“Komen jullie nog eens bij mij eten?”
Die vraag stelde Renny een paar weken geleden.
Gerard en Renny zaten een paar jaar samen in de kerkenraad en wij kennen elkaar al heel lang, omdat zij de kleuterjuf was van onze dochters.
Zij eet al jaren vegetarisch en ook vrijdagavond verraste ze ons weer met een lekker etentje.
We begonnen met een champignonsoepje en daarna zette ze een ovenschaal op tafel met gevulde punt-paprika’s.
Daar werden allerlei kleine gerechtjes bij geserveerd: rijst, een salade, een rode saus, guacamole en dorito-chips.
“Hoe kom je aan dit recept?”
“Van Teunie! Die van de website ‘Eenvoudig leven’.”

Die volg ik ook al jaren.
In 2015 schreef ik daar al eens een blog over onder de titel ‘Eenvoudig leven van Teunie’.
Teunie blijft volledig zichzelf in een razendsnel veranderende wereld en schrijft over haar leven als moeder van 10 kinderen op de bible-belt in de Alblasserwaard.
Ze staat ’s morgens om 5 uur op, heeft een ijzeren discipline en trakteert zichzelf soms op een bijeenkomst in een kerk waar psalmen op hele noten worden gezongen.
Ze is huisvrouw en webwinkelier. Dit zegt ze zelf over haar eenvoudige leven: Jarenlang was consuminderen noodzaak, later werd het meer een vrije keuze. Inmiddels is “eenvoudig leven” mijn lifestyle geworden. Ik zou niet anders meer kunnen en ook niet anders meer willen.
Wil je ook meelezen met Teunie? Hierbij een link naar Eenvoudig leven.
Maar deze Teunie heeft dus ook een kookboek uitgegeven, dat heet ‘Eenvoudig lekker’.
Ik mocht het even inzien en maakte een foto van bladzijde 99, daar stond beschreven hoe die heerlijke puntpaprika’s maakt.

We zitten op zo’n avond nooit zonder gespreksonderwerpen en natuurlijk gaat het dan ook altijd even over de kerk.
Renny is als vrijwilliger actief voor de groep vluchtelingen die in 2022 in de oude pastorie van de voormalig Gereformeerde kerk van Roden gehuisvest werden.
Bijna alle gasten hebben inmiddels een plekje kunnen vinden, maar er zijn nog twee Somalische vrouwen die nog wachten op plaatsing.
Eén van hen had niet mee kunnen komen met de taallessen Nederlands die door de vrijwilligers werden aangeboden, maar dat had een reden: ze was analfabeet. In het land van herkomst had ze niet leren lezen en schrijven en dan lukt het aanleren van een andere taal helemaal niet. Maar nu is er veel meer één op één aandacht en lukt het wel.
Renny was daar opgetogen over. “Ze kan nu boekjes lezen die aan kinderen van groep 3 en 4 worden aangeboden!”
Deze vrijwilligersgroep verdient een enorm compliment voor alle energie die is gestopt in het begeleiden van de groep vluchtelingen.
Daarvoor is naast voornoemde energie ook tact, uithoudingsvermogen en geduld nodig.
En dan mag je tijdens het verorberen van puntpaprika’s natuurlijk enthousiast zijn over het verbeterde leesniveau van één van je leerlingen na vier jaar…..
Hier past maar een woord: HULDE!