wilde hebben en daarna kiezen welke soort ijs je wilde. Zo stonden er nooit meer dan twee of drie mensen likkebaardend boven de glazen toonbank.

We sloten onze twee-daagse strandvakantie af met vis & patat, vaste prik als we aan de Noordzee zijn. Daar overkwam Gerard bijna waar we voor gewaarschuwd waren: een brutale meeuw probeerde onze vis & patat te stelen toen Gerard van het restaurant de weg moest oversteken naar het terras. Hij was er op verdacht en toch schrik je je dan nog het leplazarus.
Bij ons ging het net goed, maar bij een mevrouw na ons landde de vogel gewoon op het dienblad….. die beesten hopen dat met hun actie de boel op de grond valt, dan zijn ze er als de kippen (in dit geval meeuwen) bij om zoveel mogelijk vis en patat weg te grissen.

De overmatige drukte en het gedoe, het hoort allemaal bij hoogzomer aan het Noordzeestrand: we hebben ervan genoten!

*Nog nooit van die man achter het loket gehoord?
Hierbij een link naar die conference op YouTube.