We hadden we ons er al bij neergelegd: een vakantie zou er dit jaar waarschijnlijk niet inzitten. Er was te veel ruis op de UMCG-lijn (lees: we zaten best vaak in een wachtkamer bij een poli), Gerard’s energie liet te wensen over en een lange reis behoorde niet tot de mogelijkheden.
We lieten ons de pret daardoor niet bederven. Je las op deze website al over het Noordzeestrand, dagjes uit, familiefeestjes en fietstochtjes door Noord Nederland.
En toen kwam de dag dat we een week niet naar het ziekenhuis hoefden; toevallig werd het ook nog een paar dagen mooi weer en was er nog voor 4 nachten een chaletje vrij op Vakantieresort Leukermeer.
Noord Limburg, here we come!
Nu ik dit schrijf is het maandag 7 september 17.30 uur.
Het is 29 graden en ik zit onder ons overdekte terras met een glas koude dubbeldrank.
Vanmorgen hebben we gezwommen in het zwembad op het park en vanmiddag hebben we gefietst ten noorden van ons vakantiehuisje. We pikten we zelfs een klein stukje Duitsland mee.
En ik heb een zere kont, want we hebben in drie dagen meer dan honderd kilometer gefietst.
Langs, op en over de Maas.
Het was maar 4 dagen, maar het voelde veel langer.
De komende tijd zal ik af en toe iets schrijven over deze bliksem-vakantie.
Dan lees je over de eerste keer dat we echt laad-stress hadden over het opladen van onze elektrische auto.
En over de pontjes over de Maas.
En over een zusje dat geen dochter van ons was en natuurlijk over de geschiedenis van het gebied waar we bivakkeerden.
Vandaag begin ik met het park.
“Waarom heet het eigenlijk ’t Leuken hier” vroeg Gerard. Dat kun je tegenwoordig allemaal opzoeken.
Look is een veldnaam en het betekent ‘een omheind perceel’.
Bij meervoud zette men een umlaut op de o, waardoor het Löken werd.
Heeft dus helemaal niks met het tegenwoordige ‘leuk’ te maken……
Het Leukermeer is ontstaan door het afgraven van zand en grind en tegenwoordig is het een groot park met alles er op en er aan, inclusief jachthaven met een verbinding met de Maas.
Kijk maar eens op hun website, hierbij een link.
Het ligt vlak bij de grens met Duitsland en Duits hoor je dan ook veel op het park.
In de supermarkt zag ik een klein Duitse jongetje (twee jaar schat ik) dat met papa mee mocht naar de winkel. Hij had een dikke luierkont en een helm op, want hij kwam op z’n loopfietsje. Het kereltje mocht in de supermarkt een pak hagelslag dragen en dat deed hij alsof het de heilige graal was. Alleen…. bij de kassa moest hij het afstaan, omdat het pak even gescand moest worden. Dat leidde tot enig tumult en tranen. “DIE MUSS MIHIT!”
Even later liep hij met een hemels snoetje de winkel weer uit met het pak hagelslag als een trofee boven zijn hoofd en vleide het pak vervolgens voorzichtig in het mandje aan zijn stuur.
Es sind die Kleinigkeiten die das Besondere ausmachen.
Overzicht van de andere delen in deze serie:
2. Fietsen langs kastelen – 9 september
3. ’t Zusje in Venray en vlaai in Arcen – 16 september
4. ‘Hoe-plaag-ik-Gerard’-dag – 17 september
5. De Maasduinen

Geef een reactie