In de laatste maand dat ik bij Team290 werkte had ik mijn toenmalige collega’s al uitgenodigd om met dat clubje nog een keer bij mij te komen in de zomer van 2026.
“Dan zorg ik voor soep met een broodje” had ik beloofd.
Eind augustus kreeg ik een berichtje: “Zullen we een datum prikken? Gooi jij maar wat data in de groep, dan kijken wij wanneer iedereen er bij kan zijn.”
Het werd donderdag 10 september.

Rond de klok van vijf stond de eerste collega al voor de deur.
We begonnen met een drankje en een hapje.
De secretaresseclub die ik verliet in 2025 zal niet lang meer bestaan, want Lentis heeft besloten om te stoppen met Team290.
Wil je daar meer over weten? Lees dat dit nieuwsbericht van 11 september 2026.
Twee van hen werken inmiddels voor een andere afdeling, de anderen weten nog niet wat er gaat gebeuren.
Er was donderdagmiddag een overleg over dat hete hangijzer geweest en daar moesten we het natuurlijk wel even over hebben.
Ik proefde de onzekerheid tussen de zinnen door.
Wat ontzettend naar. En voor sommigen voelt het ook echt niet goed.
Ze weten niet waar ze terecht zullen komen.
“En mogen we eigenlijk wel weigeren als ze een plek voor ons vinden waar we helemaal niet heen willen?”

Onder het eten kwamen naast de soep, broodjes en hartige taart de gewone onderwerpen op tafel en hadden we het gezellig met zijn vijven; we wisselden van alles uit over o.a. een verhuizing, het oma-schap, de kinderen en natuurlijk: de gezondheid.
We haalden herinneringen op aan toen ik er nog werkte en we moesten het natuurlijk ook hebben over de andere collega’s.
Het is verbazingwekkend hoe snel namen en functies wegzakken in je brein als je niet meer op een afdeling werkt.
Na drie uur zat ik er weer helemaal in, maar ik merkte ook dat het enigszins langs me heen ging.
Het zijn niet meer mijn aapjes, het is niet meer mijn circus en ik kreeg door deze bijeenkomst nogmaals de bevestiging dat ik een goede keuze heb gemaakt door twee jaar eerder met mijn werk te stoppen.

Toen ik de dames uitzwaaide merkte iemand op dat ik nog niet weer op het werk was geweest was voor een kop cappuccino.
Destijds had ik daarover gezegd: “Dat is het enige dat ik echt zal missen van het werk: die heerlijke cappuccino om 10.00 uur ’s morgens.”
Eerlijk gezegd was ik dat al weer vergeten.
En ik weet hoe het gaat als je terugkomt op je werk: iedereen is druk met van alles, de telefoon gaat regelmatig en niemand zit echt te wachten op een oud-collega die al bijna een jaar weg is.
Maar ik ga het wel doen; misschien spreek ik nog wel een paar mensen bij de koffieautomaat. En anders geniet ik gewoon nog één keer van die heerlijke cappuccino…

Benieuwd naar de andere delen in deze serie?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle tot nu toe gepubliceerde delen.