“Het is vandaag zeker ‘hoe-plaag-ik-Iejoor’-dag”
Dat is een gezins-uitspraak van Iejoor, de zielige ezel uit de verhalen van Winnie de Poeh.

Zondag 9 september wilde Gerard de auto opladen aan een laadpaal op het park.
Vervelend: de slagboom ging niet open op kentekenherkenning, hij moest tot drie keer toe naar de receptie om te vragen of ze die open wilden doen.
De laadpalen op het park konden niet gekoppeld worden, er was een storing.
Bij de receptie hadden ze ook geen idee hoe dat kon.
“Misschien bij het park hiernaast?”
Eerst weer slagboom-gedoe.
Vervolgens kon hij die laadpaal niet vinden (stond achter bosjes), maar eenmaal gekoppeld gaf die laadpaal gaf ook storing.
Na anderhalf uur kwam hij gefrustreerd weer bij het chalet.
Het is vandaag zeker ‘Hoe plaag ik Gerard-dag…’
We dronken koffie, maar het zat allemaal niet mee.
Gerard wilde één zoetje in mijn koffie doen, maar gooide het hele busje erin…

Dan maar proberen een openbare laadpaal te zoeken in de buurt, niet op een park.
Die vonden we in Well en tot ons grote geluk werd het lampje blauw: hij begon te laden.
We haalden onze fietsten van de auto af en begonnen onze fietstocht langs de Maas richting Arcen.
Eenmaal in Arcen wilden we thee met een punt echte Limburgse kersenvlaai.
Het terras waar we op zaten, voor een bakkerij, zat al bijna helemaal vol, we konden nog net een tafeltje met twee stoelen bemachtigen.
Maar er kwam maar geen ober.
Toen we gingen informeren of we het misschien zelf moesten halen bleek dat er niets meer werd geserveerd: alle vlaaien waren op en de bakkerij ging over 5 minuten sluiten.
We vonden een ander terras, waar we 2 rooibosthee bestelden. “Mogen we er een punt Limburgse kersenvlaai bij?”

….toch nog slagroom….

“Er is nog maar één soort, alleen abrikoos.”
“Prima. Mogen we daar ook slagroom op?”
Natuurlijk. De thee kwam met de vlaaien, maar er zat geen slagroom op.
“Het is vandaag zeker….”

Na Arcen wilden we met het fiets-voetveer de Maas oversteken, maar we konden het nergens vinden.
We kwamen er achter dat de hele promenade langs de Maas was afgesloten en dat het fiets-voetveer tijdelijk uit de vaart genomen was.
We wilden al bijna dezelfde weg weer terugfietsen, toen we op het kaartje zagen dat een paar kilometer verder nóg een veerverbinding naar de andere kant van de Maas was.
Toen we richting knooppunt 9 fietsten zagen we in de verte dat weg geblokkeerd was: wegwerkzaamheden.
Nee hè.  “Het is vandaag zeker…..”
Maar vlak voor de schrikhekken stond het knooppuntbordje: we moesten naar rechts en konden dus gelukkig doorfietsen.
Daar ben je op zo’n dag al blij mee!
In Well wilden we nog een terrasje met iets van bitterballen of zo, maar op het terras dat wij vonden verkochten ze alleen maar ijs enzo.
Geen borrels en bitterballen.
Zo’n dag.

‘Hoe-plaag-ik-Gerard’-plank…..

De auto moest nog 30% laden, dus we besloten die in Well te laten, die haalden we maandag wel op.
We fietsten naar ons chaletje, schonken een borrel in en maakten zelf een plank.
We proostten op de ‘Hoe-plaag-ik-Gerard-dag’ dag en vonden dat we er ondanks het gedoe toch een leuke dag van hadden gemaakt.

Andere delen van deze serie lezen?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle delen.