Na Onderdendam fietsten we naar Warffum: de grootste wierde van Nederland.
En die wierde is nog helemaal intact!
In de 19e en 20e eeuw zijn heel veel wierden geheel of gedeeltelijk afgegraven; die grond werd namelijk gebruikt voor bemesting en structuurverbetering in zand- en veengebieden.
Maar de wierde van Warffum was toen al helemaal bebouwd, dus er viel niets af te graven.
Een mooi dorp om doorheen te fietsen; smalle straatjes met veel oude gebouwen.
De fietsknooppunten leidden ons niet langs de kerk, maar daar wilde ik wel even langs.
We konden daar niet in, maar we ontdekten wel het Openluchtmuseum Hogeland, dat staat vlak bij de kerk.
Dat is wel even iets om te onthouden: gaan we nog eens heen.
Tot Warffum hadden we steeds naast kanalen met bomen langs de weg gefietst, na Warffum werd het kaler.
Het leek zelfs wel of het daar ook harder waaide: we waren op weg naar Noordpolderzijl.
Voor we daar waren passeerden we de ‘slaperdijk’: dat is een soort reserve-dijk bij de Waddenzeedijk. Het is de oude, Provinciale zeedijk die in 1718 is gebouwd. Op de foto links zie je die slaperdijk op de achtergrond. (klik op de foto voor een vergroting).
Die Noordpolder ten noorden van Warffum is 200 jaar geleden ontstaan. In 1811 werd een 13 kilometer lange zeedijk aangelegd; zo ontstond 2.200 ha vruchtbare landbouwgrond en zo werd de oude provinciale zeedijk uit 1718 een slaperdijk.
Voordat we de weg naar Noordpolderzijl opfietsten zagen we een mooi kunstwerk,
een schone slaapster. Het is een kunstwerk in het kader van Kunst in het landschap.
We fietsten de dijk op en keken uit over het wad en de kleine vissershaven.
Voor een impressie verwijs ik naar dit artikel op de website Visit Groningen.
En het was druk daar bovenop de dijk; wat een bijzondere plek om even bij stil te staan.
Het laatste deel van de route voerde ons eerst naar Usquert. Op een trapje van de oude kerk zochten we de schaduw op en hielden onze 2e picknickpauze; over de kerk en ‘Het wonder van Usquert’ zal ik in een volgend blog meer vertellen. Toen we naar Kantens fietsten lag rechts van ons een dorpje dat me ergens bekend voorkwam. “Hier hebben we toch al eens gewandeld?”, maar ik kon zo niet bedenken wanneer dat was geweest.
Eenmaal thuis zocht ik op hoe dat dorpje heette; het was Rottum. Natuurlijk. Daar hebben wij in 2021 de expositie van Pieky Doornbos gezien, toen was het winter. Het blog dat ik daar over schreef vind je hier: Rottum en de Mixed Media.
In Kantens stapten we ook even weer van de fiets af voor een rondje om de kerk, die jammer genoeg niet open was.
Dit dorp heeft nog een ossengang: dat is een soort rondweg die vroeger de voet van een wierde omsloot en werd gebruikt om met het vee naar het eigen huis te lopen.
Eenmaal weer in Middelstum bedachten we: hier gaan we nog eens naar toe.
Dan gaan we de wandelroute ‘Ommetje Middelstum‘ lopen.
Dan kan ik dan doen waar we zondag niet aan toe kwamen: de kerk bezoeken én het poortgebouw van de Asingaborg.
Geef een reactie