Als je naar het televisieprogramma ‘Opgelicht’ kijkt, denk je vaak: “Hoe dom kunnen mensen zijn, dat ze daar intuinen.”
Tot je zelf aan de beurt bent.
Het was in de winter, ‘s avonds na negen uur ging de bel. Bij de deur stond een vrouw met een schilderij in de hand.
Zij stelde zich onduidelijk voor en vroeg of het klopte dat ik in schilderijen handelde. Ik vertelde dat ik geen handelaar was, maar een liefhebber van schilderijen, die af en toe een schilderij koopt. Zij liet het onderstaande schilderij zien bij het licht van de buitenlamp. “Dit schilderij heb ik te koop” zei ze.
Toen maakte ik mijn eerste fout. Ik had moeten zeggen: “Kom maar een keertje terug als het licht is en stuur mij eerst even een mailtje met uw gegevens”, maar ik zei: “Kom maar even binnen.”
De vrouw was een onduidelijk type, tussen jong en oud, ze keek me niet aan.
Toen ik vroeg hoe ze aan mijn naam kwam noemde ze Vluchtelingenwerk, maar namen van andere mensen die daar ook actief waren kende ze niet. .
De tweede fout was mijn vraag; “Waar komt het schilderij vandaan? Wat wil je ervoor hebben?”
Het schilderij kwam natuurlijk uit een erfenis en de vraagprijs was veel te hoog; ik bood geld en kreeg gelijk geluk.
Ze bewonderde de schilderijen in onze woonkamer.
Mijn derde fout was, dat ik haar mijn boek ‘Schilderijen verhalen, genieten van de schilderkunst” liet zien.
Ze ging zitten om het boek te bekijken, veel te lang naar mijn zin.
We nemen afscheid, ik liet haar uit en ze vertrok lopende, ik zag geen auto wegrijden.
Toen ik er later over nadacht kwam ik tot de conclusie: hier klopt helemaal niets van.
Wie was zij? Was zij hier wellicht met nog iemand die in de auto op enige afstand op haar wachtte?
Hoe dom kun je zijn. Het was wellicht een mix van nieuwsgierigheid en hebzucht, waardoor ik voor de bijl ging.
Zouden ze terugkomen nu ze onze schilderijen hebben gezien, vroeg ik me af?
Achteraf: nooit meer iets van gehoord, de vrouw heb ik nooit teruggezien.
Het verhaal achter het schilderij klopte niet; ik beleefde er geen plezier aan. Daarom heb ik het daarna zo snel mogelijk (met verlies) verkocht.
Het schilderij was gemaakt door Christiaan Pieter “Chris” Snijders, Rotterdam 1881-1943.
Hij was een veelzijdig kunstenaar zonder traditionele academie-opleiding. Hij gebruikte uiteenlopende disciplines, waaronder olieverfschilderijen, pastels, aquarellen en etsen.
Hij woonde en werkte vrijwel zijn hele leven in Rotterdam. Hij schilderde voornamelijk stadsgezichten, havengezichten en landschappen in en rond zijn woonplaats. Ook zijn van hem landschappen in Noord-Afrika en Zeeland en stadsgezichten van Brugge bekend.
Deze Rotterdamse schilder en etser heeft veel betekend voor Rotterdam: hij schilderde het voor-oorlogse stadsleven.
Hij legde de stad en haar dynamiek vast, vlak voordat het historische centrum in 1940 door het bombardement werd verwoest.; hij bracht de karakteristieke straatjes, pleinen en markten van het oude Rotterdam gedetailleerd in beeld.
Zo maakte hij onder andere werken van de Oostzeedijk en de levendige Vischmarkt; ook maakte hij gedetailleerde etsen van o.a. Delfshaven. Zijn specialiteit lag in het vangen van de sfeer van alledaagse scènes, zoals een Marktdag in Rotterdam, waarmee hij het menselijke gezicht van de stad toonde.
Benieuwd naar zijn werk? Als je op internet de zoekterm ‘Chris Snijders Rotterdam’ intikt komen er mooie schilderijen in beeld.
Remmelt heeft een eigen pagina op deze website onder de titel ‘Remmelts liefde voor de schilderkunst.’
Op die pagina vind je een overzicht van alle blogs van zijn hand tot nu toe.

Geef een reactie