Maandagmorgen kreeg ik een app van Dick.
“Voor jou als grote fan van Daniël Lohues is deze kerkdienst zeker een must. Gisteren zaten we door omstandigheden thuis onder het gehoor van Ds. Diete Kits van PKN Bovensmilde en zij had het over de last die ieder mens moet dragen. Kijk en luister naar deze dienst. Meer dan mooi.”
Maandagmiddag, voor de begrafenisdienst van Betsie, noemde ik het appje van Dick bij onze vrienden; twee van hen kerken in Bovensmilde. Zij vonden ook dat ik beslist even moest luisteren naar die dienst “maar dan moet je eigenlijk ook luisteren naar de dienst van die week daarvoor, 16 augustus. Toen hadden we Hans Katerberg, die ging voor in een Drentse dienst en maakte indruk met een verhaal over LHBTQI+ en Zwarte Piet. Zeer de moeite waard.”

Maar ja.
Wanneer ga je er voor zitten om twee kerkdiensten te beluisteren.
Er is ook nog zoiets als de waan van de dag en de week is zomaar weer om.
Vanmorgen hadden we geen wekker gezet, maar ik was toch om 08.00 uur wakker; het kussen naast mij was ook al leeg en ik bedacht: ‘Als ik nu eens die twee diensten ga beluisteren’.
Let wel: alleen de overdenkingen. En natuurlijk doet dat afbreuk aan het geheel van de viering, maar dat nam ik voor lief.
De onderwerpen waren heel verschillend en toch was er één rode draad: verbinding.
Minder zelfhandhaving en meer verbinding met de ander.

Twee weken geleden had ik een geanimeerd gesprek met een gast in de Catharinakerk en midden in het onderwerp of de kerk nog als zodanig gebruikt werd vroeg hij opeens “Ga je nog naar de kerk dan?!?” De ondertoon was: dat doen weldenkende mensen toch niet meer?
“Ja.”
“O.”
Als gids/rondleider heb je het gesprek zo weer op een ander thema, maar het bleef bij mij nog wel even nagalmen.
Want natuurlijk stel ik mezelf de vraag ook wel eens: ‘Waarom ga ik nog naar de kerk?’
In 2019 schreef ik er al eens over in het blog ‘Een ankerplaats in de tijd‘.
Dat ik niet de enige ben die zich dit afvraagt bleek uit het hoofdartikel dat onze voorganger Sybrand van Dijk schreef in het nieuwste nummer van Kerknieuws dat deze week uit kwam.
Daarin ging het over Jona. Hij schreef o.a.

De profeet zat per ongeluk in de vis. Als straf, als redding. We kennen het verhaal.
Wij zitten zelf soms per ongeluk in de kerk. Zo veel mensen om ons heen hebben andere keuzes gemaakt.
Zijn jaren geleden afgehaakt. Vaak met een terechte reden, een oude pijn, soms ook zonder.
Wij gaan, wij voelen ons betrokken, wij willen meedoen. Ook al weten wij niet altijd precies waarom.
Het is zondagochtend, half tien, dus stappen we op de fiets.

Luister ook eens naar het verhaal van Diete.
En de overdenking van Hans.
Op beide links zit een knopje ‘ga naar preek’.
Lees het hoofdartikel van Sybrand dat je hier kunt lezen.

Dan weet je: daarom ga ik nog naar de kerk.