2 september: Gastblog Remmelt – Kunstenaar wordt kluizenaar

De wanden van een grote loods op een industrieterrein waren als een Franse salon bekleed met schilderijen, prenten en etsen.
Het ging om een grote verzameling schilderijen, waarvan de eigenaar onlangs was overleden.
Zelfs op een zolder, te bereiken via een gammel trapje, stonden nog schilderijen.
Ja wat doe je dan? Dan ga je het trapje op. Ik ben daar enkele keren geweest en heb er fraaie schilderijen kunnen kopen.
Dit wonderlijke schilderij met twee vage figuren zag ik wel, maar die liet ik iedere keer weer staan.

Theo van der Horst, 1921 – 2003                            Twee figuren, gouache*.

De laatste keer dat ik er was heb ik het schilderij beter bekeken en alsnog gekocht.
Het is een primitief geschilderd werk, in blauwe, grijze en rode kleuren. De ene figuur zit berustend op zijn stoel en kijkt in de verte. Hij houdt zijn hoed in de hand rustend op zijn knie.
De andere staat op het punt om te vertrekken en kijkt onrustig rond. Het lijkt of hij steunt op een wandelstok. Is er communicatie tussen de twee figuren?
Als je de geschiedenis van de kunstenaar leest krijgt het schilderij plotseling inhoud en beginnen de figuren te leven.

Theo van der Horst. Afbeelding: Wikipedia

Het schilderij is gemaakt door de Nederlandse kunstschilder, beeldhouwer en glazenier Theo van der Horst. (Arnhem 1921-2003).
Hij genoot zijn opleiding bij Genootschap Kunstoefening in Arnhem; hij schilderde mensen, dieren en landschappen in een door hem zelf ontwikkelde expressionistische stijl. Naast olieverfschilderijen maakte hij etsen, tekeningen, gouaches, beelden en gebrandschilderd glas. Zijn stijl was vaak donker, eenvoudig, soms kinderlijk maar gaven wel op een summiere, maar krachtige manier het onderwerp aan.
Hij was een bekend schilder: in 1953 kreeg hij de Zeelandprijs, in 1954 ontving hij de Arnhemse prijs voor beeldende kunst en in 1962 mocht hij de Quarles Ufford Prijs in ontvangst nemen.

Vanaf de jaren ’90 koos hij voor een kluizenaarsbestaan. Zijn aversie tegen de gevestigde kunsthandel was zo sterk dat hij niets meer wilde verkopen of tentoonstellen buiten de deuren van zijn Arnhemse woning in de buurt van park Sonsbeek.  Hij overleed op 9 oktober 2003 op 82-jarige leeftijd in zijn geliefde Arnhem waarvan hij vele werken heeft geschilderd.
Zijn schilderijen zijn na zijn dood geveild en vonden gretig aftrek. Ook dit werk was snel verkocht aan een liefhebber, die het werk van Theo van der Horst goed kent en verzamelt.

* Toevoeging Ada: Toen ik dit schilderij zag dacht ik ‘Wat is gouache?’
Dit vond ik op internet: een gouache is een met dekkende waterverf gemaakt schilderij waarbij de ondergrond niet meer zichtbaar is, dit in tegenstelling tot een aquarel.
Ook de gebruikte verfsoort wordt met ‘gouache’ aangeduid. Deze verfsoort wordt ook wel plakkaatverf genoemd.
Oorspronkelijk waren gouache en plakkaatverf twee verschillende technieken, maar  tegenwoordig zijn de termen in betekenis samengevallen. Plakkaatverf of gouache wordt meestal alleen op papier gebruikt, omdat hij niet goed hecht op andere ondergronden.

Op Wikipedia heeft deze schilder een eigen pagina, hierbij een link.
Helemaal onderaan die pagina, bij ‘Bronnen’ vind je een artikel uit de Telegraaf van 7 juni 1962.
64 jaar geleden; leuk om even te lezen.

Remmelt heeft een eigen pagina op deze website onder de titel ‘Remmelts liefde voor de schilderkunst.’
Op die pagina vind je een overzicht van alle blogs van zijn hand tot nu toe.