Deze week was ik op een plek in Roden waar ik al heel vaak langs was gereden, maar nog nooit was geweest.
Gerard kampt al een paar weken met oog-problemen en rijdt daarom liever geen auto, dus ik zit veel achter het stuur.
Niet mijn hobby.
Ik zit liever naast hem: op lange ritten vaak met een handwerkje, maar vooral kijk ik graag naar wat we onderweg allemaal tegenkomen.
“Er moet eigenlijk even wat hout naar het overlaadperron. Wil jij rijden?”
We noemen het nog steeds overlaadperron, maar het heeft inmiddels een andere naam: het grondstoffencentrum.
In januari 2024 werd het geopend. Wil je er meer over weten? Hierbij een link naar een artikel de in De Krant van begin 2024.
In oktober 2025 verscheen in diezelfde Krant een artikel over hoe succesvol het nieuwe grondstoffencentrum was en kregen de inwoners van de gemeente Noordenveld een pluim omdat ze het zo goed deden! Ook lezen? Hierbij een link naar dat artikel Schot in de roos.
De achterbank van onze auto was naar beneden geklapt en de hele auto lag vol met hout.
Oude pallets, latjes, kratjes én…… Gerards oude werkbank. In stukken gezaagd.
Even uitleggen.
Tijdens het ‘Februari-is-stom’-feest hadden we met ons gezin de hele garage leeggehaald, want die werd helemaal geïsoleerd.
Mooi geworden!
Maar al die zooi weer gewoon weer terugzetten, dat moest maar niet.
Er stond een oude metalen kast die nog uit de steenfabriek kwam waar mijn vader vroeger werkte en de werkbank had Gerard zelf gemaakt op de Technische School in Assen in de jaren ’70.
Verder hingen er wat kastjes uit een oude keuken van vroeger, kortom ouwe troep.
Op zijn verjaardag kreeg hij een nieuwe werkbank mét een grote stelling en een bovenkast.
Inmiddels is het helemaal ingericht en het ziet er prachtig en vooral opgeruimd uit.
Terug naar het grondstoffencentrum.
We hebben een pasje, (O? Waar hebben we dat dan? In mijn portemonnee.) daarmee gaat de slagboom open.
Daarna rijd je door naar een verhoging, waar bordjes staan bij enorme containers waar je je spullen in kunt gooien.
Er was een vriendelijke medewerker van de gemeente met zo’n fluoriserend oranje hesje aan die ons de weg wees: wij moesten naar A/B HOUT.
Daar stond al een meneer met een auto+aanhanger enorm in de weg, maar daar konden wij wel omheen.
Het is een heerlijk gevoel om al dat overtollige hout in zo’n kolossale container te gooien.
DENG! Weg ermee!
Gerard had geen nostalgische gevoelens bij de werkbank; hij zat vol houtworm en heeft lang genoeg dienst gedaan. Je kunt tenslotte niet alles bewaren.
‘Wat een avontuur, hééé’ zou Bert Visscher zeggen.
Spelende vrouw, wat heb je nu geleerd?
Je kunt heel veel afval gratis brengen als je het van te voren goed scheidt.
En als je met hout sleept moet je werkhandschoenen aan doen, anders krijg je splinters in je vingers.
Au.
Geef een reactie