Deel 4 – Wraak?

“Nederlander van boord gevallen tijdens cruise-vakantie in Noorwegen’ kopte de krant twee dagen geleden.
Het bericht bezorgde me hartkloppingen en koude rillingen.
In de krant van gisteren stonden de rouwadvertenties van Boudewijn met daaronder weer een klein rouwberichtje.

“Ik moest afscheid nemen van een oude vriend; de zee nam hem mee.’
Magica

Het gaat inmiddels echt niet meer goed met me: ik heb ogen in mijn rug en ben overmatig achterdochtig.
Iemand achtervolgt me en ik denk dat ik lijd aan paranoia.

Wie schaduwde/volgde Boudewijn?
Zou Barbara er toch achter zitten.
Maar die is dood!
Tenminste…. dat namen we aan.
Het beeld dat nu al maanden door mijn hoofd spookt duikt dagelijks meerdere keren op.
Een Mercedes, die langzaam in het water zakt.
Twee mannen zwemmen spartelend in het water, twee andere mannen staan aan de oever, zij hebben het voertuig tijdig kunnen verlaten.
Met z’n vieren kijken de mannen naar de auto die langzaam onder water verdwijnt.
Voor het achterraam zien ze het paniekerige gezicht van Barbara, die om hulp schreeuwt, maar ze kunnen niets doen en de wagen zinkt naar de bodem van het meer.

Het drama van mijn leven.
Er is geen dag geweest dat ik er niet aan heb gedacht.
We speldden mijn vader op de mouw dat de auto was gestolen. Hij deed aangifte en kreeg een bedrag vergoed van zijn verzekering, zodat we een nieuwe  konden kopen. Weer een Mercedes. Met nog nieuwere snufjes.

Toen Barbara niet op haar werk verscheen werd een onderzoek ingesteld, maar kennelijk wist niemand in haar omgeving dat ze met ‘de kring’ had afgesproken. Ja, ze had een afspraak, maar men dacht dat ze een nieuw liefje had, want ze had heel geheimzinnig gedaan.
Was haar dood onze schuld?
Was ze eigenlijk wel verdronken in die auto?
Misschien is ze op miraculeuze wijze ontsnapt en zoekt ze de mannen van ‘de Heksenkring van Barbara’ één voor één op om ze om te brengen.
Als wraak voor wat we haar hebben aangedaan.
Maar nee, dat kan niet.
We hebben nog wel een uur verdwaasd aan de oever van het meer gestaan, dan hadden we haar wel gehoord of gezien.
En in die geesten die Boudewijn dacht te zien: daar geloof ik echt niet in.

Tenminste….. tot eergisteren.
Toen ik afrekende bij de kassa van de supermarkt keek het meisje mij met een starende, nadenkende blik aan. Het leek wel of ze dwars door me heen keek, of ze mij hypnotiseerde, maar na een halve minuut keek ze weer gewoon en zei: “Dat is dan 15 euro 34. Fijne dag nog!
De rillingen liepen over mijn rug.
Die blik!
Daar had Boudewijn ook over verteld.
Wat moest ik daar nou van denken?
Toen ik thuis kwam zei Annemiek: “Wat zie je er uit. Het lijkt wel of je een geest hebt gezien…”
Ha ha.
Iets met een boer en kiespijn.
Het hield me uit de slaap. Zodra ik mijn ogen dicht deed zag ik het kind weer naar me kijken.
Om mezelf er van te overtuigen dat ik het me verbeeld had ging ik gistermorgen weer naar de supermarkt en rekende af bij hetzelfde meisje. Er gebeurde niets.
Maar gistermiddag stond ik stil voor een stoplicht. In de auto links naast mij keek een mevrouw mij indringend aan. Een starende, nadenkende blik, alsof ze me hypnotiseerde…..

Op 10 september verschijnt het 5e en laatste deel van Heksenkring: Slapen.
Andere delen nog niet gelezen? Hierbij een link naar deel 1, De uitnodiging
Onderaan dat blog vind je overzicht en links naar volgende delen.